នំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ

ព្រឹក

ផ្លូវ​នៃ​សន្តិភាព

ផ្លូវ​នៃ​សន្តិភាព

ដោយAlistair Begg

March 10, 2026

«កាល​ទ្រង់​យាង​ទៅ​បង្កើយ នឹង​ឃើញ​ទីក្រុង​ហើយ នោះ​ក៏​ទ្រង់​ព្រះ​កន្សែង​នឹង​ក្រុង​នោះ​ថា ឱ​ឯង ឯង​អើយ នៅ​ថ្ងៃ​របស់​ឯងនេះ គួរ​ណាស់​តែឯង​បាន​ស្គាល់​សេចក្ដី ដែល​សំរាប់​ឲ្យ​ឯង​បាន​សុខ​សាន្ត​ទៅអេះ ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​នេះ សេចក្ដី​ទាំង​នោះ​បាន​កំបាំង​នឹង​ភ្នែក​ឯង​ហើយ» ។ លូកា ១៩:៤១-៤២
បទ​គម្ពីរ​លូកា ជំពូក១៩ បាន​ផ្តល់​ឱកាស​សម្រាប់​ឲ្យ​យើង​ពិនិត្យ​មើល​ការ​បក​ស្រាយ​របស់​ទេវវិទូ​ពី​សម័យ​ដើម​មួយ​ចំនួន អំពី «ព្រះ​ភ័ក្ត្រ​របស់​ព្រះ ក្នុង​សាច់ឈាម​ជា​មនុស្ស» ។ 
កាល​ព្រះរាជបុត្រា​នៃ​ព្រះ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម ជាទី​ក្រុង​របស់​ព្រះ ទ្រង់​ក៏​បាន​ព្រះ​កន្សែង​ ។ តើ​ហេតុ​អ្វី ? គឺ​ដោយសារ​ព្រះអង្គ​អាណិត​ប្រជាជន​ក្នុង​ទីក្រុង​នោះ ដែល​នឹង​ទទួល​សេចក្តី​ជំនុំជម្រះ នៅពេល​ខាង​មុខ​ ។
ព្រះយេស៊ូវ​ស្រឡាញ់​ទីក្រុង​នេះ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​ជ្រាប​ថា ប្រជាជន​ដែល​មក​ស្វាគមន៍​ព្រះអង្គ មិន​បាន​យល់​អំពី​ប្រភេទ​នៃ​សន្តិភាព​ដែល​ទ្រង់​នឹង​ប្រទាន​ពួកគេ​ទេ គឺ​សន្តិភាព ឬ​សេចក្តី​សុខ​សាន្ត​ដែល​ពួកគេ​អាច​ទទួល​បាន តាមរយៈ​ការ​ស្គាល់​ព្រះអង្គ ហើយ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នឹង​បដិសេធ​ព្រះអង្គ និង​បដិសេធ​សន្តិភាព​ដែល​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​ ។
បញ្ហា​នេះ​មិន​មានន័យថា សាសន៍​យូដា​មិន​ចង់​បាន​សន្តិភាព​នោះ​ទេ​ ។ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ពួកគេ​ស្រេក​ឃ្លាន​​សន្តិភាព​ ។ ប៉ុន្តែ ពួកគេ​គិត​ស្មានថា សន្តិភាព​នោះ​នឹង​កើត​មាន​តាមរយៈ​កងទ័ព ឬ​នយោបាយ ដោយ​សង្ឃឹមថា ការ​យាង​មកដល់​របស់​ព្រះយេស៊ូវ នឹង​នាំ​ឲ្យ​ពួក​គេ​មាន​ជ័យ​ជម្នះ​មក​លើ​អំណាច​របស់​ចក្រភព​រ៉ូម៉ាំង​ ។ ពួកគេ​គិតថា សន្តិភាព​ដែល​ពួកគេ​ត្រូវ​ការ​បំផុត គឺជា​សន្តិភាព​ជាមួយ​មនុស្ស​ ។ ពួកគេ​មិន​បាន​ដឹង​ទេ​ថា នៅ​ក្នុង​ការ​ចង់​បាន​សន្តិភាព​នោះ ពួក​គេ​កំពុង​បដិសេធ​ព្រះរាជសារ ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​នាំមក និង​បដិសេធ​មិន​ព្រម​ទទួល​សន្តិភាព​ដ៏​ធំ​ប្រសើរ​ដែល​ព្រះអង្គ​កំពុង​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​នោះ​ ។ ដូច​នេះ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ព្រះ​កន្សែង ដោយសារ​ភាព​ល្ងង់​ខ្លៅ និង​ងងឹត​ងងល់​របស់​ពួកគេ​ ។
