នំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ
ក្តី​សង្ឃឹម​របស់​មនុស្ស​សុចរិត

ក្តី​សង្ឃឹម​របស់​មនុស្ស​សុចរិត

ដោយAlistair Begg

April 17, 2026

«ការ​សង្ឃឹម​របស់​មនុស្ស​សុចរិត នោះ​នាំ​ឲ្យ​មាន​ចិត្ត​រីករាយ តែ​សេចក្ដី​ទុកចិត្ត​របស់​មនុស្ស​អាក្រក់ នឹង​សូន្យ​បាត់​ទៅ» ។ សុភាសិត ១០:២៨
ក្នុង​វប្បធម៌​លោក​ខាងលិច នៅ​សម័យ​បច្ចុប្បន្ន គេ​មាន​ផ្នត់​គំនិត​មួយ​ដែល​ជឿ​ថា សេចក្តី​ស្លាប់​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​ទាំង​អស់​មាន​ភាព​ស្មើ​គ្នា ក្នុង​ន័យ​ថា ទោះ​អ្នក​ជឿ​លើ​អ្វី និង​បាន​ធ្វើ ឬ​មិន​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ក៏ដោយ ក៏​គេ​នឹង​ចាត់​ទុក​អ្នក ជា​មនុស្ស​ដែល​មាន​ភាព​ស្មើ​គ្នា​ជាមួយ​អ្នក​ដទៃ នៅពេល​ដែល​អ្នក​ស្លាប់​ទៅ​ ។ ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប​មិន​បាន​បង្រៀន​ដូច​នេះ​ទេ តែ​បាន​បញ្ជាក់​ថា មានតែ​មនុស្ស​សុចរិត​ទេ ដែល​អាច​សង្ឃឹម ដោយ​ទំនុក​ចិត្ត​ថា នៅ​ក្នុង​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះ «មាន​សេចក្ដី​អំណរ​ដ៏​ពោរ​ពេញ» ហើយ «នៅ​ព្រះ​ហស្ត​ស្ដាំ​ទ្រង់​មាន​សេចក្ដីអរ​សប្បាយ​ជា​ដរាប​តទៅ» (ទំនុក​ដំកើង ១៦:១១) ។ 
ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​នាងអេសធើរ យើង​អាច​មើល​ឃើញ​ភាព​ខុស​គ្នា​រវាង​ក្តី​សង្ឃឹម​របស់​មនុស្ស​សុចរិត និង​សេចក្តី​រំពឹង​របស់​មនុស្ស​អាក្រក់​ ។ បន្ទាប់ពី​លោក ​ហាម៉ាន​បាន​ទទួល​យោបល់​ពី​ប្រពន្ធ និង​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់​ហើយ គាត់​ក៏បាន​សម្រេច​ចិត្ត​សង់​កន្លែង​ព្យួរ​ក​ជា​សាធារណៈ ទុក​សម្រាប់​ព្យួរ​ក​លោក ​ម៉ាដេកាយ ជា​មនុស្ស​ដែល​គាត់​មាន​ការ​ទើស​ទាល់​យ៉ាង​ខ្លាំង (នាងអេសធើរ ៥:១៤) ។ ទោះជា​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ នៅ​ថ្ងៃ​បន្ទាប់ លោក ​ហាម៉ាន​ក៏​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​រក​ប្រពន្ធ និង​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់ ហើយក៏​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា ស្តេច​បាន​បង្គាប់​ឲ្យ​គាត់​នាំ​ផ្លូវ​ដង្ហែ​រលោក ​ម៉ាដេកាយ នៅ​តាម​ផ្លូវ ដើម្បី​ផ្តល់​កិត្តិយស​ដល់​លោក ​ម៉ា​ដេកាយ​ ។ អ្នក​ប្រឹក្សា​យោបល់​ទាំង​នោះ ក៏បាន​ផ្លាស់ប្ដូរ​ពី​ការ​ឲ្យ​យោបល់​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​លោក ​ហាម៉ាន​សប្បាយ​ចិត្ត ទៅ​ជា​ផ្តល់​យោបល់​ដ៏​គ្រោះ​ថ្នាក់​ថា «បើសិន​ជា​ម៉ាដេកាយ​នេះ​​ជា​សាសន៍​យូដា ដែល​លោក​បាន​ចាប់​តាំង​ដួល​នៅ​ចំពោះ​គាត់​ហើយ នោះ​លោក​នឹង​ឈ្នះ​គាត់​មិន​បាន​ឡើយ គឺ​នឹង​ត្រូវ​ដួល​នៅ​ចំពោះ​គាត់​ជា​ពិត​ប្រាកដ» (៦:១៣) ។ លោក ​ហាម៉ាន​បាន​រំពឹង​ថា គេ​នឹង​​លើក​ដំកើង​គាត់ ហើយ​គាត់​នឹង​ឈ្នះ​សត្រូវ​របស់​គាត់ ។ មិត្តសំឡាញ់​គាត់​ហាក់​ដូចជា ទទួល​ស្គាល់​ថា ផែនការ​អាក្រក់​របស់​គាត់ កំពុងតែ​បរាជ័យ ហើយ​គោលបំណង​របស់​ព្រះ​នឹង​បាន​សម្រេច សម្រាប់​រាស្រ្ត​របស់​ទ្រង់​ ។
