លក្ខណៈរបស់មិត្តភក្តិពិតប្រាកដ
ដោយAlistair Begg
April 12, 2026
«មិត្រសំឡាញ់រមែងស្រឡាញ់គ្នានៅគ្រប់វេលា ឯបងប្អូនក៏កើតមកសំរាប់គ្រាលំបាកដែរ» ។ សុភាសិត ១៧:១៧
មុនសម័យអ៊ីនធឺណិត ការស្តាប់វិទ្យុទាក់ទងមានភាពពេញនិយមយ៉ាងខ្លាំង ។ អ្នកដែលមានជំនាញប្រើប្រាស់វិទ្យុទាក់ទងប្រភេទនេះ បានដាក់អង់តែនធំ ហើយខ្ពស់ នៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះរបស់ខ្លួន ឬជាប់នឹងសំយ៉ាបផ្ទះ ហើយបើអ្នកជិះកង់នៅពេលល្ងាច អ្នកអាចឮពួកគេស្រែកដាក់វិទ្យុទាក់ទងនោះថា «អាឡូ? ស្តាប់បានឆ្លើយ? ស្តាប់បានឆ្លើយ?» នៅពេលខ្លះ ពួកគេនៅរង់ចាំគេឆ្លើយតប រហូតដល់យប់ជ្រៅ ដោយសង្ឃឹមថានឹងបានឮសម្លេងគេឆ្លើយថា «អាឡូ ខ្ញុំនៅទីក្រុងអានឆ័រេក ខ្ញុំស្តាប់ឮសម្លេងអ្នកច្បាស់» ។
ការសន្ទនារបស់យើងនៅថ្ងៃនេះ ទោះក្នុងការជួបដោយផ្ទាល់ តាមរយៈការផ្ញើសារ ឬតាមរយៈបណ្ដាញសង្គមក្តី មិនមានលក្ខណៈខុសពីនេះប៉ុន្មានទេ ។ ការទំនាក់ទំនងតាមរបៀបទាំងអស់នេះ សុទ្ធតែបង្ហាញការស្រេកឃ្លានមិត្តភាព ។ យើងរាល់គ្នាសុទ្ធតែទទួលការបណ្តាលចិត្តពីព្រះ ឲ្យស្វែងរកអ្នកដទៃ ដែលយើងអាចចូលរួមជាមួយ ក្នុងភាពស្និទ្ធស្នាល និងក្តីស្រឡាញ់ ។ ដូចនេះ តើមិត្តភាពពិតប្រាកដមានលក្ខណៈដូចម្តេចខ្លះ?
ទីមួយ មិត្តភក្តិពិតប្រាកដតែងតែមានភាពស្មោះត្រង់ ។ មិត្តភាពមិនត្រូវបានសង់ឡើង នៅលើការមានចារិកលក្ខណៈដូចគ្នា ដែលគ្រាន់តែល្អមើលតែសម្បកក្រៅ ឬមិនស្ថិតស្ថេរនោះឡើយ ។ មិត្តភក្តិដែលស្មោះត្រង់ តែងតែត្រៀមខ្លួនជាស្រេច ដើម្បីស្មោះត្រង់ ទាំងក្នុងពេលលំបាក ក៏ដូចជាពេលសុខស្រួល ទោះអ្នកជោគជ័យ ឬមិនជោគជ័យ ទោះអ្នកចូលចិត្តមើលខ្សែភាពយន្តដូចគ្នាឬអត់ និងទោះអ្នកធ្វើឲ្យគេអាក់អន់ចិត្តឬអត់ក៏ដោយ ។ ទោះអ្នកបានធ្វើឲ្យមានរឿងរញ៉េរញ៉ៃ ក៏ពួកគេនឹងត្រៀមជាស្រេចដើម្បីក្រើនរំឭកអ្នកថា អ្នកនៅតែមានហេតុផលដែលត្រូវមានក្តីសង្ឃឹម ។
ទីពីរ មិត្តភក្តិពិតប្រាកដតែងតែមានភាពស្មោះត្រង់ ។ យើងមិនអាចអរសប្បាយនឹងមិត្តភាព ឬបង្កើតមិត្តភាពបានឡើយ បើសិនជាគ្មានភាពស្មោះត្រង់ទេនោះ ។ «របួសដែលមិត្រសំឡាញ់ធ្វើដល់យើង នោះតែងធ្វើដោយស្មោះត្រង់ទេ តែឯការថើបរបស់ខ្មាំងសត្រូវ នោះជាសេចក្ដីបញ្ឆោតវិញ» (សុភាសិត ២៧:៦) ។ បើមិត្តភក្តិម្នាក់ធ្វើឲ្យអ្នកបាក់អំនួត ដោយនិយាយប្រាប់អ្នកពីអំពើបាបរបស់អ្នក