ព្រឹក
ផ្លូវនៃសន្តិភាព
ដោយAlistair Begg
March 12, 2026
«កាលទ្រង់យាងទៅបង្កើយ នឹងឃើញទីក្រុងហើយ នោះក៏ទ្រង់ព្រះកន្សែងនឹងក្រុងនោះថា ឱឯង ឯងអើយ នៅថ្ងៃរបស់ឯងនេះ គួរណាស់តែឯងបានស្គាល់សេចក្ដី ដែលសំរាប់ឲ្យឯងបានសុខសាន្តទៅអេះ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ សេចក្ដីទាំងនោះបានកំបាំងនឹងភ្នែកឯងហើយ» ។ លូកា ១៩:៤១-៤២
បទគម្ពីរលូកា ជំពូក១៩ បានផ្តល់ឱកាសសម្រាប់ឲ្យយើងពិនិត្យមើលការបកស្រាយរបស់ទេវវិទូពីសម័យដើមមួយចំនួន អំពី «ព្រះភ័ក្ត្ររបស់ព្រះ ក្នុងសាច់ឈាមជាមនុស្ស» ។
កាលព្រះរាជបុត្រានៃព្រះចូលទៅក្នុងទីក្រុងយេរូសាឡិម ជាទីក្រុងរបស់ព្រះ ទ្រង់ក៏បានព្រះកន្សែង ។ តើហេតុអ្វី ? គឺដោយសារព្រះអង្គអាណិតប្រជាជនក្នុងទីក្រុងនោះ ដែលនឹងទទួលសេចក្តីជំនុំជម្រះ នៅពេលខាងមុខ ។
ព្រះយេស៊ូវស្រឡាញ់ទីក្រុងនេះ ហើយព្រះអង្គជ្រាបថា ប្រជាជនដែលមកស្វាគមន៍ព្រះអង្គ មិនបានយល់អំពីប្រភេទនៃសន្តិភាពដែលទ្រង់នឹងប្រទានពួកគេទេ គឺសន្តិភាព ឬសេចក្តីសុខសាន្តដែលពួកគេអាចទទួលបាន តាមរយៈការស្គាល់ព្រះអង្គ ហើយមនុស្សជាច្រើននឹងបដិសេធព្រះអង្គ និងបដិសេធសន្តិភាពដែលព្រះអង្គប្រទាន ។
បញ្ហានេះមិនមានន័យថា សាសន៍យូដាមិនចង់បានសន្តិភាពនោះទេ ។ ជាការពិតណាស់ ពួកគេស្រេកឃ្លានសន្តិភាព ។ ប៉ុន្តែ ពួកគេគិតស្មានថា សន្តិភាពនោះនឹងកើតមានតាមរយៈកងទ័ព ឬនយោបាយ ដោយសង្ឃឹមថា ការយាងមកដល់របស់ព្រះយេស៊ូវ នឹងនាំឲ្យពួកគេមានជ័យជម្នះមកលើអំណាចរបស់ចក្រភពរ៉ូម៉ាំង ។ ពួកគេគិតថា សន្តិភាពដែលពួកគេត្រូវការបំផុត គឺជាសន្តិភាពជាមួយមនុស្ស ។ ពួកគេមិនបានដឹងទេថា នៅក្នុងការចង់បានសន្តិភាពនោះ ពួកគេកំពុងបដិសេធព្រះរាជសារ ដែលព្រះយេស៊ូវបាននាំមក និងបដិសេធមិនព្រមទទួលសន្តិភាពដ៏ធំប្រសើរដែលព្រះអង្គកំពុងបង្កើតឲ្យមាននោះ ។ ដូចនេះ ព្រះយេស៊ូវបានព្រះកន្សែង ដោយសារភាពល្ងង់ខ្លៅ និងងងឹតងងល់របស់ពួកគេ ។
តាមពិត យើងក៏មានលក្ខណៈមិនខុសពីពួកសាសន៍យូដាដែលបានឃើញព្រះអង្គ នៅសប្តាហ៍បរិសុទ្ធទីមួយ ។ តាមនិស្ស័យសាច់ឈាម យើងក៏មានភាពខ្វាក់ខាងវិញ្ញាណ ដោយសារអំពើបាបរបស់យើង ។ យើងច្រើនតែគិតថា អំពើបាបគឺជាការអ្វីដែលយើងមិនគួរធ្វើ តែយើងនៅតែធ្វើ ឬជាការអ្វីដែលយើងខកខានមិនបានធ្វើ ទោះយើងដឹងថា យើងមិនគួរធ្វើក៏ដោយ ។ ប៉ុន្តែ តាមពិត អំពើបាបមាននៅក្នុងចិត្តយើង