ការរកឃើញសុភមង្គល
ដោយAlistair Begg
May 27, 2026
«តែអ្នកណាដែលពិនិត្យមើលក្នុងក្រិត្យវិន័យដ៏គ្រប់លក្ខណ៍ គឺជាក្រិត្យវិន័យខាងឯសេរីភាព ហើយក៏ជាប់ចិត្តចំពោះ ឥតមានភ្លេចសេចក្ដីដែលស្ដាប់នោះឡើយ គឺបានប្រព្រឹត្តតាមវិញ អ្នកនោះនឹងមានពរក្នុងគ្រប់ទាំងការដែលខ្លួនធ្វើទាំងប៉ុន្មាន» ។ យ៉ាកុប ១:២៥
គេអាចរកឃើញសុភមង្គលពិតប្រាកដ នៅក្នុងការដើរតាមផ្លូវនៃការស្តាប់បង្គាប់ ។
លោកិយមិនយល់ឃើញដូចនេះទេ ។ ក្នុងវប្បធម៌លោកខាងលិច នៅសតវត្សរ៍ទី២១ គេយល់ឃើញថា សុភមង្គលផ្ទាល់ខ្លួន និងការស្តាប់បង្គាប់ មិនអាចដើរទន្ទឹមគ្នាបានទេ ។ ប៉ុន្តែ ព្រះគម្ពីរប៊ីបបានចែងច្បាស់ថា យើងជាមនុស្សមានពរ ដោយសារយើងស្តាប់បង្គាប់ព្រះ ។
ដូចនេះ តើយើងនឹងដើរតាមផ្លូវមួយនេះ យ៉ាងដូចម្តេចខ្លះ ?
ជំហានទីមួយ គឺសាមញ្ញទេ: យើងត្រូវមើលព្រះបន្ទូលព្រះ ដោយការផ្តោតចិត្ត ។ ពាក្យ ប៉ារ៉ាគូបសា ជាភាសាក្រិក ដែលកណ្ឌគម្ពីរយ៉ាកុបបានប្រើ មានន័យថា «មើល» គឺជាពាក្យតែមួយ ដែលគេបានប្រើក្នុងកណ្ឌគម្ពីរផ្សេងទៀត ដើម្បីពិពណ៌នា អំពីការមើល ដែលមិនគ្រាន់តែជាការមើលមួយភ្លែត តែជាការមើល ដោយផ្ដោតចិត្តយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន (ឧទាហរណ៍ ១ពេត្រុស ១:១២ យ៉ូហាន ២០:៥,១១) ។ ដើម្បីទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ពីព្រះគម្ពីរប៊ីប យើងចាំបាច់ត្រូវមានចិត្ត ដែលពិតជាមិនចង់មើលរំលងសេចក្តីពិតណាមួយនៃព្រះបន្ទូល និងមានចិត្តដែលពិតជាចង់ពិចារណាយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន អំពីអត្ថបទដែលយើងកំពុងអាន ។
ទីពីរ ចូរយើងអានព្រះគម្ពីរប៊ីប ក្នុងលក្ខណៈជាការស៊ូទ្រាំ ជាជាងមានបន្ទុះនៃភាពឆេះឆួលយូរៗម្តង ហើយក៏លែងមានចំណាប់អារម្មណ៍ទៅវិញ ។ ព្រះអង្គបានត្រាស់ហៅយើងឲ្យជញ្ជឹងគិតក្រឹត្យវិន័យ ទាំងយប់ថ្ងៃ (ទំនុកដំកើង ១:២) ហើយបន្តវិលបែរទៅរកព្រះបន្ទូលព្រះ ជាប្រភពនៃប្រាជ្ញា និងការយល់ដឹង (សុភាសិត ២:១-៥) ។ ពេលណាយើងអនុវត្តដូចនេះ មួយរយៈក្រោយមក យើងនឹងកត់សំគាល់ឃើញថា យើងកំពុងរស់នៅកាន់តែសមស្របតាមព្រះបន្ទូលព្រះ និងកាន់តែអាចដឹងថា ព្រះបន្ទូលព្រះមានប្រយោជន៍សម្រាប់ស្ថានភាពនីមួយៗយ៉ាងដូចម្តេចខ្លះ ។
