ផ្លូវចូលទៅរកព្រះ
ដោយAlistair Begg
October 27, 2026
«គឺធ្វើដោយសាររោងឧបោសថដ៏វិសេសជាង ហើយគ្រប់លក្ខណ៍ជាង ដែលមិនបានធ្វើដោយដៃ គឺថា មិនមែនជារបស់ផងលោកីយនេះទេ នោះទ្រង់បានយាងចូលទៅក្នុងទីបរិសុទ្ធបំផុត១ដងជាសំរេច ទាំងបានសេចក្ដីប្រោសលោះ នៅអស់កល្បជានិច្ច មិនមែនដោយយកឈាមពពែឈ្មោល ឬឈាមកូនគោទេ គឺដោយយកព្រះលោហិតនៃអង្គទ្រង់វិញ» ។ ហេព្រើរ ៩:១១-១២
រឿងក្នុងព្រះគម្ពីរមានភាពអស្ចារ្យនៅត្រង់ថា ព្រះទ្រង់បានជ្រាបថា យើងមិនអាចស្គាល់ ស្រឡាញ់ យល់ និងបម្រើព្រះអង្គបានទេ ហើយទ្រង់ក៏បានយាងមកប្រោសលោះ និងស្អាងយើងឡើង ។ ព្រះទ្រង់សម្រេចបានការប្រោសលោះយើង តាមរយៈព្រះរាជកិច្ចដ៏មានចេស្តាជាបន្តបន្ទាប់ ដែលឈានដល់កំរិតខ្ពស់បំផុត ក្នុងព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលព្រះអង្គបានចាត់ឲ្យមក ដើម្បីនាំយើងត្រឡប់ទៅរកទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះអង្គវិញ ។ នៅក្នុងការដករនាំង នៅចន្លោះព្រះ និងយើង ព្រះយេស៊ូវបានសម្រេចតួនាទីរបស់ទ្រង់ជាសម្តេចសង្ឃធំបំផុតរបស់យើង ។ អ្នកអានកណ្ឌគម្ពីរហេព្រើរដំបូងបំផុត គឺជាគ្រីស្ទបរិស័ទជនជាតិយូដា ដែលបានឆ្លងកាត់ការផ្លាស់ប្រែយ៉ាងខ្លាំង ដោយសារការដើរតាមព្រះយេស៊ូវ ជាពិសេសក្នុងការថ្វាយបង្គំ ។ ការប្ដេជ្ញាចិត្តរបស់ពួកគេក្នុងសេចក្តីជំនឿ មិនមានការបញ្ជាក់ដោយភាពស្ញប់ស្ញែងនៃទំហំ និងសម្រស់នៃសំណង់ព្រះវិហារ សម្លេង និងក្លិនគ្រឿងក្រអូបដែលគេបានដុតថ្វាយព្រះទៀត ហើយពួកគេក៏មិនចូលរួមនៅក្នុងការមើលសម្តេចសង្ឃចេញមកក្រៅ នៅថ្ងៃធួននឹងបាបដែរ ។
ការទាំងអស់នេះបានផ្លាស់ប្តូរ ដោយសារការសុគតរបស់ព្រះយេស៊ូវ នៅពេលដែលព្រះអង្គបានយាងមក ធ្វើជាដង្វាយលោះបាបយើង ។ ដែលសម្តេចសង្ឃនោះ បានចេញពីក្រោយវាំងនន កាលពីមុន ជាការបង្ហាញថា ដែលព្រះទ្រង់បានទទួលយកដង្វាយលោះបាបរបស់ពួកបណ្តាជនជាយ៉ាងណា នោះព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ ក៏បានយាងចេញពីផ្នូរ ដើម្បីប្រកាសអំពីដង្វាយរបស់ទ្រង់ដែលព្រះវរបិតាបានទទួលយ៉ាងនោះដែរ ។ វាំងនននោះបានរហែកហើយ (ម៉ាថាយ ២៧:៥១ ម៉ាកុស ១៥:៣៨ លូកា ២៣:៤៥) ។ ទ្វារឆ្ពោះទៅរកស្ថានសួគ៌បានបើកចំហរហើយ ។
