ព្រឹក
ព្រះជាកន្លែងជ្រកកោនដ៏សុខសាន្ត
ដោយJennifer Benson Schuldt
July 26, 2025
សុភាសិត ១៨:១០-១១
ព្រះនាមព្រះយេហូវ៉ាជាប៉មមាំមួន មនុស្សសុចរិតរត់ចូលទៅពឹងជ្រក ហើយមានសេចក្ដីសុខ។ សុភាសិត ១៨:១០
បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានបើកបរឡានដឹកគ្រួសារខ្ញុំ បាន១៥ម៉ោងហើយ យើងក៏បានទទួលដំណឹងនៅពេលយប់ជ្រៅថា ព្យុះខ្យល់កួចនឹងបក់បោកមក ក្នុងពេលឆាប់ៗខាងមុខ។ គេបានដាស់តឿនប្រជាជន ឲ្យស្វែងរកកន្លែងជ្រកជាបន្ទាន់។ ភ្លាមៗនោះ យើងក៏បានឃើញផ្លេកបន្ទោរនៅលើមេឃ ហើយខ្យល់បានបក់មកចំកញ្ចក់ឡានរបស់យើង ហាក់ដូចជាតាមការគ្រោងទុក។ យើងក៏បានបើកឡានយ៉ាងលឿនតាមផ្លូវល្បឿនលឿន ហើយក៏បានចតឡាននៅក្បែរអគារសណ្ឋាគារមួយធ្វើពីបេតុង។ យើងអរព្រះគុណព្រះដែលយើងអាចរកបានកន្លែងជ្រក។
បញ្ហាដែលយើងជួបប្រទះ ក៏បានក្រើនរំឭកយើងផងដែរថា យើងត្រូវការកន្លែងមានសុវត្ថិភាពសម្រាប់ជ្រកកោន។ បទគម្ពីរសុភាសិត ១៨:១០ បានចែងថា “ព្រះនាមព្រះយេហូវ៉ាជាប៉មមាំមួន មនុស្សសុចរិតរត់ចូលទៅពឹងជ្រក ហើយមានសេចក្ដីសុខ”។ អ្នកជំនាញទេវសាស្ត្របានកាត់ស្រាយថា ឃ្លា “ព្រះនាមព្រះយេស៊ូវ” គឺសំដៅទៅលើអត្តសញ្ញាណទាំងមូលរបស់ព្រះ។ លក្ខណៈសម្បត្តិទាំងអស់របស់ព្រះអង្គ ផ្តល់ឲ្យយើងនូវសុវត្ថិភាព ខណៈពេលដែលយើងជ្រកកោនក្នុងព្រះអង្គ។ ដោយសារព្រះអង្គសប្បុរស ព្រះអង្គស្វាគមន៍យើង។ ដោយសារព្រះអង្គល្អ ព្រះអង្គស្តាប់យើង។ ដោយសារព្រះអង្គជាសេចក្តីស្រឡាញ់ ព្រះអង្គអាណិតយើង។
ប៉ុន្តែ ព្រះទ្រង់មិនមែនជាផ្លូវផ្សេងមួយទៀត សម្រាប់ដោះស្រាយបញ្ហានោះទេ។ ព្រះអង្គលើសពីដំណោះស្រាយដ៏ឆាប់រហ័ស និងលើសពីការបង្វែរអារម្មណ៍ចេញពីទុក្ខលំបាក។ ការជ្រកកោនក្នុងព្រះអង្គ គឺមានន័យថា យើងជ្រើសរើសយកជំនួយរបស់ព្រះអង្គ ជាជាងជ្រើសរើសអ្វីផ្សេង។ យើងអាចរត់ទៅរកព្រះអង្គ ដោយការអធិស្ឋាន ជញ្ជឹងគិតព្រះបន្ទូល ឬចុះចូលនឹងព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ នៅពេលមានភាពតានតឹង និងថប់បារម្ភ។ ការមានទម្លាប់ធ្វើដូចនេះជាច្រើនឆ្នាំ នឹងបណ្តាលចិត្តយើងឲ្យពឹងផ្អែកអស់មួយជីវិតទៅលើព្រះ ដែលជាជម្រកពិតប្រាកដរបស់យើង។—JENNIFER BENSON SCHULDT
ហេតុអ្វីអ្នកជ្រើសរើសយកការពឹងផ្អែកលើជំនួយរបស់ព្រះ? តើលក្ខណៈសម្បត្តិមួយណា
របស់ព្រះអង្គ ដែលកម្សាន្តចិត្តអ្នកខ្លាំងជាងគេ ខណៈពេលដែលអ្នកប្រឈមមុខដាក់ខ្យល់ព្យុះនៃជីវិត?
