ថ្មបានរមៀលចេញពីមាត់ផ្នូរ
ដោយAlistair Begg
April 9, 2026
«ហេតុអ្វីបានជាមករកព្រះអង្គ ដែលមានព្រះជន្មរស់ នៅក្នុងទីខ្មោចស្លាប់ដូច្នេះ ទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញហើយមិនគង់នៅទីនេះទេ» ។ លូកា ២៤:៥-៦
នៅពេលដែលយើងពិចារណាអំពីព្រះយេស៊ូវ ក្នុងលក្ខណៈរបស់ព្រះអង្គជាព្រះមែស៊ី ភាគច្រើន យើងគិតឃើញភ្លាម ជាលក្ខណៈផ្ទាល់ខ្លួនថា : ព្រះយេស៊ូវគឺជាព្រះមែស៊ីរបស់ខ្ញុំ ។ ព្រះអង្គបានអត់ទោសឲ្យខ្ញុំ ។ ព្រះអង្គមានព្រះជន្មគង់នៅក្នុងខ្ញុំ ។ ការយល់ឃើញដូចនេះ សុទ្ធតែត្រឹមត្រូវ ។ ប៉ុន្តែ នៅសតវត្សរ៍ទី១ ពួកយូដាមានការរំពឹងចំពោះភាពជាព្រះមែស៊ីរបស់ព្រះយេស៊ូវ ដែលមានលើសពីនេះទៀត ។ បើយើងជជែកជាមួយជនជាតិយូដានៅសតវត្សរ៍ទី១ អំពីការរំពឹង ដែលពួកគេមានចំពោះព្រះមែស៊ី យើងនឹងឃើញថា ពួកគេមានក្តីសង្ឃឹមដែលមានភាពធំធេងជាងឆ្ងាយណាស់ ។
ពួកសាសន៍យូដាបានរំពឹងថា ព្រះមែស៊ីដែលគេបានរង់ចាំជាច្រើនជំនាន់មកហើយ ទ្រង់នឹងយាងមកដើម្បីរំដោះពួកគេឲ្យរួចពីការកៀបសង្កត់របស់សាសន៍ដទៃ ដើម្បីសង់ព្រះវិហារ និងដើម្បីតាំងរាជដ៏សុចរិតរបស់ព្រះ នៅលើផែនដី ។ ការរំពឹងរបស់ពួកគេ គឺជាក្តីសង្ឃឹមលក្ខណៈជាតិនិយម ជាការសង្ឃឹមថា ព្រះមែស៊ីនឹងយាងមក ហើយរាប់ប្រជាជាតិអ៊ីស្រាអែលជាសុចរិត ។ ការយាងមកដល់របស់ព្រះយេស៊ូវ គួបផ្សំនឹងការអស្ចារ្យដែលទ្រង់បានធ្វើ រឿងដែលទ្រង់បានចែកចាយ ព្រមទាំងបទទំនាយដែលព្រះអង្គបានសម្រេច គឺបាននាំឲ្យសិស្សទ្រង់មានការរំពឹងខ្លាំងជាងនេះទៀត ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលពួកគេទើបតែចាប់ផ្តើមគិតថា ព្រះអង្គគឺជាអ្នកដែលនឹងរំដោះប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល តាមផ្លូវនយោបាយ ពួកគេក៏បានឃើញក្តីសង្ឃឹមចំពោះព្រះមែស៊ីរលាយនៅលើឈើឆ្កាងរបស់ចក្រភពរ៉ូម៉ាំង នៅភ្នំកាល់វ៉ារី ។ ហើយនៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវស្រែកថា «ការស្រេចហើយ» (យ៉ូហាន ១៩:៣០) ពួកគេជាច្រើននាក់ប្រាកដជាបានយល់ស្រប ចំពោះសន្និដ្ឋាននេះ ។
ដូចនេះ សេចក្តីសង្ឃឹមដែលអ្នកជឿមួយក្រុមនេះមាន ចំពោះព្រះមែស៊ី បានកប់បាត់ក្នុងផ្នូរហើយ តែហេតុអ្វីពួកគេមិនគ្រាន់តែបានបន្តជឿថា ព្រះយេស៊ូវគឺជាព្រះមែស៊ីប៉ុណ្ណោះទេ តែថែមទាំងបានឈរនៅក្បែរកន្លែងដែលគេកាត់ទោសព្រះអង្គ ហើយក៏បានធ្វើការប្រកាសដោយគ្មានការខ្មាសអៀនថា ព្រះអង្គគឺជាព្រះមែស៊ី? យើងអាចរកឃើញចម្លើយសម្រាប់សំណួរនេះ នៅក្នុងការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះយេស៊ូវ ដូចដែលមានចែងក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី ។ ការប្រកាសរបស់ពួកទេវតា ទៅកាន់ស្រ្តីដែលបាននាំគ្រឿងក្រអូប មកអប់សពព្រះអង្គ បានធ្វើការរំឭក អំពីការអ្វីដែលពួកសាវ័កបានឃើញ កាលពីថ្ងៃសុក្រ និងនាំឲ្យមានការផ្លាស់ប្តូរទាំងស្រុង នៅក្នុងការយល់ដឹងរបស់ពួកគេ អំពីជីវិត និងអនាគតរបស់ពួកគេ ។ កាលព្រះមែស៊ីបានបង្ហាញអង្គទ្រង់ ក្នុងចំណោមពួកគេ ដោយមានព្រះជន្មដូចកាលពីមុន ពួកសាវ័កដែលកំពុងសោកសង្រេង និងបាក់ទឹកចិត្ត ក៏បានប្រែក្លាយជាស្មរបន្ទាល់ដែលក្លាហាន និងមានអំណរ ។ ពួកគេក៏បានធ្វើបន្ទាល់ អំពីព្រះគ្រីស្ទដែលមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ដោយមានព្រះកាយដែលគេអាចមើលឃើញ និងអាចប៉ះបាន តែមានសមត្ថភាពអាចធ្វើអ្វី ដែលព្រះកាយរបស់ព្រះអង្គមិនបានធ្វើ កាលព្រះអង្គមិនទាន់សុគត ។ ព្រះរាជកិច្ចនៃសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់ព្រះអង្គបានសម្រេច តែព្រះជន្ម និងរាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គមិនបានបញ្ចប់ទេ ។
ទីបំផុត ទាល់តែពួកសិស្សបានទទួលស្គាល់ព្រះវត្តមានរបស់ព្រះអង្គដែលមានព្រះជន្មឡើងវិញ ទើបគេអាចយល់ច្បាស់ថា ព្រះអង្គគឺជាព្រះមែស៊ី ។ ជាការពិតណាស់ ការអ្វីដែលជនជាតិយូដាជាអ្នកជឿនៅសម័យដើម បានរកឃើញ នៅពេលដែលពួកគេ «ឃើញថ្មបានរមៀលចេញពីមាត់ផ្នូរហើយ» (លូកា ២៤:២) ហើយក៏បានឃើញ «ទ្រង់ឈរនៅកណ្ដាលគេ» (ខ.៣៦) ក្តីសង្ឃឹមដ៏អស់កល្ប ក្តីអំណរ និងព្រះចេស្តាក៏បានបញ្ឆេះឡើង ក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ ហើយនៅតែមាន ក្នុងចិត្តរបស់អ្នកដែលជឿព្រះយេស៊ូវ ជាព្រះមែស៊ីដែលមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ។ មានតែការមានព្រះជន្មឡើងវិញរបស់ព្រះអង្គទេ ដែលអាចកែប្រែទុក្ខព្រួយ ការសោកសង្រេង និងបរាជ័យ ឲ្យក្លាយទៅជាក្តីសង្ឃឹម ក្តីអំណរ និងព្រះចេស្តា ។ មានតែការមានព្រះជន្មឡើងវិញទេ ដែលប្រកាសថា ព្រះមែស៊ីរបស់យើងនឹងឈ្នះខ្មាំងសត្រូវទ្រង់ និងស្អាងរាស្រ្តទ្រង់ឡើងវិញ ហើយនឹងគ្រប់គ្រងផែនដីទាំងមូល ។ ការមានព្រះជន្មឡើងវិញរបស់ព្រះយេស៊ូវនឹងផ្លាស់ប្តូររបៀបដែលអ្នករស់នៅ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ លូកា ២៤:១-១២
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ លេវីវិន័យ ១៣ និង ហេព្រើរ ១០:១៩-៣៩