នំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ
បញ្ហា​នៅ​ខាង​ក្នុង

បញ្ហា​នៅ​ខាង​ក្នុង

ដោយAlistair Begg

November 17, 2026

«អញ​ប្រកាន់​សេចក្ដី​ខ្លះ​នេះ​នឹង​ឯង ពីព្រោះ​នៅ​ទីនោះ ឯង​មាន​អ្នក​ខ្លះ ដែល​កាន់​តាម​សេចក្ដី​បង្រៀន​របស់​បាឡាម ជា​អ្នក​ដែល​បង្រៀន​ឲ្យ​បាឡាក​ដាក់​អន្ទាក់ នៅមុខ​ពួក​ជនជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដើម្បី​នឹង​នាំ​ឲ្យ​គេ​បរិភោគ​ដង្វាយ ដែល​ថ្វាយ​ទៅ​រូប​ព្រះ ហើយ​ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​សេចក្ដី​កំផិត​ផង»។ វិវរណៈ ២:‌១៤
សម្ពាធ​ពី​ខាង​ក្រៅ ដែល​បង្ខំ​ឲ្យ​យើង​សម្រប​ខ្លួន​នឹង​លោកិយ មិន​គ្រាន់តែ​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់​ចំពោះ​សេចក្តី​ជំនឿ​របស់​យើង​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ។ 
ពួក​ជំនុំ​នៅ​ទីក្រុង​ពើកាម៉ុស​បាន​ប្រឆាំង​នឹង​ការ​ល្បួង​របស់​សាតាំង និង​លទ្ធិ​ពហុ​និយម​យ៉ាង​ជោគជ័យ (វិវរណៈ ២:១៣)។ ទោះជា​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ ពួកគេ​បាន​បរាជ័យ ក្នុង​ការ​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​ផ្ទៃ​ក្នុង ។ ទោះ​អ្នក​ខ្លះ​មាន​ចិត្ត​ស្មោះ​ស្ម័គ្រ​ចំពោះ​ព្រះ ក៏​មាន​អ្នកជឿ​ខ្លះ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​បាប ដោយ​ទ្រាំទ្រ​ការ​បង្រៀន​ខុស​ឆ្គង ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ការ​ថ្វាយបង្គំ​រូប​ព្រះ ជា​មួយ​អំពើ​អសីលធម៌​ផ្លូវភេទ ។ ការ​លើក​ឡើង​អំពី «សេចក្ដី​បង្រៀន​របស់​បាឡាម» ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​នេះ មិន​បាន​សំដៅ​ទៅលើ​សៀវភៅ ឬ​គោល​លទ្ធិ​ណាមួយ​ទេ ។ តែ​នេះ​ជា​ការ​ក្រើន​រំឭក អំពី​សកម្មភាព​របស់​បាឡាម ជា​ហោរា​ក្លែងក្លាយ ក្នុង​គ្រា​សញ្ញា​ចាស់ ។ គាត់​បាន​បង្រៀន​ស្ត្រី​​សាសន៍​ម៉ាឌាន ឲ្យ​ទៅ​ល្បួង​ពួក​អ៊ីស្រាអែល ហើយក៏​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ចំណោម​ពួកគេ ព្រម​ទាំង​នាំ​សេចក្តី​ហិន​វិនាស​មក​លើ​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ (ជន​គណនា ៣១:‌១៦)។ គេ​បាន​កត់​សំ​គាល់​ថា គំនិត​ដ៏​ពិសពុល​របស់​បាឡាម បាន​បំផ្លាញ​អំណាច​របស់​ពួក​អ៊ីស្រាអែល ដោយ​វាយ​ប្រហារ​ដោយ​ផ្ទាល់​មក​​លើ​ក្រម​សីលធម៌​របស់​ពួកគេ ដោយ «ប្រើ​អាហារ និង​ស្ត្រី​សាសន៍​ដទៃ ជា​ឧបករណ៍​ដ៏​មាន​អំណាច ទាស់​ប្រឆាំង​នឹង​ភាព​តឹង​រឹង​នៃ​ក្រឹត្យ​វិន័យ​របស់​លោក​ ម៉ូសេ»។89
ដូច​នេះ លោក​ បាឡាម បាន​ធ្វើ​ជា​គំរូ​ដំបូង​នៃ​គ្រូ​បង្រៀន​ខុស​ឆ្គង ដែល​យក​គំរូ​តាម​គាត់ ដោយ​លើក​ដំកើង​ការ​រស់នៅ​ដែល «ទាស់​ប្រឆាំង​នឹង​ក្រឹត្យ​វិន័យ» ដែល​ពាក្យ​នេះ​ជា​ភាសាក្រិក​ត្រូវ​នឹង​ពាក្យ «Antinomian» ដែលគេ​ប្រើ ដើម្បី​ពិពណ៌នា អំពី​ការ​គិត​ដោយ​សេរី គ្មាន​សីលធម៌ ដោយ​មិន​ខ្វល់​ថា ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប​បាន​និយាយ​អ្វី​ខ្លះ អំពី​សេចក្តី​បរិសុទ្ធ ការ​កោត​ខ្លាច​ព្រះអម្ចាស់ ដែល​ជា​ដើមចម​នៃ​ប្រាជ្ញា (ទំនុក​ដំកើង ១១១:១០ និង សុភាសិត ១:៧ ៩:១០)។
