ការពារដោយព្រះចេស្តាព្រះ
ដោយAlistair Begg
June 22, 2026
«ចុះតើអ្នករាល់គ្នាស្មានថា គេគួរមានទោសជាធ្ងន់ជាងយ៉ាងណាទៅ ដែលគេជាន់ឈ្លីព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ ទាំងរាប់ព្រះលោហិតនៃសេចក្ដីសញ្ញា ដែលបានញែកគេចេញជាបរិសុទ្ធ ទុកដូចជារបស់ប្រើធម្មតា ហើយត្មះតិះដៀលដល់ព្រះវិញ្ញាណដ៏មានព្រះគុណផងនោះ?» ហេព្រើរ ១០:២៩
បើយើងនិយាយដោយស្មោះត្រង់ យើងម្នាក់ៗសុទ្ធតែអាចរំឭកអំពីពេលដែលយើងធ្វើខុស មានចិត្តរេរា ឬបាត់ចំណង់ចំណូលចិត្តមួយរយៈពេល ចំពោះរឿងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ។ សូម្បីតែជំនឿរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទដែលពេញវ័យខាងវិញ្ញាណជាងគេ ក៏អាចមានការរង្គោះរង្គើ ដោយសារកំហុសទាំងអស់នេះដែរ ។ ដូចនេះ តើយើងត្រូវធ្វើដូចម្តេច នៅពេលដែលយើងជំពប់ដួល?
ព្រះគម្ពីរប៊ីបបានចែងច្បាស់ថា ពេលណាយើងនៅក្នុងព្រះហស្តព្រះយេស៊ូវ យើងនឹងមិនរបេះចេញពីព្រះហស្តព្រះអង្គឡើយ ។ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា «ចៀមខ្ញុំទាំងប៉ុន្មានវាស្ដាប់ខ្ញុំ ហើយមកតាម ខ្ញុំក៏ស្គាល់វាដែរ ... ក៏គ្មានអ្នកណាឆក់យកវាពីដៃខ្ញុំបានទេ» (យ៉ូហាន ១០:២៧-២៨) ។ ជាការពិតណាស់ កំហុសរបស់យើង ធ្វើឲ្យយើងនឹកចាំថា យើងត្រូវតោងឲ្យជាប់ព្រះបន្ទូលសន្យារបស់ព្រះ កាន់តែខ្លាំងថែមទៀត គឺមិនមែនពឹងផ្អែកលើអំពើល្អរបស់យើងទេ ។ សម្រាប់អ្នកដែលជាប់ក្នុងព្រះគ្រីស្ទ សេចក្ដីសន្យារបស់ព្រះ «ក៏នៅសុទ្ធតែជា «បាទ» ក្នុងទ្រង់ ហើយ «អាម៉ែន» ក្នុងទ្រង់ដែរ» (២កូរិនថូស ១:២០) ។ នៅពេលដែលព្រះអង្គសន្យាថា គ្មានអ្វីពង្រាត់យើងចេញពីក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះគ្រីស្ទបានទេ (រ៉ូម ៨:៣៨-៣៩) ព្រះអង្គក៏មានបន្ទូលអំពីការជំពប់ដួល និងការប្រព្រឹត្តអំពើបាបផងដែរ ។
ពេលណាយើងទទួលការប្រោសលោះរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ពេលណាយើងចូលទៅក្នុងរង្វង់នៃព្រះគុណទ្រង់ ព្រះអង្គសន្យាថា ព្រះអង្គនឹងសម្រេចកិច្ចការដែលព្រះអង្គបានចាប់ផ្តើមក្នុងយើង (ភីលីព ១:៦) ។ ដូចនេះ យើងត្រូវតែសន្និដ្ឋានថា អ្នកជឿពិតប្រាកដមិនអាចបាត់បង់ឡើយ ។ ដោយសារសេចក្តីមេត្តារបស់ព្រះ ព្រះអង្គបាននាំយើងចូលក្នុងគ្រួសារទ្រង់ និងការពារ ដោយព្រះចេស្តាទ្រង់ ឲ្យបានសង្គ្រោះ រហូតដល់ជាន់ក្រោយបង្អស់ (១ពេត្រុស ១:៥) ។
