នំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ
ប្រើ​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះ ដើម្បី​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន

ប្រើ​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះ ដើម្បី​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន

ដោយAlistair Begg

February 12, 2026

«អ្នក​ដែល​នាំ​ដំណឹង​មក​ក៏​ឆ្លើយ​ថា ពួក​អ៊ីស្រាអែល​យើង​បាន​រត់ ពី​ចំពោះ​ពួក​ភីលីស្ទីន​ចេញ មាន​ពលទ័ព​ខាង​យើង​ស្លាប់​អស់​សន្ធឹក ហើយ​ហុបនី នឹង​ភីនេហាស កូនលោក​ទាំង២ក៏​ស្លាប់​ទៅ​ដែរ ឯ​ហឹប​នៃ​ព្រះ គេ​ក៏​បាន​ចាប់​យក​ទៅ​ហើយ» ។ ១សាំយ៉ូអែល ៤:១៧
តើ​ព្រះ​ទ្រង់​មាន​ប្រយោជន៍​សម្រាប់​ជីវិត​អ្នក ឬ​សក្តិ​សមនឹង​ឲ្យ​រស់នៅ​ថ្វាយ​ព្រះ​អង្គ​ដែរ​ឬ​ទេ? 
នៅដើម​ដំបូង​នៃ​បទ​គម្ពីរ ១សាំយ៉ូអែល ជំពូក៤ កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​បាន​ទទួល​បរាជ័យ​ជា​ដំណំ បន្ទាប់​ពី​បាន​នាំ​ហិប​សញ្ញា​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សមរភូមិ ដោយ​សង្ឃឹមថា នឹង​បាន​ប្រើ​វា​ជា​ប្រអប់​វេទមន្ត ដើម្បី​ធានា​ថា ពួកគេ​នឹង​មាន​ជ័យ​ជម្នះ (១សាំយ៉ូអែល ៤:១-៤) ។ លោក ​អេលី ដែល​ជា​ស​ម្តេច​សង្ឃ មាន​ការ​យល់​ដឹង​ច្បាស់​ជាង​ពួកគេ អំពី​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​ហឹប​សញ្ញា ប៉ុន្តែ គាត់​បាន​យល់​ស្រប​នឹង​ផែនការ​របស់​ពួកគេ​ ។
នៅ​សម័យ​នោះ ហិប​សញ្ញា​គឺជា​កន្លែង​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​គង់​សណ្ឋិត​នៅ ក្នុង​ចំណោម​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះអង្គ​ ។ ព្រះអង្គ​សព្វ​ព្រះទ័យ​នឹង​ឲ្យ​ពួក​គេ​ចូល​មក​រក​ហិប​សញ្ញា ដើម្បី​ស្វែងរក​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះអង្គ គឺ​មិនមែន​ប្រើ​វា​ជា​វត្ថុ​ស័ក្តិសិទ្ធិ​នោះ​ទេ​ ។ លោក ​អេលី​បាន​យល់​ពី​រឿង​នេះ ហេតុ​នេះ​ហើយ នៅពេល​ដែល​កងទ័ព​បាន​ចេញទៅ​ប្រយុទ្ធ គាត់​បាន​អង្គុយ​ភ័យ​ញ័រ នៅ​ទីក្រុង​ស៊ីឡូរ ខណៈ​ពេល​ដែល​គាត់​ទន្ទឹង​រង់​ចាំ​ដំណឹង (១សាំយ៉ូអែល ៤:១៣) ។ ទី​បំផុត នៅពេល​ដែល​អ្នក​នាំ​សារ​ម្នាក់​បាន​មក​ពី​សមរ​ភូមិ គាត់​ក៏​បាន​ទទួល​សារ​ដ៏​តក់​ស្លុត​ថា : «សត្រូវ​បាន​ចាប់​យក​ហឹប​សញ្ញា​របស់​ព្រះ​ហើយ» ។ ពេល​បានឮ​ដំណឹង​នេះ បេះដូង​របស់​លោក ​អេលី​លោត​ខុស​ចង្វាក់ ហើយ​គាត់​ក៏បាន​ស្លាប់ (ខ.១៨) ដោយ​ការងារ​ដែល​គាត់​បាន​ធ្វើ​រយៈ​ពេល៤០ឆ្នាំ បាន​បញ្ចប់​ក្នុង​ស្ថានភាព​ដ៏​តក់ស្លុត នៅពេល​នោះ​តែ​ម្តង​ ។ 
