នំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ
វិនិយោគ​ក្នុង​ភាព​អស់​កល្ប

វិនិយោគ​ក្នុង​ភាព​អស់​កល្ប

ដោយAlistair Begg

June 25, 2026

«បង​ប្អូន​អើយ យើង​ខ្ញុំ​ប្រាប់​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដឹង ពី​ព្រះ​គុណ​នៃ​ព្រះ ដែល​បាន​ផ្ដល់​មក​ពួកជំនុំ​ទាំង​ប៉ុន្មាន នៅ​ស្រុក​ម៉ាសេដូន​ថា កាល​មាន​សេចក្ដី​ទុក្ខ​លំបាក​កំពុង​តែ​ល្បង​គេ​ជា​ខ្លាំង នោះ​សេចក្ដី​អំណរ​ជា​បរិបូរ នឹង​សេចក្ដី​កំសត់​ទុគ៌ត​របស់​គេ បាន​បណ្ដាល​ឲ្យ​គេ​មាន​ចិត្ត​សទ្ធា​ដ៏​លើសលប់​វិញ» ។ ២​កូរិនថូស ៨:១-២
ទុក្ខ​លំបាក​គឺ​ជា​មធ្យោបាយ​ដ៏​សំខាន់ ​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ប្រើ ដើម្បី​កែប្រែ​ចារិក​លក្ខណៈ​របស់​យើង តែ​ក៏​ជា​មធ្យោបាយ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ប្រើ ដើម្បី​បើក​បង្ហាញ​ចារិក​លក្ខណៈ​របស់​យើង​ផង​ដែរ ។ ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប​មាន​ឧទាហរណ៍​ជា​ច្រើន ដែល​និយាយ​អំពី​ទុក្ខ​លំបាក​ ដែល​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ភាព​កម្សោយ​នៃ​ចារិក​លក្ខណៈ​របស់​មនុស្ស តែ​ក៏​មាន​ឧទាហរណ៍​នៃ​ទុក្ខ​លំបាក​ដែល​បង្ហាញ​ឲ្យ​ឃើញ​ការ​គោរព​ប្រតិបត្តិ​ព្រះ​ផង​ដែរ ។ ក្នុង​ចំណោម​ឧទាហរណ៍​ទាំង​នោះ មាន​ឧទាហរណ៍​របស់​ពួកជំនុំ​នៅ​ស្រុក​ម៉ាសេដូន​ជា​ដើម ។ សាវ័ក ​ប៉ុល​មានប្រសាសន៍​ថា អ្នក​ជឿ​ព្រះ​សម័យ​ដើម​ទាំង​នោះ «មាន​សេចក្ដី​ទុក្ខ​លំបាក​កំពុង​តែ​ល្បង​គេ​ជា​ខ្លាំង» និង «សេចក្ដី​កំសត់​ទុគ៌ត» ។ តើ​ទុក្ខ​លំបាក​ទាំង​នោះ​បាន​បើក​បង្ហាញ​អ្វី​ខ្លះ? គឺ «សេចក្តី​អំណរ​ជា​បរិបូរ» និង «ចិត្ត​សទ្ធា​ដ៏​លើស​លប់» ។
គំរូ​របស់​ពួកជំនុំ​នៅ​ទីក្រុង​ម៉ាសេដូន គឺ​សក្ដិសម​នឹង​ឲ្យ​យើង​យក​មក​ពិចារណា ។ មូល​ហេតុ​ដែល​សាវ័ក ​ប៉ុល​បាន​លើក​យក​ពួក​គេ​មក​និយាយ គឺ​ដោយ​សារ​គាត់​ចង់​ឲ្យ​ពួកជំនុំ​នៅ​ទីក្រុង​កូរិនថូស​យក​គំរូ​តាម​ពួក​គេ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ «បាន​ធ្វើ​គុណ​នេះ​រឹតតែ​ច្រើន​ឡើង»​ (២​កូរិនថូស ៨:៧) ។ ចូរ​យើង​ពិចារណា​អំពី​មូល​ហេតុ​ដែល​គេ​គួរ​យក​តម្រាប់​តាម​ពួកជំនុំ​នៅ​ស្រុក​ម៉ាសេដូន :
១. ពួក​គេ «បាន​ប្រគល់​ខ្លួន​គេ​ទៅ​ព្រះ​អម្ចាស់​ជា​មុន​ដំបូង»​ (២​កូរិនថូស ៨:៥) ។ អំពើ​សប្បុរសធម៌​របស់​ពួក​គេ ​គ្រាន់​តែ​ជា​ការ​បង្ហាញ​ភាព​ស្មោះស្ម័គ្រ​ចំពោះ​ព្រះ​គ្រីស្ទ ។ ក្នុង​នាម​ព្រះ​អង្គ​ជា​ព្រះ​អម្ចាស់​លើ​គ្រប់​ទាំង​អស់ ព្រះ​អង្គ​គ្រប់គ្រង​ហិរញ្ញវត្ថុ​របស់​ពួក​គេ ។