អ្នកជឿ​ខ្លះ​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​ពើកាម៉ុស បាន​ទទួលយក​ការ​បង្រៀន​ដូច​នោះ​ទាំងស្រុង ខណៈ​ពេល​ដែល​អ្នក​ដទៃ​ទៀត ក្នុង​ពួក​ជំនុំ​គ្រាន់តែ​ទ្រាំទ្រ​នឹង​ការ​បង្រៀន​នោះ តែ​ក្នុង​ការ​បណ្តែត​បណ្តោយ​នោះ ពួកគេ​ក៏​ត្រូវ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ដូច​អ្នក​ផ្សេង​ផង​ដែរ ។ លោក​ ចន ស្តត់ (John Stott) បាន​សរសេរ​ថា «ព្រះគ្រីស្ទ​ដែល​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ ជា​អ្នក​គង្វាល​ធំ​បំផុត​របស់​ហ្វូង​ចៀម​ទ្រង់ មាន​ការ​សោក​សង្រេង ដោយសារ​ការ​វង្វេង​របស់​មនុស្ស​ភាគ​តិច​ក្នុង​ពួកជំនុំ​ ក៏​ដូចជា​ដោយសារ​ការ​បណ្តែតបណ្តោយ​របស់​មនុស្ស​ភាគ​ច្រើន»។90 ដោយសារ​ពួកគេ​មិន​បាន​ប្រឆាំង​ការ​បង្រៀន​ខុស​ឆ្គង ពួកគេ​ក៏​បាន​បណ្តោយ​ឲ្យ​ការ​បង្រៀន​នោះ​រីក​រាល​ដាល នាំ​ឲ្យ​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​រង​គ្រោះ​ធ្ងន់ធ្ងរ ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ ទោះ​ពួក​គេ​ភាគ​ច្រើន​ត្រូវ​ព្រះយេស៊ូវ​សរសើរ ដោយសារ​បាន​ប្រកាន់​ខ្ជាប់​សេចក្តី​ជំនឿ​ដ៏​ត្រឹម​ត្រូវ​ក៏ដោយ ក៏​ព្រះអង្គ​បាន​ស្តី​បន្ទោស​ពួកគេ ដោយសារ​ពួកគេ​​មិន​បាន​ប្រឈម​មុខ​ដាក់​អ្នក​ដែល​កំពុង​ប្រព្រឹត្ត​ខុស ។ 
បើ​សាតាំង​មិន​អាច​បង្ក​​ភាព​ចលាចល​ក្នុង​ពួក​ជំនុំ ដោយសារ​បញ្ហា​ប្រឈម​ពី​ខាង​ក្រៅ​ទេ ​វា​នៅតែ​ព្យាយាម​ធ្វើ​ឲ្យ​ជ្រួល​ច្របល់ ដោយ​បញ្ហា​ផ្ទៃ​ក្នុង​ដែល​មាន​ការ​បន្ថែម​បន្ថយ ។ ដូច​នេះ ចូរ​យើង​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន ។ យើង​តែងតែ​ងាយ​នឹង​ស្វែងរក «អ្នក​ដឹកនាំ​ខាង​វិញ្ញាណ» ដែល​ប្រាប់​យើង​ឲ្យ​ធ្វើ​តាម​បំណង​ចិត្ត​របស់​យើង ។ នេះ​មិនមែន​ជា​ជំនឿ​គ្រីស្ទាន​ពិត​ប្រាកដ ដែល​មិន​គ្រាន់​តែ​ជឿ​យ៉ាង​ត្រឹម​ត្រូវ តែ​ក៏​ប្រព្រឹត្ត​យ៉ាង​សមរម្យ ដោយ​លើក​ដំកើង​ព្រះគ្រីស្ទ និង​សេចក្តី​បរិសុទ្ធ ។ ហើយ​ការ​នៅ​ស្ងៀម តែងតែ​ងាយ​ស្រួល​ជាង​ការ​ប្រឈម​មុខ​ដោយ​បន្ទាប​ខ្លួន ដាក់​មនុស្ស​ក្នុង​ពួក​ជំនុំ​របស់​អ្នក ដែល​ចាត់​ទុក​បំណង​ចិត្ត​ខ្លួនឯង ជា​សំខាន់​ជាង​សេចក្តី​បរិសុទ្ធ ។ ដូច​នេះ ចូរ​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា តើ​មាន​ដុំ​ថ្ម​អ្វី ដែល​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ជំពប់​ដួល នៅ​តាម​ផ្លូវ​នៃ​ការ​ស្តាប់​បង្គាប់​ព្រះ ? តើ​មាន​ថ្ម​ជំពប់​ដួល​ណា​ខ្លះ ដែល​ព្រះអម្ចាស់​អាច​កំពុង​ត្រាស់ហៅ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ជួយ​ប្រាប់​អ្នក​ដទៃ ឲ្យ​បាន​ដឹង ? សេចក្តី​បរិសុទ្ធ​របស់​ពួក​ជំនុំ ក៏​ដូច​ជា​សេចក្តី​បរិសុទ្ធ​របស់​យើង គឺជា​អ្វី​ដែល​យើង​ត្រូវ​យក​ចិត្ត​ទុកដាក់​ខ្ពស់ ។


ខគម្ពីរ​ជញ្ជឹង​គិត៖ យូដាស ១៧-២៥
គម្រោង​អាន​ព្រះគម្ពីរ​រយៈ​ពេល​១​ឆ្នាំ៖ ១របាក្សត្រ ១៩-២១ និង លូកា ២:២២-៥២

ប្រភេទ