ប្រឈមមុខដាក់សេចក្តីស្លាប់
ដោយAlistair Begg
July 19, 2026
«វេលាដែលអ៊ីស្រាអែលត្រូវស្លាប់ នោះកាន់តែជិតដល់ គាត់ហៅយ៉ូសែបជាកូនមកផ្តាំថា ... នោះចូរឯងយកសពអញចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទ ទៅកប់នៅក្នុងផ្នូររបស់ពួកអយ្យកោទៅ» ។ លោកុប្បត្តិ ៤៧:២៩-៣០
សេចក្តីស្លាប់នឹងកើតឡើងចំពោះយើងរាល់គ្នា ។ ដូចនេះ សំណួរដ៏សំខាន់អំពីជីវិត ភាគច្រើនមិនសួរថា «តើអ្នកប្រឈមមុខដាក់ជីវិត និងរស់នៅក្នុងលោកិយនេះ យ៉ាងដូចម្តេចខ្លះ?» តែផ្ទុយទៅវិញ គឺសួរថា «តើយើងប្រឈមមុខដាក់សេចក្តីស្លាប់យ៉ាងណាខ្លះ ហើយតើយើងនឹងទៅរស់នៅទីណា បន្ទាប់ពីយើងស្លាប់?» ជាការពិតណាស់ ជីវិតយើងពិតជាសំខាន់ខ្លាំងណាស់! ប៉ុន្តែ យើងយល់អត្ថន័យជីវិត ទាល់តែយើងបានរៀនស្លាប់ជាមុនសិន ។
លោក យ៉ាកុបបានបង្ហាញអំពីរបៀបរស់នៅ និងស្លាប់ ដោយយល់ដល់ផែនការដែលព្រះទ្រង់បានសន្យា ។ គាត់បានផ្តាំផ្ញើយ៉ាងជាក់លាក់ អំពីការស្លាប់ និងការបញ្ចុះសពគាត់ ហើយការដែលគាត់ខ្វល់អំពីកន្លែងបញ្ចុះសពរបស់គាត់ មានលក្ខណៈទេវសាស្ត្រ ច្រើនជាងលក្ខណៈភូមិសាស្រ្ត ។ គាត់ទទួលស្គាល់ថា តាមរយៈការស្លាប់របស់គាត់ គាត់កំពុងឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីទីកន្លែងរបស់គាត់ នៅក្នុងផែនការដែលកំពុងបើកបង្ហាញ និងបំណងព្រះទ័យ ដែលព្រះទ្រង់មាន ក្នុងទំនាក់ទំនងជាមួយរាស្រ្តទ្រង់ ។
ព្រះអង្គបានតាំងសញ្ញាជាមួយលោក អ័ប្រាហាំ ដោយសន្យាថា គាត់នឹងបានធ្វើជាឪពុករបស់ជាតិសាសន៍ធំមួយ ក្នុងទឹកដីកាណាន ជាទឹកដីសន្យា ។ ព្រះបន្ទូលសន្យានេះ បានបន្តពីលោក អ៊ីសាក ទៅលោក យ៉ាកុប ។ ព្រះបន្ទូលសន្យានេះបានធ្វើឲ្យគាត់បន្ទាបខ្លួន ហើយក៏បានផ្ទុកផ្ដាក់ព្រះបន្ទូលសន្យានេះនឹងគាត់ ហើយគាត់ចង់បន្តព្រះបន្ទូលសន្យានេះ ទៅដល់កូនចៅជំនាន់ក្រោយៗទៀត តាមរយៈការឲ្យពរចុងក្រោយ និងតាមរយៈទីកន្លែងបញ្ចុះសពរបស់គាត់ ។ គាត់ចង់ឲ្យកូនចៅជំនាន់ក្រោយរបស់គាត់ចាំថា គោលដៅពិតប្រាកដរបស់ពួកគេ គឺទឹកដីកាណាន មិនមែនអេស៊ីព្ទនោះទេ ហើយគាត់ចង់ឲ្យពួកគេនឹកចាំអំពីសេចក្តីជំនឿ ដែលគាត់មានចំពោះភាពច្បាស់លាស់នៃផែនការ និងគោលបំណងរបស់ព្រះ ។ លោក យ៉ូសែបក៏បានធ្វើតាមបណ្តាំរបស់ឪពុកគាត់ ហើយបទគម្ពីរលោកុប្បត្តិ ជំពូក៤៩-៥០ បានពិពណ៌នា អំពីការដង្ហែសពធំមួយ ពីស្រុកអេស៊ីព្ទ ទៅទឹកដីកាណាន