ព្រះគម្ពីរបានចែងច្បាស់ថា អ្នកខ្លះបង្ហាញចេញលក្ខណៈដែលមានការប្តូរផ្តាច់ខ្លះៗចំពោះព្រះ តែក្រោយមក ក៏បានទាស់ប្រឆាំងព្រះយេស៊ូវ និងព្រះបន្ទូលទ្រង់ ដោយមិនវិលត្រឡប់មកវិញឡើយ ។ ការដែលពួកគេធ្វើផ្ទុយនឹងអ្វីដែលពួកគេបានប្រកាសកាលពីមុន គឺបានបង្ហាញថា ពួកគេមិនដែលក្លាយជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះយេស៊ូវទាល់តែសោះ ។ អ្នកនិពន្ធកណ្ឌគម្ពីរហេព្រើរបានចែងថា មនុស្សប្រភេទនោះមានការយល់ដឹងអំពីសេចក្តីពិត ហើយប្រហែលថែមទាំងបានប្រាប់អ្នកដទៃថា ពួកគេមានជំនឿពិតប្រាកដ ប៉ុន្តែ តាមពិត ពួកគេកំពុងជាន់ឈ្លីព្រះនាមព្រះរាជបុត្រានៃព្រះនៅក្រោមបាទជើងរបស់ពួកគេ ។ ពួកគេបានប្រព្រឹត្តផ្ទុយនឹងអ្វីដែលសាវ័ក ប៉ុលបានពិពណ៌នា ក្នុងបទគម្ពីរភីលីព ៣:៨ថា «ហើយខ្ញុំក៏រាប់គ្រប់ទាំងអស់ទុកដូចជាខាតដែរ ដោយព្រោះសេចក្ដីដែលប្រសើរជាង គឺដោយស្គាល់ព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ ជាព្រះអម្ចាស់នៃខ្ញុំ» ។ សាវ័ក ប៉ុលបានចាត់ទុកអ្វីៗទាំងអស់ក្នុងជីវិត ជាសំរាម បើធៀបនឹងការស្គាល់ព្រះយេស៊ូវ ។ ប៉ុន្តែ បុរសនិងស្ត្រីទាំងនោះបានភ្លក់សេចក្តីល្អរបស់ព្រះអម្ចាស់ តែបានចាត់ទុកព្រះអង្គជាសំរាមវិញ នៅពេលដែលពួកគេទទួលបានការសប្បាយរបស់លោកិយ ។ គោលបំណងរបស់អ្នកនិពន្ធបទគម្ពីរហេព្រើរ គឺដើម្បីដាស់តឿនមិនឲ្យមានការភ្លេចខ្លួន ដោយសារភាពសុខស្រួលពេក ដែលបណ្តាលមានការរសាត់អណ្ដែតដ៏គ្រោះថ្នាក់ (ហេព្រើរ ២:១) ។ គាត់កំពុងជំរុញអ្នកអានរបស់គាត់ ឲ្យរត់ទៅរកឈើឆ្កាង នៅក្នុងភាពកម្សោយ និងបរាជ័យរបស់ពួកគេ ដ្បិតឈើឆ្កាងមានភាពគួរស្បើម ត្រង់ចំណុចដែលថា គ្មានអ្នកជឿដែលមានបាបណា ដែលមិនអាចទទួលការអត់ទោសបាប ហើយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធមានពេញដោយសិរីល្អ បានជាគ្មានអ្នកជឿដ៏ទន់ខ្សោយណា ដែលព្រះអង្គមិនបានថែរក្សាឲ្យជាប់នៅនោះឡើយ ។ ដូចនេះ ពេលណាអ្នកជំពប់ដួល ចូរជំពប់ដួលទៅរកឈើឆ្កាងចុះ ។ ហើយពេលអ្នកងើបពីគេងជារៀងរាល់ថ្ងៃ ចូរទូលសូមព្រះដែលបានសុគតជំនួសអ្នក ឲ្យចាក់បង្ហូរព្រះគុណទ្រង់ ដើម្បីឲ្យអ្នកអាចស៊ូទ្រាំក្នុងសេចក្តីជំនឿរបស់អ្នក ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ ហេព្រើរ ២:១-៩
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ យេរេមា ៤៦-៤៧ និង ម៉ាថាយ ២៨