នំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ
ទៅ​រក​ព្រះ​បន្ទូល

ទៅ​រក​ព្រះ​បន្ទូល

ដោយAlistair Begg

June 21, 2026

«ចូរ​ទៅ​បើក​គម្ពីរ​បញ្ញត្ត នឹង​សេចក្ដី​បន្ទាល់​មើល បើ​គេ​និយាយ​មិន​ត្រូវ​នឹង​ព្រះ​បន្ទូល​នោះ នោះ​គ្មាន​ពន្លឺ​រះ​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ខ្លួន​ទេ» ។ អេសាយ ៨:២០
យើង​កំពុង​រស់​នៅ ក្នុង​យុគសម័យ​ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ពិសេស តាម​របៀប​ជា​ច្រើន ។ យើង​មាន​បច្ចេកវិទ្យា ដែល​យើង​អាច​ប្រើ​ម្រាមដៃ​ចុច​នៅ​ពេល​ណា​ក៏​បាន ដែល​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង​នូវ​លទ្ធភាព​ទទួល​ព័ត៌មាន ដែល​គេ​មិន​អាច​ទទួល​បាន កាល​ប៉ុន្មាន​ទសវត្សរ៍​មុន ។ យើង​អាច​បន្ត​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​មិត្តភក្ដិ​នៅ​ជុំវិញ​ពិភព​លោក យើង​អាច​ចែក​រំលែក​គំនិត​យោបល់​របស់​យើង​តាម​បណ្ដាញ​សង្គម តាម​ទំនើងចិត្ត ហើយ​យើង​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​រង់​ចាំ​ដល់​ពេល​ថ្ងៃស្អែក ដើម្បី​ទទួល​ព័ត៌មាន​ដែល​គេ​កំពុង​ផ្សព្វផ្សាយ​នោះ​ឡើយ ។
ប៉ុន្តែ យើង​យល់​ច្រឡំ​ហើយ បើសិន​ជា​យើង​សន្និដ្ឋាន​ថា អ្វីៗ​គ្រប់​យ៉ាង​ក្នុង​ជីវិត​យើង មាន​ភាព​ខុស​ប្លែក​ទាំង​ស្រុង​ពី​ជីវិត​មនុស្ស​សម័យ​មុន ក្នុង​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត ។ ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ដែល​ហោរា​អេសាយ​បាន​ថ្លែង​ទំនាយ កាល​ជាង​ពី​២៥០០​ឆ្នាំ​មុន មិន​មាន​ឱកាស​ទទួល​ព័ត៌មាន ក្នុង​រយៈ​ពេល​២៤​ម៉ោង ពេញ​មួយ​សប្តាហ៍​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​ក៏​ជួប​ការ​ល្បួង ដោយ​សារ​សម្លេង​រំខាន ឲ្យ​បែក​អារម្មណ៍​ចេញ​ពី​សេចក្តី​ពិត មិន​ខុស​ពី​យើង​ឡើយ ។ ហោរា​អេសាយ​បាន​រៀប​រាប់​ថា មាន​ពួក​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល​ខ្លះ​ចង់ «រក​ពួក​គ្រូ​ខាប នឹង​គ្រូ​គាថា» ហើយ​ខ្លះ​ទៀត «រក​ចំពោះ​រូប​ខ្មោច​ជា​ប្រយោជន៍​ដល់​មនុស្ស​រស់»​ (អេសាយ ៨:១៩) ។ 
យើង​ក៏​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​នេះ មិន​ខុស​ពី​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​ឡើយ ។ យើង​ប្រហែល​មិន​រក​គ្រូទាយ និង​គ្រូ​បញ្ជាន់​ខ្មោច​នោះ​ទេ​ (ទោះ​អំពើ​ទាំង​អស់​នេះ​នៅ​តែ​មាន​ការ​ពេញនិយម​ ក្នុង​សម័យ​វិទ្យា​សាស្រ្ត​ជឿនលឿន​ក៏​ដោយ) ប៉ុន្តែ យើង​ក៏​មិន​ខ្វះ​ប្រភព​នៃ «សេចក្តី​ពិត» នៅ​ជុំវិញ​យើង​ដែរ ។ បញ្ហា​ចម្បង​មិន​ស្ថិត​នៅ​ត្រង់​ថា យើង​ខ្វះ​ព័ត៌មាន​ល្អៗ និង​ការ​ប្រឹក្សា​ប្រកប​ដោយ​ប្រាជ្ញា គឺ​មិន​ខុស​សម័យ​មុន​ទេ ។ ប៉ុន្តែ បញ្ហា​ស្ថិត​នៅ​ត្រង់​ថា យើង​បាន​បែរ​ត្រចៀក និង​ចិត្ត​យើង ទៅ​រក​ការ​កុហក ។ 