ឱព្រះអម្ចាស់ ទូលបង្គំសូមអរព្រះគុណព្រះអង្គ ដែលបានធ្វើជាកន្លែងជ្រកកោនដ៏សុខសាន្ត
សម្រាប់ទូលបង្គំ។ សូមព្រះអង្គជួយទូលបង្គំឲ្យងាកទៅរកព្រះអង្គ ក្នុងទុក្ខលំបាកទាំងអស់។
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : ទំនុកដំកើង ៤០-៤២ និង កិច្ចការ ២៧:១-២៦
ប្រភេទ
ល្ងាច
ចិត្តដែលផ្ដោតទៅលើព្រះ (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
July 26, 2025
«ខ្ញុំជាគល់ អ្នករាល់គ្នាជាខ្នែង អ្នកណាដែលនៅជាប់នឹងខ្ញុំ ហើយខ្ញុំជាប់នឹងអ្នកនោះ នោះទើបនឹងបង្កើតផលឡើងជាច្រើន ដ្បិតបើដាច់ពីខ្ញុំចេញ នោះអ្នករាល់គ្នាពុំអាចនឹងធ្វើអ្វីបានទេ» (យ៉ូហាន ១៥:៥)។
អ្នកថតរូបដែលមិនមែនជាអាជីពច្រើនតែមិនដឹងថា ខ្លួនឯងកំពុងផ្ដោតទៅលើរូបអ្វីទេ។ ពួកគេគិតស្មានថា ខ្លួនកំពុងផ្ដោតទៅលើអ្វីមួយនៅពេលពួកគេថតរូប ប៉ុន្តែមុខមនុស្សនៅក្នុងរូបបែរជាព្រាល ហើយអគារដែលនៅផ្ទៃខាងក្រោយបែរជាច្បាស់ទៅវិញ។ បន្ទាប់មក ពួកគេមើលទៅរូបថតនោះ ហើយនិយាយថា «នេះមិនមែនជារូបដែលខ្ញុំចង់បានទេ»។ តាមពិត រូបថតនោះបានបង្ហាញអំពីទីតាំង និងរបៀបដែលលែនកាមេរ៉ានោះបានបាញ់ទៅរក។
នៅក្នុងដំណើរឡើងចុះៗនៃជីវិត និងនៅចន្លោះពេលរីករាយ និងពេលកើតទុក្ខ របៀបដែលយើងឆ្លើយតបចំពោះកាលៈទេសៈរបស់យើង គឺបានបង្ហាញថា ចិត្ត និងគំនិតរបស់យើងកំពុងតែផ្ដោតទៅលើអ្វីមួយ គឺប្រៀបដូចជាកញ្ចក់ឆ្លុះរបស់កាមេរ៉ាដែលកំពុងផ្ដោតទៅលើជ្រុងមួយណានៃរូបភាពយ៉ាងដូច្នោះដែរ។ ហេតុនេះហើយ បញ្ហាប្រឈមរបស់អ្នកជឿ គឺស្ថិតនៅត្រង់ថា តើយើងកំពុងរស់នៅដោយផ្ដោតទៅលើព្រះអម្ចាស់ដែរឬទេ។
ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលច្បាស់ថា ដើម្បីឲ្យយើងអាចឱបក្រសោបយកការផ្ដោតចិត្តទៅលើព្រះបាន ជាដំបូង យើងចាំបាច់ត្រូវដឹងថា យើងជានរណា នៅពេលដែលយើងគ្មានព្រះអង្គ។ តាមពិត ព្រះយេស៊ូវបានពន្យល់ពួកសាវ័ករបស់ព្រះអង្គថា បើពួកគេមិននៅជាប់ព្រះអង្គទេ នោះពួកគេមិនអាចធ្វើអ្វីកើតទេ។ និយាយរួម «ទ្រង់គង់នៅមុនទាំងអស់ ហើយរបស់ទាំងអស់ក៏ស្ថិតស្ថេរ ដោយសារទ្រង់» (កូឡូស ១:១៧)។ យើងត្រូវការព្រះអង្គទាំងស្រុង មិនមែនត្រូវការព្រះអង្គតែមួយផ្នែកនោះទេ។ បើគ្មានព្រះអង្គទេ គ្មាននរណាម្នាក់អាចដកដង្ហើមបានឡើយ។ តើយើងមានហេតុផលអ្វីដែលត្រូវសរសើរខ្លួនឯងសម្រាប់កិច្ចការដែលព្រះអង្គបានធ្វើតាមរយៈយើង? យើងគ្មានអ្វីទាល់តែសោះ បើសិនជាគ្មានជំនួយពីព្រះអង្គទេនោះ។
