នំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ
គ្រោះ​ថ្នាក់​នៃ​ការ​រស់នៅ​ក្តៅ​មិន​ក្តៅ ត្រជាក់​មិន​ត្រជាក់

គ្រោះ​ថ្នាក់​នៃ​ការ​រស់នៅ​ក្តៅ​មិន​ក្តៅ ត្រជាក់​មិន​ត្រជាក់

ដោយAlistair Begg

November 21, 2026

«អញ​ស្គាល់​ការ​ដែល​ឯង​ធ្វើ ហើយ​ថា ឯង​មិន​ត្រជាក់ ក៏​មិន​ក្ដៅ​ផង អញ​ចូល​ចិត្ត​ឲ្យ​ឯង​បាន ទោះ​ត្រជាក់​ឬ​ក្ដៅ​ក្ដី ដូច្នេះ ដោយ​ព្រោះ​ឯង​គ្រាន់តែ​ស្ទើរ​ៗ​ប៉ុណ្ណោះ គឺ​មិនមែន​ត្រជាក់​ក៏​មិន​ក្ដៅ​ផង នោះអញ​នឹង​ខ្ជាក់​ឯង​ចេញពី​មាត់​អញ​ទៅ ដោយ​ព្រោះ​ឯង​អួតថា ឯង​ជា​អ្នក​មាន បាន​កាន់តែ​ស្ដុកស្ដម្ភ​ឡើង​ហើយ ក៏​មិន​ត្រូវ​ការ​នឹង​អ្វី​សោះ តែឯង​មិន​ដឹង​ថា ឯង​វេទនា លំបាក ទ័លក្រ ខ្វាក់​ភ្នែក ហើយ​អាក្រាត​វិញ​នោះ​ទេ ... មើល អញ​ឈរ​នៅ​មាត់​ទ្វា​រ​ទាំង​គោះ បើ​អ្នក​ណា​ឮ​សំឡេង​អញ ហើយ​បើក​ទ្វារ​ឲ្យ នោះអញ​នឹង​ចូល​ទៅ​ឯ​អ្នក​នោះ អញ​នឹង​បរិភោគ​ជាមួយនឹង​អ្នក​នោះ ហើយ​អ្នក​នោះ​ជា​មួយ​នឹង​អញ​ដែរ»។ វិវរណៈ ៣:‌១៥-១៧,២០
ទី​ក្រុង​ឡៅឌីសេ គឺជា​មជ្ឈ​មណ្ឌល​ហិរញ្ញ​វត្ថុ បាន​ជា​ប្រជាជន​នៅ​ទីនោះ មាន​ទំនុក​ចិត្ត​លើ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​យ៉ាង​ខ្លាំង ។ ទីក្រុង​នោះ​មាន​ឈ្មោះ​ល្បី ដោយសារ​ហ្វូង​ចៀម​នៅ​ទីក្រុង​នោះ មាន​រោម​ទន់​ពណ៌​ខ្មៅ ដែលគេ​ត្បាញ​ធ្វើ​ជា​ក្រ​ណាត់​ថ្លៃៗ ។ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ ទីក្រុង​នេះ​ក៏​មាន​ឈ្មោះ​ល្បី ដោយសារ​មាន​សាលា​ពេទ្យ ដែល​បាន​ផលិត​ថ្នាំ ដែល​មាន​ប្រយោជន៍​ដល់​ការ​ព្យាបាល​ជំងឺ​ភ្នែក​មួយ​ចំនួន ។ 
ពួក​ជំនុំ​នៅ​ទីក្រុង​ឡៅឌីសេ កំពុង​រស់នៅ​ក្នុង​បរិយាកាស​យ៉ាង​ដូច​នេះឯង គឺ​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​ចម្រុង​ចម្រើន​ផ្នែក​ហិរញ្ញ​វត្ថុ មាន​ជំនាញ​ធ្វើ​ជំនួញ ហើយក៏​មាន​សាលា​ពេទ្យ​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ ។ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ដាក់​រាស្រ្ត​ទ្រង់ នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​នោះ ដើម្បី​បង្ហាញ​ពន្លឺ​ទ្រង់ ក្នុង​ការ​រស់នៅ​របស់​អ្នក​ក្រុង​នោះ ក្នុង​ភាព​ចម្រុះ ។ ប៉ុន្តែ ពួក​ជំនុំ​បាន​ទទួល​យក​វប្បធម៌​របស់​ប្រជាជន​នៅ​ទីនោះ ។ ពួកគេ​បាន​បាត់បង់​ភាព​មុត​ស្រួច ហើយ​បាន​បន្ថែម​បន្ថយ​គោល​ការណ៍ ព្រម​ទាំង​បោក​បញ្ឆោត​ខ្លួន​ឯង​ផង ។ ការ​រស់​នៅ​របស់​ពួកគេ​មិន​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​អំពី​ព្រះ​អង្គ​សង្គ្រោះ តែ​បែរជា​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​អំពី​វប្បធម៌​​សង្គម​របស់​ពួកគេ​វិញ ។
ហេតុ​នេះ​ហើយ គេ​មិន​ត្រូវ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ទេ នៅពេល​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ ដែល​ជា​កូន​មនុស្ស មើលទៅ​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ទីក្រុង​ឡៅឌីសេ ឃើញ​ពួកគេ​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​ព្រះ​អង្គ​តិចតួច​ណាស់ ។ ពួកគេ​មិន​មាន​ការ​លូត​លាស់ ។ ពួកគេ​បាន​ទុក​ចិត្ត​លើ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ ជាជាង​ទុកចិត្ត​ព្រះអង្គ ។ ពួកគេ​ស្លៀក​ពាក់​ខោអាវ​ល្អៗ តែ​មិន​បាន​ដឹង​ថា ខ្លួនឯង​នៅ​អាក្រាត​ខាង​វិញ្ញាណ​ទេ ។ គ្រូ​ពេទ្យ​នៅ​ទីក្រុង​នោះ​អាច​ព្យាបាល​ភ្នែក​ឲ្យ​មើល​ឃើញ តែ​សមាជិក​របស់​ពួក​ជំនុំ​នោះ នៅតែ​ខ្វាក់​ខាង​វិញ្ញាណ ។ 
