មិត្តសំឡាញ់ក្នុងព្រះគ្រីស្ទ
ដោយAlistair Begg
August 21, 2026
«ខ្ញុំសង្ឃឹម ដោយនូវព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវថា បន្តិចទៀត ខ្ញុំនឹងចាត់ធីម៉ូថេមកឯអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យខ្ញុំបានក្សាន្តចិត្តឡើង ដោយបានដឹងរឿងពីអ្នករាល់គ្នា ។ ដ្បិតខ្ញុំគ្មានអ្នកណាមានគំនិតដូចជាគាត់ ... ខ្ញុំបានយល់ឃើញថា ត្រូវចាត់អេប៉ាប្រូឌីតមកឯអ្នករាល់គ្នាដែរ គាត់ជាបងប្អូន ជាគូកនធ្វើការ ហើយធ្វើទាហានជាមួយនឹងខ្ញុំ ដែលអ្នករាល់គ្នាបានចាត់គាត់ទៅ ឲ្យជួយផ្គត់ផ្គង់សេចក្ដីដែលខ្ញុំត្រូវការ» ។ ភីលីព ២:១៩-២០,២៥
តើអ្នកមាននរណាម្នាក់ ដែលអ្នកអាចទូរស័ព្ទ នៅពេលដែលមានរឿងវិបត្តិទេ? តើពួកគេមានលក្ខណសម្បត្តិអ្វីខ្លះ ដែលសក្តិសមនឹងការទទួលខុសត្រូវដូចនេះ? មនុស្សដែលអ្នកសម្រេចចិត្តទូរស័ព្ទទៅ គឺជាមនុស្សដែលអ្នកទុកចិត្ត ហើយអ្នកដឹងថា ពួកគេនឹងទុកចោលកិច្ចការអ្វីដែលពួកគេកំពុងធ្វើ ដើម្បីប្រញាប់មកជួយអ្នក ។ បុរស ឬស្ត្រីប្រភេទនេះ គឺជាមិត្តសំឡាញ់ពិតប្រាកដរបស់អ្នក ។
កាលសាវ័កប៉ុលដឹងថា ខ្លួនគាត់ត្រូវការជំនួយ កាលគាត់ជាប់គុករបស់ពួករ៉ូម៉ាំង គាត់ដឹងថា មិត្តសំឡាញ់មួយណា ដែលគាត់អាចហៅឲ្យមកជួយយកអសារគាត់ គឺលោក ធីម៉ូថេ និងលោក អេប៉ាប្រូឌីត ។ គាត់បានបញ្ចេញឈ្មោះពួកគេ ក្នុងបទគម្ពីរភីលីពជំពូក២ ហើយក៏បានពិពណ៌នាថា ពួកគេគឺជាបងប្អូនស្ងួនភ្ងា ជាអ្នកបម្រើព្រះគ្រីស្ទជាមួយគាត់ ។ ប៉ុន្តែ អ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះ យើងមិនគ្រាន់តែត្រូវស្វែងយល់ឲ្យបានដឹងថា សាវ័កប៉ុលមានមិត្តរួមការងារដែលអាចទុកចិត្តបានប៉ុណ្ណោះទេ តែយើងក៏ត្រូវស្វែងយល់ អំពីមូលហេតុដែលគាត់អាចទុកចិត្តពួកគេបាន ។
ទីមួយ ពួកគេគឺជាបុរសដែលមានសកម្មភាព ។ សាវ័កប៉ុល «មិនដែលមានគូកនល្អដូច» លោក ធីម៉ូថេទេ ហើយបាននិយាយថា អ្នករាល់គ្នា «ស្គាល់កិរិយារបស់គាត់ហើយ ថាគាត់បានបំរើនៅជាមួយនឹងខ្ញុំក្នុងដំណឹងល្អ ដូចជាកូនបំរើឪពុក» (ភីលីព ២:២២) ។ លោក អេប៉ាប្រូឌីតក៏ដូច្នោះដែរ គាត់គឺជា «គូកនធ្វើការ ហើយធ្វើទាហានជាមួយ» សាវ័កប៉ុល «គឺដោយព្រោះតែការរបស់ព្រះគ្រីស្ទទេ គាត់បានប្រថុយជីវិត» (ខ.