មានសេរីភាព ក្នុងសេចក្តីបរិសុទ្ធ
ដោយAlistair Begg
March 4, 2026
«កុំឲ្យផិតគ្នាឲ្យសោះ» ។ និក្ខមនំ ២០:១៤
សព្វថ្ងៃនេះ មនុស្សជាច្រើនជឿថា ការដាក់ព្រំដែនកំណត់មកលើសេរីភាពរបស់បុគ្គលម្នាក់ៗ គឺជាការគាបសង្កត់ ។ ការកុហកនេះស្ថិតក្នុងចំណោមការកុហកដែលគេបានជឿយ៉ាងទូលំទូលាយបំផុត ក្នុងពិភពលោក ។ យើងអាចដឹងច្បាស់បំផុតអំពីបញ្ហានេះ ក្នុងពិភពនៃក្រមសីលធម៌ផ្លូវភេទ ដែលក្នុងនោះ គេហាក់ដូចជាយល់ឃើញថា មានតែការការដាក់ដែនកំណត់មកលើសេរីភាពទេ ដែលជាការលើសដែនកំណត់ ។ តាមពិត សេរីភាពប្រភេទនេះ កំពុងតែជាប់ចំណងនៃបំណងចិត្តដែលមានបាប ។ វាមិនបណ្តាលឲ្យមានភាពពេញលេញ តែនាំឲ្យមានរូបកាយ និងចិត្តដែលប្រេះបែកទៅវិញទេ ។ នេះជារឿងដ៏សោកសៅ ដែលគេមិននឹកស្មានដល់ ។ ចំពោះក្រមសីលធម៌ផ្លូវភេទ ព្រះបន្ទូលបានចែងត្រង់ៗថា យើងត្រូវតែអនុវត្តនូវសេចក្តីបរិសុទ្ធ នៅក្រៅទំនាក់ទំនងប្តីប្រពន្ធ និងត្រូវមានភាពស្មោះត្រង់នៅក្នុងទំនាក់ទំនងប្តីប្រពន្ធ ។ នេះមិនមែនជាផ្លូវឆ្ពោះទៅរកការគាបសង្កត់នោះទេ តែទៅរកសេរីភាព និងព្រះពរពិតប្រាកដ (យ៉ាកុប ១:២៥) ។ ហេតុនេះហើយ ក្រឹត្យវិន័យទី៧បានចែងច្បាស់ថា «កុំឲ្យផិតគ្នាឲ្យសោះ» ។ ក្នុងទំនាក់ទំនងប្តីប្រពន្ធ មនុស្សពីរនាក់ចូលទៅក្នុងការតាំងសញ្ញាជាមួយគ្នា ដោយក្លាយជាសាច់តែមួយ ។ ហើយនេះការរួមគ្នាតែមួយដែលគេអាចយល់បាន ដែលក្នុងនោះប្តី និងប្រពន្ធមានចំណងជាប់គ្នា ខាងផ្លូវអារម្មណ៍ ផ្លូវកាយ ផ្លូវវិញ្ញាណ និងផ្នែកដទៃទៀត គឺជាអ្វីដែលព្រះយេស៊ូវបានប្រៀបប្រដូចទៅនឹងទំនាក់ទំនងរវាងព្រះគ្រីស្ទ និងកូនក្រមុំទ្រង់ ដែលជាពួកជំនុំ (អេភេសូរ ៥:២២-៣៣) ។ ដូចនេះ គេមិនត្រូវបំពាន ឬបំបែកការរួបរួមដ៏បរិសុទ្ធនេះឡើយ (ម៉ាថាយ ១៩:៦) ។
ពេលណាស្វាមី ឬភរិយាផិតក្បត់ គឺពួកគេបានបង្កើតឲ្យមានសោកនាដកម្មបន្តពីមួយទៅមួយទៀត ដោយពួកគេប្រព្រឹត្តបាបទាស់នឹងព្រះ ទាស់នឹងរូបកាយ ទាស់នឹងប្តីប្រពន្ធខ្លួន ទាស់នឹងសហាយរបស់ប្តីឬប្រពន្ធ ។ អាចនិយាយម្យ៉ាងទៀតថា គ្រោះមហន្តរាយច្បាស់ជាកើតមាន ។ ព្រះបានបង្កើតផ្លូវភេទមក សម្រាប់តែចំណងទាក់ទងរបស់ប្តីប្រពន្ធប៉ុណ្ណោះ ដូចនេះ ពេលណាអ្នកដកផ្លូវភេទចេញពីបរិបទនេះ វានឹងរីករាលដាលកាន់តែធំ កាន់តែស៊ីបំផ្លាញ និងកាន់តែហិនហោច ។
