នំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ
ទ្រង់​លើក​ព្រះហស្ត​ឡើង​ប្រទាន​ពរ

ទ្រង់​លើក​ព្រះហស្ត​ឡើង​ប្រទាន​ពរ

ដោយAlistair Begg

November 5, 2026

«នោះ​ទ្រង់​នាំ​គេ​ចេញ​ទៅ​ត្រឹម​បេថានី រួច​ទ្រង់​លើក​ព្រះ​ហស្ត​ឡើង​ប្រទាន​ពរ​​ឲ្យ កំពុង​ដែល​ទ្រង់​ប្រទាន​ពរ នោះ​ព្រះវរបិតា​បាន​ញែក​ទ្រង់​ចេញពី​គេ លើក​ឡើង​ទៅ​ស្ថាន​សួគ៌​ទៅ»។ លូកា ២៤:៥០-៥១
គេ​អាច​គិតថា ដំណើរ​បេសកកម្ម​របស់​ព្រះយេស៊ូវ នៅ​លើ​ផែនដី គឺជា​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ការ​យាង​ចាក​ចេញពី​ផែនដី ។ បន្ទាប់​ពី​ព្រះអង្គ​បាន​យាង​ចុះពី​ស្ថាន​សួគ៌ មក​ផែនដី​ប្រសូត​ជា​ទារក ទ្រង់​បាន​មាន​ព្រះ​ជន្ម​ជា​មនុស្ស បង្រៀន​ព្រះបន្ទូល ធ្វើ​ការ​អស្ចារ្យ ត្រាស់ហៅ​រាស្រ្ត​ទ្រង់​ឲ្យ​ដើរ​តាម​ទ្រង់ សុគត​ក្នុង​នាម​ព្រះ​អង្គ​សង្គ្រោះ​របស់​ពួកគេ មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ ហើយ​បន្ទាប់មក ព្រះ​អង្គ​យាង​ត្រឡប់​ទៅ​ព្រះវរបិតា និង​សិរី​ល្អ​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌​វិញ តាម​ពេល​កំណត់ ។ ក្នុង​ន័យ​នេះ ព្រឹត្តិការណ៍​ផ្សេង​ទៀត​នៃ​ព្រះ​ជន្ម​ទ្រង់​មាន​ដំណើរ​ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ពេល​ដែល​ព្រះ​អង្គ​យាង​ឡើង​ស្ថាន​សួគ៌​វិញ ។
ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប​បាន​បង្រៀន​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​យាង​ឡើង​ស្ថាន​សួគ៌​វិញ ត្រូវ​បាន​កំណត់​ទុកជា​មុន​តាំងពី​អស់​កល្ប​ជានិច្ច (១ពេត្រុស ១:១៩-២០)។ ឧទាហរណ៍ : កណ្ឌ​គម្ពីរ​លូកា​បាន​ចែង​អំពី​ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​យាង​ឡើង​ភ្នំ​អធិស្ឋាន (លូកា ៩:២៨) មាន​បុរស​ពីរ​នាក់ គឺ​លោក​ ម៉ូសេ និង​លោក​ អេលីយ៉ា «លេច​មក​ក្នុង​សេរី​ល្អ ទូល​ពី​ដំណើរ​ទ្រង់​សុគត ដែល​ត្រូវ​សំរេច​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡិម» (ខ.៣១)។ ក្រោយមក ក្នុង​ជំពូក​ដដែល​នោះ ក៏​បាន​ចែង​​ផង​ដែរ​ថា «កាល​ជិត​ដល់​កំណត់ ដែល​ទ្រង់​ត្រូវ​ឡើង​ទៅ​ស្ថាន​សួគ៌ នោះ​ទ្រង់​ដំរង់​ព្រះ​ភក្ត្រ យាង​ឆ្ពោះ​ត្រង់​ទៅ​ឯ​ក្រុង​យេរូ​សាឡិម​តែ​ម្ដង» (ខ.៥១)។ ពេល​វេលា និង​របៀប​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​យាង​ឡើង​ស្ថាន​សួគ៌​វិញ ត្រូវ​បាន​ព្រះ​ទ្រង់​កំណត់​ទុកជា​មុន ដើម្បី​ប្រយោជន៍​យើង និង​ដើម្បី​សិរី​ល្អ​ទ្រង់ ។
