បើគ្មានព្រះ នៅក្នុងលោកិយទេ
ដោយAlistair Begg
June 9, 2026
«មនុស្សណាដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះ តែឥតមានយោបល់ នោះធៀបដូចជាសត្វតិរច្ឆាន ដែលវិនាសទៅនោះឯង» ។ ទំនុកដំកើង ៤៩:២០
អស់រយៈពេលជាច្រើនសតវត្សរ៍មកហើយ ដែលសង្គមលោកខាងលិចបានទទួលផលប្រយោជន៍ ពីឥទ្ធិពលនៃការរីករាលដាលនៃជំនឿគ្រីស្ទាន ។ ប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់បស្ចិមប្រទេសមានពេញទៅដោយឧទាហរណ៍នៃអំពើបាប និងភាពពុករលួយរបស់មនុស្សជាតិ ប៉ុន្តែ វត្តមានរបស់ជំនឿគ្រីស្ទានដ៏ជាប់លាប់នៅទីនោះ បានជួយទប់ស្កាត់ការអាក្រក់ជាច្រើនលើកច្រើនសារ និងតាមមធ្យោបាយជាច្រើន ។ មនុស្សភាគច្រើនមិនដែលបានដកពិសោធន៍ឲ្យបានដឹងថា សង្គមមានលក្ខណៈដូចម្តេចទេ នៅពេលដែលគេបដិសេធ និងបំភ្លេចព្រះអម្ចាស់ទាំងស្រុង ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ព្រះគម្ពីរប៊ីបពិតជាបានបង្ហាញឲ្យយើងដឹងថា មានរឿងអ្វីខ្លះកើតឡើង នៅពេលដែលមនុស្សមិនជឿថា ព្រះមានពិតមែនទេ ។ គឺបានបង្ហាញអំពីការបដិសេធន៍របស់មនុស្សជាតិ ដែលក្នុងនោះ «មនុស្សអាក្រក់ គេអួតពីបំណងក្នុងចិត្តគេ» ហើយដោយអំនួត ពួកគេមិនជឿថា ព្រះមានពិតមែនទេ (ទំនុកដំកើង ១០:៣-៤) ។ ការយល់ដឹងអំពីព្រះ ត្រូវចាប់ផ្តើមពីការបន្ទាបខ្លួន ហេតុនេះហើយ អ្នកដែលបដិសេធព្រះ ក៏បដិសេធមិនព្រមបន្ទាបខ្លួនដែរ ។
មនុស្សអួតទាំងនោះ មិនគ្រាន់តែបដិសេធព្រះប៉ុណ្ណោះទេ តែក៏បានស្អប់ព្រះអង្គផងដែរ ដោយជេរប្រមាថ និងមើលងាយព្រះអង្គ (ទំនុកដំកើង ១០:៣) ។ ភាពចម្រុងចម្រើនច្រើនតែនាំមនុស្សឲ្យជេរប្រមាថព្រះ ។ ការរស់នៅរបស់ពួកគេ មានដំណើរការល្អណាស់ បានជាពួកគេជឿថា គ្មានអ្វីអាចប៉ះពាល់ពួកគេបានទេ ហើយពួកគេមិនជឿថា មានព្រះមួយអង្គដែលនឹងកាត់ទោសពួកគេឡើយ ។ ភាពចម្រុងចម្រើន និងភាពជោគជ័យរបស់ពួកគេ ធ្វើឲ្យពួកគេមានអារម្មណ៍ថាមានសុវត្ថិភាព ប៉ុន្តែ នេះជាការយល់ខុសហើយ ។ ពួកគេគិតស្មានថា ខ្លួនអាចរស់នៅតាមទំនើងចិត្ត ធ្វើមើលតែ «ព្រះទ្រង់ភ្លេចហើយ ទ្រង់លាក់ព្រះភក្ត្រ ទតមិនឃើញឡើយ» (ខ.១១) ហើយពួកគេនឹងមិនទទួលកំហុស សម្រាប់ការប្រព្រឹត្តរបស់ខ្លួនទេ ។ នៅពេលដែលមនុស្សរស់នៅ ដោយមិនខ្លាចការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះ គេគិតស្មានថា អ្នកមានអំណាចមិនចាំបាច់ត្រូវបម្រើអ្នកខ្សោយ ហើយអ្នកខ្លាំងមិនចាំបាច់ត្រូវមានចិត្តសុភាព បានសេចក្តីថា យើងអាចប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកដទៃតាមទំនើងចិត្ត ហើយពួកមនុស្សអាក្រក់ក៏ «អង្គុយនៅអស់ទាំងទីលបចាំ... នោះគេសំឡាប់មនុស្ស ជាមនុស្សដែលឥតមានទោស ... គេលបចាំចាប់មនុស្សក្រីក្រ» (ខ.៨-៩) ។