និងការកាន់ទុក្ខ ។ ព្រះគម្ពីរក៏បានចែងថា ជនជាតិកាណាន បានកត់សំគាល់ឃើញពិធីដ៏ធំនោះ (លោកុប្បត្តិ ៥០:១១) ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនយល់អត្ថន័យនៃពិធីនោះឲ្យបានស៊ីជម្រៅទេ ។ ស្រដៀងគ្នានេះដែរ មនុស្សជាច្រើនមិនបានយល់ ឲ្យបានគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ អំពីមូលហេតុដែលគ្រីស្ទបរិស័ទអាចប្រឈមមុខដាក់សេចក្តីស្លាប់ តាមរបៀបដែលព្រះគម្ពីរបានចែងថា យើងអាចធ្វើបាន ព្រោះពួកគេមិនអាចយល់ទេ ។ គ្រីស្ទបរិស័ទគួរតែមានទស្សនៈ អំពីសេចក្តីស្លាប់ខុសពីលោកិយ ។ បើយើងគ្រាន់តែធ្វើតាមទំនៀមទំលាប់ដូចអ្នកដទៃ ដោយពិធីបុណ្យសពដូចគេ និងដោយភ្លេងកាន់ទុក្ខដូចគេ ហើយបង្ហាញពីភាពបាត់បង់ដូចគេ យើងនឹងបាត់បង់ឱកាសនិយាយ នៅក្នុងការស្លាប់ និងការសោកសង្រេងរបស់យើងថា «សេចក្តីស្លាប់មិនចងយើងជាប់ជារហូតទេ ។ ព្រះទ្រង់បានរំដោះយើងឲ្យរួចពីបាប និងរួចពីភាពគួរឲ្យភ័យខ្លាចនៃសេចក្តីស្លាប់ហើយ ។ សូមអរព្រះគុណព្រះ ដែលបានប្រទានយើងជ័យជម្នះ តាមរយៈព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ!» (មើល ១កូរិនថូស ១៥:៥៧) ។
នៅពេលដែលលោកិយកំពុងមើលយើង តាមរបៀបដែលយើងប្រឈមមុខដាក់សេចក្តីស្លាប់ យើងមានឱកាស ប្រកាសថា ក្សត្រនៃស្ថានសួគ៌យាងចុះមកផែនដី ហើយកែប្រែរបៀបដែលយើងរស់នៅ និងស្លាប់ ។ សេចក្តីសញ្ញាដែលព្រះគ្រីស្ទបានតាំងនៅលើឈើឆ្កាង បានលប់បំណុលរបស់បាបអ្នក ហើយធានាដល់អ្នក និងអ្នកជឿទាំងអស់ថា នឹងបាន «មរដកដែលមិនចេះពុករលួយ ក៏ឥតសៅហ្មង ហើយមិនដែលស្រពោនឡើយ ជាមរដក ដែលបំរុងទុកឲ្យយើងរាល់គ្នានៅស្ថានសួគ៌» (១ពេត្រុស ១:៤) ។ ចូរយើងយកគំរូតាមលោក យ៉ាកុប និងពួកបរិសុទ្ធជាច្រើនរាប់មិនអស់ នៅសម័យដើម ដោយប្រាកដថា យើងប្រកាស តាមរបៀបដែលយើងនិយាយអំពីសេចក្តីស្លាប់ តាមរបៀបដែលអ្នកសោកសង្រេង សម្រាប់ពួកបរិសុទ្ធដែលបានលាចាកលោក និងតាមរបៀបដែលយើងប្រឈមមុខដាក់សេចក្តីស្លាប់របស់យើង ។ តើការនេះបានកម្សាន្តចិត្តអ្នកដូចម្តេចខ្លះ នៅថ្ងៃនេះ? នៅថ្ងៃនេះ តើការនេះបានកែប្រែទស្សនៈដែលអ្នកមាន ចំពោះពេលអនាគតរបស់អ្នកទេ?
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ ១ថែស្សាឡូនិច ៤:១៣-១៨
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ទំនុកដំកើង ២៣-២៥ និង កិច្ចការ ១៤