កុំឲ្យចេញព្រះនាមព្រះ ជាអសារឥតការ
ដោយAlistair Begg
February 27, 2026
«កុំឲ្យចេញព្រះនាមរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះនៃឯង ជាអសារឥតការឡើយ ដ្បិតព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់នឹងមិនរាប់ជាឥតទោសដល់អ្នកណា ដែលចេញព្រះនាមទ្រង់ ជាអសារឥតការនោះទេ» ។ និក្ខមនំ ២០:៧
បើយើងត្រូវធ្វើការស្ទង់មតិ ដោយសួរគ្រីស្ទបរិស័ទជាច្រើនថា ក្នុងចំណោមក្រឹត្យវិន័យ១០ប្រការ តើពួកគេយល់ឃើញថា ក្រឹត្យវិន័យមួយណាសំខាន់តិចជាងគេ នោះភាគច្រើន ពួកគេទំនងជាឆ្លើយថា ក្រឹត្យវិន័យទី៣ ។ ពេលណាយើងធ្វើការប្រៀបធៀបក្រឹត្យវិន័យដំបូងទាំង៣ នោះការបំពានក្រឹត្យវិន័យទី១ ហាក់ដូចស្រាលជាងការថ្វាយបង្គំរូបព្រះ ។ ប៉ុន្តែ ការប្រើព្រះនាមព្រះមិនបានត្រឹមត្រូវ គឺជាការបំពានក្រឹត្យវិន័យ នោះបំរាមមួយនេះប្រាកដជាសំខាន់ ហើយយើងចាំបាច់ត្រូវយល់អំពីមូលហេតុដែលក្រឹត្យវិន័យនេះសំខាន់ ។
ព្រះគម្ពីរបានចែងច្បាស់ថា ព្រះនាមព្រះមានតម្លៃ និងមានអំណាច ។ កាលព្រះអង្គ ជួបជាមួយលោក ម៉ូសេ ក្នុងបទគម្ពីរនិក្ខមនំជំពូក៣៣ លោក ម៉ូសេបានទូលសូមព្រះអង្គឲ្យបង្ហាញសិរីល្អរបស់ទ្រង់ ។ ការទូលសូមដូចនេះ មិនខុសពីការទូលសូមទោសប្រហារជីវិតនោះទេ ព្រោះមនុស្សនឹងស្លាប់ភ្លាមៗ នៅពេលដែលពួកគេបានឃើញសិរីល្អរបស់ព្រះអង្គដោយផ្ទាល់ ។ ប៉ុន្តែ ព្រះទ្រង់បានធ្វើតាមសំណូមពររបស់គាត់ ដោយព្រះគុណព្រះអង្គ តាមរបៀបដែលមិនបណ្តាលឲ្យគាត់ស្លាប់ ដ្បិតព្រះអង្គមិនបង្ហាញសិរីល្អរបស់ទ្រង់ ដោយឲ្យគេឃើញព្រះអង្គដោយផ្ទាល់ភ្នែកនោះឡើយ តែដោយបង្ហាញព្រះនាមព្រះអង្គឲ្យគេដឹងថា «យេហូវ៉ា គឺយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះទ្រង់មានព្រះហឫទ័យមេត្តាករុណា ហើយទន់សន្ដោស» (និក្ខមនំ ៣៤:៦) ។ ព្រះនាមទ្រង់បើកបង្ហាញចារិកលក្ខណៈរបស់ទ្រង់ ហើយចារិកលក្ខណៈរបស់ទ្រង់បើកសម្ដែងសិរីល្អរបស់ទ្រង់ ។
ក្នុងបទគម្ពីរនិក្ខមនំ ជំពូកមុន ព្រះទ្រង់បើកសម្ដែងអង្គទ្រង់ដល់លោក ម៉ូសេ ក្នុងគុម្ពបន្លាឆេះ ។ លោក ម៉ូសេបានទទួលបេសកកម្មដ៏ធំមួយ ហើយចង់ដឹងថា គាត់ត្រូវឆ្លើយដូចម្តេច នៅពេលពួកបណ្តាជនសួរគាត់ថា នរណាបានចាត់ឲ្យគាត់មក ។ ព្រះទ្រង់ក៏បានប្រាប់គាត់ឲ្យនិយាយថា «ព្រះដ៏ជាព្រះទ្រង់បានចាត់ឲ្យខ្ញុំមកឯអ្នករាល់គ្នា» (និក្ខមនំ ៣:១៤) ។ តាមរយៈការប្រើពាក្យ ព្រះដ៏ជាព្រះ ក្នុងឃ្លានេះ គឺទ្រង់បានបញ្ជាក់ព្រះនាមទ្រង់ ដោយប្រកាសថា អង្គទ្រង់មានស្រាប់តាំងអស់កល្បរៀងមក ព្រះអង្គមានភាពគ្រប់គ្រាន់ និងមានអំណាចគ្រប់គ្រងលើអ្វីៗទាំងអស់ ដោយមិនពឹងផ្អែកលើនរណាម្នាក់ ឬអ្វីមួយឡើយ ។ តើមាននរណាអាចអះអាង ដោយប្រើនាមយ៉ាងដូចនេះ?