ហេតុនេះហើយ អ្នកនិពន្ធទំនុកដំកើងបានពោលថា «មនុស្សណាដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះ តែឥតមានយោបល់ នោះធៀបដូចជាសត្វតិរច្ឆាន ដែលវិនាសទៅនោះឯង» ។ ពេលណាយើងបដិសេធ និងស្អប់ព្រះ យើងគិតដោយភាពល្ងង់ខ្លៅថា យើងមានសុវត្ថិភាព ដែលនាំឲ្យយើងជឿថា យើងអាចធ្វើបាបអ្នកដទៃ ។ យើងងាយនឹងជឿថា ខគម្ពីរទាំងនេះនិយាយអំពីអ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ ។ ប៉ុន្តែ យើងមិនគួរឆាប់មើលរំលងខ្លួនឯងនោះឡើយ ។ តើយើងបានបដិសេធន៍ការបន្ទាបខ្លួន តាមរបៀបណាខ្លះ ដោយជឿថា យើងមានភាពគ្រប់គ្រាន់ ដោយមិនត្រូវការព្រះ? យើងបណ្តោយឲ្យភាពចម្រុងចម្រើន ធ្វើឲ្យយើងគិតថា មិនត្រូវការត្រូវ និងមិនទទួលខុសត្រូវនៅចំពោះមុខព្រះអង្គឡើយ? តើការប្រព្រឹត្តរបស់យើង ចំពោះមនុស្សនៅជុំវិញយើង ដិតដាមទៅដោយភាពអាត្មានិយម និងអំនួត ជាជាងក្តីស្រឡាញ់ និងការបម្រើឬទេ? យើងអាចប្រកាសថា យើងជឿព្រះ តែប្រហែលជាមានផ្នែកខ្លះក្នុងជីវិតយើង ដែលត្រូវការការប្រែចិត្តចេញពីបាប ។
ការពិពណ៌នា អំពីមនុស្សដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិ និងមានឈ្មោះល្បី តែខ្វះប្រាជ្ញា ឬការយល់ដឹង គឺជាការពិពណ៌នាអំពីភាពសោកសៅ និងភាពអស់សង្ឃឹម ក្នុងជីវិតរបស់គាត់ នៅពេលបច្ចុប្បន្ន ក៏ដូចជាអស់កល្បជានិច្ច ។ ដូចនេះ ចូរយើងសរសើរដំកើងព្រះអង្គ ដែលព្រះគម្ពីរប៊ីបមិនបានពិពណ៌នាតែប៉ុណ្ណេះឡើយ ។ បើយើងដឹងថា យើងមានព្រះអាទិករមួយអង្គ ដែលយើងមានតម្លៃ និងមានការទទួលខុសត្រូវ នៅចំពោះមុខព្រះអង្គ ហើយព្រះអាទិករនោះបានលោះវិញ្ញាណយើង ហើយនឹងទទួលយើងចូលទៅក្នុងជីវិតអស់កល្បជានិច្ច (ទំនុកដំកើង ៤៩:១៥) ហើយយើងនឹងមានការយល់ដឹងដ៏ត្រឹមត្រូវ អំពីទ្រព្យសម្បត្តិ ហើយក្នុងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ យើងនឹងបានអរសប្បាយនឹងគោលបំណង ក្តីសង្ឃឹម ការអត់ទោស និងក្តីអំណរជារៀងរហូត ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ ទំនុកដំកើង ៤៩
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ យេរេមា ១២-១៤ និង ម៉ាថាយ ២២:២៣-៤៦