ខ្វល់អំពីសិរីល្អរបស់ព្រះអង្គជាទីមួយ
ដោយAlistair Begg
March 25, 2026
«នោះស្រាប់តែនាងចាប់ឈឺពោះ ហើយឱនខ្លួនសំរាលកូនមកភ្លាម កាលនាងជិតផុតជីវិតទៅ ... នាងដាក់ឈ្មោះកូននោះថា អ៊ីកាបូឌ ដោយពាក្យថា សិរីល្អបានចេញពីពួកអ៊ីស្រាអែលបាត់ហើយ គឺដោយព្រោះគេបានចាប់យកហឹបនៃព្រះទៅហើយដោយព្រោះឪពុកក្មេក នឹងប្ដីនាងផង» ។ ១សាំយ៉ូអែល ៤:១៩-២១
តើអ្នកធ្លាប់ចំណាយពេលមួយភ្លែត ដើម្បីគិតអំពីនរណាម្នាក់ ដែលអ្នកឃើញ ប្រហែលនៅលើឡានក្រុង ឬនៅក្នុងហាងលក់ទំនិញ ហើយអ្នកក៏បានផ្ដោតការគិតទៅលើជីវិតគាត់ ដែលហ៊ុមព័ទ្ធទៅដោយក្តីសង្ឃឹម ក្តីស្រមៃ ភាពសោកសៅ និងការស្តាយក្រោយឬទេ ? ប្រពន្ធរបស់លោក ភីនេហាស គឺជាមនុស្សម្នាក់ដែលយើងគួរតែឆ្ងល់ផងដែរថា «តើជីវិតគាត់មានលក្ខណៈដូចម្តេច ?»
គេប្រហែលជាសន្និដ្ឋានថា ពិធីមង្គលការរបស់គាត់ប្រហែលជាមានការអបអរ និងភាពសប្បាយរីករាយយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះស្វាមីរបស់គាត់គឺជាពួកសង្ឃរបស់ព្រះ ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មួយរយៈពេលក្រោយមក គាត់ទំនងជាបានដឹងថា ប្តីរបស់គាត់កំពុងប្រើស្តង់ដារពីរ ដោយគាត់បំពេញតួនាទីជាពួកសង្ឃ តែគាត់ក៏បានបំពានតួនាទីរបស់គាត់ ដោយទៅផិតក្បត់ជាមួយស្ត្រីដទៃ ដែលរឿងនេះក៏បានលេចឮជាសាធារណៈ (១សាំយ៉ូអែល ២:២២) ។
នៅពេលដែលនាងមានទម្ងន់ជិតគ្រប់ខែ នាងក៏បាន «ទទួលដំណឹង» ថា (១សាំយ៉ូអែល ៤:១៩) ពួកភីលីស្ទីនបានសម្លាប់ប្តីរបស់នាង ហើយបានចាប់យកហិបសញ្ញារបស់ព្រះអម្ចាស់ (ខ.១១) ។ តាមធម្មតា អ្នកប្រហែលជាគិតថា ការស្លាប់របស់ប្តីឬប្រពន្ធ គឺជារឿងធំបំផុត ដែលគេត្រូវព្រួយបារម្ភហើយ ។ ប៉ុន្តែ ប្រពន្ធរបស់លោក ភីនេហាស មិនបានព្រួយបារម្ភដូចនេះទេ ។ សម្រាប់ស្ត្រីរូបនេះ សារៈសំខាន់ខាងវិញ្ញាណនៃហិបសញ្ញារបស់ព្រះ ដែលគេបានចាប់យក មានភាពធ្ងន់ធ្ងរជាងការបាត់បង់ខាងសាច់ឈាម ដែលមានរយៈពេលបណ្ដោះអាសន្ន ។ សូម្បីតែដំណឹងដែលថា គាត់ប្រសូតបានកូនប្រុសម្នាក់ មិនបានកម្សាន្តចិត្តនាងទេ ។ ហេតុនេះហើយ គាត់ក៏បានដាក់ឈ្មោះឲ្យកូនប្រុសគាត់ថា អ៊ីកាបូឌ ដែលមានន័យយ៉ាងសាមញ្ញថា «គ្មានសិរីល្អ» ឬ «តើសិរីល្អនៅឯណា ?»