តាម​ពិត យើង​ក៏​មាន​លក្ខណៈ​មិន​ខុសពី​ពួក​សាសន៍​យូដា​ដែល​បាន​ឃើញ​ព្រះអង្គ នៅ​សប្តាហ៍​បរិសុទ្ធ​ទីមួយ​ ។ តាម​និស្ស័យ​សាច់ឈាម យើង​ក៏​មាន​ភាព​ខ្វាក់​ខាង​វិញ្ញាណ ដោយសារ​អំពើបាប​របស់​យើង​ ។ យើង​ច្រើនតែ​គិតថា អំពើ​បាប​គឺជា​ការ​អ្វី​ដែល​យើង​មិន​គួរ​ធ្វើ តែ​យើង​នៅតែ​ធ្វើ ឬ​ជា​ការ​អ្វី​ដែល​យើង​ខកខាន​មិន​បាន​ធ្វើ ទោះ​យើង​ដឹង​ថា យើង​មិន​គួរ​ធ្វើ​ក៏ដោយ​ ។ ប៉ុន្តែ តាម​ពិត អំពើ​បាប​មាននៅ​ក្នុង​ចិត្ត​យើង មុន​នឹង​វា​ក្លាយ​​​ទៅជា​ការ​ប្រព្រឹត្ត​ ។ វា​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ងងឹត​ងងល់ មិន​ដឹង​ថា យើង​ជា​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​ព្រះ​ទេ​ ។ យើង​មិន​អាច​មើល​ដឹង​ថា យើង​ត្រូវ​ការ​សន្តិភាព​របស់​ព្រះអង្គ​ទេ​ ។ យើង​មិន​អាច​មើល​ដឹង​ថា យើង​ខ្វះ​សន្តិភាព​ជាមួយ​អ្នក​ដទៃ ដោយសារ​យើង​ខ្វះ​សន្តិភាព​ជាមួយ​ព្រះអាទិករ​របស់​យើង​ ។ យើង​មិន​អាច​មើល​ឃើញ​របៀប​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​សន្តិ​ភាព​តាមរយៈ​ព្រះយេស៊ូវ​ឡើយ​ ។ 
មនុស្ស​ម្នាក់ៗ​ខ្វះ​សន្តិភាព នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន ក៏​ដូចជា​ក្នុង​គ្រួសារ សហគមន៍ និង​ប្រទេស​ជាតិ​ ។ មានតែ​ទំនាក់​ទំនងជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ​ម្ចាស់​នៃ​សន្តិភាព​ទេ ដែល​អាច​បង្ហាញ​ឲ្យ​យើង​ដឹង​ថា ព្រះ​ដែល​បាន​យាង​មក​ដើម្បី​មាន​ជ័យ​ជម្នះ​មក​លើ​បាប ទ្រង់​នឹង​យាង​មក​ម្តង​ទៀត ដើម្បី​គ្រប់​គ្រង និង​សោយរាជ្យ​ធ្វើ​ជា​ក្សត្រ ដែល​បាន​យាង​មក ក្នុង​លក្ខណៈ​ជា​ហោរា​ដែល​ប្រកា​ស​ព្រះបន្ទូល ចូល​ទៅ​ក្នុង​ភាព​ល្ងង់​ខ្លៅ និង​ភាព​ងងឹត​ងងល់​របស់​យើង​ ។
ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប​បាន​ចែងថា ជា​ដំបូង​យើង​ត្រូវ​ផ្សះផ្សា​ឲ្យ​ជា​ជាមួយ​ព្រះ​ជា​មុន​សិន ទើប​យើង​អាច​រក​ឃើញ​សន្តិភាព​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​ព្រះអង្គ​បាន​ប្រទាន​សន្តិភាព​នោះ នៅ​ក្នុង​ព្រះយេស៊ូវ និង​ព្រះ​រាជ​កិច្ច​របស់​ព្រះអង្គ​ ។ ដូច​នេះ ចូរ​យើង​ជញ្ជឹង​គិត​អំពី​សន្តិភាព​ដែល​យើង​មាន​ជាមួយ​ព្រះអាទិករ​ដោយ​អំណរ ដោយសារ​ការ​សុគត និង​ការ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ​របស់​ព្រះរាជបុត្រា​ព្រះអង្គ​ ។ ចូរ​អរ​ព្រះគុណ​ព្រះអង្គ ដ្បិត​ព្រះ​វិញ្ញាណ​របស់​ព្រះ​អង្គ​បាន​បើក​ភ្នែក​អ្នក ឲ្យ​មើល​ឃើញ​អ្វី ដែល​បាប​បាន​លាក់​បាំង​មិន​ឲ្យ​ពួក​បណ្តាជន​នៅ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម​មើល​ឃើញ​ ។ ហើយ​ចូរ​អធិស្ឋាន​ថា ចិត្ត​របស់​អ្នក​នឹង​មាន​សេចក្តី​អាណិត ដូច​ព្រះអង្គ​ដែរ ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​សម្រក់​ទឹក​ភ្នែក សម្រាប់​អ្នក​ដែល​កំពុង​ស្វែងរក​សន្តិភាព នៅ​កន្លែង​ខុស ហើយ​សូម​ឲ្យ​ទឹក​ភ្នែក​អ្នក​បណ្តាល​ចិត្ត​អ្នក​ឲ្យ​ប្រកាន់​ខ្ជាប់​នូវ​សន្តិភាព​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​យាង​មក ដើម្បី​ប្រទាន និង​សុគត​ដើម្បី​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​សន្តិភាព​ ។ 


