ចូរប្រយ័ត្នចំពោះអ្វីដែលអ្នកស្នើសុំ
ដោយAlistair Begg
May 29, 2026
«ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់មានបន្ទូលនឹងលោកថា ចូរស្ដាប់តាមគ្រប់ទាំងសេចក្ដី ដែលពួកបណ្ដាជនសូមដល់ឯងចុះ ដ្បិតគេមិនបានបោះបង់ចោលឯងទេ គឺបោះបង់ចោលអញវិញ ដើម្បីមិនឲ្យអញធ្វើជាស្ដេចលើគេទៀត គេប្រព្រឹត្តនឹងឯង ដូចជាបានប្រព្រឹត្តនឹងអញ ចាប់តាំងពីថ្ងៃដែលអញបាននាំគេឡើងចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទមក ដរាបដល់សព្វថ្ងៃនេះដែរ គឺគេបានបោះបង់ចោលអញ បែរទៅគោរពប្រតិបត្តិដល់ព្រះដទៃវិញ ។ ដូច្នេះ ចូរឯងស្ដាប់តាមគេឥឡូវនេះចុះ ប៉ុន្តែត្រូវឲ្យឯងប្រកែកនឹងគេយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ដែរ ដោយពន្យល់បង្ហាញដល់គេ ពីសណ្ឋានដែលមានស្ដេចសោយរាជ្យលើគេនោះជាយ៉ាងណា» ។ ១សាំយ៉ូអែល ៨:៧-៩
តើអ្នកធ្លាប់ចង់បានអ្វីមួយ អ្នកក៏បានខិតខំស្វែងរកវាឲ្យបាន ហើយអ្នកក៏ទទួលបានវា តែបន្ទាប់មក អ្នកក៏បានដឹងថា អ្នកពិបាកជាងមុនទៀត ? មិនយូរមិនឆាប់ មនុស្សភាគច្រើននឹងរកឃើញថា អ្វីៗដែលភ្លឺចាំងៗមិនមែនសុទ្ធតែជាមាសទាំងអស់ទេ ហើយយើងគួរតែមានការប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះអ្វីដែលយើងដាក់គោលដៅទៅរក និងប្រាថ្នាចង់បាន ។
មកដល់ជំពូក៨ នៃកណ្ឌគម្ពីរសាំយូអែល ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលគិតស្មានថា ពួកគេត្រូវការអ្វីពិតប្រាកដ ។ ហេតុនេះហើយពួកគេក៏បានស្នើសុំ និងទទូចដល់ហោរាសាំយូអែលថា «សូមលោកតាំងឲ្យមានស្ដេច១អង្គ សំរាប់នឹងគ្រប់គ្រងលើយើងរាល់គ្នា ដូចជាសាសន៍ឯទៀតដែរ» (១សាំយ៉ូអែល ៨:៥) ។ ប៉ុន្តែ ការធ្វើដូចនេះ គឺមានន័យថា ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានបដិសេធមិនព្រមទទួលព្រះទ្រង់ ធ្វើជាក្សត្ររបស់ពួកគេ ។ ពួកគេមិនចង់ឲ្យគេដឹងថា ពួកគេជារាស្រ្តបរិសុទ្ធ និងជាសាសន៍ដែលព្រះបានញែកចេញនោះទេ ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេចង់រំដោះខ្លួនឲ្យរួចពីការគ្រប់គ្រងដ៏ឥតខ្ចោះរបស់ព្រះ ហើយក៏បានស្រូបយកវប្បធម៌របស់សាសន៍នៅជុំវិញពួកគេវិញ ។
ចំពោះការស្នើសុំនេះ ព្រះអង្គក៏បានធ្វើការដាស់តឿនយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា ចូរប្រយ័ត្ន ចំពោះអ្វីដែលអ្នកស្នើសុំ! ព្រះអង្គនឹងប្រទានពួកគេអ្វីដែលពួកគេចង់បាន ប៉ុន្តែ ការដែលព្រះអង្គស្ម័គ្រព្រះទ័យប្រទានពួកគេនូវក្សត្រមួយអង្គ នឹងក្លាយជាការជំនុំជម្រះមកលើការស្នើសុំដ៏ល្ងីល្ងើ និងគ្មានជំនឿរបស់ពួកគេ ។ ស្តេចនោះនឹងឲ្យកូនរបស់ពួកគេធ្វើទាហាន និងអ្នកបម្រើ (១សាំយ៉ូអែល ៨:១១-១៤) ហើយទ្រង់នឹងដកផលដំណាំល្អបំផុតរបស់ពួកគេធ្វើជាកម្មសិទ្ធិទ្រង់ (ខ.១៥) ។ ហើយដែលអាក្រក់បំផុតនោះ ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា «អ្នករាល់គ្នានឹងធ្វើជាខ្ញុំកំដររបស់ទ្រង់» (ខ.១៧) ។
