ស្ថិតនៅចន្លោះជំនឿ និងការភ័យខ្លាច
ដោយAlistair Begg
September 29, 2026
«ចូរមើលមកដៃនឹងជើងខ្ញុំ ឲ្យបានដឹងថា នេះគឺខ្ញុំពិតមែន ចូរពាល់ខ្ញុំមើល ដ្បិតខ្មោចគ្មានសាច់ឬឆ្អឹង ដូចជាឃើញខ្ញុំនេះទេ លុះទ្រង់មានបន្ទូលដូច្នោះរួចហើយ នោះក៏បង្ហាញព្រះហស្ត នឹងព្រះបាទទ្រង់ដល់គេ ។ កាលគេមិនទាន់ជឿនៅឡើយ ដោយព្រោះមានសេចក្ដីអំណរ នឹងសេចក្ដីអស្ចារ្យ នោះទ្រង់មានបន្ទូលថា នៅទីនេះ អ្នករាល់គ្នាមានអ្វីបរិភោគឬទេ» ។ លូកា ២៤:៣៩-៤១
ពួកសាវ័កគឺជាមនុស្សដែលមានអារម្មណ៍ដូចយើងដែរ ។ នៅពេលដែលពួកគេបានទទួលដំណឹង អំពីការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះយេស៊ូវ ពួកគេមិនបានជឿដោយងាយៗឡើយ ។ ដំណឹងអំពីការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះយេស៊ូវ បានបណ្តាលឲ្យអារម្មណ៍របស់ពួកសាវ័ក មានការឡើងចុះយ៉ាងគំហុក ។ ពួកគេម្តងមានអារម្មណ៍រំភើបកប់ពពក ហើយម្តងមានអារម្មណ៍ធ្លាក់ចុះដល់ដី ។ ដំណឹងអំពីផ្នូរដែលនៅទទេ បានទទួលការឆ្លើយតប ដោយអារម្មណ៍ស្ញែងខ្លាច លាយឡំនឹងការមិនជឿ ។ ជាការពិតណាស់ ពួកគេគិតស្មានថា ពាក្យសម្តីរបស់ស្រ្តីទាំងនោះ ដែលបានឃើញផ្នូរព្រះអង្គនៅទទេរ «មើលទៅដូចជារឿងលេងសុទ្ធ» បានជាពួកគេមិនជឿ (លូកា ២៤:១១)។
សូម្បីនៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវបង្ហាញអង្គទ្រង់ភ្លាមៗ ហើយឈរក្នុងចំណោមពួកសាវ័ក ការសោកសង្រេងរបស់ពួកគេមិនបានធូរស្បើយ ហើយការភ័យខ្លាចរបស់ពួកគេក៏មិនបានស្ងប់ដែរ ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេដឹងថា ខ្លួននៅមានអារម្មណ៍តក់ស្លុតនៅឡើយ ។ ក្នុងការជួបព្រះគ្រីស្ទមុខទល់នឹងមុខ បន្ទាប់ពីព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ពួកគេ «ភ័យញ័រ ទាំងមានសេចក្ដីស្ញែងខ្លាចជាខ្លាំង ដោយស្មានថាជាខ្មោចលងវិញ» (លូកា ២៤:៣៧)។ ទោះព្រះយេស៊ូវបានបង្ហាញព្រះហស្ត និងព្រះបាទទ្រង់ហើយក៏ដោយ ក៏ពួកគេនៅតែពិបាកជឿភ្នែកពួកគេ ខណៈពេលដែលពួកគេកំពុងចាប់ផ្តើមមានអំណរពោរពេញ ។ នេះគឺជាទិដ្ឋភាពដ៏អស្ចារ្យ តើមែនទេ? ត្រង់ចំណុចនេះ យើងឃើញថា មានមនុស្សមួយក្រុមដែលនឹងធ្វើជាសសរទ្រូងនៃពួកជំនុំ ដែលកំពុងលាក់ខ្លួននៅក្នុងផ្ទះបិទជិត ហើយចេញមកនិយាយថា យើងស្មានថា យើងបានឃើញខ្មោចទេតើ!