ដោយចិត្តស្មោះត្រង់ នោះអ្នកដឹងថា អ្នកអាចទុកចិត្តពួកគេ ការដែលពួកគេហ៊ានប្រថុយនឹងការបដិសេធរបស់អ្នក ដើម្បីប្រាប់ការពិតដល់អ្នក គឺបានបង្ហាញថា ពួកគេសក្តិសមនឹងឲ្យអ្នកទុកចិត្ត ។ មិត្តជិតស្និទ្ធខ្វល់អំពីសុខុមាលភាពរបស់អ្នក ព្រោះពួកគេចង់ឲ្យអ្នកទទួលបានអ្វីដែលល្អបំផុត ។
ទី៣ មិត្តភក្តិពិតប្រាកដមានការប្រុងប្រយ័ត្ន ។ ពួកគេជ្រើសរើសពាក្យសម្តីយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន គឺមិនដូច «មនុស្សដែលបញ្ឆោតអ្នកជិតខាង រួចពោលថា អញគ្រាន់តែធ្វើលេងទេតើ» (សុភាសិត ២៦:១៨) ។ ពួកគេជៀសវាងការនិយាយដើមគេ ព្រោះការនិយាយដើមគេតែងតែធ្វើឲ្យបែកបាក់មិត្តភាព (១៦:២៨) ។ ចិត្តដែលប្រុងប្រយ័ត្ននឹងគ្របបាំងកំហុសអ្នកដទៃ (១៧:៩) ព្រោះចិត្តប្រភេទនេះយល់ឃើញថា «សេចក្ដីស្រឡាញ់នឹងគ្របបាំងអំពើបាបជាអនេកអនន្ត» (១ពេត្រុស ៤:៨) ។ មិនមានន័យថា មិត្តភក្តិប្រភេទនេះធ្វើជាមិនឃើញអំពើបាបរបស់យើងនោះទេ តែបើរឿងមិនទាន់ដល់ថ្នាក់ត្រូវដោះស្រាយតាមផ្លូវច្បាប់ទេ នោះគាត់នឹងមិននឹកចាំអំពើបាបរបស់យើងទៀត គឺដូចដែលព្រះវរបិតាដែលសម្រេចព្រះទ័យមិននឹកចាំបាបរបស់យើងទៀតយ៉ាងនោះដែរ (ហេព្រើរ ៨:១២) ។
តើនរណាជាមិត្តភក្តិដែលល្អដូចនេះ? មានតែព្រះយេស៊ូវទេ ដែលជាមិត្តភក្តិពិតប្រាកដ ដែល «ស្រឡាញ់យើងគ្រប់ពេលវេលា» ។ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គមិនគ្រាន់តែបានត្រាស់ហៅយើង ឲ្យអរសប្បាយនឹងមិត្តភាពជាមួយព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះទេ តែក៏យកតម្រាប់តាមព្រះអង្គផងដែរ ហើយដោយសារព្រះអង្គជាគំរូរបស់យើង យើងអាចរៀនធ្វើជាមិត្តភក្តិពិតប្រាកដ ដល់អ្នកដែលស្ថិតក្រោមការថែរក្សារបស់យើង ។ តើព្រះអម្ចាស់បានដាក់នរណា ឲ្យធ្វើជាមិត្តភក្តិរបស់អ្នក? តើអ្នកនឹងបង្ហាញសេចក្តីស្មោះត្រង់ និយាយទៅកាន់ពួកគេដោយស្មោះត្រង់ និងប្រព្រឹត្តចំពោះពួកគេ ដោយប្រុងប្រយ័ត្នដូចម្តេចខ្លះ? តើពួកគេនឹងមានអំណរខ្លាំងប៉ុណ្ណា ពេលដែលពួកគេបានដឹងថា ពួកគេមានមិត្តភក្តិម្នាក់ដែលពិតជាព្យាយាមស្រឡាញ់ពួកគេគ្រប់ពេលវេលា ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ ភីលីព ២:១៩-៣០
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ លេវីវិន័យ ១៧-១៨ និង ហេព្រើរ ១២