ទីបី ចូរអនុវត្តតាមព្រះបន្ទូលដែលអ្នកបានអាន ។ បើព្រះបន្ទូលព្រះត្រាស់ហៅយើង ឲ្យអនុវត្តតាម តែយើងមិនធ្វើតាម នោះយើងមិនគួរភ្ញាក់ផ្អើលទេ នៅពេលដែលយើងខកចិត្ត ឬបាក់ទឹកចិត្ត ។ យើងរកឃើញព្រះពរ មិនគ្រាន់តែនៅក្នុងការអានព្រះបន្ទូលព្រះ តែនៅក្នុងការអនុវត្តន៍តាម ក្នុងការរស់នៅផងដែរ ។ និយាយរួម យើងត្រូវឆ្លើយតប ដោយការស្តាប់បង្គាប់ ដោយធ្វើអ្វីដែលយើងបានឮព្រះទ្រង់មានបន្ទូល ។ កណ្ឌគម្ពីរយ៉ាកុបបានផ្តល់ឲ្យយើងនូវរូបមន្តដ៏សាមញ្ញមួយគឺ : ការស្តាប់ + ការស្តាប់បង្គាប់ = ព្រះពរ ។ យើងឃើញគោលការណ៍មួយនេះ ក្នុងព្រះគម្ពីរប៊ីបទាំងមូល ដោយរាប់បញ្ចូលទាំងព្រះបន្ទូលព្រះគ្រីស្ទដោយផ្ទាល់ផង ដែរ ។ បន្ទាប់ពីព្រះអង្គបានលាងជើងឲ្យពួកសាវ័កហើយ ព្រះអង្គក៏បានមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា «បើអ្នករាល់គ្នាដឹងសេចក្ដីទាំងនេះ ហើយប្រព្រឹត្តតាម នោះមានពរហើយ» (យ៉ូហាន ១៣:១៧) ។ យើងអាចនិយាយម្យ៉ាងទៀតថា ការចេះដឹងព្រះបន្ទូល គួរតែនាំទៅរកការប្រព្រឹត្តតាម ហើយព្រះពរមានការទាក់ទងដោយផ្ទាល់ នឹងការប្រព្រឹត្តដែលព្រះវិញ្ញាណបានបណ្តាល ។
ដើម្បីមើលអ្វីដែលព្រះគម្ពីរបានចែង ដោយការផ្ដោតចិត្ត ចូរសួរសំណួរដ៏សាមញ្ញថា តើខគម្ពីរនេះបានបង្រៀនខ្ញុំអ្វីខ្លះ អំពីព្រះវរបិតា ព្រះរាជបុត្រា និងព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ? តើខគម្ពីរនេះបានបង្រៀនខ្ញុំអ្វីខ្លះ អំពីខ្លួនខ្ញុំ និងបាបដែលត្រូវជៀសវាង ព្រះបន្ទូលសន្យាដែលត្រូវទទួល ឬមានព្រះរាជបញ្ជាអ្វីខ្លះ ដែលខ្ញុំត្រូវស្តាប់បង្គាប់តាម ? ខណៈពេលដែលអ្នកបន្តដើរតាមផ្លូវនៃការស្តាប់បង្គាប់ តាមរយៈព្រះគុណរបស់ព្រះដែលចម្រើនកម្លាំងអ្នក សេចក្តីពិតនៃព្រះបន្ទូលព្រះអង្គនឹងបានជាប់នៅក្នុងចិត្ត និងគំនិតអ្នក ហើយអ្នកនឹងរកឃើញសេរីភាព និងព្រះពរ ក្នុងជីវិតដែលរស់នៅតាមផ្លូវព្រះ ក្នុងព្រះបន្ទូលទ្រង់ ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ យ៉ូហាន ១៣:១-១៧
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ២ពង្សាវតាក្សត្រ ១៥-១៦ និង ម៉ាថាយ ១៤:២២-៣៦