Amy Boucher Pye

You are here:
ផែនការដែលព្រះទ្រង់មានសម្រាប់អ្នក

អ្នកស្រី​អេកនេស(Agnes) បាន​ចំណាយ​ពេល​៦​ឆ្នាំ ក្នុង​ការ​ព្យាយាម​ធ្វើ​ខ្លួន ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​ភរិយា​ដ៏​ល្អ​របស់​គ្រូ​គង្វាល ដោយ​យក​គំរូ​តាម​ម្តាយ​ក្មេក​ជា​ទីស្រឡាញ់​របស់​គាត់(ដែល​ជា​ភរិយា​របស់​គ្រូ​គង្វាល​ផង​ដែរ)។ នាង​គិត​ថា ដើម្បី​បំពេញ​តួនាទី​នេះ​ឲ្យ​បាន​ល្អ នាង​មិន​អាច​ធ្វើ​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ផង និង​ជាង​គំនូរ​ផង​បាន​ទេ ប៉ុន្តែ នៅ​ក្នុង​ការ​កប់​ភាព​ប៉ិន​ប្រសព្វ​របស់​ខ្លួន​ចោល នាង​ក៏​មាន​ជំងឺ​ធ្លាក់​ទឹក​ចិត្ត ហើយ​ក៏​បាន​សញ្ជឹង​គិត អំពី​ការ​ធ្វើ​អត្ត​ឃាត។ ពេល​នោះ​គ្រូ​គង្វាល​ម្នាក់ ដែល​ជា​អ្នក​ជិត​ខាង ក៏​បាន​ជួយ​នាំ​នាង​ចេញ​ពី​ភាព​ងងឹត​នោះ ដោយ​អធិស្ឋាន​ជា​មួយ​នាង ហើយ​​បាន​ឲ្យ​នាង​ចំណាយ​ពេល​តែង​និពន្ធ ឲ្យ​បាន​ពីរ​ម៉ោង រៀង​រាល់​ពេល​ព្រឹក។ ការ​នេះ​ក៏​បាន​ជួយ​នាង​ឲ្យ​ភ្ញាក់​រឭក ហើយ​ក៏​បាន​ស្គាល់​ការ​ត្រាស់​ហៅ ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​បើក​បង្ហាញ តាម​ពេល​ដែល​ទ្រង់​បាន​កំណត់។ នាង​ក៏​បាន​សរសេរ​ថា “ចំពោះ​ខ្លួន​ខ្ញុំ​ផ្ទាល់ ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស្គាល់​ខ្លួន​ឯង​ច្បាស់ ខ្ញុំ​ក៏​ត្រូវ​រៀន​ស្គាល់ និង​ប្រើ​អំណោយ​ទាន ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន”។ ក្រោយ​មក នាង​ក៏​បាន​បង្ហាញ​ថា នាង​រក​ឃើញ​ការ​ត្រាស់​ហៅ តាម​រយៈ​បទ​ចម្រៀង​របស់​ស្តេច​ដាវីឌ ដែល​បាន​ចែង​ថា “ចូរ​យក​ព្រះយេហូវ៉ា​ជា​សេចក្តី​អំណរ​របស់​អ្នក នោះ​ទ្រង់​នឹង​ប្រទាន​ឲ្យ​អ្នក​បាន​ដូច​បំណង​ចិត្ត”(ទំនុកដំកើង ៣៧:៤)។ ខណៈ​ពេល​ដែល​នាង​ចុះ​ចូល​នឹង​ការ​ដឹកនាំ​របស់​ព្រះ ដោយ​ទុក​ចិត្ត​ទ្រង់​(ខ.៥) ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​រៀប​ចំ​ផ្លូវ​សម្រាប់​នាង មិន​គ្រាន់​តែ​សម្រាប់​ការ​និពន្ធ​សៀវភៅ និង​ការ​គូរ​គំនូរ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ក៏​ដើម្បី​ជួយ​អ្នក​ដទៃ​ ឲ្យ​​មាន​ទំនាក់​ទំនង​កាន់​តែ​ល្អ​ជា​មួយ​ទ្រង់។​ ព្រះ​ទ្រង់​មាន​ការ​ត្រាស់​ហៅ សម្រាប់​យើង​ម្នាក់​ៗ មិន​គ្រាន់​តែ​ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​ដឹង​ថា យើង​ជា​កូន​ស្ងួន​ភ្ងា​របស់​ទ្រង់​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ក៏​ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​ស្គាល់​របៀប​ដ៏​វិសេស ដែល​យើង​អាច​បម្រើ​ទ្រង់ តាម​រយៈ​អំណោយ​ទាន និង​ចិត្ត​ឆេះ​ឆួល​របស់​យើង។ ព្រះ​អង្គ​នឹង​ដឹកនាំ​យើង…