ប៉ុន្តែ យើងមិនគួរគិតថា ការផិតក្បត់អាចកើតឡើង តែនៅខាងផ្លូវកាយនោះឡើយ ។ តាមព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ យើងរៀនសូត្របានថា ការផិតក្បត់ចាប់ផ្តើមពីក្នុងចិត្តមក គឺដូចដែលព្រះអង្គបានមានបន្ទូលថា «ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា សូម្បីតែអ្នកណាដែលគ្រាន់តែក្រឡេកឃើញស្ត្រី ហើយមានដំរេកសម្រើបចង់បាន នោះឈ្មោះថា បានប្រព្រឹត្តសេចក្ដីកំផិតនឹងនាងនោះ នៅក្នុងចិត្តខ្លួនហើយ» (ម៉ាថាយ ៥:២៨) ។ ជាការពិតណាស់ យើងដឹងថា ផលវិបាកនៃការផិតក្បត់មានភាពធ្ងន់ធ្ងរជាងភាពត្រេកត្រអាលទៅទៀត ប៉ុន្តែ ព្រះទ្រង់បានចាត់ទុកភាពត្រេកត្រអាលជាអំពើបាប ដែលសមនឹងទទួលការជំនុំជម្រះ និងមានកំហុស ដូចការផិតក្បត់ផងដែរ ។
តើគ្រីស្ទបរិស័ទទាំងប្រុសស្រីអាចការពារខ្លួន និងការពារគ្នាទៅវិញទៅមកដោយរបៀបណា ដើម្បីជៀសវាងទង្វើ និងគំនិតដែលផិតក្បត់ ? ទីមួយ យើងអាចចូលក្នុងព្រះវត្តមានរបស់ព្រះ ដោយប្រកបទាក់ទងជាមួយព្រះអង្គ ហើយចាំថា យើងមិនមានអាថ៌កំបាំងអ្វី ដែលព្រះអង្គមិនជ្រាបនោះឡើយ ។ យើងអាចទន្ទេញព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ ដោយបំពេញចិត្តយើង ដោយព្រះបន្ទូល ដើម្បីកុំឲ្យយើងធ្វើអំពើបាបទាស់នឹងព្រះអង្គឡើយ (ទំនុកដំកើង ១១៩:១១) ។ ហើយយើងអាចប្រកបជាមួយរាស្រ្តរបស់ព្រះ ក្នុងការថ្វាយបង្គំ និងការសារភាពអំពើបាបទៅវិញទៅមក ក្នុងគោលដៅដើម្បីបណ្តាលចិត្តឲ្យមានក្តីស្រឡាញ់ និងធ្វើការល្អ (ហេព្រើរ ១០:២៤-២៥) ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងរាល់គ្នាសុទ្ធតែមានកំហុស នៅចំពោះមុខនៃក្រឹត្យវិន័យទី៧នេះ ។ យើងមិនអាចមើលងាយអ្នកដទៃថា ពួកគេមានបាបជាងយើង ឬគិតថាខ្លួនឯងល្អឥតខ្ចោះនោះឡើយ ។ ជីវិត ដៃ និងគំនិតយើង មិនអាចប្រឡងជាប់ការធ្វើតេស្ដមើលសេចក្តីបរិសុទ្ធនោះឡើយ ។ ប៉ុន្តែ ព្រះគុណរបស់ព្រះគ្រីស្ទតែងតែអាចឈោងមកដល់អ្នកជានិច្ច ទោះអ្នកមានបន្ទុកធ្ងន់យ៉ាងណាក៏ដោយ ។ បើអ្នកពិតជាប្រែចិត្តចេញពីបាប បើអ្នកពិតជាពឹងផ្អែកលើសេចក្តីមេត្តា និងព្រះគុណព្រះ អស់ពីចិត្តមែន ព្រះអង្គនឹងអត់ទោស លាងសម្អាត និងរំដោះអ្នក ឲ្យមានសេរីភាព ដើម្បីឲ្យព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអង្គ ធ្វើការក្នុងជីវិតអ្នក ហើយជួយឲ្យអ្នកអាចគិត និងរស់នៅ តាមរបៀបដែលព្រះអង្គសព្វព្រះទ័យ ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ ១ថែស្សាឡូនិច ៤:១-៨
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ និក្ខមនំ ៣៩-៤០ និង យ៉ាកុប ៥