មិនមានរូបឆ្លាក់ ក្នុងចិត្តរបស់យើង
ដោយAlistair Begg
February 26, 2026
«កុំឲ្យឆ្លាក់ធ្វើរូបណាសំរាប់ឯងឲ្យសោះ ក៏កុំឲ្យធ្វើរូបណាឲ្យដូចជាអ្វីនៅស្ថានសួគ៌ខាងលើ ឬនៅផែនដីខាងក្រោម ឬនៅក្នុងទឹកដែលទាបជាងដីផង» ។ និក្ខមនំ ២០:៤
ក្រឹត្យវិន័យទី១បានហាមយើង មិនឲ្យមានព្រះឯណាទៀត នៅចំពោះមុខព្រះអង្គ (និក្ខមនំ ២០:៣) ។ បើក្រឹត្យវិន័យនេះនិយាយអំពីកម្មបទនៃការថ្វាយបង្គំរបស់យើង នោះក្រឹត្យវិន័យទីពីរនិយាយអំពីរបៀបដែលយើងថ្វាយបង្គំ ។ ក្រឹត្យវិន័យទី២បានបញ្ជាក់ថា ការដែលយើងថ្វាយបង្គំព្រះពិត មិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ទេ ព្រោះយើងត្រូវថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ ឲ្យបានត្រឹមត្រូវ ។
អត្ថន័យដ៏ច្បាស់លាស់ និងបន្ទាន់នៃក្រឹត្យវិន័យនេះ គឺបានបង្គាប់យើងឲ្យថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ ដោយមិនប្រើនិមិត្តរូបតំណាងឲ្យព្រះអង្គឡើយ ។ ហេតុអ្វីព្រះអង្គបានដាក់បំរាមដូចនេះ? ព្រោះព្រះទ្រង់គឺជាវិញ្ញាណ ដែលធំប្រសើរ គ្មានដែនកំណត់ ដែលយើងមិនអាចយល់បានទាំងស្រុង ។ គ្មានវត្ថុខាងសាច់ឈាមណា អាចធ្វើជាតំណាងឲ្យសិរីល្អ និងវិសាលភាពរបស់ព្រះអង្គ ឲ្យបានត្រឹមត្រូវឡើយ ។ បញ្ហារបស់រូបចម្លាក់ ទីសក្ការៈ និងរូបភាព មិនស្ថិតនៅត្រង់ថា ពួកវាមិនមានសម្រស់ស្អាតនោះទេ តែទោះពួកវាស្រស់ស្អាតយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ពួកវាជៀសមិនរួច ពីធ្វើឲ្យមនុស្សមានការយល់ឃើញដ៏ស្រពិចស្រពិល អំពីសេចក្តីពិតនៃលក្ខណៈសម្បត្តិ និងចារិតលក្ខណៈរបស់ព្រះអង្គ ។ រូបភាពទាំងនោះច្រើនតែបង្វែរអារម្មណ៍មនុស្ស ចេញពីការថ្វាយបង្គំព្រះពិតដ៏រស់ ហើយងាកមកថ្វាយបង្គំអ្វីដែលជាតំណាងឲ្យព្រះអង្គ នៅពីមុខពួកគេវិញ ។
ប៉ុន្តែ ក្រឹត្យវិន័យទី២ បានដាក់បំរាមអំពីរបៀបនៃការគិតរបស់យើង ពោលគឺលើសពីការបង្កើតរូបភាព ឬបង្កើតរូបព្រះសម្រាប់ថ្វាយបង្គំ ។ ដៃរបស់យើងប្រហែលជាមិនមានកំហុស នៅក្នុងការឆ្លាក់រូបទេ ប៉ុន្តែ ការស្រមៃរបស់យើង នៅក្នុងការប្រើរូបឆ្លាក់នោះ កម្រមានភាពស្អាតស្អំណាស់ ។ ការយល់ដឹងអំពីព្រះ ក្នុងគំនិត និងចិត្តរបស់យើង ដែលមិនមានប្រភពនៅក្នុងព្រះគម្ពីរប៊ីប បានបំពានក្រឹត្យវិន័យនេះ ។