គេ​មិន​អាច​មើល​ស្រាល និង​ប្រើ​ព្រះ​វត្ត​មាន និង​សិរី​ល្អ​របស់​ព្រះ ដែល​មាន​ហិប​សញ្ញា​ធ្វើ​ជា​តំណាង ដើម្បី​បម្រើ​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន​នោះ​ឡើយ​ ។ គេ​នៅតែ​នឹក​ចាំ​រឿង​ដែល​បាន​កើត​ឡើង​នៅ​ទីក្រុង​ស៊ីឡូរ​ ។ អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​បាន​សរសេរ​ថា «កាល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ជ្រាប​ហើយ នោះ​ទ្រង់​មាន​សេចក្ដី​ក្រោធ ហើយ​បាន​ស្អប់​ខ្ពើម​ដល់​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល​ជា​ខ្លាំង​ ។ ដល់​ម្ល៉េះ​បានជា​ទ្រង់​លះបង់​រោង​ឧបោសថ ដែល​នៅ​ត្រង់​ស៊ីឡូរ គឺជា​ត្រសាល​ដែល​ទ្រង់​បាន​តាំង​ឲ្យ​នៅ​កណ្ដាល​ពួក​មនុស្ស​លោក» (ទំនុក​ដំកើង ៧៨:៥៩-៦០) ។ នៅ​សម័យ​ក្រោយមក​ទៀត នៅពេល​ដែល​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះអង្គ​ចង់​ប្រើ «ព្រះអម្ចាស់» ដើម្បី​ភាព​អាត្មា​និយម​របស់​ខ្លួន ព្រះអម្ចាស់​ក៏បាន​ព្រមាន​ពួក​គេ​ តាមរយៈ​ហោរា​យេរេមា​ថា «ព្រះវិហារ​នេះ​ដែល​ហៅ​តាម​ឈ្មោះ​អញ តើ​បាន​ត្រឡប់​ជា​រោង​ចោរ​នៅ​ភ្នែក​ឯង​រាល់​គ្នា​ឬអី ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា គឺ​ខ្លួន​អញ​បាន​ឃើញ​ការ​នេះ​ហើយ  ។ ចូរ​ឲ្យ​ឯង​រាល់​គ្នា​ទៅ​ឯ​ទី​កន្លែង​របស់​អញ ដែល​នៅ​ត្រង់​ស៊ីឡូរ​ចុះ ជា​កន្លែង​ដែល​អញ​បាន​តាំង​ឈ្មោះ​អញ​ឲ្យ​នៅ​ជាមុន​ដំបូង ត្រូវ​ឲ្យ​ពិចារណា​មើល ដែល​អញ​បាន​ធ្វើ​ដល់​កន្លែង​នោះ​ជា​យ៉ាងណា ដោយ​ព្រោះ​អំពើ​អាក្រក់​របស់​អ៊ីស្រាអែល ជា​រាស្ត្រ​អញ» (យេរេមា ៧:១១-១២) ។ គេ​ក៏បាន​ប្រើ​ឈ្មោះ​ទីក្រុង​ស៊ីឡូរ ជា​ការ​ក្រើន​រំឭក អំពី​ផល​វិបាក​នៃ​ការ​ព្យាយាម​ប្រើ​ព្រះអម្ចាស់ ធ្វើ​ជា​វត្ថុ​ស័ក្តិសិទ្ធិ​ដើម្បី​ឲ្យ​មាន​សំណាង ជាជាង​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះអង្គ ធ្វើ​ជា​ព្រះអម្ចាស់​ ។