ខគម្ពីរ​ជញ្ជឹង​គិត៖ កូល៉ុស ១:១៥-២៣
គម្រោង​អាន​ព្រះគម្ពីរ​រយៈ​ពេល​១​ឆ្នាំ៖ យ៉ូប ៨-១០ និង ១កូរិនថូស ៤

ប្រភេទ

ល្ងាច

ការ​ស្កប់​ចិត្ត ដោយ​មិន​លោភ​ចង់​បាន​ទ្រព្យ​អ្នក​ដទៃ

ការ​ស្កប់​ចិត្ត ដោយ​មិន​លោភ​ចង់​បាន​ទ្រព្យ​អ្នក​ដទៃ

ដោយAlistair Begg

March 10, 2026

«កុំ​ឲ្យ​លោភ​ចង់​បាន​ផ្ទះ​អ្នក​ជិត​ខាង​ខ្លួន​ឲ្យសោះ ក៏​កុំ​ឲ្យ​លោភ​ចង់​បាន​ប្រពន្ធ​គេ ឬ​បាវ​ប្រុស​បាវ​ស្រី​គេ​ក្ដី ឬ​គោ លា ឬ​របស់​អ្វី​ផង​អ្នក​ជិត​ខាង​ខ្លួន​ឲ្យសោះ» ។ និក្ខមនំ ២០:‌១៧
ក្រឹត្យ​វិន័យទី១០ ដែល​ជា​ក្រឹត្យ​វិន័យ​ចុង​ក្រោយ មិន​បាន​បន្ធូរដៃ​ឲ្យ​យើង​ឡើយ​ ។ ក្រឹត្យ​វិន័យ​៤​ប្រការ មុន​ក្រឹត្យ​វិន័យ​ទី​១០ បាន​ផ្ដោត​ជា​ចម្បង​ទៅលើ​សកម្មភាព​របស់​យើង  (ទោះ​ក្រឹត្យ​វិន័យ​នេះ​ក៏​បាន​ផ្ដោត​ទៅលើ​ផ្នែក​ផ្សេង​ទៀត​ក៏ដោយ) ។ ក្រឹត្យ​វិន័យ​នេះ​បាន​ផ្ដោត​ទៅលើ​បំណង​ចិត្ត និង​អាកប្ប​កិរិយា​របស់​យើង​វិញ​ ។ កាល​ព្រះ​ទ្រង់​ហាម​យើង មិន​ឲ្យ​មាន​ចិត្តលោភ​ចង់​បាន​របស់​ទ្រព្យ​អ្នក​ដទៃ គឺ​ព្រះ​អង្គ​កំពុង​ហាម​យើង មិន​ឲ្យ​មាន​ចិត្ត​ចង់​បាន​របស់​ព្រះ ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​សម្រេច​ព្រះទ័យ​ប្រទាន​ដល់​អ្នក​ដទៃ ដែល​នេះ​ជា​បញ្ហា​ដែល​ហាក់​ដូចជា​មាន​លក្ខណៈ​សកល​ ។ កម្មបទ​នៃ​ការ​ច្រណែន​របស់​យើង អាច​មាន​ទម្រង់​ជា​ច្រើន ដូចជា ឥទ្ធិពល មុខ​តំណែង និង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ជាដើម​ ។ សាវ័ក​យ៉ូហាន​បាន​ដឹង​ថា ចិត្ត​របស់​យើង​ងាយ​នឹង​ធ្លាក់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ការ​លោភ​ចង់​បាន​ទ្រព្យ​អ្នក​ដទៃ បានជា​គាត់​ដាស់តឿន​យើង​ថា «កុំ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​លោកីយ ឬ​របស់​អ្វី​ដែល​នៅ​ក្នុង​លោកីយ​នេះ​ឲ្យសោះ ... ដ្បិត​អស់​ទាំង​សេចក្ដី ដែល​នៅ​ក្នុង​លោកីយ​នេះ គឺជា​សេចក្ដី​ប៉ង​ប្រាថ្នា​របស់​សាច់ឈាម នឹង​សេចក្ដី​ប៉ង​ប្រាថ្នា​របស់​ភ្នែក ហើយ​សេចក្ដី​អំនួត​របស់​ជីវិត នោះ​មិន​កើត​មកពី​ព្រះវរបិតា​ទេ គឺ​មក​តែ​ពី​លោកីយ​នេះ​វិញ» (១យ៉ូហាន ២:១៥-១៧) ។