នៅ​ពេលយប់ នៅ​ចន្លោះ​ពេល​នៃ​ការ​សន្ទនា​ទាំង​ពីរ​លើក​នេះ លោក ​ម៉ាដេកាយ ប្រហែល​កំពុង​គេង​ ។ សេចក្តី​ស្លាប់​កំពុង​តែ​​តាម​គាត់​យ៉ាង​ប្រកិត ប៉ុន្តែ គាត់​មិន​បាន​ដឹង​អំពី​គ្រោះ​ថ្នាក់​ដែល​ហៀបនឹង​កើត​ឡើង​ទេ​ ។ ទោះ​គាត់​បាន​ដឹង​ថា លោក ​ហា​ម៉ាន​បាន​រៀន​ផែនការ​អ្វី​ ដើម្បី​កំចាត់​​គាត់​ក៏ដោយ ក៏​គាត់​នៅតែ​មិន​មាន​វិធី​ជួយ​សង្គ្រោះ​ខ្លួនឯង​ដែរ​ ។ គាត់​មានតែ​សង្ឃឹម​ដល់​ការ​គ្រប់​គ្រង​របស់​ព្រះ ហើយ​ក្តី​សង្ឃឹម​នេះ គឺ​ល្មម​នឹង​ឲ្យ​គាត់​មាន​សន្តិភាព​ក្នុង​ចិត្ត​ ។
ក្នុង​ព្រឹត្តិការណ៍​នោះ លោក ​ហាម៉ាន​បែរជា​ត្រូវ​បង្ខំ​ចិត្ត​ធ្វើ​ការ​ប្រកាស ដើម្បី​លើក​កិត្តិយស​សម្រាប់​លោក ​ម៉ាដេកាយ​វិញ​ ។ គាត់​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​ចំពោះ​រឿង​នេះ​ទេ​ ។ ស្រដៀង​គ្នា​នេះ​ដែរ ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ចែងថា នៅ​ថ្ងៃ​ព្រះគ្រីស្ទ​យាង​មកវិញ នៅ​ពេល​ដែល​ជង្គង់​ទាំង​អស់​លុត​ចុះ នៅ​ចំពោះ​ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ហើយ​ប្រកាស​ថា ព្រះអង្គ​ជា​ព្រះអម្ចាស់ (ភីលីព ២:១០-១១) អ្នក​ខ្លះ​នឹង​ក្រាប​បង្គំ​ដោយ​បង្ខំ​ចិត្ត ហើយ​ខ្លះ​ទៀត​នឹង​ក្រាប​បង្គំ​ដោយ​អំណរ​ ។ ម្យ៉ាង​ទៀត ការ​រំពឹង​ចង់​បាន​របស់​មនុស្ស​អាក្រក់​នឹង​ត្រូវ​វិនាស គឺ​ដូច​លោក ​ហាម៉ាន​ដែរ ប៉ុន្តែ ក្តី​សង្ឃឹម​របស់​មនុស្ស​សុចរិត នឹង​ស្ថិត​ស្ថេរ​អស់​កល្ប​ ។
បើ​អ្នក​បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះគ្រីស្ទ ហើយ​បាន​ទទួល​សេចក្តី​សុចរិត​ពី​ព្រះអង្គ អ្នក​អាច​ក្រាប​នៅ​ចំពោះ​ព្រះអង្គ ដោយ​អំណរ​ដ៏​អស្ចារ្យ ក្នុង​លក្ខណៈ​ព្រះអង្គ​ជា​ព្រះ​អង្គ​សង្គ្រោះ ជា​មិត្តសំឡាញ់ ក៏​ដូចជា​ព្រះអម្ចាស់​របស់​អ្នក​ ។ ដោយ​ក្តី​សង្ឃឹម​នេះ អ្នក​មាន​ហេតុផល​គ្រប់​យ៉ាង​ដែល​ត្រូវ​សម្រាក​ដោយ​សន្តិភាព​ក្នុង​ចិត្ត ដ្បិត​អ្នក​អាច​ទន្ទឹង​រង់​ចាំ​ពេល​ដែល​អ្នក​បាន​ចូល​ក្នុង​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះអង្គ​អស់​កល្ប​ជានិច្ច ទោះ​អ្នក​កំពុង​មាន​អំណរ ទឹក​ភ្នែក ការ​ឈឺ​ចាប់ ការ​ខក​ចិត្ត និង​ការ​ស្តាយ​ក្រោយ​ក៏ដោយ​ ។


ខគម្ពីរ​ជញ្ជឹង​គិត៖ លូកា ២៣:៣២-៤៣
គម្រោង​អាន​ព្រះគម្ពីរ​រយៈ​ពេល​១​ឆ្នាំ៖ លេវី​វិន័យ ២៦-២៧ និង វិវរណៈ ៤

ប្រភេទ