កាលព្រះទ្រង់ប្រទានសេចក្តីបង្គាប់ សម្រាប់ការសាងសង់ព្រះវិហារ នៅគ្រាសញ្ញាចាស់ ព្រះអង្គបានបង្គាប់ថា ហិបសញ្ញា ជាតំណាងឲ្យព្រះវត្តមានរបស់ព្រះអង្គ ត្រូវមានទីតាំងនៅក្នុងកន្លែងបរិសុទ្ធបំផុត (និក្ខមនំ ២៦:៣៤) ។ តើមានអ្វីនៅក្នុងហិបសញ្ញា? អ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះ គឺក្នុងហិបសញ្ញានោះ មិនមានរូបឆ្លាក់ ឬរូបគំនូរជាតំណាងឲ្យព្រះអង្គទេ ។ ផ្ទុយទៅវិញ ក្នុងហិបសញ្ញានោះ មានតែបន្ទះក្រឹត្យវិន័យដប់ប្រការពីសន្លឹកប៉ុណ្ណោះ ។ គឺប្រៀបដូចជាព្រះទ្រង់កំពុងមានបន្ទូលមកកាន់រាស្រ្តព្រះអង្គ ក៏ដូចជាមកកាន់យើងថា ចូរកុំរកមើលព្រះអង្គ ក្នុងទីសក្ការៈ រូបគំនូរ ឬរូបចម្លាក់ឡើយ ។ ព្រះអង្គមិនគង់ក្នុងរបស់ទាំងនោះទេ តែចូររកមើលព្រះអង្គ ក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គវិញ ។
ដូចនេះ យើងត្រូវធ្វើតាមបង្គាប់ព្រះអង្គ ។ បើយើងចង់ថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ បើយើងចង់ជួបព្រះអង្គ ហើយដឹងថា ព្រះអង្គមានលក្ខណៈដូចម្តេច យើងត្រូវតែមានការគិត ស្របតាមព្រះបន្ទូលព្រះអង្គ ។ បើយើងព្យាយាមស្វែងយល់អំពីព្រះអង្គ នៅក្រៅការបើកសម្ដែងរបស់ព្រះអង្គ យើងនឹងបរាជ័យមិនខាន ។ ព្រះអង្គបានបោះពុម្ពផ្សាយសេចក្តីពិតក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ ហេតុនេះយើងត្រូវចងភ្ជាប់ខ្លួនយើងជាមួយនឹងអ្វីដែលបានបើកសម្ដែងក្នុងព្រះបន្ទូលព្រះអង្គ ។
ក្នុងបញ្ហានេះ យើងបាត់បង់ភាពត្រឹមត្រូវ មិនគ្រាន់តែនៅក្នុងការថ្វាយបង្គំ តែក៏នៅក្នុងជីវិតយើង ព្រោះពេលណាមនុស្សថ្វាយបង្គំមិនបានត្រឹមត្រូវ នោះពួកគេនឹងរស់នៅ មិនបានត្រឹមត្រូវផងដែរ ។ អ្វីមួយ និងនរណាម្នាក់ ដែលលើកទឹកចិត្តយើងឲ្យថ្វាយបង្គំព្រះពិត ដោយរបៀបមិនត្រឹមត្រូវ គឺកំពុងតែធ្វើជាឧបសគ្គរារាំងការលូតលាស់ខាងវិញ្ញាណរបស់យើងហើយ ។ យើងកំពុងធ្វើនូវរឿងដ៏សោកសៅមកលើខ្លួនឯង ពេលណាយើងឱបក្រសោបយករូបភាពណាមួយ ជាជាងថ្វាយបង្គំព្រះគ្រីស្ទ ហើយអង្គុយក្នុងទីសក្ការៈ ដោយមិនបានជួបព្រះអង្គសង្គ្រោះ ហើយថ្វាយបង្គំការបង្រៀនមិនត្រឹមត្រូវ ដោយខកខានមិនបានស្គាល់ព្រះយេស៊ូវ ។ ផ្ទុយទៅវិញ ចូរយើងជម្នះចិត្តដែលចង់កែសម្រួលព្រះក្នុងគំនិតយើង ឬកែប្រែរូបភាពព្រះអង្គ ឲ្យត្រូវនឹងរូបភាពរបស់យើង ហើយត្រូវប្រាកដថា យើងស្គាល់ព្រះអង្គ ដូចដែលព្រះអង្គបានបើកសម្ដែងអង្គទ្រង់ ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ អេសាយ ៤០:១២-២៥
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ និក្ខមនំ ២៥-២៦ និង ២ថែស្សាឡូនិច ៣