សេចក្តីស្លាប់គឺជាច្រកទ្វារ
ដោយAlistair Begg
March 23, 2026
«នាមឈ្មោះល្អ នោះវិសេសជាងប្រេងក្រអូបដ៏មានដំឡៃ ហើយថ្ងៃមរណៈក៏វិសេសជាងថ្ងៃកើតដែរ ។ ស៊ូទៅឯផ្ទះដែលមានការកាន់ទុក្ខ ជាជាងទៅឯផ្ទះដែលមានការជប់លៀង ដ្បិតមរណភាពជាចុងបំផុតរបស់មនុស្សទាំងឡាយ ហើយមនុស្សដែលនៅរស់ នឹងយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះសេចក្ដីនោះ» ។ សាស្តា ៧:១-២
សេចក្តីស្លាប់ធ្វើឲ្យមនុស្សភាគច្រើនមានការភាន់ភាំង ។ យើងមានការភ័យខ្លាចចំពោះវា ហើយទោះយើងដឹងថាយើងមិនអាចជៀសវារួច ក៏យើងមិនសូវជាចង់ប្រឈមមុខដាក់វាដែរ ។ យើងបានព្យាយាមដកខ្លួនយើង ចេញពីធាតុពិតរបស់វា ដោយងាកទៅរកតន្ត្រី ដើម្បីបន្លប់ភាពស្ងាត់ស្ងៀមដែលកំពុងរួមដំណើរជាមួយសេចក្តីស្លាប់ ។
យើងអាចយល់អំពីមូលហេតុដែលយើងបដិសេធមិនចង់ប្រឈមមុខដាក់សេចក្តីស្លាប់ ប៉ុន្តែ សេចក្តីស្លាប់គឺជារឿងពិតដែលពិបាកបំផុតក្នុងជីវិត ដែលយើងត្រូវជួបប្រទះ ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលយើងគិតឲ្យបានច្បាស់ យើងក៏បានដឹងថា ជីវិតយើងមានភាពផុយស្រួយ គឺដូចប៉មដែលក្មេងៗបានសង់ដោយប្រើដីខ្សាច់ពូន នៅលើឆ្នេរសមុទ្រ ដែលមិនយូរមិនឆាប់ ទឹកនឹងជោរឡើង ហើយបក់ផាត់ឲ្យវារលំរលាយបាត់អស់ ។
គោលបំណងនៃព្រះគម្ពីរប៊ីបគឺដើម្បីកែប្រែទស្សនៈដែលយើងមាន ចំពោះសេចក្តីស្លាប់ ក៏ដូចជាចំពោះរឿងជាច្រើនទៀត ដែលព្រះគម្ពីរប៊ីបបានលើកមកនិយាយផងដែរ ។ ក្នុងការនិពន្ធដោយប្រាជ្ញាដ៏លើសលប់ ដែលព្រះទ្រង់បានប្រទានដល់ស្តេចសាឡូម៉ូន (មើល ១ពង្សាវតាក្សត្រ ៣:៥-១២) ក្សត្រអង្គនេះមានបន្ទូលថា «មរណភាពជាចុងបំផុតរបស់មនុស្សទាំងឡាយ ហើយមនុស្សដែលនៅរស់ នឹងយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះសេចក្ដីនោះ» ។ លោក ម៉ូសេ ក៏បានប្រាប់យើងផងដែរថា «ចិត្តប្រកបដោយប្រាជ្ញា» កើតចេញពីការពិចារណា អំពីចំនួនថ្ងៃ ដែលយើងនៅសល់នៅលើផែនដី ដែលបញ្ចប់ទៅ ដូចសម្លេងដកដង្ហើមធំ (ទំនុកដំកើង ៩០:៩,១២) ។
ហេតុនេះហើយ នៅក្នុងពិធីបុណ្យសព នៅក្នុង «ផ្ទះដែលមានការកាន់ទុក្ខ» យើងរៀនសូត្រអំពីសេចក្តីស្លាប់បានច្រើនជាងផ្ទះដែលមានការជប់លៀង ។
