ព្រឹក
ការស្តាយក្រោយ មុនពេលស្លាប់
ដោយTim Gustafson
September 1, 2025
១យ៉ូហាន ១:១-៤
យើងខ្ញុំបានឃើញទ្រង់ ក៏ធ្វើជាទីបន្ទាល់ ប្រាប់ដល់អ្នករាល់គ្នា ពីជីវិតនោះដ៏រស់នៅអស់កល្បជានិច្ច ...បានលេចមកឲ្យយើងខ្ញុំឃើញ ... យើងខ្ញុំក៏សរសេរសេចក្ដីទាំងនេះ ផ្ញើមកអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យសេចក្ដីអំណររបស់អ្នករាល់គ្នាបានពោរពេញឡើង ។ ១យ៉ូហាន ១:២,៤
ក្នុងអត្ថបទ ដែលអ្នកស្រីប្រុននី វែរ(BRONNIE WARE) បានបង្ហោះនៅលើវិបសាយ មានចំណងជើងថា “ការស្លាប់ទាំងស្តាយក្រោយ” គាត់បានលើកឡើងអំពីការស្តាយក្រោយ ដែលគាត់បានឮគេរៀបរាប់ កាលគាត់កំពុងធ្វើការជាពេទ្យថែទាំអ្នកជំងឺដែលជិតដល់ពេលស្លាប់។ ក្នុងចំណោមពួកគេ មានអ្នកខ្លះនិយាយថា “ខ្ញុំស្តាយណាស់ ដែលខ្ញុំខិតខំធ្វើការច្រើនពេក” ហើយខ្លះថា “ខ្ញុំស្តាយណាស់ ដែលខ្ញុំមិនមានទំនាក់ទំនងជាប់លាប់ជាមួយមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំ”។ ខ្លះទៀតបាននិយាយថា “ខ្ញុំស្តាយណាស់ ដែលមិនបានរស់នៅឲ្យបានសប្បាយចិត្តជាងនេះ”។ ពាក្យសម្តីមួយឃ្លានេះ ប្រហែលជាគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ជាងគេ។
គាត់ក៏បានសរសេរថា “ការប្រឈមមុខដាក់សេចក្តីស្លាប់ដែលមិនអាចជៀសរួច គឺជាឱកាសដ៏ប្រសើរ សម្រាប់ឲ្យយើងរស់នៅក្នុងជីវិតដែលពេញដោយអំណរ”។ នេះជាមតិដ៏ត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែ តើអំណរនោះ មានប្រភពនៅទីណា? តើយើងអាចរកឃើញអត្ថន័យសំខាន់បំផុតនៃជីវិតរបស់យើង នៅកន្លែងណា?
កាលសាវ័កយ៉ូហាន ស្ថិតក្នុងវ័យយុវជន គាត់មានការយល់ឃើញមិនត្រឹមត្រូវ អំពីគោលបំណងនៃជីវិត។ គាត់ និងបងប្រុសរបស់គាត់ បានទូលសូមព្រះយេស៊ូវថា “សូមឲ្យយើងខ្ញុំបានអង្គុយនៅ ម្នាក់ខាងស្ដាំ ហើយម្នាក់ខាងឆ្វេងលោក ក្នុងស្ថាននៃសិរីល្អរបស់លោក”(ម៉ាកុស ១០:៣៧)។ ការទូលសូមរបស់ពួកគេគ្រាន់តែបានបណ្តាលឲ្យមានការមិនចុះសម្រុងគ្នា ក្នុងចំណោមពួកសាវ័កប៉ុណ្ណោះ(ខ.៤១)។
ជាច្រើនទសវត្សរ៍ក្រោយមក លោកយ៉ូហានក៏បានផ្លាស់ប្តូរទស្សនៈរបស់គាត់ ដោយក្តីស្រឡាញ់ និងគិតដល់សហគមន៍ក្នុងព្រះយេស៊ូវ។ គាត់បានយល់ឃើញថា ព្រះជន្មរស់ ការសុគត និងការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះយេស៊ូវ គឺជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង។ គឺដូចដែលគាត់បានសរសេរថា “យើងខ្ញុំបានឃើញទ្រង់ ក៏ធ្វើជាទីបន្ទាល់ ប្រាប់ដល់អ្នករាល់គ្នា ពីជីវិតនោះដ៏រស់នៅអស់កល្បជានិច្ច”(១យ៉ូហាន ១:២)។ សាវ័កយ៉ូហានបានប្រាប់យើង អំពីព្រះយេស៊ូវ ដើម្បីឲ្យយើងមានសេចក្តីប្រកបជាមួយនឹងគាត់(ខ.៣)។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏បានបន្ថែមទៀតថា “ឯសេចក្ដីប្រកបរបស់យើងខ្ញុំ នោះគឺប្រកបនឹងព្រះវរបិតាហើយនឹងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ជាព្រះរាជបុត្រាទ្រង់។ យើងខ្ញុំក៏សរសេរសេចក្ដីទាំងនេះ ផ្ញើមកអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យសេចក្ដីអំណររបស់អ្នករាល់គ្នាបានពោរពេញឡើង”(ខ.៣-៤)។
ជីវិតរបស់យើងអាចមានការស្តាយក្រោយជាច្រើន។ ព្រះយេស៊ូវបានអញ្ជើញយើង ឲ្យផ្ទេរវិប្បដិសារីទាំងអស់ដល់ព្រះអង្គ ហើយទទួលយកក្តីអំណរ ដែលមានតែព្រះអង្គទេអាចផ្តល់ឲ្យបាន។—TIM GUSTAFSON
តើអ្នកមានការស្តាយក្រោយអ្វីខ្លះ? តើមានអ្វីរារាំងអ្នក មិនឲ្យមានក្តីអំណរពេញលេញ ក្នុងព្រះយេស៊ូវ?