យើង​ត្រូវ​ដឹង​ថា យើង​ពិតជា​ងាយ​នឹង​ជួប​ការ​ល្បួង​ឲ្យ​លោភ​ចង់​បាន​ទ្រព្យ​អ្នក​ដទៃ តែ​ជាង​នេះ​ទៅទៀត យើង​ក៏​ចាំបាច់​ត្រូវ​ទទួល​ស្គាល់​ផល​វិបាក​ដ៏​ហិនហោច នៃ​ការ​លោភ​ចង់​បាន​ទ្រព្យ​អ្នក​ដទៃ​ផង​ដែរ​ ។ វា​ធ្វើ​ឲ្យ​ខូច​ទំនាក់​ទំនង ហើយ​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​មិន​ចុះ​សម្រុង​ជា​ច្រើន ព្រោះ​យើង​មិន​អាច​ស្រឡាញ់​នរណា​ម្នាក់​បានទេ នៅពេល​ដែល​យើង​លោភ​ចង់​បាន​ទ្រព្យ​របស់​គាត់​នោះ​ ។ វា​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​មាន​ចិត្ត​អាត្មា​និយម​ ។ ហើយ​វា​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ផ្ដោត​ចិត្ត​ទៅលើ​របស់​ទ្រព្យ​ ។
ព្រះយេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​អំពី​ផល​វិបាក​ទាំង​នេះ កាល​ព្រះអង្គ​ដាស់តឿន​យើង មិន​ឲ្យ​លោភ​ចង់​បាន​ទ្រព្យ​អ្នក​ដទៃ​ ។ កាល​បុរស​ម្នាក់​បាន​ចូល​មក​រក​ព្រះអង្គ ដោយ​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​អំពី​កេរ​មរតក​របស់​គាត់ ព្រះអង្គ​ក៏បាន​មាន​បន្ទូល​ចូល​ទៅ​ដល់​ឫសគល់​នៃ​បញ្ហា​របស់​គាត់ យ៉ាង​ដូច​នេះ​ថា «ចូរ​ប្រយ័ត្ន ហើយ​ខំ​ចៀស​ពី​សេចក្ដី​លោភ​ចេញ ដ្បិត​ជីវិត​នៃ​មនុស្ស​មិន​ស្រេច​នឹង​បាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ជា​បរិបូរ​ទេ» (លូកា ១២:១៥) ។ នេះ​ជា​ការ​ដាស់តឿន​សម្រាប់​ចិត្ត​ដែល​លោភ​ចង់​បាន​ទ្រព្យ​អ្នក​ដទៃ​ ។ យើង​ពិតជា​ងាយ​នឹង​ភ្លេច​សេចក្តី​ពិត​នេះ​ណាស់ ដោយ​ជឿ​ថា យើង​នឹង​មាន​អំណរ​ពិត​ប្រាកដ និង​ស្ថិត​ស្ថេរ បើសិន​ជា​យើង​អាច​មាន​លុយ មាន​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ ឬ​មាន​ពេល​ទំនេរ​តែ​បន្តិច​ទៀត ឬមួយ​មាន​អ្វី​ក៏ដោយ​ដែល​យើង​ឃើញ​អ្នក​ដទៃ​មាន ហើយ​លោភ​ចង់​បាន​របស់​ទ្រព្យ​ទាំង​នោះ​ ។ 