ក្នុងការប្រកាស និងបើកបង្ហាញអង្គទ្រង់ ព្រះអម្ចាស់មិនគ្រាន់តែអនុញ្ញាតឲ្យគេស្គាល់ទ្រង់ជានរណាប៉ុណ្ណោះទេ តែក៏បានបើកសម្ដែងភាពអស្ចារ្យនៃការស្គាល់នេះផងដែរ ។ ដូចនេះ ការប្រើព្រះនាមព្រះអង្គមិនត្រឹមត្រូវ គឺជាការយល់ច្រឡំអំពីភាពធំប្រសើរ និងសិរីល្អរបស់ព្រះអង្គ ។ ទាល់តែយើងបានយល់ចំណុចនេះ ទើបយើងអាចដឹងថា ហេតុអ្វីក្រឹត្យវិន័យទី៣មានសារៈសំខាន់យ៉ាងនេះ ។
ដូចនេះ តើយើងអាចបំពានក្រឹត្យវិន័យនេះ តាមរបៀបណាខ្លះ? ទីមួយ យើងបំពានក្រឹត្យវិន័យនេះ រៀងរាល់ពេលដែលយើងប្រើព្រះនាមរបស់ព្រះ ដើម្បីពង្រឹងពាក្យសម្បថ ឬការសន្យារបស់យើងឲ្យរឹងមាំ ដោយចេញព្រះនាមព្រះអង្គ ដើម្បីឲ្យគេកាន់តែមានការជឿជាក់មកលើយើង (យ៉ាកុប ៥:១២) ។ យើងក៏ប្រមាថព្រះ ពេលណាយើងប្រើព្រះនាមព្រះអង្គ ទាំងកំហឹង ដោយភាពក្រអឺតក្រទម ឬតាមទំនើងចិត្តយើង ទោះយើងដឹងថា ទ្រង់ជានរណាក៏ដោយ ។ យើងប្រើព្រះនាមព្រះអង្គក្នុងផ្លូវខុស ពេលណាយើងនិយាយកុហក ហើយប្រើព្រះនាមព្រះអង្គដើម្បីឲ្យគេជឿយើង ។ ហើយក្នុងកម្មវិធីថ្វាយបង្គំនីមួយៗ បើយើងចូលរួមកម្មវិធីថ្វាយបង្គំ ដោយសរសើរព្រះនាមព្រះអង្គតែបបូរមាត់ មិនមែនចេញពីចិត្ត នោះយើងបំពានក្រឹត្យវិន័យទី៣ហើយ ។
ទាល់តែយើងបានឃើញសិរីល្អរបស់ព្រះនាមព្រះ ហើយទាល់តែយើងប្រើព្រះនាមព្រះអង្គ ក្នុងការសរសើរដំកើង ការស្រឡាញ់ ការអធិស្ឋាន ការស្តាប់បង្គាប់ និងការដឹងគុណ ទើបយើងយល់អំពីមូលហេតុដែលព្រះយេស៊ូវបង្រៀនយើងឲ្យអធិស្ឋានថា «ឱព្រះវរបិតានៃយើងខ្ញុំ ដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌អើយ សូមឲ្យព្រះនាមទ្រង់បានបរិសុទ្ធ» (ម៉ាថាយ ៦:៩) ។ ព្រះនាមព្រះអង្គត្រូវតែបរិសុទ្ធ ព្រោះព្រះនាមព្រះអង្គប្រកាសថា ទ្រង់ជានរណា បើកបង្ហាញចារិតលក្ខណៈរបស់ព្រះអង្គ និងជាកន្លែងជ្រកកោនដ៏រឹងមាំ សម្រាប់អស់អ្នកដែលអំពាវនាវព្រះនាមព្រះអង្គ (សុភាសិត ១៨:១០) ។ ហើយព្រះនាមព្រះអង្គត្រូវតែបរិសុទ្ធ ក្នុងជីវិតរបស់រាស្រ្តព្រះអង្គ ដោយរាប់បញ្ចូលជីវិតអ្នកផងដែរ ខណៈពេលដែលអ្នកប្រើព្រះនាមព្រះគ្រីស្ទ ហើយនិយាយចេញព្រះនាមព្រះអង្គ ដោយការកោតខ្លាច និងសេចក្តីស្រឡាញ់ ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ និក្ខមនំ ៣:១-២២
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ និក្ខមនំ ២៧-២៨ និង ភីលេម៉ូន