មុននឹងវាក្លាយទៅជាការប្រព្រឹត្ត ។ វាធ្វើឲ្យយើងងងឹតងងល់ មិនដឹងថា យើងជាខ្មាំងសត្រូវរបស់ព្រះទេ ។ យើងមិនអាចមើលដឹងថា យើងត្រូវការសន្តិភាពរបស់ព្រះអង្គទេ ។ យើងមិនអាចមើលដឹងថា យើងខ្វះសន្តិភាពជាមួយអ្នកដទៃ ដោយសារយើងខ្វះសន្តិភាពជាមួយព្រះអាទិកររបស់យើង ។ យើងមិនអាចមើលឃើញរបៀបដែលព្រះទ្រង់បានប្រទានសន្តិភាពតាមរយៈព្រះយេស៊ូវឡើយ ។
មនុស្សម្នាក់ៗខ្វះសន្តិភាព នៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្លួន ក៏ដូចជាក្នុងគ្រួសារ សហគមន៍ និងប្រទេសជាតិ ។ មានតែទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះអង្គម្ចាស់នៃសន្តិភាពទេ ដែលអាចបង្ហាញឲ្យយើងដឹងថា ព្រះដែលបានយាងមកដើម្បីមានជ័យជម្នះមកលើបាប ទ្រង់នឹងយាងមកម្តងទៀត ដើម្បីគ្រប់គ្រង និងសោយរាជ្យធ្វើជាក្សត្រ ដែលបានយាងមក ក្នុងលក្ខណៈជាហោរាដែលប្រកាសព្រះបន្ទូល ចូលទៅក្នុងភាពល្ងង់ខ្លៅ និងភាពងងឹតងងល់របស់យើង ។
ព្រះគម្ពីរប៊ីបបានចែងថា ជាដំបូងយើងត្រូវផ្សះផ្សាឲ្យជាជាមួយព្រះជាមុនសិន ទើបយើងអាចរកឃើញសន្តិភាពរបស់ព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គបានប្រទានសន្តិភាពនោះ នៅក្នុងព្រះយេស៊ូវ និងព្រះរាជកិច្ចរបស់ព្រះអង្គ ។ ដូចនេះ ចូរយើងជញ្ជឹងគិតអំពីសន្តិភាពដែលយើងមានជាមួយព្រះអាទិករដោយអំណរ ដោយសារការសុគត និងការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះរាជបុត្រាព្រះអង្គ ។ ចូរអរព្រះគុណព្រះអង្គ ដ្បិតព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអង្គបានបើកភ្នែកអ្នក ឲ្យមើលឃើញអ្វី ដែលបាបបានលាក់បាំងមិនឲ្យពួកបណ្តាជននៅទីក្រុងយេរូសាឡិមមើលឃើញ ។ ហើយចូរអធិស្ឋានថា ចិត្តរបស់អ្នកនឹងមានសេចក្តីអាណិត ដូចព្រះអង្គដែរ ដើម្បីឲ្យអ្នកសម្រក់ទឹកភ្នែក សម្រាប់អ្នកដែលកំពុងស្វែងរកសន្តិភាព នៅកន្លែងខុស ហើយសូមឲ្យទឹកភ្នែកអ្នកបណ្តាលចិត្តអ្នកឲ្យប្រកាន់ខ្ជាប់នូវសន្តិភាពដែលព្រះយេស៊ូវបានយាងមក ដើម្បីប្រទាន និងសុគតដើម្បីបង្កើតឲ្យមានសន្តិភាព ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ កូល៉ុស ១:១៥-២៣
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ យ៉ូប ៨-១០ និង ១កូរិនថូស ៤
ប្រភេទ
ព្រឹក
ការស្កប់ចិត្ត ដោយមិនលោភចង់បានទ្រព្យអ្នកដទៃ
ដោយAlistair Begg
March 12, 2026
«កុំឲ្យលោភចង់បានផ្ទះអ្នកជិតខាងខ្លួនឲ្យសោះ ក៏កុំឲ្យលោភចង់បានប្រពន្ធគេ ឬបាវប្រុសបាវស្រីគេក្ដី ឬគោ លា ឬរបស់អ្វីផងអ្នកជិតខាងខ្លួនឲ្យសោះ» ។ និក្ខមនំ ២០:១៧
ក្រឹត្យវិន័យទី១០ ដែលជាក្រឹត្យវិន័យចុងក្រោយ មិនបានបន្ធូរដៃឲ្យយើងឡើយ ។ ក្រឹត្យវិន័យ៤ប្រការ មុនក្រឹត្យវិន័យទី១០ បានផ្ដោតជាចម្បងទៅលើសកម្មភាពរបស់យើង (ទោះក្រឹត្យវិន័យនេះក៏បានផ្ដោតទៅលើផ្នែកផ្សេងទៀតក៏ដោយ) ។ ក្រឹត្យវិន័យនេះបានផ្ដោតទៅលើបំណងចិត្ត និងអាកប្បកិរិយារបស់យើងវិញ ។ កាលព្រះទ្រង់ហាមយើង មិនឲ្យមានចិត្តលោភចង់បានរបស់ទ្រព្យអ្នកដទៃ គឺព្រះអង្គកំពុងហាមយើង មិនឲ្យមានចិត្តចង់បានរបស់ព្រះ ដែលព្រះទ្រង់សម្រេចព្រះទ័យប្រទានដល់អ្នកដទៃ ដែលនេះជាបញ្ហាដែលហាក់ដូចជាមានលក្ខណៈសកល ។ កម្មបទនៃការច្រណែនរបស់យើង អាចមានទម្រង់ជាច្រើន ដូចជា ឥទ្ធិពល មុខតំណែង និងទ្រព្យសម្បត្តិជាដើម ។ សាវ័កយ៉ូហានបានដឹងថា ចិត្តរបស់យើងងាយនឹងធ្លាក់ចូលទៅក្នុងការលោភចង់បានទ្រព្យអ្នកដទៃ បានជាគាត់ដាស់តឿនយើងថា «កុំឲ្យស្រឡាញ់លោកីយ ឬរបស់អ្វីដែលនៅក្នុងលោកីយនេះឲ្យសោះ ... ដ្បិតអស់ទាំងសេចក្ដី ដែលនៅក្នុងលោកីយនេះ គឺជាសេចក្ដីប៉ងប្រាថ្នារបស់សាច់ឈាម នឹងសេចក្ដីប៉ងប្រាថ្នារបស់ភ្នែក ហើយសេចក្ដីអំនួតរបស់ជីវិត នោះមិនកើតមកពីព្រះវរបិតាទេ គឺមកតែពីលោកីយនេះវិញ» (១យ៉ូហាន ២:១៥-១៧) ។
យើងត្រូវដឹងថា យើងពិតជាងាយនឹងជួបការល្បួងឲ្យលោភចង់បានទ្រព្យអ្នកដទៃ តែជាងនេះទៅទៀត យើងក៏ចាំបាច់ត្រូវទទួលស្គាល់ផលវិបាកដ៏ហិនហោច នៃការលោភចង់បានទ្រព្យអ្នកដទៃផងដែរ ។ វាធ្វើឲ្យខូចទំនាក់ទំនង ហើយនាំឲ្យមានការមិនចុះសម្រុងជាច្រើន ព្រោះយើងមិនអាចស្រឡាញ់នរណាម្នាក់បានទេ នៅពេលដែលយើងលោភចង់បានទ្រព្យរបស់គាត់នោះ ។ វាធ្វើឲ្យយើងមានចិត្តអាត្មានិយម ។ ហើយវាធ្វើឲ្យយើងផ្ដោតចិត្តទៅលើរបស់ទ្រព្យ ។
ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលអំពីផលវិបាកទាំងនេះ កាលព្រះអង្គដាស់តឿនយើង មិនឲ្យលោភចង់បានទ្រព្យអ្នកដទៃ ។ កាលបុរសម្នាក់បានចូលមករកព្រះអង្គ ដោយការព្រួយបារម្ភអំពីកេរមរតករបស់គាត់ ព្រះអង្គក៏បានមានបន្ទូលចូលទៅដល់ឫសគល់នៃបញ្ហារបស់គាត់ យ៉ាងដូចនេះថា «ចូរប្រយ័ត្ន ហើយខំចៀសពីសេចក្ដីលោភចេញ ដ្បិតជីវិតនៃមនុស្សមិនស្រេចនឹងបានទ្រព្យសម្បត្តិជាបរិបូរទេ» (លូកា ១២:១៥) ។ នេះជាការដាស់តឿនសម្រាប់ចិត្តដែលលោភចង់បានទ្រព្យអ្នកដទៃ ។ យើងពិតជាងាយនឹងភ្លេចសេចក្តីពិតនេះណាស់ ដោយជឿថា យើងនឹងមានអំណរពិតប្រាកដ និងស្ថិតស្ថេរ បើសិនជាយើងអាចមានលុយ មានកេរ្តិ៍ឈ្មោះ ឬមានពេលទំនេរតែបន្តិចទៀត ឬមួយមានអ្វីក៏ដោយដែលយើងឃើញអ្នកដទៃមាន ហើយលោភចង់បានរបស់ទ្រព្យទាំងនោះ ។