ហេតុ​នេះ​ហើយ ហោរា​អេសាយ​បាន​ឆ្លើយ​តប ចំពោះ​អ្នក​ស្តាប់​របស់​គាត់ ក៏​ដូច​ជា​ចំពោះ​យើង​ថា ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​មាន​បន្ទូល «ជា​សេចក្តី​បង្រៀន និង​សេចក្តី​បន្ទាល់» ហើយ​ព្រះ​បន្ទូល​ទ្រង់​គួរ​តែ​ជា​សម្លេង​ដែល​គ្រប់គ្រង​ជីវិត​យើង និង​គួរ​តែ​មាន​ឥទ្ធិពល​ជា​មូលដ្ឋាន​មក​លើ​របៀប​ដែល​យើង​គិត និង​ប្រព្រឹត្ត ។ បើ​យើង​ចុះ​ចូល​ឥទ្ធិពល​របស់​ព័ត៌មាន និង​ដំណឹង​របស់​លោកិយ​ឥត​ឈប់​ឈរ នោះ​វា​មិន​ចម្លែក​ទេ នៅ​ពេល​ដែល​យើង​មាន​ការ​ថប់បារម្ភ​កាន់​តែ​ខ្លាំង​នោះ ។ បើ​យើង​ចំណាយ​ពេល​ច្រើន​សន្ធឹក ក្នុង​បណ្ដាញ​សង្គម នោះ​វា​ក៏​មិន​ចម្លែក​ដែរ នៅ​ពេល​ដែល​យើង​មាន​អារម្មណ៍​ឯកោ​កាន់​តែ​ខ្លាំង ។ បើ​យើង​ស្វែង​រក​គំនិត​យោបល់​ពី​គ្រូ​របស់​លោកិយ នោះ​យើង​នឹង​វង្វេង​ចេញ​ពី​សេចក្តី​ពិត​មិន​ខាន គឺ​គ្មាន​អ្វី​ចម្លែក​ទេ ។ 
តើ​អ្នក​បាន​ចាត់ទុក​ព្រះសូរសៀង​របស់​ព្រះ ជា​សំខាន់​ជាង​គេ​ឬ​ទេ? តើ​អ្នក​បាន​ចាត់ទុក​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​អង្គ ជា​សំខាន់​ជាង​សម្លេង​ផ្សេង​ទៀត​ដែល​អ្នក​កំពុង​ស្តាប់​ឮ​ឬ​ទេ? ឬ​អ្នក​ថ្វាយ​ពេល​ដល់​ព្រះ​អង្គ តែ​មួយ​ម៉ោង នៅ​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ដោយ​គិតស្មាន​ថា ពេល​មួយ​ម៉ោង​នេះ​នឹង​គ្រប់គ្រាន់​សម្រាប់​អ្នក ពេញ​មួយ​សប្តាហ៍​ឬ? ព្រះ​អាទិករ​ត្រាស់​ហៅ​រាស្រ្ត​ទ្រង់ ឲ្យ​កែប្រែ​គំនិត ដោយ​ការ​ផ្លាស់ប្រែ ដោយ​ព្រះ​បន្ទូល​ដ៏​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ​អង្គ និង​ដោយ​ជញ្ជឹង​គិត​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​អង្គ​ទាំង​យប់​ថ្ងៃ​ (រ៉ូម ១២:២) ។ មនុស្ស​មាន​ពរ​មិន​មែន​ជា​អ្នក​ដែល​ដឹង​ព័ត៌មាន និង​រឿង​ថ្មីៗ​គ្រប់​យ៉ាង ឬ​ដឹង​អំពី​រឿង​វិបត្តិ​នៃ​វប្បធម៌​នោះ​ទេ តែ​ជា​អ្នក​ដែល «ត្រេកអរ​តែ​នឹង​ក្រិត្យ​វិន័យ​របស់​ព្រះ​យេហូវ៉ា​វិញ ក៏​រំពឹង​គិត​ក្នុង​ក្រិត្យ​វិន័យ​ទ្រង់​ទាំង​យប់​ទាំង​ថ្ងៃ​ដែរ»​ (ទំនុកដំកើង ១:២) ។ 
តើ​អ្នក​កំពុង​អាន ស្តាប់ ឬ​ជាប់ចិត្ត​នឹង​អ្វី​ខ្លាំង​ជាង​គេ? ប្រហែល​ពេល​នេះ​គឺ​ជា​ពេល​ប្ដេជ្ញា​ចិត្ត​ជា​ថ្មី ចំពោះ «សេចក្តី​បង្រៀន» ដោយ​អាន ជញ្ជឹង​គិត និង​ទន្ទេញ​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​អង្គ ដើម្បី​ជា​ប្រយោជន៍ និង​ដើម្បី​ភាព​នឹងនរ​នៃ​វិញ្ញាណ​របស់​អ្នក ។


ខគម្ពីរ​ជញ្ជឹង​គិត៖ លូកា ៩:២៨-៣៥
គម្រោង​អាន​ព្រះគម្ពីរ​រយៈ​ពេល​១​ឆ្នាំ៖ យេរេមា ៤៣-៤៥ និង ម៉ាថាយ ២៧:៥១-៦៦

ប្រភេទ