Read article
ការចែកចាយអំពីព្រះយេស៊ូវ

បន្ទាប់ពី​លោក​ដ្វាយ ម៉ូឌី(Dwight Moody ឆ្នាំ ១៨៣៧-៩៩) បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​គ្រីស្ទ មិន​ទាន់​បាន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ផង អ្នក​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ​រូប​នេះ​ក៏​បាន​ប្តេជ្ញា​ថា គាត់​នឹង​មិន​ឲ្យ​ថ្ងៃ​នីមួយ​ៗ​កន្លង​ផុត​ទៅ ដោយ​មិន​បាន​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ យ៉ាង​ហោច​ណាស់ ឲ្យ​បាន​មនុស្ស​ម្នាក់​ ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ។ នៅ​ថ្ងៃ​ដ៏​មមាញឹក ពេល​ខ្លះ គាត់​បាន​ភ្លេច​ការ​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​របស់​គាត់ រហូត​ដល់​ពេល​ថ្ងៃ​បាន​កន្លង​ផុត​ទៅ។ នៅ​​យប់​មួយ​នោះ គាត់​ក៏​បាន​នឹក​ឃើញ ពេល​គាត់​កំពុង​គេង។ ពេល​គាត់​បោះ​ជំហាន​ចេញ​ក្រៅ គាត់​ក៏​បាន​គិត​ថា គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​នៅ​ខាង​ក្រៅ ពេល​ភ្លៀង​កំពុង​តែ​ធ្លាក់​ខ្លាំង​យ៉ាង​នេះ​ទេ។  បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​ឃើញ​បុរស​ម្នាក់​ដើរ​តាម​ផ្លូវ។ លោក​មូឌី​ក៏​បាន​ស្ទុះ​ទៅ​រក​បុរស​នោះ ហើយ​សុំ​ឲ្យ​បុរស​នោះ​ជ្រក​ក្រោម​ឆ័ត្រ​របស់​ខ្លួន ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​ត្រូវ​ទឹក​ភ្លៀង។ ពេល​គាត់​មាន​ឱកាស គាត់​ក៏​បាន​សួរ​បុរស​នោះ​ថា “តើ​អ្នក​មាន​កន្លែង​ជ្រក នៅ​ពេល​មាន​ព្យុះ​ភ្លៀង​ឬ​ទេ? តើ​ខ្ញុំ​អាច​និយាយ​អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ ប្រាប់​អ្នក​បាន​ទេ?” លោក​មូឌី​មាន​ការ​ប្រុង​ប្រៀប​ខ្លួន ដើម្បី​ផ្សាយ​អំពី​របៀប​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ជួយ​សង្រ្គោះ​យើង ឲ្យ​រួច​ពី​ផល​វិបាក​នៃ​អំពើ​បាប​របស់​យើង។ គាត់​បាន​អនុវត្ត​តាម​បង្គាប់​របស់​ព្រះ ឲ្យ​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​ប្រកាស​ព្រះ​នាម​ព្រះ​អង្គ និង​សរសើរ​ពី​កិច្ចការ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ទ្រង់​ នៅ​កណ្តាល​ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ(អេសាយ ១២:៤)។ ព្រះ​ទ្រង់​មិន​គ្រាន់​តែ​បាន​ត្រាស់​ហៅ​រាស្រ្ត​ទ្រង់ ឲ្យ “ប្រកាស​ថា ព្រះ​នាម​ទ្រង់​ខ្ពស់​វិសេស”ប៉ុណ្ណោះ​ទេ(ខ.៤) តែ​ពួក​គេ​ក៏​ត្រូវ​ចែក​ចាយ​ថា ទ្រង់​ជា​សេចក្តី​សង្រ្គោះ​របស់​ពួក​គេ​ផង​ដែរ​(ខ.២)។ ជា​ច្រើន​សតវត្សរ៍​ក្រោយ​មក ព្រះ​អង្គ​នៅ​តែ​ត្រាស់​ហៅ​យើង ឲ្យ​ប្រាប់​គេ អំពី​ការ​អស្ចារ្យ នៃ​ការ​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​យក​កំណើត​ជា​មនុស្ស សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង…

