ទម្ងន់នៃទុក្ខសោក
ដោយAlistair Begg
June 14, 2026
«ខណៈនោះ នាងមានសេចក្ដីជូរល្វីងក្នុងចិត្តណាស់ ក៏អធិស្ឋានដល់ព្រះយេហូវ៉ាទាំងយំអណ្ដឺតអណ្ដក រួចនាងបន់ថា ឱព្រះយេហូវ៉ានៃពួកពលបរិវារអើយ បើសិនជាទ្រង់នឹងក្រឡេកព្រះនេត្រមកទតចំពោះសេចក្ដីទុក្ខ លំបាករបស់ខ្ញុំម្ចាស់ ជាស្រីបំរើទ្រង់ ហើយនឹកចាំមិនដាច់ពីខ្ញុំម្ចាស់ ដើម្បីនឹងប្រោសប្រទានឲ្យខ្ញុំម្ចាស់ ជាស្រីបំរើទ្រង់ បានកូនប្រុស១ នោះខ្ញុំម្ចាស់នឹងថ្វាយវាដល់ព្រះយេហូវ៉ាគ្រប់១ជីវិត ហើយមិនដែលមានកាំបិតកោរសក់វាឡើយ ... នាងក៏បាត់ទឹកមុខព្រួយ ហើយចេញទៅបរិភោគភោជន៍វិញ» ។ ១សាំយូអែល ១:១០-១១,១៨
ពេលណាយើងមិនអាចមើលឃើញផ្លូវឆ្ពោះទៅមុខ ក្នុងជីវិត យើងត្រូវតែមើលទៅព្រះរបស់យើង ។
នេះជាអ្វីដែលនាងហាណាបានធ្វើ ។ ដោយសារនាងជាស្ត្រីអារមិនអាចមានកូន ការសោកសង្រេងរបស់នាងគឺជាបន្ទុកដែលមានទម្ងន់កាន់តែធ្ងន់ នៅពេលនាងទទួលការបញ្ឈឺចិត្ត ពីនាងភីនេហាស ជាប្រពន្ធទីពីររបស់ស្វាមីនាង ដែលបានបង្កើតកូនជាច្រើននាក់ (១សាំយូអែល ១:៤,៦) ហើយស្វាមីរបស់នាងក៏បានចោទសួរនាង ដោយឥតបើគិត (ខ.៨) ។ ពេលណាយើងប្រឈមមុខដាក់ទុក្ខលំបាក ឬការសោកសង្រេង យើងអាចយកនាងហាណា ធ្វើជាគំរូ នៅក្នុងការអ្វីដែលនាងមិនបានធ្វើ ។ នាងមិនមានចិត្តជូរល្វីងចំពោះព្រះ ហើយក៏មិនបានរកឱកាសសងសឹកនាងភីនេហាស ជាគូរប្រជែងដែរ ។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងបានដកខ្លួនចេញពីបរិយាកាស ដែលបណ្តាលឲ្យនាងខកចិត្ត ហើយបានដាក់ខ្លួននាង នៅក្នុងវត្តមានរបស់ព្រះដែលមានចម្លើយសម្រាប់នាង ។ នាងបាននាំយកទឹកភ្នែក ភាពអស់សង្ឃឹម និងការស្រេកឃ្លានរបស់នាង ចេញពីក្នុងចិត្តដ៏សោកសៅ មកថ្វាយនៅចំពោះព្រះ ។
នៅពេលនាងហាណាអធិស្ឋាន នាងមិនបានប្រើពាក្យសន្យា ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គសព្វព្រះទ័យនឹងជួយនាងនោះទេ ។ នាងហាណាបានទទួលស្គាល់ថា ព្រះទ្រង់មានភាពធំប្រសើរ និងមានអំណាចគ្រប់គ្រងលើអ្វីៗទាំងអស់ ហើយក៏ដឹងថាខ្លួនឯងជាអ្នកបម្រើព្រះអង្គ ។ នាងគ្រាន់តែទូលសូមព្រះអង្គធ្វើដល់នាង នូវអ្វីដែលព្រះអង្គបានធ្វើសម្រាប់រាស្រ្តព្រះអង្គពីអតីតកាល ។