យើង​គួរតែ​មាន​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត ដោយសារ​ការ​ពិត​ដែល​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​យាង​ឡើង​ស្ថាន​សួគ៌​វិញ មាន​ភាព​ច្បាស់​លាស់ ហើយ​មិន​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ច្រឡំ ។ បើ​ការ​បង្ហាញ​អង្គ​ទ្រង់ បន្ទាប់ពី​ការ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​ឡើង​វិញ កាន់តែ​តិចៗ​ទៅ រហូត​ដល់​ពេល​ដែល​ព្រះអង្គ​លែង​បង្ហាញ​អង្គ​ទ្រង់ គ្មាន​នរណា​អាច​យល់​ច្បាស់​ថា មាន​អ្វី​កើត​ឡើង​ចំពោះ​ព្រះអង្គ​ទេ ។ ការ​ភាន់​ច្រឡំ ភាព​ច្របូក​ច្របល់ និង​ការ​មិន​ស្រុះ​ស្រួល​គ្នា​មុខជា​នឹង​កើត​មាន ក្នុង​ចំណោម​សិស្ស​ទ្រង់​​មិនខាន ។ ប៉ុន្តែ ផ្ទុយ​ទៅវិញ ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ចែងថា មាន​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​បាន​ឃើញ​ព្រះ​យេស៊ូវ​យាង​ឡើង​ស្ថាន​សួគ៌​វិញ នៅ​ចំពោះ​មុខ​ពួក​សាវ័ក ដោយ​មិន​បាន​ទុក​ឲ្យ​នរណា​ម្នាក់​មាន​ការ​សង្ស័យ​ថា ព្រះអង្គ​បាន​សម្រេច​គោលបំណង​ទ្រង់​ឬ​អត់​នោះ​ទេ ។
កាល​ព្រះ​យេស៊ូវ​យាង​ចេញពី​ពួកគេ ព្រះអង្គ​លើក​ព្រះ​ហស្ត ប្រទាន​ពរ​ដល់​គេ ។ អ្នកជឿ​សម័យ​ដើម​ទាំង​នេះ អាច​យល់​អំពី​កាយ​វិការ​នេះ តាម​របៀប​ដែល​មនុស្ស​ភាគ​ច្រើន​មិន​បាន​យល់ ក្នុង​ពេល​សព្វថ្ងៃ ។ នៅ​សម័យ​នោះ មនុស្ស​ដែល​មាន​ឋានៈ និង​ជា​ឥស្សរជន​មាន​ប្រពៃណី ដើរ​ចេញ​តាម​ទ្វារ ដោយ​ជូនពរ​ដល់​អ្នក​ដែល​ស្ថិត​ក្រោម​ការ​ឃុំគ្រង​​​របស់​ខ្លួន ។ ពួក​សាវ័ក​របស់​ព្រះយេស៊ូវ​ប្រាកដ​ជា​ដឹង​ថា កាយ​វិការ​របស់​ព្រះអង្គ​ដែល​ពួកគេ​បាន​ឃើញ​ជា​ចុង​ក្រោយ ពិត​ជា​មានន័យ​ណាស់ ហើយក៏​ជា​ការ​ធានា​ដ៏​ជ្រាល​ជ្រៅ​ផង​ដែរ ។ ព្រះ​កាយ​របស់​ព្រះអង្គ​មិន​នៅ​ជាមួយ​ពួកគេ​ទៀត ប៉ុន្តែ ព្រះពរ​របស់​ព្រះអង្គ​នៅ​ជាប់​ជាមួយ​ពួកគេ ។ ពួកគេ​ជា​សាវ័ក​របស់​ព្រះអង្គ ស្ថិត​ក្រោយ​ការ​ថែរក្សា​របស់​ព្រះអង្គ ទោះ​ព្រះ​អង្គ​បាន​យាង​ត្រឡប់​ទៅ​គ្រង​រាជ​ពី​ស្ថាន​សួគ៌​ក៏ដោយ ។ 
យើង​មាន​ព្រះអម្ចាស់​ដ៏​ធំ​ប្រសើរ ដែល​បាន​លើក​ព្រះ​ហស្ត​ឡើង ឲ្យ​គេ​ដុំដែក​គោល​​ជាប់​នឹង​ឈើ​ឆ្កាង ហើយ​ឥឡូវ​នេះ ព្រះអង្គ​លើក​ព្រះ​ហស្ត​ដដែល​នោះ ដើម្បី​ប្រទាន​ពរ​អ្នក​ដើរ​តាម​ទ្រង់ ។ ព្រះយេស៊ូវ​សព្វ​ព្រះទ័យ​នឹង​ប្រទាន​ពរ​យើង លើស​ពី​លទ្ធ​ភាព​ដែល​យើង​អាច​ចំណាយ​ពេល​ទូល​សូម​ព្រះពរ​ពី​ព្រះអង្គ​ទៅទៀត ។ ព្រះអង្គ​ចូល​ចិត្ត​ប្រទាន​ព្រះពរ ។ តើ​អ្នក​មាន​ការ​យល់​ឃើញ​អំពី​ព្រះគ្រីស្ទ​យ៉ាង​ដូច​នេះ​ទេ គឺ​យល់​ឃើញថា ព្រះអង្គ​លើក​ព្រះ​ហស្ត​ឡើង​ប្រទាន​ពរ​មក​លើ​ជីវិត​អ្នក ? អ្នក​អាច ហើយក៏​គួរតែ​យល់​ឃើញ​ដូច​នេះ!


ខគម្ពីរ​ជញ្ជឹង​គិត៖ ជន​គណនា ៦:២៤-២៦
គម្រោង​អាន​ព្រះគម្ពីរ​រយៈ​ពេល​១​ឆ្នាំ៖ ហាបាគុក និង កូល៉ុស ៣

ប្រភេទ