ការដែលពួកសាវ័កមានការតយុទ្ធនឹងការភ័យខ្លាច និងការមិនជឿ គឺបានផ្តល់ឲ្យនូវការលើកទឹកចិត្ត ដល់អ្នកដែលស្ថិតនៅចន្លោះក្តីសង្ឃឹម និងភាពអស់សង្ឃឹម ។ វាជាការល្អ ដែលយើងអាចបញ្ជាក់សេចក្តីជំនឿ ដែលយើងមាន ចំពោះការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ នៅពេលព្រឹកថ្ងៃអាទិត្យដ៏ស្រស់ស្រាយ ជាមួយបងប្អូនរួមជំនឿជាច្រើននាក់ ។ ប៉ុន្តែ យើងមានអារម្មណ៍ខុសពីនេះ នៅពេលដែលយើងបញ្ជាក់សេចក្តីជំនឿនេះ នៅពេលរសៀលថ្ងៃអង្គារដ៏ពិបាក ហ៊ុមព័ទ្ធទៅដោយមនុស្សដែលជឿថា ការមានព្រះជន្មឡើងវិញរបស់ព្រះអង្គ គឺជារឿងប្រឌិត ឬនៅពេលដែលយើងកំពុងរង់ចាំលទ្ធផលធ្វើតេស្តឈាម ក្នុងបន្ទប់វេជ្ជបណ្ឌិត ឬក៏កំពុងជម្នះភាពឯកោ ។
គ្រីស្ទបរិស័ទពិតប្រាកដមិនមែនជាមនុស្សដែលមិនចេះសង្ស័យនោះទេ តែជាអ្នកដែលបានបំបាត់ការសង្ស័យ ផ្អែកទៅលើការពិតដែលថា ផ្នូររបស់ព្រះយេស៊ូវនៅទទេ ហើយក្រើនរំឭកខ្លួនឯងថា ជំនឿរបស់យើងផ្អែកទៅលើព្រឹត្តិការណ៍ប្រវត្តិសាស្រ្ត ហើយព្រឹត្តិការណ៍ប្រវត្តិសាស្រ្តទាំងនោះ បណ្តាលចិត្តយើងឲ្យមានអំណរ និងស្ញប់ស្ញែងចំពោះព្រះអង្គ ។ នៅថ្ងៃនេះ បើអ្នកកំពុងតយុទ្ធនឹងការភ័យខ្លាច និងការសង្ស័យ ចូរស្រែករកព្រះ ដោយអធិស្ឋានតាមគំរូរបស់បុរសម្នាក់ ក្នុងបទគម្ពីរម៉ាកុស ជំពូក៩ ដែលបានទូលព្រះអង្គថា «សូមជួយចំពោះសេចក្ដីណាដែលខ្ញុំមិនជឿផង» (ខ.២៤)។ ការសង្ស័យ និងការភ័យខ្លាចរបស់ពួកសាវ័ក មិនបានបណ្តាលឲ្យព្រះទ្រង់លុបឈ្មោះពួកគេ ចេញពីនគរព្រះ ហើយក៏មិនបានដកពួកគេចេញពីការងារបម្រើនគរព្រះដែរ ។ ហេតុនេះហើយ នៅថ្ងៃនេះ ចូរទូលសូមព្រះឲ្យការពារជំនឿរបស់អ្នក ហើយដើរទៅរកការជឿថា ព្រះយេស៊ូវពិតជាបានមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ហើយពិតជាមានការងារឲ្យអ្នកធ្វើ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ ១កូរិនថូស ១៥:៥០-៥៨
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ អេសេគាល ២២-២៣ និង យ៉ូហាន ១៣:១-២០