ព្រឹក
គន្លឹះឆ្ពោះទៅរកភាពមានប្រយោជន៍
ដោយAlistair Begg
June 15, 2026
«ឱបងប្អូនអើយ អ្នករាល់គ្នាឃើញថា ក្នុងពួកអ្នកដែលទ្រង់បានហៅ មិនសូវមានអ្នកប្រាជ្ញច្រើនខាងឯសាច់ឈាម ឬច្រើននាក់មានអំណាច នឹងច្រើននាក់ដែលមានត្រកូលខ្ពស់នោះទេ» ។ ១កូរិនថូស ១:២៦
រឿងភាគរបស់ប្រទេសអង់គ្លេស មានចំណងជើងថា កងទ័ពរបស់ឪពុក និយាយអំពីតួអង្គដែលមិនគ្រប់លក្ខណៈមួយក្រុម ដែលបានរួចផុតពីការចូលបម្រើទ័ព ដោយសារកត្តាអាយុ និងកត្តាផ្សេងទៀត ។ ពួកគេបានជួបជុំគ្នានៅក្នុងសមភូមិក្នុងប្រទេសរបស់ពួកគេ នៅសម័យសង្គ្រាមលោកលើកទី២ ។ ក្រុមដែលខុសទំនងនេះកំពុងត្រៀមខ្លួនទប់ទល់ការឈ្លានពានរបស់កងទ័ពអាឡឺម៉ង់ ដោយប្រើកាំភ្លើងចាស់ៗមួយចំនួន និងអំបោស និងកំទេចកំទីផ្សេងៗ ។ ការនេះគួរតែបានលើកទឹកចិត្តសហគមន៍របស់ពួកគេ ឲ្យមានទំនុកចិត្ត ។
រឿងនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំអំពីអ្នកជឿព្រះ នៅទីក្រុងកូរិនថូស ទីក្រុងស្មីណា និងទីក្រុងភីឡាដិលភា ដែលមានលក្ខណៈមិនខុសពីមនុស្សមិនគ្រប់លក្ខណៈមួយក្រុមនេះឡើយ ។ មនុស្សនៅជិតខាងពួកគេគ្រាន់តែបានដឹងថា ពួកគេជាមនុស្សដែលមានភាពក្រីក្រ ភាពកម្សោយ និងទុក្ខលំបាក ដោយសាររដ្ឋអំណាច (វិវរណៈ ២:៩ ៣:៨) ។
យើងប្រហែលជាច្រើនតែគិតថា មនុស្ស ឬទីកន្លែងដូចនេះ មិនទំនងជាអាចធ្វើអ្វីបានច្រើនថ្វាយព្រះទេ ។ ជាការពិតណាស់ ពួកជំនុំនៅទីក្រុងកូរិនថូសចង់គិតដូចនេះឯង បានជាពួកគេស្វែងរកប្រាជ្ញា និងអំណាចពីលោកិយ ។ ប៉ុន្តែ មូលហេតុគឺដោយសារយើងគិតអំពីព្រះតិចពេក ។ ព្រះអង្គមិនស្វែងមនុស្សដែលខ្លាំង មានអំណាច និងអស្ចារ្យ ធ្វើមើលតែព្រះអង្គត្រូវការពួកគេ ឲ្យនៅក្បែរព្រះអង្គ ដើម្បីសម្រេចគោលបំណងរបស់ព្រះអង្គក្នុងលោកិយនោះឡើយ ។ ទេ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះអង្គកំពុងស្វែងរកមនុស្សខ្សោយ ដើម្បីទ្រង់អាចបង្ហាញព្រះចេស្តារបស់ទ្រង់ តាមរយៈពួកគេ ។