ដូចនេះ តើយើងអាចតយុទ្ធនឹងអំពើបាបដ៏គ្រោះថ្នាក់នេះ ដោយរបៀបណា ? បើការលោភចង់បានទ្រព្យអ្នកដទៃ គឺជាភាពឥតរបៀបនៃបំណងចិត្តរបស់យើង នោះយើងត្រូវតែខិតខំបង្កើតឲ្យមានបំណងចិត្តដ៏ត្រឹមត្រូវ ។ តាមរយៈការអានព្រះគម្ពីរប៊ីប និងការអធិស្ឋាន តាមរយៈការថ្វាយបង្គំ និងការប្រកបគ្នា យើងអាចបង្កើនការស្រេកឃ្លានរកការអ្វីគោរពប្រតិបត្តិព្រះ ហើយទន្ទឹមនឹងនោះ កាត់បន្ថយការស្រេកឃ្លានខាងឯលោកិយ ដោយការតាំងចិត្ត ។ ការមានទម្លាប់ប្រភេទនេះនឹងនាំឲ្យជីវិតយើងមានការស្កប់ចិត្ត ដើម្បីឲ្យយើងអាចបន្លឺសម្លេងឡើង ជាមួយអ្នកនិពន្ធបទគម្ពីរទំនុកដំកើងថា «ឯនៅស្ថានសួគ៌ តើទូលបង្គំមានអ្នកឯណាក្រៅពីទ្រង់ ហើយនៅផែនដីទូលបង្គំប្រាថ្នាចង់បានតែទ្រង់ទេ
ឯសាច់ នឹងចិត្តទូលបង្គំ នោះនឹងសាបសូន្យទៅបាន ប៉ុន្តែព្រះទ្រង់ជាទីពឹងនៃចិត្ត ហើយជាចំណែកមរដកនៃទូលបង្គំជាដរាបដែរ» (ទំនុកដំកើង ៧៣:២៥-២៦) ។
តើអ្នកចង់មានការស្កប់ចិត្តឬទេ ? តើអ្នកចង់ការពារខ្លួនឲ្យរួចផុតពីការលោភចង់បានទ្រព្យអ្នកដទៃឬទេ ? បើដូច្នោះមែន នោះចូរស្វែងរកការស្កប់ចិត្តក្នុងព្រះអម្ចាស់តែប៉ុណ្ណោះ ។ នៅពេលក្រោយ បើអ្នកមានអារម្មណ៍អាណិតខ្លួនឯង ជាជាងអរសប្បាយនឹងអ្នកដទៃ ដោយសារពួកគេមានព្រះពរដែលអ្នកមិនមាន ចូរទូលសូមព្រះអម្ចាស់ជួយអ្នកឲ្យអាចនិយាយមកកាន់ខ្លួនឯង ដោយជំនឿថា «ក្នុងលោកិយនេះ គ្មានអ្វីសំខាន់ជាងការស្គាល់ព្រះឡើយ ។ គ្មានព្រះពរនៅផែនដីណា ដែលអាចស្ថិតស្ថេរអស់កល្បឡើយ ។ ដូចនេះ ខ្ញុំនឹងស្កប់ចិត្តក្នុងព្រះអង្គ គឺព្រះអង្គតែប៉ុណ្ណោះ» ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ ភីលីព ៤:៨-១៣
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ យ៉ូប ៥-៧ និង ១កូរិនថូស ៣
ប្រភេទ
ល្ងាច
លះបង់ចោលការប្រញាប់ប្រញាល់
ដោយAlistair Begg
March 11, 2026
«ឯព្រះ ផ្លូវនៃទ្រង់គ្រប់លក្ខណ៍ ព្រះបន្ទូលនៃព្រះយេហូវ៉ាបានសាកមើលហើយ» ។ ទំនុកដំកើង ១៨:៣០
