របៀបដែលយើងដាក់ដង្វាយ
ដោយAlistair Begg
March 22, 2026
«ឥឡូវនេះ ខាងឯការរៃប្រាក់សំរាប់ពួកបរិសុទ្ធ នោះចូរឲ្យអ្នករាល់គ្នាធ្វើ ដូចជាខ្ញុំបានផ្ដាំទុកក្នុងពួកជំនុំនៅស្រុកកាឡាទីទាំងប៉ុន្មានដែរ គឺរាល់តែអាទិត្យ ក្នុងថ្ងៃដំបូង នោះត្រូវឲ្យអ្នករាល់គ្នាប្រមូលដាក់ទុកនូវអ្វីៗដោយឡែក តាមដែលព្រះបានចំរើនឲ្យ ដើម្បីកាលណាខ្ញុំមកដល់ នោះមិនបាច់នឹងរៃទៀត» ។ ១កូរិនថូស ១៦:១-២
ក្នុងបទគម្ពីរ ១កូរិនថូស ជំពូក១៥ សាវ័កប៉ុលបានចំណាយពេលភាគច្រើន ដើម្បីនិយាយអំពីសិរីល្អនៃការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ហើយបន្ទាប់មក គាត់ក៏បានបញ្ចប់ការនិយាយ ដោយការក្រើនរំឭកដ៏ប្រសើរថា កិច្ចការដែលយើងធ្វើថ្វាយព្រះអម្ចាស់ មិនឥតប្រយោជន៍ឡើយ ។ តើអ្នករំពឹងថា គាត់នឹងនិយាយអ្វីបន្ទាប់ទៀត ? តើអ្នកអាចគិតស្មានថា ការយល់ដឹងអំពីការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ បាននាំមកនូវការផ្លាស់ប្តូរក្នុងជីវិតយ៉ាងណាខ្លះ ?
ខ្ញុំស្រមៃថា ចម្លើយរបស់អ្នកប្រហែលមិនរាប់បញ្ចូល «ការគ្រប់គ្រងផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ»នោះទេ ។ ប៉ុន្តែ នេះជាអ្វីដែលសាវ័កប៉ុលបានលើកមកនិយាយ ដោយប្រើពាក្យ «ខាងឯការរៃប្រាក់សំរាប់ពួកបរិសុទ្ធ...» ។ តាមពិត ការគ្រប់គ្រងផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុរបស់យើង មិនមែនជាផ្នែកដែលមិនទាក់ទងនឹងជីវិតខាងវិញ្ញាណរបស់យើង ជារឿងដាច់ដោយឡែកពីរឿងដែលពិតជាសំខាន់នោះទេ ។ ផ្ទុយទៅវិញ ការគ្រប់គ្រងនេះ ជាផ្នែកមួយនៃកិច្ចការដែលយើងធ្វើ ក្នុងព្រះនាមនៃព្រះអម្ចាស់ដែលមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ កាលយើងនៅមានជីវិតនៅលើផែនដី ។
ការបង្រៀនរបស់សាវ័កប៉ុលត្រង់ចំណុចនេះ បាននិយាយយ៉ាងជាក់លាក់ អំពីការរៃអង្គាសប្រាក់ដង្វាយ សម្រាប់អ្នកជឿព្រះនៃទីក្រុងយេរូសាឡិម តែក៏ជាការបង្រៀនសម្រាប់យើង ក្នុងបរិបទរបស់យើងផងដែរ ។ មានគោលការណ៍បី ដែលគាត់បានបង្ហាញក្នុងការបង្រៀននេះ ដែលគួរតែបានជួយឲ្យយើងចេះថ្វាយបានត្រឹមត្រូវ ។