២. ពួក​គេ​ឲ្យ​ដល់​អ្នក​ខ្វះខាត ជា​ការ​ឆ្លើយ​តប​ចំពោះ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ «ដែល​បាន​ផ្ដល់​មក​ពួកជំនុំ​ទាំង​ប៉ុន្មាន នៅ​ស្រុក​ម៉ាសេដូន» ។
៣. ពួក​គេ​ឲ្យ​ដល់​អ្នក​ខ្វះខាត «ហួស​កម្លាំង​គេ​ផង»​ (ខ.៣) ។ ពួក​គេ​ស្ម័គ្រចិត្ត​លះបង់​ភាព​សុខ​ស្រួល ដើម្បី​បំពេញ​តម្រូវ​ការ​របស់​អ្នក​ដទៃ ។
៤. ពួក​គេ​ឲ្យ «ដោយ​ស្ម័គ្រ​ពី​ចិត្ត»​ (ខ.៣) មិន​មែន​ដោយ​ការជំរុញ​ពី​អ្នក​ដទៃ​នោះ​ទេ ។
៥. ពួក​គេ​ដាក់​ដង្វាយ​ឲ្យ​អ្នក​ខ្វះខាត «ទាំង​ទទូច​អង្វរ» ឲ្យ​គេ​ទទួល​អំណោយ​ទាំង​នោះ (ខ.៤) ដោយ​សារ​ពួក​គេ​មាន​ចិត្ត​ចង់​ឲ្យ មិន​មែន​ឲ្យ​ដោយ​សារ​ពួក​គេ​មាន​កាតព្វកិច្ច​ដែល​ត្រូវ​ឲ្យ​នោះ​ទេ ។
សាវ័ក ​ប៉ុល​ចង់​ឲ្យ​យើង​ប្រៀប​ធៀប​ខ្លួន​យើង ជា​មួយ​ពួកជំនុំ​នៅ​ស្រុក​ម៉ាសេដូន ដើម្បី​បណ្តាល​ចិត្ត​យើង​ឲ្យ​សួរ​ខ្លួន​ឯង​នូវ​សំណួរ​ដែល​មាន​ដូច​ជាៈ
១. តើ​ខ្ញុំ​បាន​ថ្វាយខ្លួន​ដាក់​ដល់​ព្រះ​អង្គ​ជា​ទី​មួយ​ទេ? 
២. តើ​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ឲ្យ​ដល់​អ្នក​ដទៃ ជា​ការ​ឆ្លើយ​តប​ចំពោះ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​ឬ​ទេ?
៣. តើ​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ឲ្យ​ដល់​អ្នក​ដទៃ ដោយ​មិន​ខ្លាច​បាត់​បង់​ភាព​សុខ​ស្រួល​ឬ?
៤. តើ​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ឲ្យ ដោយ​គ្មាន​ការជំរុញ​ពី​ខាង​ក្រៅ​ឬ?
៥. តើ​ខ្ញុំ​តែង​តែ​ឆេះឆួល​ចង់​បាន​ឯក​សិទ្ធិ​បម្រើ​ពួក​បរិសុទ្ធ​ឬ​ទេ?
យើង​មិន​ដឹង​ថា ពួកជំនុំ​នៅ​ទីក្រុង​កូរិនថូស​បាន​ឆ្លើយ​តប​ដូចម្តេច​ខ្លះ​ទេ ។ តែ​យើង​អាច​ដឹង​ច្បាស់​ថា ព្រះ​ទ្រង់​សព្វព្រះទ័យ​ឲ្យ​យើង​ឆ្លើយ​តប ដោយ​ការ​លះបង់​ដ៏​ស្មោះត្រង់ និង​អំណរ ដើម្បី​នគរ​ព្រះ ។ នៅ​ទីបំផុត យើង​នឹង​បាន​ឈរ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះ​អង្គ ហើយ​យើង​នឹង​បាន​ដឹង​ថា អ្វីៗ​គ្រប់​យ៉ាង​ដែល​ផ្តល់​ទំនុកចិត្ត​ខាង​លោកិយ មិន​មាន​ន័យ​អ្វី​ឡើយ ទោះ​នោះ​ជា​គណនី​សន្សំ ភាគហ៊ុន ការ​វិនិយោគ​លើ​អចលន​ទ្រព្យ ឬ​ប្រាក់​ចូលនិវត្តន៍​ក៏​ដោយ ។ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ យើង​នឹង​ទទួល​បាន​ទ្រព្យសម្បត្តិ​ដែល​យើង​បាន​សន្សំ​នៅ​ស្ថានសួគ៌ តាម​រយៈ​ការ​ទ្រទ្រង់​របស់​យើង ដល់​ការងារ​ដំណឹង​ល្អ​ (ម៉ាថាយ ៦:១៩-២១) ។ តើ​ការ​ដាក់​ដង្វាយ​របស់​អ្នក​បើក​បង្ហាញ​អំពី​ចារិក​លក្ខណៈ​របស់​អ្នក យ៉ាង​ណា​ខ្លះ? 


ខគម្ពីរ​ជញ្ជឹង​គិត៖ ២​កូរិនថូស ៨:១-៧
គម្រោង​អាន​ព្រះគម្ពីរ​រយៈ​ពេល​១​ឆ្នាំ៖ យេរេមា ៥១-៥២ និង ភីលីព ៣
 

ប្រភេទ

អត្ថបទថ្មីៗ

មើលទាំងអស់