Read article
ធ្វើជាកូនរបស់ព្រះជារៀងរហូត

ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​ថ្វាយ​បង្គំ ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ចូល​រួម ជា​មួយ​ឪពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ យើង​បាន​កាន់​ដៃ​គ្នា តាម​ទម្លាប់​ជា​ធម្មតា ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​សូត្រ​សេចក្តី​អធិស្ឋាន​នៃ​ព្រះ​អម្ចាស់​ទាំង​អស់​គ្នា។ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ឈរ​ ដោយ​ដៃ​ម្ខាង​កាន់​ដៃ​ម្តាយ​របស់​ខ្ញុំ​ ហើយ​ម្ខាង​ទៀត​កាន់​ដៃ​ឪពុក​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​គិត​ថា ខ្ញុំ​នឹង​ធ្វើ​ជា​កូន​ស្រី​របស់​ពួក​គាត់​ជា​រៀង​រហូត។ ទោះ​បី​ជា​ខ្ញុំ​បាន​ចូល​ដល់​វ័យ​កណ្តាល​ហើយ​ក្តី គេ​នៅ​តែ​អាច​ហៅ​ខ្ញុំ​ថា “កូន​របស់​លោក​លេអូ និង​អ្នក​ស្រី​ហ្វ៊ីលីស”។ ខ្ញុំក៏​បាន​នឹក​ចាំ​ថា ខ្ញុំ​មិន​គ្រាន់​តែ​ជា​កូន​ស្រី​របស់​ពួក​គាត់​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ក៏​នឹង​ធ្វើ​ជា​កូន​របស់​ព្រះ​ជា​រៀង​រហូត​ផង​ដែរ។ សាវ័ក​ប៉ុល​ចង់​ឲ្យ​ពួក​ជំនុំ នៅ​ទីក្រុង​រ៉ូម​ដឹង​ថា ពួក​គេ​មាន​អត្ត​សញ្ញាណ​ជា​កូន ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ទទួល​ចិញ្ចឹម ក្នុង​មហា​គ្រួសារ​របស់​ទ្រង់​(រ៉ូម ៨:១៥)។ ដោយ​សារ​ពួក​គេ​បាន​កើត​ពី​ព្រះ​វិញ្ញាណ​(ខ.១៤) នោះ​ពួក​គេ​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​រស់​នៅជា​ទាសករ​នៃ​ការ​អ្វី​ដែល​គ្មាន​ប្រយោជន៍​ពិត​ប្រាកដ​នោះ​ឡើយ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ តាម​រយៈ​អំណោយ​ទាន​នៃ​ព្រះ​វិញ្ញាណ ពួក​គេ​បាន​ធ្វើ​ជា “​អ្នក​គ្រង​មរដក​នៃ​ព្រះ​ជា​មួយ​នឹង​ព្រះគ្រីស្ទ”(ខ.១៧)។ សម្រាប់​អ្នក​ដែល​ដើរ​តាម​ព្រះ​គ្រីស្ទ តើ​ការ​ស្គាល់​អត្ត​សញ្ញាណ​ដ៏​ពិត​នេះ នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​អ្វី​ខ្លះ? គឺ​នឹង​នាំ​ឲ្យ​ផ្លាស់​ប្តូរ​អ្វីៗ​គ្រប់​យ៉ាង។​ អត្ត​សញ្ញាណ​ដែល​យើង​មាន ក្នុង​នាម​ជា​កូន​របស់​ព្រះ ផ្តល់​ឲ្យ​យើង​នូវ​មូល​ដ្ឋាន​គ្រឹះ និងផ្លាស់​ប្តូរ​ទស្សនៈ​ដែល​យើង​មាន​ចំពោះ​ខ្លួន​ឯង និង​ចំពោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​។ ឧទាហរណ៍ ពេល​យើង​ដឹង​ថា យើង​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​មហា​គ្រួសារ​របស់​ព្រះ យើង​នឹង​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​បោះ​ជំហាន​ចេញ​ពី​ភាព​ស្រណុក​ស្រួល​របស់​យើង ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​ដើរ​តាម​ទ្រង់។ យើង​ក៏​នឹង​មាន​សេរីភាព រួច​ផុត​ពី​ការ​ស្វែង​រក​ការ​សរសើរ​ពី​អ្នក​ដទៃ។ នៅ​ថ្ងៃ​នេះ សូម​យើង​ជញ្ជឹង​គិត អំពី​អត្ថ​ន័យ​នៃ​ការ​ធ្វើ​ជា​កូន​ព្រះ​ចុះ។—AMY BOUCHER PYE

Read article
អ្នកនាំព្រះរាជសារ

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​ចូល​រួម​សន្និសិទ​មួយ។ ស្រ្តី​ម្នាក់​ដែល​កំពុង​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​សន្និសិទ​នោះ បាន​ហុច​ក្រដាស​មួយ​សន្លឹក​ឲ្យ​ខ្ញុំ ដែល​មាន​សរសេរ​អក្សរ​ពី​លើ​ថា “ខ្ញុំ​មាន​ដំណឹង​មួយ សម្រាប់​អ្នក”។ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា តើ​ខ្ញុំ​គួរ​មាន​អារម្មណ៍​ភ័យ​អរ ឬ​រំភើប​រីក​រាយ​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​ត្រូវ​មាន​អំណរ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ពាក្យ​ដែល​គេ​បាន​សរសេរ​នៅ​ខាង​ក្រោម​ថា “អ្នក​មាន​ក្មួយ​ប្រុស​ម្នាក់​ហើយ!” សារ​ដែល​យើង​ទទួល អាច​ជា​ដំណឹង​ល្អ ដំណឹង​អាក្រក់ ឬ​ផ្ទុក​ទៅ​ដោយ​ពាក្យ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ជម្រុញ​ចិត្ត​យើង។ នៅ​គ្រា​សញ្ញា​ចាស់ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ប្រើ​ហោរា​របស់​ទ្រង់ ឲ្យ​នាំ​ព្រះ​រាជសារ​នៃ​សេចក្តី​សង្ឃឹម ឬ​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ។ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​យើង​ពិនិត្យ​មើល​ព្រះរាជសារ​ទ្រង់​ឲ្យ​បាន​ជិត យើង​នឹង​ឃើញ​ថា សូម្បី​តែ​នៅ​ក្នុង​ព្រះរាជសារ​នៃ​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ ក៏​ព្រះ​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​នាំ​យើង​ ទៅរក​ការ​ប្រែ​ចិត្ត ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា និង​ការ​ស្អាង​ឡើង​វិញ។ យើង​អាច​ឃើញ​ព្រះ​រាជសារ​ទាំង​ពីរ​ប្រភេទ​នេះ នៅ​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ម៉ាឡាគី ជំពូក​៣ ដែល​ក្នុង​នោះ ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​សន្យា​ថា នឹងចាត់​អ្នក​នាំ​ព្រះ​រាជ​សារ ឬ​ទូត​របស់​ទ្រង់​ម្នាក់ ឲ្យ​រៀប​ចំ​ផ្លូវ​ថ្វាយ​ទ្រង់។ ក្រោយ​មក លោក​យ៉ូហាន​បាទីស្ទ​ក៏​បាន​ប្រកាស​អំពី​ការ​យាង​មក​នៃ​អ្នក​នាំ​ព្រះ​រាជសារ​ដ៏​ពិត គឺ​ព្រះ​យេស៊ូវ​(មើល​ម៉ាថាយ ៣:១១) ដែល​ទ្រង់​ជា “ទូត​ដែល​នាំ​សេចក្តី​សញ្ញា”(ម៉ាឡាគី ៣:១) ដែល​នឹង​សម្រេច​ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា​របស់​ព្រះ។ ប៉ុន្តែ ទ្រង់​ប្រៀប​ដូច​ជា ​“​ភ្លើង​របស់​ជាង​សំរង ហើយ​ដូច​ជា​ក្បុង​របស់​ជាង​ប្រមោក”(ខ.២) ដ្បិត​ទ្រង់​នឹង​បន្សុទ្ធ​អ្នក​ដែល​ជឿ​ព្រះ​បន្ទូល​ទ្រង់ ឲ្យ​បាន​បរិសុទ្ធ។ ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​បញ្ជូន​ព្រះ​រាជ​សា​របស់​ទ្រង់​មក…