ទីមួយ សាវ័កប៉ុលចង់ឲ្យការដាក់ដង្វាយ មានភាពទៀងទាត់ និងស្ម័គ្រពីចិត្ត គឺដូចដែលគាត់មានប្រសាសន៍ថា «គឺរាល់តែអាទិត្យ ក្នុងថ្ងៃដំបូង នោះត្រូវឲ្យអ្នករាល់គ្នាប្រមូលដាក់ទុកនូវអ្វីៗដោយឡែក តាមដែលព្រះបានចំរើនឲ្យ» ។ ការនេះបានកើតឡើង នៅថ្ងៃទីមួយនៃសប្តាហ៍ ដែលត្រូវជាថ្ងៃអាទិត្យនៅសម័យមុន ។ សម្រាប់មនុស្សជាច្រើន ការដាក់ដង្វាយជាទៀងទាត់ ធ្វើឲ្យយើងមានវិន័យ និងជួយយើងមិនឲ្យរង់ចាំទាល់តែយើង «មានអារម្មណ៍» ថាចង់ដាក់ដង្វាយ ។ ទោះយើងដាក់ដង្វាយប្រចាំសប្តាហ៍ ប្រចាំខែ ឬនៅពេលផ្សេងទៀតក្តី ការដាក់ដង្វាយជាទៀងទាត់ គឺជាការបង្រៀនប្រកបដោយប្រាជ្ញារបស់សាវ័កប៉ុល ។
ទីពីរ ការដាក់ដង្វាយគួរតែធ្វើឡើង ឲ្យសក្តិសមនឹងព្រះពរដែលយើងបានទទួល ។ មនុស្សម្នាក់ៗត្រូវញែកប្រាក់ចំណូលរបស់ខ្លួនទុកមួយចំណែក តាមដែលព្រះទ្រង់បានចម្រើនឲ្យ ។ សាវ័កប៉ុលមិនបាននិយាយជាលម្អិតថា យើងម្នាក់ៗត្រូវដាក់ដង្វាយប៉ុន្មានភាគរយនោះឡើយ ។ យើងត្រូវទទួលខុសត្រូវនៅចំពោះព្រះ ព្រោះព្រះអង្គជាអ្នកពិនិត្យមើលចិត្តរបស់យើង ហើយព្រះអង្គជ្រាបថា ការដាក់ដង្វាយរបស់យើងមានភាពសក្តិសមនឹងអ្វីដែលព្រះអង្គបានប្រទាន ឲ្យយើងចាត់ចែងដែរឬអត់ ។
ទីបី យើងត្រូវដាក់ដង្វាយឲ្យគ្រួសារនៃសេចក្តីជំនឿមុនគេបង្អស់ ។ ប្រាក់ដង្វាយដែលសាវ័កប៉ុលបានលើកមកនិយាយនេះ គឺបានប្រមូលនៅក្នុងពួកជំនុំ និងសម្រាប់ពួកជំនុំ ។ កន្លែងដែលយើងបានទទួលអាហារខាងវិញ្ញាណ គឺជាកន្លែងទីមួយដែលយើងត្រូវដាក់ដង្វាយឲ្យ មុនពេលយើងដាក់ដង្វាយឲ្យកន្លែងផ្សេងទៀត (១ធីម៉ូថេ ៥:១៧-១៨) ។ យើងដាក់ដង្វាយ មិនមែនតែនៅក្នុងពួកជំនុំក្នុងតំបន់ និងពួកជំនុំផ្សេងទៀតប៉ុណ្ណោះទេ តែពួកជំនុំជាទីកន្លែងទីមួយដែលយើងត្រូវថ្វាយដង្វាយមុនបង្អស់ ។
ឥឡូវនេះ អ្វីដែលអ្នកត្រូវធ្វើនោះ គឺត្រូវពិចារណាថាតើអ្នកត្រូវផ្លាស់ប្តូររបៀបដែលអ្នកដាក់ដង្វាយ តាមគោលការណ៍ទាំងនេះឬទេ ។ សរុបមក នេះជារឿងផ្ទាល់ខ្លួន តែក៏ជារឿងខាងវិញ្ញាណដ៏សំខាន់ ដែលយើងត្រូវធ្វើដោយក្តីស្រឡាញ់ និងការស្ម័គ្រស្មោះចំពោះព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ កំពុងគ្រងរាជ្យ ហើយនឹងយាងមកវិញ ។ ដូចនេះ ខណៈពេលដែលអ្នកសង្វាតឲ្យមានចិត្តស្មោះត្រង់ក្នុងការថ្វាយដង្វាយ ចូរចាំថា ការខិតខំនេះមិនឥតប្រយោជន៍ឡើយ ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ ភីលីព ៤:១០-១៩
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ សុភាសិត ១-២ និង ១កូរិនថូស ១៤:២១-៤០