នំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ
តោង​ថ្មដា​ឲ្យ​ជាប់

តោង​ថ្មដា​ឲ្យ​ជាប់

ដោយAlistair Begg

October 5, 2026

«តែ​ឯ​ជើង​ទូល​បង្គំ បាន​កន្ធែក​ចេញ​ហៀប​នឹង​ផុត​ទី​ហើយ ជំហាន​នៃ​ទូល​បង្គំ​បាន​ហៀប​នឹង​រឥល​ភ្លាត់​ទៅ ដ្បិត​ទូល​បង្គំ​មាន​សេចក្ដី​ច្រណែន​ចំពោះ​មនុស្ស​អំនួត ដោយ​ឃើញ​សេចក្ដី​ចំរើន​របស់​មនុស្ស​អាក្រក់​នោះ» ។ ទំនុក​ដំកើង ៧៣:២-៣

ពេលណា​យើង​ពិចារណា អំពី​សកម្មភាព និង​ភាព​ជោគជ័យ​របស់​មនុស្ស​ដែល​លើក​ដំកើង​ខ្លួនឯង ដែល​ហាក់​ដូចជា​មិន​ខ្វល់​ពី​អ្វី​សោះ ហើយក៏​គ្មាន​អ្វី​រា​រាំង​ពួកគេ​បាន ពេល​នោះ​ចិត្ត​គំនិត និង​ជីវិត​របស់​យើង​ងាយ​នឹង​បត់​ទៅ​រក​ទិសដៅ​ខុស​ ។
យើង​ប្រហែល​មាន​អារម្មណ៍​មួម៉ៅ​ដូច​អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង នៅពេល​ដែល​យើង​មើល​ឃើញ​ការ​រីកចម្រើន​របស់​មនុស្ស​ដែល​ទាស់​ប្រឆាំង​នឹង​ព្រះ ព្រះបន្ទូល​ព្រះអង្គ និង​អ្វីៗ​ដែល​ត្រឹម​ត្រូវ​តាម​ក្រម​សីលធម៌​ ។ ពួកគេ​ហាក់​ដូចជា​មាន​ទ្រព្យធន​កាន់តែ​ច្រើន ហាក់​ដូចជា​មាន​សុខ​ភាព​ល្អ ហើយ​តែងតែ​មាន​រូប​សម្រស់​ល្អ​ ។ ពួកគេ​ហាក់​ដូចជា​កំពុង​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ​ត្រូវ​ ។ ជីវិត​ពួកគេ​មាន​សំណើម​ល្អ​ ។ ​យើង​មើល​ទៅ​ឃើញ​ពួកគេ​ហាក់​ដូចជា​អស្ចារ្យ​ណាស់​ ។ ទន្ទឹម​នឹង​នោះ យើង​ក៏​កំពុង​ព្យាយាម​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ឲ្យ​យើង​ធ្វើ ហើយ​អ្វីៗ​ហាក់​ដូចជា​មិន​មាន​ដំណើរ​ការ​ល្អ​សោះ​ ។ អ្វីៗ​ហាក់​ដូចជា អសារ​ឥតការ​ ។
កាល​អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង មើលទៅ​ភាព​ចម្រុង​ចម្រើន​របស់​មនុស្ស​អាក្រក់ គាត់​ក៏បាន​ចាប់​ផ្តើម​មាន​គំនិត​ថា គាត់​បាន​ដើរ​តាម​ព្រះ ដោយ​អសារ​ឥតការ (ទំនុក​ដំកើង ៧៣:១៣) ទាល់តែ​គាត់​បាន​កែ​សម្រួល​ទស្សនៈ​គាត់​ឲ្យ​បាន​ត្រឹម​ត្រូវ ហើយ​ពោល​ថា ៖
«ទាល់​តែ​ទូល​បង្គំ​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទី​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ ហើយ​បាន​ពិចារណា​ពី​ចុង​បំផុត​របស់​គេ ពិត​ប្រាកដ​ជា​ទ្រង់​ឲ្យ​គេ​ឈរ​នៅ​កន្លែង​ដ៏​រឥល ទ្រង់​ក៏​បោះ​គេ​ចុះទៅ​ឲ្យ​ត្រូវ​ហិន​វិនាស យីអើ គេ​ត្រូវ​អន្តរធាន​ទៅ​ជា​ឆាប់​អី​ម្ល៉េះ គេ​ត្រូវ​សាប​សូន្យ​ទៅ ដោយហេតុ​គួរ​ស្ញែង​ខ្លាច (ទំនុក​ដំកើង ៧៣:១៧-១៩) ។