ក្នុងការឈឺចាប់ ការខកចិត្ត និងការបាត់បង់របស់គាត់ ក្នុងជម្រៅចិត្តគាត់ គាត់បានលាក់ទុកនូវអ្វីដែលសូម្បីតែអ្នកជិតស្និទ្ធនឹងគាត់ក៏មិនបានដឹង ។ គាត់ដឹងថា សិរីល្អរបស់ព្រះសំខាន់ជាងឈ្មោះរបស់លោក អេលី សំខាន់ជាងទីក្រុងស៊ីឡូ និងសំខាន់ជាងជ័យជម្នះនៅក្នុងសង្គ្រាមទៅទៀត ។ គឺដូចដែលលោកគ្រូ ដេល រ៉ាប ដេវីស (Dale Ralph Davis)បានសរសេរថា «ប្រពន្ធរបស់លោក ភីនេហាស បានបង្រៀនទេវសាស្ត្រ ក្នុងការស្លាប់របស់គាត់ បានច្រើនជាងលោក ភីនេហាសបង្រៀនទេវសាស្ត្រ ពេញមួយជីវិតរបស់ខ្លួន» ។28
ស្ត្រីនេះប្រាកដជាបានរស់នៅ ក្នុងព្រះវត្តមានរបស់ព្រះ ។ នៅពេលដែលស្វាមីរបស់គាត់ផិតក្បត់គាត់ ហើយគាត់បានដឹងអំពីភាពផ្ទុយគ្នារវាងការងារសាធារណៈ និងជីវិតឯកជនរបស់ស្វាមីគាត់ គាត់ប្រាកដជាបានរត់ទៅរកព្រះអម្ចាស់ ដែលជា «ជំនួយដែលនៅជាប់ជាមួយក្នុងគ្រាអាសន្ន» (ទំនុកដំកើង ៤៦:១) ។
បើគាត់មិនមានទឹកចិត្តដូចនេះទេ នោះគាត់ក៏មិនឆ្លើយតប ដោយបង្ហាញការខ្វល់ខ្វាយអំពីសិរីល្អរបស់ព្រះដែរ ។
ចុះចំណែកអ្នកវិញ ? តើអ្នកមានការយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះសិរីល្អ និងព្រះវត្តមានរបស់ព្រះលើសអ្វីៗទាំងអស់ដែរទេ ? តើការធ្វើតាមបំណងព្រះទ័យ និងការថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះនាមព្រះអង្គ មានសារៈសំខាន់ចំពោះអ្នក លើសអ្វីផ្សេងទៀតមែនទេ ? សេរីភាពពិតប្រាកដ ស្ថិតនៅក្នុងការមានទឹកចិត្តដូចនេះឯង ព្រោះមានន័យថា អ្នកតែងតែរង់ចាំពេលដែលអ្នកនឹងបានរស់នៅក្នុងព្រះវត្តមានព្រះជារៀងរហូត ក្នុងទីក្រុងដែលគ្មានព្រះវិហារទៀត «ដ្បិតព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះដ៏មានព្រះចេស្ដាបំផុត ព្រមទាំងកូនចៀមដែរ ទ្រង់ជាព្រះវិហារនៃទីក្រុងនោះ ។ ក្រុងនោះមិនត្រូវការនឹងព្រះអាទិត្យ ឬព្រះចន្ទ សំរាប់នឹងបំភ្លឺទេ ដ្បិតសិរីល្អនៃព្រះបានបំភ្លឺហើយ ឯកូនចៀមក៏ជាចង្កៀងនៃក្រុងនោះដែរ» (វិវរណៈ ២១:២២-២៣) ។ ចូរយើងងាកទៅរកព្រះអម្ចាស់ ដែលជាទីជ្រកកោន និងប៉មដ៏រឹងមាំ (សុភាសិត ១៨:១០) នៅពេលណាអ្នកជួបទុក្ខលំបាក នៅពេលដែលអ្នកជិតផុតដង្ហើម ក៏ដូចជាគ្រប់ពេលទាំងអស់ ។ ទាល់តែអ្នកបានងាកទៅរកព្រះអង្គយ៉ាងដូចនេះ ទើបអ្នកអាចដឹង ឬចាំថា សិរីល្អរបស់ព្រះ គឺជាក្តីសង្ឃឹម និងក្តីអំណរធំបំផុតរបស់យើង ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ ទំនុកដំកើង ១៨
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ សុភាសិត ៨ និង ១កូរិនថូស ១៦:១-៩