ការទួញយំ ការអធិស្ឋានទូលអង្វរ និងការនិយាយប្រាប់
ដោយAlistair Begg
September 17, 2026
«អេសធើរក៏ទូលនៅចំពោះស្ដេចម្ដងទៀត ដោយក្រាបនៅទៀបព្រះបាទទ្រង់ អង្វរទាំងទឹកភ្នែក ឲ្យទ្រង់លើកចោលការអាក្រក់របស់ហាម៉ាន ជាសាសន៍អ័កាក់ ព្រមទាំងឧបាយ ដែលវាបានបង្កើត ទាស់នឹងពួកយូដា» ។ នាងអេសធើរ ៨:៣
ព្រះទ្រង់មិនដែលឲ្យកូនរបស់ព្រះអង្គគិតតែប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនឡើយ ។
បើសិនជាព្រះនាងអេសធើរគ្រាន់តែខ្វល់អំពីការធ្វើយ៉ាងណា ឲ្យលោក ហាម៉ានទទួលទោសដោយយុត្តិធម៌ ហើយព្រះនាងបានរួចជីវិត ហើយរក្សាឋានៈរបស់ខ្លួន នោះគោលបំណងរបស់ព្រះអង្គ ក៏បានបញ្ចប់នៅត្រឹមការស្លាប់របស់លោក ហាម៉ាន ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គោលបំណងរបស់ព្រះនាង មិនគ្រាន់តែដើម្បីឲ្យលោក ហាម៉ានទទួលទោស ហើយព្រះនាងមានសុវត្តិភាពផ្ទាល់ខ្លួន តែក៏ដើម្បីការសង្គ្រោះជីវិតប្រជាជាតិយូដាទាំងមូល ។ សម្រាប់ព្រះនាងអេសធើរ ការសង្គ្រោះខ្លួនឯង មិនមានភាពគ្រប់គ្រាន់ទេ ដរាបណារាស្រ្តរបស់ព្រះនាងប្រឈមមុខដាក់សេចក្តីហិនវិនាស ។
នៅពេលព្រះនាងអេសធើរ «ទូលដល់ស្តេចម្តងទៀត» ប៉ុន្មានម៉ោងក្រោយមក លោក ហាម៉ានក៏បានក្រាបនៅទាបព្រះបាទព្រះនាងអេសធើរ ដោយការខ្វល់ខ្វាយអំពីខ្លួនឯង (នាងអេសធើរ ៧:៧-៨)។ តែព្រះនាងវិញ បានក្រាបនៅទាបព្រះបាទស្តេច ដោយការខ្វល់ខ្វាយអំពីប្រជាជនរបស់ព្រះនាង ។ ព្រះនាងមិនអាចឈរឱបដៃមើលពួកគេហិនវិនាសឡើយ ។ ប៉ុន្មានសតវត្សរ៍ក្រោយមក មានជនជាតិយូដាម្នាក់ទៀត ដែលបន្ទាប់ពីបានថ្វាយជីវិតដាច់ដល់ព្រះហើយ គាត់ក៏បានលើកឡើងថា «ខ្ញុំមានសេចក្ដីទុក្ខសោកជាខ្លាំង នឹងសេចក្ដីព្រួយលំបាកក្នុងចិត្តជានិច្ច ដ្បិតខ្ញុំស្ទើរតែនឹងសូមឲ្យព្រះគ្រីស្ទដាក់បណ្ដាសាខ្ញុំវិញ ជំនួសបងប្អូនជាញាតិសន្ដានរបស់ខ្ញុំ ខាងឯសាច់ឈាម គឺជាសាសន៍អ៊ីស្រាអែល ដែលគេមានការចិញ្ចឹមជាកូនព្រះ នឹងសិរីល្អសេចក្ដីសញ្ញា ការប្រទានក្រិត្យវិន័យ របៀបថ្វាយបង្គំ នឹងសេចក្ដីសន្យាជារបស់ផងខ្លួន ព្រមទាំងពួកឰយុកោផង» (រ៉ូម ៩:២-៤)។