គឺដូចនៅទីក្រុងស្ម៊ីណា ទីក្រុងភីឡាដិលភា និងទីក្រុងកូរិនថូស និងនៅទូទាំងពិភពលោក ព្រះអង្គបានជ្រើសរើស «ពួកល្ងង់ល្ងើនៅលោកីយនេះ ដើម្បីនឹងធ្វើឲ្យអ្នកប្រាជ្ញមានសេចក្ដីខ្មាសវិញ ទ្រង់បានរើសពួកកម្សោយនៅលោកីយនេះ ដើម្បីនឹងធ្វើឲ្យពួកខ្លាំងពូកែមានសេចក្ដីខ្មាស» (១កូរិនថូស ១:២៧) ។ ហើយព្រះអង្គបានប្រទានយើង នូវព្រះរាជសារដែលហាក់ដូចជាល្ងង់ខ្លៅ ចំពោះលោកិយ (ខ.១៨) ដើម្បីកាលណា មនុស្សបានទទួល ហើយបានផ្លាស់ប្រែដោយព្រះរាជសារនោះ សេចក្តីជំនឿរបស់ពួកគេមិនផ្អែកទៅលើសំនួនវោហាររបស់មនុស្សនោះទេ តែផ្អែកទៅលើព្រះចេស្តារបស់ព្រះអង្គវិញ ។
យើងច្រើនតែជួបការល្បួងឲ្យបង្ហាញសមត្ថភាព លើសពីសមត្ថភាពពិតរបស់យើង ដោយគិតថា បើយើងអាចធ្វើខ្លួនឲ្យបានល្អ គេនឹងស្ងើចសរសើរ ហើយមានចិត្តចង់ចូលមកស្តាប់យើងមិនខាន ។ ប៉ុន្តែ អ្វីដែលយើងគួរតែព្យាយាមធ្វើច្រើនបំផុតនោះ គឺព្យាយាមនាំមនុស្សឲ្យចូលមករកព្រះគ្រីស្ទ ហើយគ្មានអ្វីដែលលើកដំកើងព្រះគ្រីស្ទ បានច្រើនជាងការធ្វើបន្ទាល់ថា ព្រះគុណព្រះមានភាពគ្រប់គ្រាន់ ហើយ «ព្រះចេស្តារបស់ព្រះអង្គពេញខ្នាត នៅក្នុងភាពកម្សោយរបស់យើង» (២កូរិនថូស ១២:៩) ។
បើអ្នកបានស្គាល់ភាពខ្វះចន្លោះ ឬភាពកម្សោយរបស់អ្នក នោះអ្នកអាចត្រៀមខ្លួនជាស្រេចដើម្បីអរសប្បាយជាមួយសាវ័ក ប៉ុល ដែលបានបង្រៀនយើងថា «ខ្ញុំនឹងស៊ូអួតពីសេចក្ដីកម្សោយរបស់ខ្ញុំដោយអំណរជាខ្លាំង ដើម្បីឲ្យព្រះចេស្ដានៃព្រះគ្រីស្ទបានសណ្ឋិតនៅនឹងខ្ញុំ ។ ហេតុនោះបានជាខ្ញុំអរសប្បាយ ក្នុងកាលដែលមានសេចក្ដីកម្សោយ ក្នុងកាលដែលគេត្មះតិះដៀល ក្នុងសេចក្ដីលំបាក កាលគេធ្វើទុក្ខបៀតបៀនហើយក្នុងសេចក្ដីដែលខ្ញុំត្រូវចង្អៀតចង្អល់ ដោយយល់ដល់ព្រះគ្រីស្ទ ដ្បិតកាលណាខ្ញុំខ្សោយ នោះខ្ញុំមានកំឡាំងយ៉ាងចំណានវិញ» (២កូរិនថូស ១២:៩-១០) ។ តើអ្នកបានគិតអំពីលទ្ធភាពដែលភាពកម្សោយរបស់អ្នក អាចធ្វើជាគន្លឹះដើម្បីឲ្យខ្លួនអ្នកមានប្រយោជន៍ក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះទេ? ព្រះអង្គមិនត្រូវការកម្លាំងរបស់អ្នក ហើយព្រះអង្គអាចធ្វើការតាមរយៈភាពកម្សោយរបស់អ្នក ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ កិច្ចការ ១៨:១-១១
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ យេរេមា ៣០-៣១ និង ម៉ាថាយ ២៦:១-២៥