ព្រះទ្រង់មិនដែលធ្វើអ្វីទាំងប្រញាប់ប្រញាល់ទេ ។ ព្រះអង្គក៏មិនដែលយឺតយ៉ាវដែរ ។ ព្រះអង្គតែងតែកំណត់ពេលវេលាយ៉ាងឥតខ្ចោះ ។ តែមនុស្សជាច្រើនបានប្រើប្រាស់ពេលវេលានៃជីវិតមួយភាគធំ ដោយប្រញាប់ចេញពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយទៀត ដោយការថប់បារម្ភ ចង់ឲ្យអ្វីមួយកើតឡើង តាមការគិតរបស់ខ្លួន ។
ចូរយើងពិចារណាអំពីឧទាហរណ៍ ក្នុងបទគម្ពីរនាងអេសធើរ ជំពូក៦ ។ ជំពូកមួយនេះ មានការនិយាយច្រើន អំពីការប្រញាប់ប្រញាល់ ។ មិនមែនជាការប្រញាប់ប្រញាល់របស់ព្រះអង្គ តែមនុស្សទៅវិញទេ ដែលប្រញាប់ប្រញាល់ ។
លោក ហាម៉ាន បានក្រោកពីដំណេក ហើយប្រញាប់ទៅចូលគាល់ស្តេច រឿងព្យួរកលោក ម៉ាដេកាយ (នាងអេសធើរ ៦:៤) ។ នៅពេលដែលស្តេចអ័ហាស៊ូរុសបង្គាប់គាត់ ឲ្យប្រញាប់ ទៅយកព្រះពស្ត្រារាជ្យ ដើម្បីលើកតម្កើងមនុស្សដែលស្តេចសព្វព្រះទ័យនឹងប្រទានកិត្តិយស (ខ.១០) គាត់មិនមានការទើសទាល់អ្វីទេ ដោយគាត់គិតស្មានថា អ្នកដែលត្រូវទទួលកិត្តិយសនោះគឺជាខ្លួនគាត់ ។ ក្រោយមក យើងឃើញថា លោក ហាម៉ានមានការប្រញាប់ម្តងទៀត ប៉ុន្តែ លើកនេះគ្រួសាររបស់គាត់ត្រូវទទួលភាពអាម៉ាស (ខ.១២) ដោយស្តេចបង្គាប់គាត់ឲ្យយកអាវកិត្តិយសនោះទៅបំពាក់ឲ្យលោក ម៉ាដេកាយ ជាខ្មាំងសត្រូវរបស់គាត់ ។ គាត់មិនចង់ឲ្យនរណាមើលឃើញគាត់ទេ បានជាគាត់គ្របក្បាល ដូចឧក្រិដ្ឋជន ដែលគ្របក្បាល មិនឲ្យអ្នកកាសែតថតមុខរបស់ខ្លួនអញ្ចឹងដែរ ។ គាត់កំពុងស្ថិតក្នុងទិដ្ឋភាពដែលខកចិត្ត និងឈឺចាប់ ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លោក ម៉ាដេកាយ មិនមានការប្រញាប់ប្រញាល់ទេ ។ គេបានមើលរំលងគាត់ ។ ការដាស់តឿនគាត់ អំពីគម្រោងធ្វើឃាតគាត់ មានសារៈសំខាន់ចំពោះគាត់ តែហាក់ដូចជាគ្មាននរណាម្នាក់ខ្វល់ ហើយសូម្បីតែស្តេចក៏មិនខ្វល់ ទោះគាត់បានធ្វើអ្វីខ្លះសម្រាប់ទ្រង់ក៏ដោយ ។ គាត់មិនបានទទួលកិត្តិយស និងការទទួលស្គាល់ អស់រយៈពេលបួនប្រាំឆ្នាំ (នាងអេសធើរ ៦:៣) ប៉ុន្តែ គាត់នៅតែបន្តធ្វើអ្វីដែលត្រឹមត្រូវ ដោយចិត្តអត់ធ្មត់ ។ គាត់បានទុកចិត្តព្រះ និងផែនការទ្រង់ ។ គាត់ដឹងថា «ផ្លូវរបស់ទ្រង់គ្រប់លក្ខណ៍» ។