ពេលណា​យើង​រៀន​អង្គុយ​ក្នុង​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះ ហើយ​គិត​អំពី​លោកិយ​នេះ ដោយ​នឹក​ចាំ​អំពី​សេចក្តី​ដែល​បាន​ចែង​អំពី​ភាពជា​ព្រះ​របស់​ព្រះអង្គ និង​ភាព​អស់​កល្ប​របស់​យើង យើង​អាច​មាន​ការ​យល់​ដឹង ដូច​អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​ថា មាន​បល្ល័ង្ក​មួយ​ដែល​ខ្ពស់​លើស​អស់​បល្ល័ង្ក​ទាំង​អស់​ក្នុង​ពិភពលោក​នេះ​ ។ ព្រះ​ទ្រង់​នឹង​សម្រេច​សេចក្តី​យុត្តិធម៌ ទោះ​មិនមែន​ក្នុង​តុលា​ការ​ក្នុង​នគរ​របស់​លោកិយ​នេះ ដែល​គ្រាន់​តែ​ជា​កំណត់​ចំណាំ​នៃ​ចុង​ទំព័រ​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​ប៉ុណ្ណោះ​ ។ ចូរ​កុំ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត ដោយសារ​មនុស្ស​ដែល​ហាក់​ដូចជា​មាន​ការ​ចម្រុង​ចម្រើន​ដែល​គ្មានន័យ​ ។ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ គឺជា​ក្សត្រ​ ។ ព្រះអង្គ​មាន​តួនាទី​កែ​ប្រែ​អ្វីៗ​ឲ្យ​បញ្ច្រាស​មកវិញ ដោយ​បង្វែរ​យើង​ចេញពី​ភាព​ងងឹត​ទៅ​រក​ពន្លឺ ពី​ទុក្ខសោក​ទៅ​រក​អំណរ ពី​សេចក្តី​ស្លាប់​ទៅ​រក​ជីវិត​ ។ ព្រះអង្គ​នឹង​សម្រេច​គោលបំណង​ទ្រង់​ ។ ព្រះ​អង្គ​កំពុង​ឱប​អ្នក និង​នាំ​ផ្លូវ​អ្នក ហើយ​ថ្ងៃ​មួយ អ្នក​នឹង​បាន​ឈរ​ជាមួយ​ព្រះអង្គ ក្នុង​សិរី​ល្អ (ទំនុក​ដំកើង ៧៣:២៣-២៤) ។ លោកិយ​នេះ​គ្មាន​អ្វី​អាច​ប្រៀប​ផ្ទឹម​នឹង​ព្រះអង្គ​បានទេ ហើយ​យើង​គ្មាន​ហេតុផល ដែល​ត្រូវ​ច្រណែន​មនុស្ស​ដែល​មាន​អ្វីៗ​គ្រប់​យ៉ាង​ក្នុង​លោកិយ តែ​គ្មាន​អ្វី​មាន​តម្លៃ​សោះ​នៅ​ចុង​បំផុត​ ។ ពេលណា​អ្នក​រអិល​ធ្លាក់​ចូល​ក្នុង​ការ​ច្រណែន ចូល​មើលទៅ​ព្រះអង្គ កែ​ប្រែ​ទស្សនៈ​របស់​អ្នក ហើយ​និយាយ​ជាមួយ​អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​ថា :
«នៅ​ស្ថាន​សួគ៌ តើ​ទូល​បង្គំ​មាន​អ្នកឯណា​ក្រៅពី​ទ្រង់ ហើយ​នៅ​ផែនដី​ទូល​បង្គំ​ប្រាថ្នា​ចង់​បានតែ​ទ្រង់​ទេ ឯ​សាច់ នឹង​ចិត្ត​ទូល​បង្គំ នោះ​នឹង​សាប​សូន្យ​ទៅ​បាន ប៉ុន្តែ​ ព្រះ​ទ្រង់​ជា​ទីពឹង​នៃ​ចិត្ត ហើយ​ជា​ចំណែក​មរដក​នៃ​ទូល​បង្គំ​ជា​ដរាប​ដែរ» (ទំនុក​ដំកើង ៧៣:២៥-២៦) ។


ខគម្ពីរ​ជញ្ជឹង​គិត៖ ទំនុក​ដំកើង ៧៣
គម្រោង​អាន​ព្រះគម្ពីរ​រយៈ​ពេល​១​ឆ្នាំ៖ អេសេគាល ៣៧-៣៩ និង យ៉ូហាន ១៨:១-១៨

ប្រភេទ