ប៉ុន្តែ តើ​ព្រះគ្រីស្ទ​ហៀបនឹង​បោះបង់​ពួក​គេ​ចោល​ឬ​ទេ ? ទេ មិន​ទាន់​ទេ ។ ព្រះអង្គ​ពិនិត្យ​មើល​ពួកគេ​ឃើញថា ពួកគេ​មាន​ដំណើរ​មិន​ល្អ ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ពេល​អនាគត ហើយ​ព្រះអង្គ​ក៏បាន​ដាស់តឿន​ពួកគេ​យ៉ាង​ច្បាស់ ឲ្យ​ភ្ញាក់រឭក ។ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គ​មិន​បាន​បណ្តេញ​ពួកគេ​ទេ ។ ផ្ទុយ​ទៅវិញ ព្រះអង្គ​អញ្ជើញ​ពួកគេ​បរិភោគ​អាហារ​ពេល​ល្ងាច យ៉ាង​ដូច​នេះ​ថា «មើល អញ​ឈរ​នៅ​មាត់​ទ្វា​រទាំង​គោះ បើ​អ្នកណា​ឮ​​សំឡេង​អញ ហើយ​បើក​ទ្វារ​ឲ្យ នោះអញ​នឹង​ចូល​ទៅ​ឯ​អ្នក​នោះ អញ​នឹង​បរិភោគ​ជាមួយនឹង​អ្នក​នោះ ហើយ​អ្នក​នោះ​ជា​មួយ​នឹង​អញ​ដែរ»។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ​ពាក្យ «បរិភោគ» គឺ​ត្រូវ​នឹង​ពាក្យ deipnēsō, ជា​ភាសាក្រិក មិន​សំដៅ​ទៅលើ​អាហារ​មួយ​ពេល ដែល​គេ​ញាំ​នៅ​លើ​កៅអី​ក្នុង​យន្តហោះ តែ​ជា​ការ​បរិភោគ​អាហារ​ជា​បរិបូរ ដោយ​អង្គុយ​ជា​យូរ​ម៉ោង ជា​ការ​បង្ហាញ​នូវ​មិត្តភាព ការ​អរ​សប្បាយ និង​ការ​ប្រកប​គ្នា ។
តើ​អ្នក​មាន​មោទនភាព​ចំពោះ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​របស់​អ្នក​ទេ ? តើ​អ្នក​ខ្វល់​អំពី​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ខាង​សាច់ឈាម ខ្លាំង​ជាង​ខ្វល់​អំពី​របៀប​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់ទត​ឃើញ​ជីវិត​អ្នក​ឬ ? ចូរ​ប្រយ័ត្ន! សេចក្តី​ជំនឿ​ដែល​អសកម្ម ដែល​ដេញ​តាម​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ខាង​សាច់ឈាម ដោយ​ដាក់​ព្រះយេស៊ូវ​ឲ្យ​នៅ​ឆ្ងាយ មិនមែន​ជា​សេចក្តី​ជំនឿ​ទេ ។ តែ​ចូរ​យើង​មាន​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ឡើង ព្រោះ​ព្រះ​អម្ចាស់​កំពុង​គោះ​​ទ្វារ ហើយ​កំពុង​អញ្ជើញ​អ្នក ចូល​ទៅ​ក្នុង​ការ​ប្រកប​កាន់តែ​ជិត​ស្និទ្ធ​ជាមួយ​ព្រះអង្គ ជា​ភាព​ជិត​ស្និទ្ធ ដែល​នឹង​បញ្ឆេះ​ចិត្ត​អ្នក​ជា​ថ្មី​ទៀត ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​ច្រៀង​ថា :
ទូល​បង្គំ​មិន​ស្វែងរក​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ ឬ​ការ​សរសើរ​ឡើយ 
ព្រះអង្គ​គឺជា​រង្វាន់​ពិត​ប្រាកដ​របស់​ទូល​បង្គំ នៅ​ថ្ងៃ​នេះ និង​ជា​រៀង​រហូត ។
មានតែ​ព្រះអង្គ​ទេ ដែល​គង់​នៅ​លើ​បល្ល័ង្ក​ចិត្ត​ទូល​បង្គំ 
ឱ​ព្រះអម្ចាស់ ព្រះអង្គ​គឺជា​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ធំ​បំផុត​ដែល​ទូល​បង្គំ​អាច​មាន ។91


ខគម្ពីរ​ជញ្ជឹង​គិត៖ វិវរណៈ ៣:១៤-២២
គម្រោង​អាន​ព្រះគម្ពីរ​រយៈ​ពេល​១​ឆ្នាំ៖ ២របាក្សត្រ ១-៣ និង លូកា ៥:១-១៦

ប្រភេទ