បន្ទាប់ពីនាងហាណាបាននាំភាពសោកសៅថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់ ប៉ុន្តែ មុនពេលនាងទទួលការឆ្លើយតបចំពោះការអធិស្ឋាន នាងក៏មានអារម្មណ៍ថាឃ្លានអាហារឡើងវិញ ហើយទឹកមុខរបស់នាងក៏បានផ្លាស់ប្តូរ ។ អាចនិយាយម្យ៉ាងទៀតថា ភាពធូរស្បើយរបស់នាងហាណា មិនបានកើតឡើងពីការមានផ្ទៃពោះ ឬកំណើតរបស់កូន តែដោយសារនាងបានថ្វាយការថប់បារម្ភរបស់នាងដល់ព្រះអម្ចាស់ ។ ការនេះបានធ្វើឲ្យវិញ្ញាណរបស់នាងធូរស្រាល រួចផុតបន្ទុកដ៏ធ្ងន់ ។
បទគម្ពីរទំនុកដំកើង ជំពូក៧៣ បាននិយាយអំពីទុក្ខលំបាកដែលអ្នកនិពន្ធទំនុកនេះបានជួបប្រទះ ដែលបណ្តាលឲ្យគាត់ស្ទើរតែបាត់បង់សេចក្តីជំនឿ ។ គាត់ដឹងថា ព្រះទ្រង់ល្អ ហើយថែរក្សារាស្រ្តទ្រង់ ប៉ុន្តែ បទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គាត់ បានធ្វើឲ្យគាត់យល់ខុសពីនេះ ។ ប៉ុន្តែ គាត់បានផ្លាស់ប្តូរទស្សនៈរបស់គាត់ នៅពេលដែលគាត់បានចូលមកចំពោះព្រះ ដោយភាពអស់សង្ឃឹម គឺដូចដែលគាត់បានពោលថា «កាលទូលបង្គំបានពិចារណា ដើម្បីចង់ដឹងច្បាស់ពីសេចក្ដីនេះ នោះក៏ពិបាកដល់ទូលបង្គំណាស់ ទាល់តែទូលបង្គំបានចូលទៅក្នុងទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ» (ទំនុកដំកើង ៧៣:១៦-១៧) ។ សម្រាប់នាងហាណា និងអ្នកនិពន្ធបទគម្ពីរទំនុកដំកើង សន្តិភាពនិងការយល់ដឹងសេចក្តីពិត កើតមាន នៅពេលដែលពួកគេនាំទុក្ខសោក និងបញ្ហារបស់ខ្លួន ចូលទៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ ដែលជាព្រះវត្តមានព្រះ ។
នៅពេលដែលអ្នកជួបកាលៈទេសៈដ៏ពិបាក ដែលបញ្ឈឺអ្នក និងល្បងលជំនឿ ដែលអ្នកមានចំពោះសេចក្តីល្អរបស់ព្រះ តើអ្នកទៅរកជំនួយនៅទីណា? តើអ្នកលិចលង់ ក្នុងទុក្ខលំបាករបស់អ្នកឬ? ឬមួយអ្នកចូលក្នុងទីបរិសុទ្ធនៃព្រះវត្តមានព្រះ ដោយការអធិស្ឋាន? ពេលណាអ្នកជួបទុក្ខលំបាក ចូលស្រែករកព្រះ ដ្បិតអ្នកអាចឈរក្នុងព្រះវត្តមានទ្រង់ ដោយសារព្រះរាជកិច្ចដែលព្រះគ្រីស្ទបានសម្រេច ។ ខណៈពេលដែលអ្នកចាំថា ព្រះអង្គល្អ ហើយមានអំណាចគ្រប់គ្រងទាំងស្រុង ព្រមទាំងជួយសង្គ្រោះរាស្រ្តទ្រង់ អ្នកអាចអធិស្ឋានដោយទំនុកចិត្ត និងចិត្តក្លាហាន ហើយដកពិសោធន៍នឹងសន្តិភាពដែលអាចកើតមាន តែពីស្ថានលើមកប៉ុណ្ណោះ ពោលគឺអាចកើតឡើង មុនពេលដែលព្រះអង្គបានឆ្លើយតបការអធិស្ឋានរបស់អ្នកទៅទៀត ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ ១សាំយូអែល ១:១-២០
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ យេរេមា ២៥-២៦ និង ម៉ាថាយ ២៥:១-៣០