Read article
សំបុត្រនៅថ្ងៃណូអែល

រៀង​រាល់​ពេល​រដូវ​កាល​នៃ​បុណ្យ​ណូអែល​មក​ដល់ មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ​តែង​តែ​សរសេរ​សំបុត្រ​ដ៏​វែង​មួយ​ច្បាប់ ផ្ញើ​ភរិយា​របស់​គាត់ ដោយ​និយាយ​រំឭក​អំពី​ពេល​កន្លង​ទៅ ហើយ​នឹក​ស្រមៃ​អំពី​ពេល​អនាគត។ គាត់​តែង​តែ​សរសេរ​ប្រាប់​ភរិយា​គាត់​ថា គាត់​ស្រឡាញ់​នាង​ខ្លាំង​ប៉ុណ្ណា ហើយ​ហេតុ​អ្វី​គាត់​ស្រឡាញ់​នាង។ គាត់​ក៏​បាន​សរសេរ​សំបុត្រ​ទៅ​កាន់​កូន​ស្រី​គាត់​ម្នាក់​ៗ​ផង​ដែរ។ ពាក្យ​សម្តី​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​គាត់ បាន​ធ្វើ​ជា​អំណោយ​ថ្ងៃ​ណូអែល​ដែល​មិន​អាច​ភ្លេច​បាន។​ យើង​ក៏​អាច​និយាយ​ផង​ដែរ​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​គឺ​ជា​សំបុត្រ​ថ្ងៃ​ណូអែល​ដំបូង​បំផុត ព្រោះ​ទ្រង់​ជា​ព្រះ​បន្ទូល​ដែល​បាន​យក​កំណើត​ជាមនុស្ស​។ បទ​គម្ពីរ​ដំណឹង​ល្អ​យ៉ូហាន​បាន​និយាយ​សង្កត់​ធ្ងន់​ អំពី​សេចក្តី​ពិត​នេះ​ថា “កាល​ដើម​ដំបូង​មាន​ព្រះបន្ទូល ព្រះបន្ទូល​ក៏​គង់​នៅ​ជា​មួយនឹង​ព្រះ ហើយ​ព្រះបន្ទូល​នោះ​ឯង​ជា​ព្រះ”(យ៉ូហាន ១:១)។ នៅ​សម័យ​ដើម ក្នុង​ភាសា​ក្រិក ពាក្យ “ឡូហ្គូស” ប្រែ​មក​ថា ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ។ ព្រះ​បន្ទូល ដែល​ជា​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​តែ​មួយ​របស់​ព្រះ​វរបិតា “បាន​ត្រឡប់​ជា​សាច់​ឈាម ហើយ​បាន​ស្នាក់​នៅជា​មួយ​នឹង​យើង​រាល់​គ្នា”(ខ.១៤)។ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​បើក​បង្ហាញ​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់​យ៉ាង​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ តាម​រយៈ​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​ជា​ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ព្រះ។ ទេវវិទូ​ទំាង​ឡាយ​បាន​ព្យាយាម​ស្វែង​យល់​អំពី​អាថ៌​កំបាំង​ដ៏​មាន​ន័យ​នេះ អស់​ជា​ច្រើន​សតវត្សរ៍​មក​ហើយ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ យើង​អាច​ដឹង​ច្បាស់​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​ជា​ព្រះ​បន្ទូល​នៃ​ព្រះ ដែល​បាន​នាំ​ពន្លឺ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ពិភព​លោក​ដ៏​ងងឹត(ខ.៩)។​ កាល​បើ​យើង​ជឿ​ទ្រង់ នោះ​យើង​បាន​ក្លាយ​ជា​កូន​ស្ងួន​ភ្ញា​របស់​ព្រះ ដែល​ជា​អំណោយ​ដ៏​វិសេស​(ខ.១២)។ ព្រះយេស៊ូវ​ជា​សំបុត្រ​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ផ្ញើ​មក​យើង។​ ទ្រង់​បាន​យាង​មក និង​បាន​គង់​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​យើង​។ នោះ​ហើយ ជា​អំណោយ​ដ៏​អស្ចារ្យ​នៃ​ថ្ងៃ​ណូអែល។—AMY BOUCHER PYE