នេះជាការគោលការណ៍ដែលមានក្នុងព្រះគម្ពីរទាំងមូល។ កាលព្រះអម្ចាស់បានជ្រើសរើសលោក ម៉ូសេ ឲ្យដឹកនាំរាស្ត្រអ៊ីស្រាអែលចេញពីនឹមត្រួតត្រា និងរបបទាសភាព គាត់បានតាំងចិត្តថា គាត់មិនអាចធ្វើកិច្ចការនេះបានទេ បើសិនជាព្រះអង្គមិនគង់នៅជាមួយគាត់។ គាត់គិតត្រូវ (និក្ខមនំ ៣:១១-១២)។ លោក អេម៉ុស គឺជាអ្នកចាំចំការល្វា និងជាអ្នកគង្វាលចៀម ដូចនេះគាត់គ្មានសមត្ថភាពអ្វី ដើម្បីរួមចំណែកក្នុងការងារដែលព្រះអម្ចាស់បានចាត់តាំងឲ្យគាត់ធ្វើជាហោរានោះទេ (អេម៉ុស ៧:១៤-១៥)។ លោក ដានីយ៉ែលក៏មិនខុសពីពួកគាត់ដែរ។ គាត់មានសមត្ថភាពដ៏អស្ចារ្យក្នុងការកាត់ស្រាយសុបិន ប៉ុន្តែគាត់ថ្វាយការសរសើរគ្រប់យ៉ាងដល់ព្រះ (ដានីយ៉ែល ២:២៦-២៨)។ ពួកគាត់សុទ្ធតែទទួលស្គាល់ថា ខ្លួនត្រូវពឹងផ្អែកទាំងស្រុងទៅលើព្រះ។ តាមពិត គ្មាននរណាម្នាក់ ក្នុងព្រះគម្ពីរដែលអាចសម្រេចកិច្ចការធំឧត្តមដូចនេះ ដោយមិនបានពឹងផ្អែកទាំងស្រុងទៅលើព្រះនោះទេ។ ពួកគេមានសមត្ថភាពធ្វើកិច្ចការ ដែលព្រះអង្គបានត្រាស់ហៅឲ្យពួកគេធ្វើ គឺដោយសារពួកគេមើលទៅព្រះអង្គ មិនមែនមើលទៅសមត្ថភាពនៅក្នុងខ្លួនពួកគេនោះទេ។
ក្នុងនាមយើងជាគ្រីស្ទបរិស័ទ ដែលព្រះបានត្រាស់ហៅឲ្យរស់នៅដោយផ្ដោតទៅលើព្រះអង្គ យើងមិនត្រូវផ្ដោតទៅលើខ្លួនឯង ឬសមត្ថភាពរបស់យើងឡើយ ពុំនោះទេយើងនឹងពិបាកទទួលយកព្រះគុណ និងព្រះចេស្ដារបស់ព្រះក្នុងជីវិតយើង។ នៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ យើងមិនត្រូវអួតអំពីសមត្ថភាព ឬស្វែងរកឱកាសទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍មកលើខ្លួនយើងនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងគួរតែមានចិត្តដែលគ្រាន់តែចង់បម្រើព្រះដ៏រស់ និងចង់មានប្រយោជន៍ក្នុងការងារបម្រើព្រះអង្គ ខណៈពេលដែលព្រះអង្គធ្វើការក្នុងយើង ស្របតាមគោលបំណងដ៏ល្អរបស់ព្រះអង្គ ហើយឲ្យគេងាកចេញពីយើង ហើយបែរមកផ្ដោតទៅលើព្រះអង្គវិញ ក្នុងគ្រប់កិច្ចការដែលយើងធ្វើ និងនិយាយ។
តើនៅថ្ងៃនេះ ចិត្តរបស់អ្នកផ្ដោតទៅលើអ្វី? នៅពេលណាភាពជោគជ័យ ឬការសរសើរកើតមានចំពោះអ្នក តើអ្នកនឹងចង្អុលបង្ហាញគេឲ្យងាកទៅរកនរណា?
ព្រះគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ លូកា ១៧:៧-១៩
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ទំនុកតម្កើង ៤០-៤២ និង កិច្ចការ ១៨