សាវ័កប៉ុលមិនមានការស្កប់ចិត្តទេ នៅពេលដែលមានតែគាត់ម្នាក់ឯងបានជួបព្រះយេស៊ូវ នៅតាមផ្លូវទៅទីក្រុងដាម៉ាស ។ គាត់ចង់ឃើញប្រជាជនគាត់បានស្គាល់ព្រះគ្រីស្ទ ហើយទទួលសេចក្តីសង្គ្រោះផងដែរ ។ ត្រង់ចំណុចនេះ គាត់បានដើរតាមព្រះអម្ចាស់ និងព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់គាត់ ដែលបានយាងចុះពីបល្ល័ង្កនៅស្ថានសួគ៌ មកប្រសូតនៅក្នុងក្រោលសត្វ ដើម្បីលើករាស្រ្តទ្រង់ឡើង ចេញពីអន្លង់ភក់ស្អិត ហើយនាំពួកគេទៅស្ថានសួគ៌ដ៏អស់កល្បរបស់ព្រះអង្គ ។ ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ បានព្រះកន្សែង សម្រាប់អ្នកដែលមិនបានជឿថា ក្នុងការយាងមករបស់ព្រះអង្គ ព្រះទ្រង់កំពុងប្រទានពួកគេសន្តិភាព ជាជាងជម្លោះ និងការសង្គ្រោះ ជាជាងការជំនុំជម្រះ (លូកា ១៩:៤១-៤៤)។
នៅពេលដែលបុរស ឬស្ត្រីម្នាក់បានស្គាល់សេចក្តីសង្គ្រោះរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ពួកគេមិនគ្រាន់តែមានការផ្សះផ្សាទំនាក់ទំនងឲ្យជានឹងព្រះប៉ុណ្ណោះទេ តែពួកគេក៏ដឹងផងដែរថា អ្នកដែលមិនបានប្រែចិត្តជឿព្រះ កំពុងទាស់ប្រឆាំងនឹងព្រះអង្គ ហើយកំពុងប្រឈមមុខដាក់ការជំនុំជម្រះ និងការរងទុក្ខអស់កល្បជានិច្ច ដោយដាច់ចេញពីព្រះវត្តមាននៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះអង្គ ។
យើងមិនត្រូវគិតតែប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ដូចលោក ហាម៉ានឡើយ ។ ព្រះទ្រង់អត់ទោសឲ្យយើង ពេលណាយើងអាត្មានិយម ។ នៅពេលណាយើងបានដឹងអំពីសេចក្តីហិនវិនាស ដែលគេនឹងជួបប្រទះ បើសិនជាគេមិនជ្រកកោនក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ទោះពួកគេជាសាច់ញាតិ មិត្តភក្តិ និងអ្នកជិតខាងក៏ដោយ នោះយើងគួរតែយំ ។ ប៉ុន្តែ យើងអាចធ្វើតាមគំរូរបស់សាវ័កប៉ុល ដោយបន្ថែមពីលើការយំ ដោយការអធិស្ឋានសូមអ្នកដែលយើងស្រឡាញ់ ឲ្យងាកបែរទៅរកព្រះយេស៊ូវ ហើយទទួលជឿព្រះអង្គជាព្រះមែស៊ី ហើយប្រកាសដំណឹងល្អ ដោយសង្ឃឹមថា ព្រះអង្គនឹងប្រើយើងបង្វែរពួកគេ ចេញពីសេចក្តីស្លាប់ទៅរកជីវិត គឺដូចដែលព្រះអង្គប្រើព្រះនាងអេសធើរ ឲ្យសង្គ្រោះជនជាតិយូដា ។ តើអ្នកនឹងយំ អធិស្ឋាន និងចង់និយាយទៅកាន់នរណាខ្លះ?
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ នាងអេសធើរ ៨:១-១៧
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ អេម៉ុស ១-៣ និង យ៉ូហាន ៧:១-២៧