ដូច​នេះ តើ​យើង​អាច​ត​យុទ្ធ​នឹង​អំពើបាប​ដ៏​គ្រោះ​ថ្នាក់​នេះ ដោយ​របៀបណា ? បើ​ការ​លោភ​ចង់​បាន​ទ្រព្យ​អ្នក​ដទៃ គឺជា​ភាព​ឥត​របៀប​នៃ​បំណង​ចិត្ត​របស់​យើង នោះ​យើង​ត្រូវតែ​ខិតខំ​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​បំណង​ចិត្ត​ដ៏​ត្រឹម​ត្រូវ​ ។ តាមរយៈ​ការ​អាន​ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប និង​ការ​អធិស្ឋាន តាមរយៈ​ការ​ថ្វាយបង្គំ និង​ការ​ប្រកប​គ្នា យើង​អាច​បង្កើន​ការ​ស្រេក​ឃ្លាន​រក​ការ​អ្វី​គោរព​ប្រតិបត្តិ​ព្រះ ហើយ​ទន្ទឹម​នឹង​នោះ កាត់​បន្ថយ​ការ​ស្រេក​ឃ្លាន​ខាង​ឯ​លោកិយ ដោយ​ការ​តាំង​ចិត្ត​ ។ ការ​មាន​ទម្លាប់​ប្រភេទ​នេះ​នឹង​នាំ​ឲ្យ​ជីវិត​យើង​មាន​ការ​ស្កប់​ចិត្ត ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​អាច​បន្លឺ​សម្លេង​ឡើង ជាមួយ​អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​ថា «ឯ​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌ តើ​ទូល​បង្គំ​មាន​អ្នកឯណា​ក្រៅពី​ទ្រង់ ហើយ​នៅ​ផែន​ដី​ទូល​បង្គំ​ប្រាថ្នា​ចង់​បានតែ​ទ្រង់​ទេ
ឯ​សាច់ នឹង​ចិត្ត​ទូល​បង្គំ នោះ​នឹង​សាប​សូន្យ​ទៅ​បាន ប៉ុន្តែ​ព្រះ​ទ្រង់​ជា​ទីពឹង​នៃ​ចិត្ត ហើយ​ជា​ចំណែក​មរដក​នៃ​ទូល​បង្គំ​ជា​ដរាប​ដែរ» (ទំនុក​ដំកើង ៧៣:២៥-២៦) ។ 
តើ​អ្នក​ចង់​មាន​ការ​ស្កប់​ចិត្ត​ឬ​ទេ ? តើ​អ្នក​ចង់​ការពារ​ខ្លួន​ឲ្យ​រួច​ផុត​ពី​ការ​លោភ​ចង់​បាន​ទ្រព្យ​អ្នក​ដទៃ​ឬ​ទេ ? បើ​ដូច្នោះ​មែន នោះ​ចូរ​ស្វែងរក​ការ​ស្កប់​ចិត្ត​ក្នុង​ព្រះ​អម្ចាស់​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​ ។ នៅពេល​ក្រោយ បើ​អ្នក​មាន​អារម្មណ៍​អាណិត​ខ្លួនឯង ជា​ជាង​អរ​សប្បាយ​នឹង​អ្នកដទៃ ដោយសារ​ពួកគេ​មាន​ព្រះពរ​ដែល​អ្នក​មិន​មាន ចូរ​ទូល​សូម​ព្រះ​អម្ចាស់​ជួយ​អ្នក​ឲ្យ​អាច​និយាយ​មក​កាន់​ខ្លួនឯង ដោយ​ជំនឿ​ថា «ក្នុង​លោកិយ​នេះ គ្មាន​អ្វី​សំខាន់​ជាង​ការ​ស្គាល់​ព្រះ​ឡើយ​ ។ គ្មាន​ព្រះពរ​នៅ​ផែន​ដី​ណា ដែល​អាច​ស្ថិត​ស្ថេរ​អស់​កល្ប​ឡើយ​ ។ ដូច​នេះ ខ្ញុំ​នឹង​ស្កប់​ចិត្ត​ក្នុង​ព្រះអង្គ គឺ​ព្រះ​អង្គ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ» ។ 


ខគម្ពីរ​ជញ្ជឹង​គិត៖ ភីលីព ៤:៨-១៣
គម្រោង​អាន​ព្រះគម្ពីរ​រយៈ​ពេល​១​ឆ្នាំ៖ យ៉ូប ៥-៧ និង ១កូរិនថូស ៣

ប្រភេទ