ឱព្រះវរបិតា សូមព្រះអង្គជួយទូលបង្គំបោះជំហាន ចេញពីការស្តាយក្រោយ និងការឈឺចាប់ ចូលទៅក្នុងក្តីអំណរ។
ទូលបង្គំត្រូវការក្តីអំណរ និងការរួបរួមជាមួយព្រះអង្គ។
FOR FURTHER STUDY, READ ORIGIN STORY: FOLLOWING JESUS BACK TO THE BEGINNING AT DISCOVERODB.ORG.
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : ទំនុកដំកើង ១៣៥-១៣៦ និង ១កូរិនថូស ១២
ល្ងាច
មានចិត្តសប្បុរសហូរហៀរ (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
September 1, 2025
«ម៉ូសេក៏ប្រាប់ដល់ពួកជំនុំនៃកូនចៅអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ថា នេះជាសេចក្តីដែលព្រះយេហូវ៉ាបានបង្គាប់មក គឺត្រូវឲ្យយកដង្វាយពីរបស់ដែលអ្នករាល់គ្នាមានទាំងប៉ុន្មាន មកថ្វាយដល់ព្រះយេហូវ៉ា ត្រូវឲ្យអស់អ្នកណាដែលថ្វាយស្ម័គ្រពីចិត្ត យកដង្វាយនេះមកថ្វាយដល់ព្រះយេហូវ៉ាចុះ» (និក្ខមនំ ៣៥:៤-៥)។
រាស្ត្ររបស់ព្រះថ្វាយដង្វាយដោយការដឹងគុណចំពោះព្រះអង្គ ដើម្បីឆ្លើយតបចំពោះព្រះគុណរបស់ទ្រង់។
ឬយ៉ាងហោចណាស់ យើងក៏គួរតែចែករំលែកយ៉ាងដូចនេះផងដែរ។ ប៉ុន្តែ ជាញឹកញាប់ យើងចែករំលែកដល់អ្នកដទៃដោយហេតុផលខុសពីនេះ។ មនុស្សជាច្រើនបានយល់ឃើញថា ការចែករំលែកដល់អ្នកដទៃ គឺជាអ្វីដែលពួកគេត្រូវតែធ្វើ ឬមានកាតព្វកិច្ចត្រូវធ្វើ ប្រហែលដោយសារឋានៈរបស់ពួកគេក្នុងសង្គម ឬដោយសារមើលឃើញតម្រូវការរបស់អ្នកដទៃ។ អ្នកខ្លះចែករំលែក ជាការឆ្លើយតបចំពោះកំហុស ដោយព្យាយាមលប់លាងកំហុសរបស់ខ្លួន។ អ្នកខ្លះទៀត ចែករំលែកដោយសារការភ័យខ្លាចដោយគិតឃើញថា «យកល្អ ខ្ញុំត្រូវតែចែករំលែក ឬដាក់ដង្វាយ ពុំនោះទេ ព្រះអង្គនឹងមិនប្រទានពរខ្ញុំទេ»។
ប៉ុន្តែ គោលការណ៍ក្នុងការចែករំលែកដែលមានចែងក្នុងព្រះគម្ពីរទាំងមូលមានលក្ខណៈខុសពីនេះ។ កាលពួកអ៊ីស្រាអែលត្រៀមខ្លួនសាងសង់រោងឧបោសថថ្វាយព្រះអម្ចាស់នៅវាលរហោស្ថាន លោក ម៉ូសេ ក៏បានចាប់ផ្តើមប្រមូលដង្វាយសម្រាប់ការសាងសង់។ ការរៃអង្គាសរបស់គាត់មិនមែនជាបន្ទុកធ្ងន់ ឬដើម្បីប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនឡើយ ប៉ុន្តែគាត់គ្រាន់តែបានប្រាប់ពួកបណ្តាជនថា ព្រះអម្ចាស់សព្វព្រះទ័យទទួលពីមនុស្សទាំងអស់ដែលស្ម័គ្រចិត្តថ្វាយ ហើយអ្នកដែលមានចិត្តសប្បុរសក៏បាននាំយកដង្វាយមកថ្វាយ។ ពួកគេមិនគ្រាន់តែបានថ្វាយ ពីអ្វីដែលពួកគេមានប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏បានថ្វាយផ្អែកទៅលើការយល់ដឹងថា ពួកគេជានរណា និងផ្អែកទៅលើសមត្ថភាពដែលព្រះអង្គបានប្រទានរាប់ចាប់តាំងពីជំនាញសាងសង់ និងកាត់ដេររហូតដល់ជំនាញរចនាលម្អិត។
