នំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ

«ចូរឲ្យគោរពប្រតិបត្តិដល់ឪពុកម្ដាយ» ។ និក្ខមនំ ២០:១២
ក្រឹត្យវិន័យទី៥ គឺជាបទបញ្ជាដ៏សាមញ្ញ និងជាផ្នែកដែលមិនអាចអត់បាននៃសុខមាលភាពរបស់សង្គមទាំងមូល ។ នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់ប្រទានក្រឹត្យវិន័យឲ្យ «គោរពប្រតិបត្តិដល់ឪពុកម្ដាយ» គឺព្រះអង្គកំពុងប្រទានក្បួនសម្រាប់រក្សាស្ថេរភាពរបស់គ្រួសារ សហគមន៍ និងប្រទេសជាតិ ។
តើការគោរពប្រតិបត្តិដល់ឪពុកម្តាយ មានន័យដូចម្តេច ? ក្នុងបរិបទនេះ ពាក្យ «គោរពប្រតិបត្តិ» សំដៅទៅលើសកម្មភាពដែលមានទម្ងន់ និងភាពធ្ងន់ធ្ងរ បានសេចក្តីថា កូនត្រូវយល់អំពីទម្ងន់នៃការគោរពចំពោះឪពុកម្តាយរបស់ខ្លួន ។ កូនត្រូវតបស្នង ដោយការគោរពដែលមានទម្ងន់ដូចនេះ ចំពោះឪពុកម្តាយ ព្រោះព្រះអង្គបានប្រទានតួនាទីដល់ឪពុកម្តាយ ក៏ដូចជាផ្ទុកផ្ដាក់តួនាទីនេះ ដែលសក្តិសមនឹងទទួលការគោរពដែលមានទម្ងន់ ។ ក្រឹត្យវិន័យនេះក៏បាននិយាយអំពីកូនផងដែរ តែក្នុងព្រះគម្ពីរប៊ីប មានខគម្ពីរជាច្រើន ដែលបានចែងអំពីឪពុកម្តាយដែលគោរពប្រតិបត្តិព្រះ (មើល អេភេសូរ ៦:៤ និង កូល៉ុស ៣:២១) ។
តើកូនត្រូវបង្ហាញចេញនូវការគោរពប្រតិបត្តិនេះ យ៉ាងដូចម្តេចខ្លះ ? គឺត្រូវគោរពប្រតិបត្តិតាមមធ្យោបាយជាច្រើន ។ ទីមួយ កូនត្រូវបង្ហាញការគោរពជាក់ស្តែង ចំពោះឪពុកម្តាយខ្លួន ។ ការបង្ហាញនេះអាចមានភាពសាមញ្ញ ដូចជាការនិយាយល្អអំពីឪពុកម្តាយ បង្ហាញការគួរសមដល់ពួកគាត់ យកចិត្តទុកដាក់ចំពោះពាក្យសម្តីរបស់ពួកគាត់ និងនិយាយការពារពួកគាត់ ។ ទីពីរ ការគោរពប្រតិបត្តិនេះត្រូវមានសេចក្តីស្រឡាញ់ពិតប្រាកដ ដែលគួរតែបង្ហាញក្តីស្រឡាញ់អស់ពីចិត្ត រវាងឪពុកម្តាយ និងកូន ។ ទីបី កូនត្រូវស្តាប់បង្គាប់ឪពុកម្តាយ ដរាបណាការស្តាប់បង្គាប់នោះ មិនទាស់ប្រឆាំងបំណងព្រះទ័យព្រះអម្ចាស់ ។ យើងអាចរកឃើញការបង្ហាញការគោរពប្រតិបត្តិនេះ ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរសុភាសិតទាំងមូល ។ ឧទាហរណ៍ ៖ «នែ កូនអើយ ចូរស្ដាប់ពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់ឪពុកចុះ កុំឲ្យកូនបោះបង់ចោលសេចក្ដីដំបូន្មានរបស់ម្ដាយឯងឡើយ» (សុភាសិត ១:៨) ។ ទីបួន កូនត្រូវចុះចូលសេចក្តីដំបូន្មានរបស់ឪពុកម្តាយ ។ ឪពុកម្តាយដែលល្អប្រៀនប្រដៅកូនរបស់ខ្លួន (តែការទូន្មាននោះមិនត្រូវធ្វើឡើង ទាំងកំហឹង ឬដោយគំនុំ ឬក៏ដោយគ្មានហេតុផលនោះឡើយ) ហើយកូនត្រូវទុកចិត្តថា ការទូន្មានយ៉ាងដូចនេះ គឺដើម្បីឲ្យពួកគេល្អទេ (ហេព្រើរ ១២:៥-១១) ។
ក្នុងទឹកដីអ៊ីស្រាអែលសម័យបុរាណ គេបានឲ្យតម្លៃយ៉ាងខ្លាំងមកលើការគោរពឪពុកម្តាយ បានជាអ្នកណាមិនគោរពឪពុកម្តាយ នឹងត្រូវទទួលទោសប្រហារជីវិត (ចោទិយកថា ២១:១៨-២១) ។ ហេតុអ្វីបានជាមានការដាក់ទោសធ្ងន់ដូចនេះ ? ព្រោះផ្ទះគឺជាកន្លែងហ្វឹកហាត់ដ៏សំខាន់ បានជាភាពជោគជ័យក្នុងការប្រៀនប្រដៅកូន មានឥទ្ធិពលមកលើរបៀបដែលកូនមានទំនាក់ទំនងជាមួយអ្នកកាន់អំណាចគ្រប់ជាន់ថ្នាក់ ។ យើងមិនអាចជៀសរួចពីរដ្ឋអំណាចបានទេ ។ ព្រះគម្ពីរបានត្រាស់ហៅយើងឲ្យចុះចូលរដ្ឋអំណាច (រ៉ូម ១៣:១-៧) និងគោរពអ្នកដឹកនាំខាងវិញ្ញាណ (ហេព្រើរ ១៣:១៧ ១ថែស្សាឡូនិច ៥:១២) ហើយក៏បានបង្គាប់ឲ្យយើងគោរពចាស់ទុំផងដែរ (លេវីវិន័យ ១៩:៣២) ។ ដែលសំខាន់បំផុតនោះ ពេលណាកូនរៀនគោរពប្រតិបត្តិឪពុកម្តាយ ទោះពួកគាត់មានចំណុចខ្វះខាតច្រើនយ៉ាងណាក៏ដោយ ទន្ទឹមនឹងនោះ ពួកគេក៏រៀនគោរពប្រតិបត្តិព្រះវរបិតាដ៏ឥតខ្ចោះ នៅស្ថានសួគ៌ ។ ការគោរពប្រតិបត្តិឪពុកម្តាយក៏ជាការគោរពប្រតិបត្តិព្រះផងដែរ ព្រោះឪពុកម្តាយបានទទួលអំណាចមកពីព្រះអង្គ ។
ដូចនេះ បើអ្នកជាឪពុកម្តាយ ដែលខកខានមិនបានបង្រៀនកូនឲ្យគោរពប្រតិបត្តិអ្នកទេ នោះមានន័យថា អ្នកមិនមានក្តីស្រឡាញ់ពិតប្រាកដចំពោះពួកគេឡើយ ទោះការមិនបង្រៀនកូនមានភាពងាយស្រួលជាងការបង្រៀនក៏ដោយ ។ ហើយបើអ្នកជាមនុស្សពេញវ័យ ដែលមានឪពុកម្តាយនៅរស់ ការផ្តល់ឲ្យការគោរពដែលពួកគាត់សក្តិសមនឹងទទួល គឺជាការស្តាប់បង្គាប់ព្រះ មិនមែនដោយសារអ្នកមានអារម្មណ៍ថា ពួកគេបានចិញ្ចឹមអ្នកបានល្អឬអត់ តែដោយសារតួនាទីដែលព្រះអង្គបានប្រទានពួកគាត់ ។ ពេលណាអ្នកផ្តល់កិត្តិយសដល់ពួកគាត់ អ្នកនឹងបានផ្គាប់ព្រះទ័យព្រះអង្គ ហើយបង្ហាញមនុស្សនៅជុំវិញអ្នកថា អំណាចដែលព្រះទ្រង់ប្រទាន គឺជាព្រះពរសម្រាប់មនុស្សទាំងអស់ ពេលណាយើងប្រើអំណាចនោះ ដោយកោតខ្លាចព្រះអង្គ ។

ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ អេភេសូរ ៦:១-៤
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ និក្ខមនំ ៣៤-៣៥ និង យ៉ាកុប ៣

មីនុយ

មីនុយ

គោរពប្រតិបត្តិឪពុកម្តាយ និងព្រះ

ប្រភេទ

អត្ថបទថ្មីៗ

ញែកថ្ងៃសាប្ប័ទជាបរិសុទ្ធ ផ្នែកទី២

ញែកថ្ងៃសប្ប័ទចេញជាថ្ងៃបរិសុទ្ធ (ផ្នែកទី១)

កុំឲ្យចេញព្រះនាមព្រះ ជាអសារឥតការ

គោរព​ប្រតិបត្តិ​ឪពុក​ម្តាយ និង​ព្រះ

ប្រភេទ

អត្ថបទថ្មីៗ

ញែក​ថ្ងៃ​សាប្ប័ទ​ជា​បរិសុទ្ធ ផ្នែកទី២

ញែក​ថ្ងៃ​​សប្ប័ទ​ចេញ​ជា​ថ្ងៃ​បរិសុទ្ធ (ផ្នែកទី១)

កុំ​ឲ្យ​ចេញ​ព្រះ​នាម​ព្រះ ជា​អសារ​ឥតការ

គោរពប្រតិបត្តិឪពុកម្តាយ និងព្រះ

ញែកថ្ងៃសាប្ប័ទជាបរិសុទ្ធ ផ្នែកទី២

ញែកថ្ងៃសប្ប័ទចេញជាថ្ងៃបរិសុទ្ធ (ផ្នែកទី១)

កុំឲ្យចេញព្រះនាមព្រះ ជាអសារឥតការ