ជា​ច្រើន​សតវត្សរ៍​ក្រោយមក កាល​ព្រះយេស៊ូវ​ក៏​បាន​បោស​សម្អាត​ព្រះវិហារ​នៅ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម ព្រះអង្គ​បាន​ដក​ស្រង់​ការ​ព្រមាន​របស់​ហោរា​យេរេមា​ផង​ដែរ (ម៉ាថាយ ២១:១២-១៣) ។ នៅ​សម័យ​នោះ ពួក​បណ្តាជន​ក៏​កំពុងតែ​ប្រើ​ព្រះអម្ចាស់ ដើម្បី​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន ជាជាង​ថ្វាយ​ព្រះ​កិត្តិនាម​ដល់​ព្រះអង្គ​ ។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​យាង​មក មិន​គ្រាន់តែ​ដើម្បី​បើក​បង្ហាញ​អំពើបាប​របស់​ពួកគេ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ក៏​ដើម្បី​ប្រទាន​ដំណោះ​ស្រាយ​ផង​ដែរ​ ។ តាមរយៈ​ការ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​អំណាច​នៃ​ភាព​ងងឹត​ដំដែកគោល​ពីលើ​ព្រះ​កាយ​ព្រះអង្គ​ជាប់​នឹង​ឈើ​ឆ្កាង ព្រះរាជបុត្រា​នៃ​ព្រះ​ដែល​ជា​សិរី​ល្អ​សព្វ​គ្រប់​នៃ​ព្រះវរបិតា (យ៉ូហាន ១:១៤) បាន​ដាច់​ចេញពី​ព្រះ​វត្ត​មាន​នៃ​ព្រះវរបិតា​របស់​ទ្រង់​ ។ ដូច​នេះ ព្រះអង្គ​សក្តិ​សមនឹង​ទទួល​គ្រប់​ទាំង​អំណាច និង​ព្រះ​កិត្តិនាម (វិវរណៈ ៥:៩) ។ 
ចុះ​ចំណែក​អ្នក​វិញ? នៅពេល​ដែល​អ្នក​ពិចារណា​ដោយ​ស្មោះ​ត្រង់ អំពី​ទំនោរ​នៃ​ចិត្ត​របស់​អ្នក តើ​អ្នក​ទូល​ព្រះ​អម្ចាស់​ថា «ព្រះអង្គ​មាន​ប្រយោជន៍» ជា​ជាង​ទូល​ថា «ព្រះ​អង្គ​សក្ដិសម» ឬ​ទេ? ចូរ​ប្រើ​ភ្នែក​នៃ​ជំនឿ​របស់​អ្នក មើលទៅ​ហេតុការណ៍​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បោស​សម្អាត​មនុស្ស​មាន​បាប ចេញពី​ព្រះវិហារ ហើយ​បន្ទាប់មក ព្រះអង្គ​ក៏​បាន​លាង​សម្អាត​មនុស្ស​មាន​បាប ដើម្បី​ឲ្យ​ពួកគេ​អាច​រស់នៅ​ក្នុង​ព្រះ​វត្ត​មាន​របស់​ព្រះ​ជា​រៀង​រហូត ហើយ​អ្នក​នឹង​មាន​ចិត្ត​ចង់​ចំណាយ​ពេល​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះអង្គ​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​ ។
«ដ្បិត១ថ្ងៃ​នៅ​ក្នុង​ព្រះលាន​នៃ​ទ្រង់ នោះ​វិសេស​ជាង១ពាន់​ថ្ងៃណា​ទៀត» (ទំនុក​ដំកើង ៨៤:១០) ។ ពេល​ដែល​អ្នកជឿ​ដូច​នេះ ជីវិត​អ្នក​នឹង​បាន​ប្រកាស​អំពី​ភាព​សក្ដិសម​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​អ្នក​នឹង​ព្យាយាម​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះអង្គ គឺ​មិនមែន​ប្រើ​ព្រះអង្គ​ ដើម្បី​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន​នោះ​ទេ​ ។


ខគម្ពីរ​ជញ្ជឹង​គិត៖ ទំនុក​ដំកើង ៨៤
គម្រោង​អាន​ព្រះគម្ពីរ​រយៈ​ពេល​១​ឆ្នាំ៖  អេសាយ ៥៦-៥៩ និង ម៉ាកុស ១៣:២១-៣៧

ប្រភេទ