លោកគ្រូ ដេរេក ឃីដន័រ (Derek Kidner) បានសរសេរថា «រាល់ការពន្យារពេលរបស់ព្រះ គឺកំពុងតែធ្វើឲ្យមានភាពពេញវ័យដល់ពេលវេលា ... ឬមនុស្ស» ។24 អ្នកនិពន្ធបទគម្ពីរទំនុកដំកើងបានមានប្រសាសន៍ថា «កាលមុនដែលទូលបង្គំកើតទុក្ខព្រួយ នោះទូលបង្គំបានវង្វេងទៅ តែឥឡូវនេះ ទូលបង្គំកាន់តាមព្រះបន្ទូលទ្រង់វិញ» (ទំនុកដំកើង ១១៩:៦៧) ។ តាមនិស្ស័យសាច់ឈាមរបស់យើង យើងចង់ធ្វើអ្វីៗតាមចិត្តរបស់យើង ហើយវង្វេងទៅតាមផ្លូវរបស់យើង គឺមិនខុសអ្នកនិពន្ធបទគម្ពីរទំនុកដំកើងទេ ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលផែនការរបស់ព្រះ ធ្វើឲ្យយើងរង់ចាំយូរលើសការរំពឹងចង់បានរបស់យើង ឬយើងថែមទាំងមានការខកចិត្ត ការឈឺចាប់ និងការឈឺក្បាល នោះគឺជាឱកាសសម្រាប់ឲ្យយើងចាប់អារម្មណ៍មកលើព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ ហើយទុកចិត្តថា ព្រះអង្គនឹងសម្រេចផែនការយ៉ាងឥតខ្ចោះ ។
ព្រះអង្គបានត្រាស់ហៅយើងឲ្យជឿថា ផ្លូវរបស់ព្រះអង្គល្អឥតខ្ចោះ ហើយព្រះបន្ទូលទ្រង់ពិត មិនគ្រាន់តែនៅពេលដែលយើងឃើញថា ព្រះអង្គសព្វព្រះទ័យនឹងយើង តែក៏នៅពេលដែលយើងជួបបរាជ័យ និងគេមើលរំលងការល្អដែលយើងបានធ្វើ ដែលសមនឹងទទួលកិត្តិយស និងការសរសើរ ។ តើអ្នកជឿដូចនេះទេ ? ចូរចាំថា សូម្បីតែផែនការនៃសេចក្តីសង្គ្រោះ ជាផែនការធំបំផុតក៏មិនតម្រូវឲ្យមានការប្រញាប់ប្រញាល់ដែរ «ដ្បិតកាលយើងនៅខ្សោយនៅឡើយ លុះដល់កំណត់ហើយ នោះព្រះគ្រីស្ទទ្រង់បានសុគតជំនួសមនុស្សទមិលល្មើស» (រ៉ូម ៥:៦) ។ ផ្លូវរបស់ព្រះអង្គល្អឥតខ្ចោះ ហើយការកំណត់ពេលវេលារបស់ព្រះអង្គក៏ឥតខ្ចោះ ។ ដូចនេះ ចូរយើងឈប់ប្រញាប់ប្រញាល់ ហើយលះបង់ចោលការថប់បារម្ភ ដោយរៀនទុកចិត្តថា ព្រះទ្រង់នឹងធ្វើការទ្រង់ តាមពេលដែលព្រះអង្គបានកំណត់ទុក ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ សុភាសិត ៣:៥-១២
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ យ៉ូប ១៧-១៩ និង ១កូរិនថូស ៧:១-១៩
ប្រភេទ
អត្ថបទថ្មីៗ
មើលទាំងអស់ →
សុចរិតក្នុងការប្រព្រឹត្តិ
March 10, 2026
«ដ្បិតកាលពីដើមអ្នករាល់គ្នាក៏ងងឹតដែរ តែឥឡូវនេះវិញ បានភ្លឺក្នុងព្រះអម្ចាស់ ដូច្នេះ ចូរដើរដូចជាមនុស្សភ្លឺ…
អួតក្នុងសេចក្តីកម្សោយ
March 9, 2026
«ឯអ្នកណាដែលអួត នោះត្រូវអួតតែក្នុងព្រះអម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះ ដ្បិតមិនមែនជាអ្នកដែលផ្ទុកផ្ដាក់ខ្លួនឯង ដែលបានលើកត…
ចូរនិយាយតែការពិត
March 6, 2026
«កុំឲ្យធ្វើជាទីបន្ទាល់ក្លែង ទាស់នឹងអ្នកជិតខាងខ្លួនឲ្យសោះ» ។ និក្ខមនំ ២០:១៦រាល់ការបង្គាប់នីមួយៗក្នុងព្រះ…