យើងប្រហែលចង់ជៀសវាងការគិតអំពីសេចក្តីស្លាប់ ប៉ុន្តែ ការទទួលស្គាល់ និងប្រឈមមុខដាក់វាដោយផ្ទាល់ គឺជាទង្វើប្រកបដោយប្រាជ្ញា ។ តាមពិត គន្លឹះដើម្បីរៀនអំពីរបៀបរស់នៅ គឺយើងត្រូវរៀនអំពីរបៀបស្លាប់ជាមុនសិន ។ យើងមិនដឹង អំពីមូលហេតុដែលយើងត្រូវធ្វើដំណើរខាងវិញ្ញាណ នៅលើផែនដីទេ ទាល់តែយើងបានប្រឈមមុខដាក់ធាតុពិតនៃសេចក្តីស្លាប់ ព្រោះសេចក្តីស្លាប់នៅរង់ចាំ នៅចុងផ្លូវនីមួយៗនៃដំណើរជីវិតរបស់មនុស្ស ។ បើយើងមិនពិចារណាអំពីសេចក្តីស្លាប់របស់យើងទេ យើងនឹងមានទីបញ្ចប់ដូចមនុស្សដែលបានស្លាប់ ដោយមិនដឹងថា ខ្លួនឯងបានចាប់កំណើតនៅក្នុងលោកិយនេះ ដើម្បីអ្វីទេ ។ គឺមិនខុសពីមនុស្សជាច្រើនដែលរស់នៅ ដោយដាច់ចេញពីព្រះគ្រីស្ទពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ដោយ «ឥតមានទីសង្ឃឹម ហើយគ្មានព្រះក្នុងលោកីយនេះដែរ» (អេភេសូរ ២:១២) ។
ប៉ុន្តែ បើព្រះទ្រង់បាន «ប្រោសឲ្យយើងរាល់គ្នាបានរស់ ជាមួយនឹងព្រះគ្រីស្ទ» ដោយសារជំនឿ (អេភេសូរ ២:៥) នោះមានន័យថា អ្នកបានឆ្លងពីពិភពនៃមនុស្សស្លាប់ ចូលទៅក្នុងទឹកដីនៃមនុស្សរស់ហើយ ។ អ្នកអាចនិយាយជាមួយសាវ័កប៉ុលថា «អរព្រះគុណដល់ព្រះអង្គ ពីព្រោះទ្រង់ប្រទានឲ្យយើងរាល់គ្នាមានជ័យជំនះ ដោយសារព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ជាព្រះអម្ចាស់នៃយើង» (១កូរិនថូស ១៥:៥៧) ។ សម្រាប់អ្នក សេចក្តីស្លាប់មិនមែនជាទីបញ្ចប់ ដែលអ្នកត្រូវខ្លាចទៀតទេ តែជាច្រកទ្វារចូលទៅរក «ភាពពេញលេញនៃក្តីអំណរ» (ទំនុកដំកើង ១៦:១១) ។ ហើយពេលដែលអ្នកមានទស្សនៈអំពីថ្ងៃចុងក្រោយយ៉ាងដូចនេះ អ្នកនឹងបានត្រៀមខ្លួនជាស្រេច ដើម្បីប្រើពេលវេលានៅថ្ងៃនីមួយៗឲ្យបានល្អបំផុត ដោយខិតខំធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ដើម្បីថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះអម្ចាស់ ដែលបានឈ្នះសេចក្តីស្លាប់ ហើយនឹងនាំអ្នកឆ្លងកាត់វា ដោយជោគជ័យ (១កូរិនថូស ១០:៣១) ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ សាស្តា ៧:១-៧
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ សុភាសិត ៣-៥ និង ១កូរិនថូស ១៥:១-២៨