មនុស្សជាច្រើនបានថ្វាយ ហើយក៏មានអ្នកថ្វាយយ៉ាងលើសលប់។ ហេតុនេះហើយ លោក ម៉ូសេ ក៏បានចេញបទបញ្ជាទី២ ដោយឲ្យគេផ្សព្វផ្សាយក្នុងកន្លែងបោះជំរុំទាំងមូលថា «កុំឲ្យអ្នកណា ទោះប្រុសឬស្រី ធ្វើការអ្វីទៀតសម្រាប់ជាដង្វាយដល់ទីបរិសុទ្ធឡើយ» (និក្ខមនំ ៣៦:៦)។ ពួកគេដឹងថា អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលពួកគេមាន សុទ្ធតែជាការប្រទានរបស់ព្រះ។ ដោយការជំរុញពីសេចក្តីល្អដ៏មហិមារបស់ព្រះអម្ចាស់ ពួកគេក៏បានបង្ហាញចេញនូវចិត្តសប្បុរសដ៏ហូរហៀរដល់ថ្នាក់លោក ម៉ូសេ ឃាត់ពួកគេមិនឲ្យដាក់ដង្វាយថែមទៀត។
ព្រះអម្ចាស់មិនត្រូវការអ្វីទាំងអស់ ប៉ុន្តែព្រះអង្គស្ម័គ្រព្រះទ័យទទួលដង្វាយពីមនុស្ស ជាអ្នកទទួលអំណោយជាច្រើនពីព្រះអង្គ ដោយសារព្រះគុណ។ ព្រះទ្រង់មិនបានប្រទានព្រះគុណមកយើង ដោយគិតជាភាគរយនោះទេ តែព្រះអង្គបានប្រទានមកយ៉ាងហូរហៀរ ហើយព្រះអង្គប្រទានព្រះពរមួយ ហើយមួយទៀតដល់រាស្ត្រព្រះអង្គចេញពីដួងព្រះទ័យដ៏ធំទូលាយក្នុងព្រះយេស៊ូវ។ ពេលណាយើងដែលជាអ្នកទទួលព្រះគុណ ថ្វាយពេលវេលា ប្រាក់កាស ទេពកោសល្យ ឬអ្វីផ្សេងទៀតជាបរិបូរ និងដោយការដឹងគុណព្រះអង្គ នោះមានន័យថា យើងកំពុងថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះអង្គ។
ព្រះអង្គតែងតែមានបំណងព្រះទ័យឲ្យយើងមានចិត្តសប្បុរស។ បំណងព្រះទ័យនេះមិនដែលចុះខ្សោយទេ។ ព្រះអង្គមានផែនការជួយសង្គ្រោះរាស្ត្រព្រះអង្គ តាមរយៈព្រះរាជកិច្ចនៃព្រះរាជបុត្រា ហើយព្រះអង្គសព្វព្រះទ័យចង់បានអ្នកដើរតាមព្រះអង្គ ដែលស្ម័គ្រចិត្តចូលរួមក្នុងការងាយផ្សាយដំណឹងល្អ តាមរយៈការថ្វាយដង្វាយ។ គឺមានតែព្រះគុណប៉ុណ្ណោះ ដែលបានបណ្តាលចិត្តមនុស្សម្នាក់ឲ្យថ្វាយដង្វាយដោយការលះបង់ និងដោយអំណរ។ បើអ្នកបានថ្វាយពេលវេលា ទេពកោសល្យ ឬប្រាក់កាស ដោយចិត្តកំណាញ់ ឬស្ទាក់ស្ទើរ ចូរចំណាយពេលសញ្ជឹងគិតអំពីព្រះគុណបរិបូរដែលព្រះអង្គបានបង្ហូរមកលើអ្នក ជាពិសេសតាមរយៈអំណាចរបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ។ ចូរទទួលការបណ្តាលចិត្តពីព្រះគុណព្រះអង្គ ហើយអ្នកនឹងបានពេញដោយការអរព្រះគុណព្រះ ដែលមានសេចក្តីសប្បុរសដ៏ហូរហៀរ ដោយថ្វាយសិរីល្អ និងព្រះគុណដល់ព្រះ។
ខគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ យ៉ូហាន ១២:១-៨
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ទំនុកតម្កើង ១៣៥-១៣៦ និង២កូរិនថូស ១១:១-១៥