ទេវសាស្ត្រអស់មួយជីវិត
ដោយAlistair Begg
September 1, 2026
«ទូលបង្គំសូមដល់ព្រះ មិនមែនឲ្យត្រឹមតែព្រះករុណាប៉ុណ្ណោះ គឺឲ្យអស់អ្នកដែលស្ដាប់ទូលបង្គំនៅថ្ងៃនេះថែមទៀតផង ទោះបើនៅបន្តិចទៀត ឬយូរទៅទៀតក្ដី ឲ្យតែគ្រប់គ្នាបានដូចទូលបង្គំ លើកតែចំណងនេះចេញ» ។ កិច្ចការ ២៦:២៩
ជំនឿរបស់សាវ័កប៉ុល បានកើតចេញពីគុកភ្លើងនៃជីវិត ។ នៅពេលដែលជើងរបស់គាត់ មិនអាចមានសេរីភាពដើរហើរដូចមុន គាត់មានទំនុកចិត្តកាន់តែច្បាស់ថា ព្រះទ្រង់កំពុងគ្រប់គ្រងលើអ្វីៗទាំងអស់ ។
នៅក្នុងអំឡុងពេលគាត់ជាប់គុករយៈពេល២ឆ្នាំ ក្នុងទីក្រុងរ៉ូម គាត់បានសរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅពួកជំនុំ នៅទីក្រុងអេភេសូរ ភីលីព និងកូល៉ុស និងទៅកាន់មិត្តសំឡាញ់របស់គាត់ គឺលោក ភីលេម៉ូន ។ គឺក្នុងរដូវកាលនៃការរងទុក្ខនោះហើយ ដែលព្រះទ្រង់លើកទឹកចិត្តគាត់ ឲ្យសរសេរអំពីព្រះយេស៊ូវថា «របស់ទាំងអស់ក៏នៅស្ថិតស្ថេរ ដោយសារទ្រង់» (កូល៉ុស ១:១៧)។ កាលគាត់សរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅពួកជំនុំនៅទីក្រុងអេភេសូរ គាត់បានជំរុញពួកគេឲ្យទុកចិត្តថា ព្រះដែលមានអំណាចលើអ្វីៗទាំងអស់ ទ្រង់បានដាក់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនៅក្រោមព្រះបាទរបស់ព្រះយេស៊ូវ (អេភេសូរ ១:២២)។
សេចក្តីពិតទាំងនេះមិនគ្រាន់តែជាទ្រឹស្ដីប៉ុណ្ណោះទេ ។ សាវ័កប៉ុលបានពឹងផ្អែកលើសេចក្តីពិតទាំងនេះ ក្នុងអំឡុងរដូវកាលពិបាកបំផុតនៃជីវិតគាត់ ។
បទពិសោធន៍ដែលសាវ័កប៉ុលទទួលបាន ពិតជាបានជួយគាត់ឲ្យមានការយល់ដឹងកាន់តែស៊ីជម្រៅថា គាត់ត្រូវការដំណឹងល្អមិនគ្រាន់តែដើម្បីឲ្យបានសេចក្តីសង្គ្រោះប៉ុណ្ណោះទេ តែក៏ដើម្បីផ្នែកទាំងអស់នៃជីវិតគាត់ ។ យើងក៏ត្រូវការដំណឹងល្អរាល់ថ្ងៃដែរ គឺដំណឹងល្អដែលថា ព្រះយេស៊ូវបានសុគតជំនួសមនុស្សមានបាប ព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ដើម្បីរាប់យើងជាសុចរិត ហើយព្រះអង្គក៏បានចាត់ព្រះវិញ្ញាណ ដើម្បីញែកយើងជាបរិសុទ្ធ និងគង់សណ្ឋិតក្នុងយើងយ៉ាងពេញលេញ ។ ដំណឹងល្អធ្វើឲ្យយើងមានទំនុកចិត្ត ក្នុងការទន្ទឹងរង់ចាំព្រះយេស៊ូវយាងមកវិញ ហើយក៏បណ្តាលចិត្តយើងឲ្យមានការយល់ឃើញអំពីលោកិយ តាមទស្សនៈនៃស្ថានសួគ៌ ។
លោកគ្រូ ចន ស្តូត (John Stott)មានអំណោយទានបកស្រាយការបង្រៀនធំៗ និងស្មុគស្មាញ ដោយធ្វើការបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ និងខ្លីៗ ។ គាត់បានពន្យល់ថា ការជាប់គុករបស់សាវ័កប៉ុល មានអត្ថប្រយោជន៍យ៉ាងខ្លាំងដល់ការយល់ដឹងរបស់គាត់ ផ្នែកទេវសាស្ត្រ ដោយវាបានកែប្រែរបៀបដែលសាវ័កប៉ុលមើលឃើញអ្វីៗ ពង្រីកការយល់ដឹងអំពីគោលបំណងរបស់ព្រះ ធ្វើឲ្យភ្នែកខាងវិញ្ញាណរបស់គាត់កាន់តែមុតស្រួច ហើយធ្វើឲ្យទីបន្ទាល់របស់គាត់ កាន់តែមានអំណាច...» ។68 ច្រវាក់នៅជាប់ជើងគាត់ មិនបាននាំមកនូវឱកាសសម្រាប់ឲ្យគាត់ខកចិត្ត ឬស្តាយក្រោយនោះទេ ។ ផ្ទុយទៅវិញ ទុក្ខលំបាកដែលបានធ្វើឲ្យគាត់ហត់នឿយ និងពឹងផ្អែកលើព្រះ បានកែប្រែទស្សនៈរបស់គាត់ ហើយធ្វើឲ្យគាត់មើលឃើញកាន់តែវែងឆ្ងាយ ។ គាត់អាចឈរនៅចំពោះពួកអភិបាលជាសាសន៍រ៉ូម៉ាំង ព្រមទាំងឈរនៅចំពោះស្តេច និងអង្គមហេសីរបស់ស្តេច ហើយនិយាយថា អ្វីដែលអ្នកមាន អ្នកមិនអាចរក្សាទុកវាបានទេ ។ អ្វីដែលខ្ញុំមាន នឹងមិនបាត់បង់ទៅណាឡើយ ។ ខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នកបានដូចខ្ញុំដែរ គឺជាមនុស្សមានបាប ដែលបានសង្គ្រោះ ដោយសារព្រះគុណព្រះ និងជាអ្នកទទួលជីវិតអស់កល្បជាមរតក ។ ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យអ្នកជាប់ច្រវាក់ដូចខ្ញុំទេ តែខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នកមានជំនឿដូចខ្ញុំដែរ ។
សាវ័កប៉ុលបានដកពិសោធន៍នឹងសេចក្តីពិតនេះ ដែលគាត់បានបកស្រាយក្នុងសំបុត្រ ដែលគាត់បានសរសេរផ្ញើទៅពួកជំនុំនៅទីក្រុងរ៉ូម កាលប៉ុន្មានឆ្នាំមុនថា «យើងដឹងថា គ្រប់ការទាំងអស់ផ្សំគ្នា សំរាប់សេចក្ដីល្អដល់ពួកអ្នកដែលស្រឡាញ់ព្រះ គឺដល់ពួកអ្នកដែលទ្រង់ហៅមក តាមព្រះដំរិះទ្រង់» (រ៉ូម ៨:២៨)។ គឺមិនគ្រាន់សម្រាប់ជាសេចក្តីល្អដល់សាវ័កប៉ុលប៉ុណ្ណោះទេ តែក៏សម្រាប់អស់អ្នកដែលជឿលើព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទផងដែរ ។ តើអ្នកកំពុងប្រឈមមុខដាក់ទុក្ខលំបាកដែលធ្វើឲ្យបាក់ទឹកចិត្តឬទេ? ចូរមានចិត្តក្លាហានឡើង! អ្នកមានអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកត្រូវការ ហើយមិនអាចបាត់បង់បានឡើយ ។ គ្រប់ទាំងភាពមានបាន និងភាពសុខស្រួល ដែលលោកិយនេះអាចផ្តល់ឲ្យ មិនអាចប្រៀបផ្ទឹមនឹងអ្វីដែលអ្នកមាន ក្នុងដំណឹងល្អបានទេ គឺ «ព្រះគ្រីស្ទទ្រង់សណ្ឋិតនៅក្នុងអ្នករាល់គ្នា ដែលជាទីសង្ឃឹមយ៉ាងឧត្ដម» (កូល៉ុស ១:២៧)។ ទេវសាស្ត្ររបស់គ្រីស្ទបរិស័ទ មិនមែនជាការសន្យាផ្តល់ឲ្យភាពសុខស្រួល ក្នុងវិមានស្កឹមស្កៃនៅលើផែនដី តែជាការកម្សាន្តចិត្ត និងកំឡាចិត្ត ក្នុងទុក្ខលំបាក ។ សូមឲ្យសេចក្តីពិតនៃដំណឹងល្អបានចម្រើនកម្លាំងវិញ្ញាណរបស់អ្នក ហើយកែប្រែទស្សនៈរបស់អ្នក ខណៈពេលដែលអ្នកឱបក្រសោបនឹងក្តីសង្ឃឹម ដែលព្រះគ្រីស្ទបានបង់ថ្លៃលោះ ដើម្បីប្រទានដល់អ្នក ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ កិច្ចការ ២៦:១-២៩
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ទំនុកដំកើង ១៣៥-១៣៦ និង ២កូរិនថូស ១១:១-១៥