៣០) ។ បុរសទាំងនេះគឺជាគំរូនៃគ្រីស្ទបរិស័ទដែលមានសកម្មភាព ។ ពួកគេមិនគ្រាន់តែមានឈ្មោះក្នុងបញ្ជីសមាជិកនោះទេ ។ ពួកគេបានបង្ហាញចេញសេចក្តីជំនឿ តាមរយៈការប្រព្រឹត្ត និងបង្ហាញភាពសក្ដិសមរបស់ពួកគេ ចំពោះសេចក្តីជំនឿ ។ នៅពេលដែលសាវ័កប៉ុលត្រូវការចាត់នរណាម្នាក់ទៅទីក្រុងភីលីព គាត់ដឹងថា ពួកគេនឹងធ្វើអ្វីម្យ៉ាង ។ ពួកគេក៏ជាមនុស្សដែលមានពេលសម្រាប់គាត់ មិនមែនក្នុងន័យថា កាលវិភាគរបស់ពួកគេបានទទេរស្អាត មិនមានកិច្ចការដែលត្រូវធ្វើនោះទេ តែពួកគេត្រៀមជាស្រេច ដើម្បីធ្វើការអ្វីដែលចាំបាច់ នៅពេលដែលចាំបាច់ ។ ការនេះមិនមែនជាការប្ដេជ្ញាចិត្តតូចមួយ ដែលសាវ័កប៉ុលបានសុំឲ្យពួកគេធ្វើនោះទេ ។ តែគាត់ដឹងថា ពួកគេមានការប្តូរផ្តាច់ចំពោះព្រះគ្រីស្ទយ៉ាងខ្លាំង បានជាពួកគេតែងតែមានពេលសម្រាប់គាត់ ពេលណាគាត់ហៅពួកគេ ។
តើអ្នកអាចមានចារិកលក្ខណៈដូចនេះដែរឬទេ? នៅពេលណានៅក្បែរអ្នក មានការងារបម្រើព្រះដែលត្រូវការជំនួយ អ្នកជាបុរស ឬស្រ្តីដែលមានសកម្មភាព និងមានពេលសម្រាប់ជួយគេទេ? ការងារនោះមិនចាំបាច់មានលក្ខណៈបន្ទាន់ ដូចដែលសាវ័កប៉ុលបានចាត់មិត្តភក្តិគាត់ឲ្យទៅជួយនោះទេ ។ ចំណុចសំខាន់នោះ គឺមិនមែនទាល់តែយើងបម្រើតាមរបៀបធំដំនោះទេ ។ ព្រះអម្ចាស់មិនត្រូវការកម្លាំងពលកម្មរបស់អ្នកទេ ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលណាអ្នកប្ដេជ្ញាថា អ្នកនឹងធ្វើសកម្មភាពដោយនូវព្រះនាមព្រះអង្គ ហើយតែងតែមានពេលសម្រាប់បុព្វហេតុរបស់ទ្រង់ ព្រះអង្គអាចសព្វព្រះទ័យនឹងប្រើអ្នក ដើម្បីប្រយោជន៍របស់រាស្រ្តទ្រង់ ។
សកម្មភាពតូចមួយ ដ៏សាមញ្ញអាចមានភាពគ្រប់គ្រាន់ ។ ចុះបើសិនជាអ្នកប្ដេជ្ញាចិត្តថា អ្នកនឹងលើកទូរស័ព្ទទាក់ទងទៅសមាជិកព្រះវិហាររបស់អ្នកមួយសប្តាហ៍ពីរដង ដើម្បីលើកទឹកចិត្តពួកគេ? ចុះបើសិនជាអ្នកទៅសួរសុខទុក្ខនរណាម្នាក់ជាទៀងទាត់ ដើម្បីអធិស្ឋានឲ្យពួកគេ? គ្មានមិត្តភក្តិណាដែលប្រសើរជាងមិត្តភក្តិដែលចង្អុលបង្ហាញអ្នកដទៃ ឲ្យងាកទៅរកព្រះយេស៊ូវនោះឡើយ ។ ចូរប្រាកដថា អ្នកហ៊ុមព័ទ្ធខ្លួនអ្នក ដោយមិត្តភក្តិប្រភេទនោះ ហើយខិតខំធ្វើខ្លួនជាមិត្តភក្តិដ៏ល្អ ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត ៖ សុភាសិត ២៧:៥-៩
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ទំនុកដំកើង ១០៧-១០៩ និង កាឡាទី ៦