តាមរយៈការបំពេញតួនាទីសម្តេចសង្ឃ ព្រះយេស៊ូវបានបើកផ្លូវឲ្យយើងចូលទៅរកព្រះ មួយដងជាសម្រេច ។ យើងមិនត្រូវការឲ្យសម្តេចសង្ឃចូលទៅក្នុងទីបរិសុទ្ធបំផុតម្តងហើយម្តងទៀត ពោលគឺមិនត្រូវការដង្វាយលោះបាបមួយទៀតទេ ។ ផ្ទុយនឹងពួកសង្ឃនៅគ្រាសញ្ញាចាស់ ដែល «ឈរធ្វើការងាររាល់តែថ្ងៃ ទាំងថ្វាយយញ្ញបូជាដដែលជាញឹកញយ ដែលពុំអាចនឹងដោះបាបបានឡើយ ។ តែទ្រង់វិញ ក្រោយដែលទ្រង់បានថ្វាយយញ្ញបូជាតែ១ ដោយព្រោះបាប នោះទ្រង់បានគង់ខាងស្ដាំព្រះ នៅជារៀងរាបដរាបទៅ» (ហេព្រើរ ១០:១១-១២) ។
ជាការពិតណាស់ អ្វីដែលអស្ចារ្យនោះគឺ ព្រះយេស៊ូវបានធ្វើអ្វីដែលគ្មាននរណាម្នាក់អាចធ្វើបាន ។ ព្រះអង្គជាសម្តេចសង្ឃដែលថ្វាយដង្វាយលោះបាប ហើយទន្ទឹមនឹងនោះ ព្រះអង្គផ្ទាល់គឺជាដង្វាយលោះបាប ។ ព្រះអង្គស្ម័គ្រព្រះទ័យទទួលទោស ដែលយើងសមនឹងទទួល ដោយសារបាបរបស់យើង ដើម្បីឲ្យយើងអាចអរសប្បាយនឹងការអត់ទោស និងការផ្សះផ្សាឲ្យជានឹងព្រះទាំងស្រុង ។
តើការនេះបាននាំមកនូវការផ្លាស់ប្តូរអ្វីខ្លះសម្រាប់យើង? ទីមួយ ការនេះបណ្តាលចិត្តយើងឲ្យមានការស៊ូទ្រាំ ។ អ្នកអានដំបូងបំផុត របស់កណ្ឌគម្ពីរសំបុត្រហេព្រើរ ហាក់ដូចជាចង់បែរខ្នងដាក់ប្រពៃណីនៃជំនឿគ្រាសញ្ញាចាស់ ។ ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវគឺជាសម្តេចសង្ឃ និងជាដង្វាយលោះបាបចុងក្រោយ និងខ្ពស់បំផុត ។ យើងមិនចាំបាច់ត្រូវទៅកន្លែងផ្សេងទេ ហើយយើងក៏គ្មានកន្លែងផ្សេងដែលត្រូវទៅដែរ ។ ទីពីរ ការនេះនាំឲ្យយើងមានទំនុកចិត្តក្នុងការអធិស្ឋាន ។ ខណៈពេលដែលយើងចូល តាមរយៈព្រះគ្រីស្ទ ទៅជិតព្រះដែលគង់នៅលើបល្ល័ង្ក យើងចូលដោយមិនមានការភ័យខ្លាច ដោយដឹងថា ព្រះអង្គបានអត់ទោសបាបឲ្យយើង ហើយយើងកំពុងនិយាយទៅកាន់ព្រះវរបិតាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ ។ តើអ្នកកំពុងពិបាកស៊ូទ្រាំក្នុងជំនឿ ឬពិបាកចូលទៅរកព្រះ ដោយទំនុកចិត្ត? ចូរមើលទៅព្រះយេស៊ូវ ជាសម្តេចសង្ឃរបស់អ្នក ដែលបានចូលក្នុងព្រះវត្តមានព្រះ ក្នុងរោងឧបោសថនៃស្ថានសួគ៌ ហើយចូរដឹងថា អ្នកមានអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ដែលអ្នកត្រូវការ ក្នុងព្រះអង្គ ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ ហេព្រើរ ៣:១-៦
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ២សាំយូអែល ៦-៨ និង ១យ៉ូហាន ១