ក្នុងកណ្ឌគម្ពីររ៉ូម សាវ័កប៉ុលបានលើកឡើងអំពីភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់មនុស្សជាតិ ដែលបានចេញពីសួនច្បារអេដែន និងក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្តពិភពលោកទាំងមូល ហើយយើងទទួលស្គាល់ថា មានព្រះមួយអង្គ តែយើងមិនបានថ្វាយព្រះកិត្តិនាមដល់ព្រះអង្គ ហើយថែមទាំងបានជំនួសសិរីល្អទ្រង់ ដោយរូបព្រះវិញ (រ៉ូម ១:២១-២៣) ។ «ហើយដោយព្រោះគេមិនចូលចិត្តនឹងស្គាល់ដល់ព្រះសោះ បានជាទ្រង់ប្រគល់គេទៅតាមគំនិតចោលម្សៀតវិញ» ដើម្បីឲ្យគេរស់នៅតាមសេចក្តីប៉ងប្រាថ្នា ហើយទទួលផលវិបាកពីការសម្រេចចិត្តរបស់គេ (ខ.២៨-៣១) ។ យើងអាចឃើញការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះ មិនមែននៅក្នុងការបង្ខាំងទុកអ្វីដែលមនុស្សជាតិចង់បាននោះទេ តែនៅក្នុងការឲ្យរបស់ទាំងនោះដល់យើង ។ អំពើបាបមានទោសរបស់វា នៅក្នុងវាស្រាប់ ។តាមរយៈពាក្យសម្តី ឬការសម្រេចចិត្ត ឬការប្រព្រឹត្ត យើងអាចប្រកាសយ៉ាងងាយស្រួលថា យើងមិនចង់រស់នៅក្រោមការដឹកនាំរបស់ព្រះទៀតទេ ហើយយើងចង់រស់នៅដោយសេរី ធ្វើជាម្ចាស់ជីវិតខ្លួនឯង និងធ្វើការកំណត់ថា ខ្លួនឯងជានរណា ត្រូវមានអ្វីខ្លះ និងជឿលើអ្វីតាមទំនើងចិត្តរបស់យើង ។ ប៉ុន្តែ សេចក្តីសប្បុរសរបស់ព្រះ មិនស្ថិតនៅលើការប្រទានអ្វីដែលយើងគិតថា យើងត្រូវការនោះទេ ។ ព្រះទ្រង់បានប្រទានដល់ពួកអ៊ីស្រាអែល នូវស្តេចមួយអង្គ ដែលពួកគេមិនបានទូលសូម តែពួកគេពិតជាត្រូវការ គឺស្តេចដាវីឌ បន្ទាប់ពីទ្រង់បានបង្ហាញឲ្យពួកគេស្គាល់ភាពអសន្តិសុខ និងការខកចិត្ត នៅក្នុងការដឹកនាំរបស់ស្តេចសូល ជាប្រភេទស្តេចដែលពួកគេចង់បាន ។ ហើយសព្វថ្ងៃ ព្រះអង្គប្រទានដល់យើងនូវព្រះអង្គសង្គ្រោះ និងព្រះអម្ចាស់ ដែលយើងមិនដែលបានទូលសូម តែយើងត្រូវការយ៉ាងខ្លាំង ។ ដូចនេះ ពេលណាអ្នកពិចារណា អំពីការអ្វីដែលអ្នកចង់បានក្នុងជីវិត ចូរចាំថា ព្រះទ្រង់បានប្រទានព្រះរាជបុត្រាទ្រង់ ដែលយើងត្រូវការបំផុត ។ ហើយសេចក្តីសប្បុរសរបស់ព្រះអង្គ មិនគ្រាន់តែស្ថិតនៅលើការអ្វីដែលព្រះអង្គប្រទាន តែក៏ស្ថិតក្នុងការអ្វីដែលព្រះអង្គបានបង្ខាំងទុក មិនបានប្រទានមកយើង ដ្បិតព្រះអង្គជ្រាបច្បាស់ថា យើងត្រូវការអ្វីពិតប្រាកដក្នុងជីវិតយើង ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ រ៉ូម ១:១៨-៣២
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ២ពង្សាវតាក្សត្រ ១៩-២១ និង ម៉ាថាយ ១៥:២១-៣៩