Read article
កិច្ចការនៅទីលាក់កំបាំង

កាល​ពី​មុន ខ្ញុំ​មាន​កិច្ច​ការ​សាលា​ដ៏​ធំ​មួយ ដែល​ត្រូវ​ធ្វើ។ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​មាន​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​ខ្លាច​មិន​អាច​បញ្ចប់​វា ឲ្យ​ទាន់​ពេល​កំណត់។ ស្ថិត​ក្នុង​ពេល​ដ៏​ថប់​បារម្ភ​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ទទួល​ក្រដាសលើក​ទឹក​ចិត្ត​បី​សន្លឹក ពី​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​មួយ​ចំនួន។ ពួក​គេ​ម្នាក់​ៗសុទ្ធ​តែ​និយាយ​ថា “ព្រះ​អង្គ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ​អំពី​អ្នក ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​អធិស្ឋាន​នៅ​ថ្ងៃនេះ”។ ខ្ញុំ​មាន​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ណាស់ ពេល​ដែល​មិត្ត​ភិក្ត​ទាំង​នោះ​បាន​ទំនាក់​ទំនង​មក​ខ្ញុំ ដោយ​មិន​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ជួប​រឿង​អ្វី ហើយ​ខ្ញុំ​ជឿ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បានប្រើ​ពួក​គេ ជា​អ្នក​នាំ​សារ​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ស្គាល់​អំណាច​នៃ​ការ​អធិ​ស្ឋាន ពេល​ដែល​គាត់​សរសេរ​សំបុត្រ ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ទីក្រុង​កូរិនថូស។ គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា គាត់​ជឿ​ថា ព្រះ​ទ្រង់​នឹង​បន្ត​រំដោះ​ពួក​គេ ឲ្យ​រួច​ពី​ទុក្ខ​លំបាក ដោយសារ​ពួក​គេ​បាន​ជួយ​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​គាត់​(២កូរិនថូស ១:១០-១១)។ ហើយ​នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ឆ្លើយ​តប ការ​អធិស្ឋាន​របស់​ពួក​គេ សិរីល្អ​របស់​ទ្រង់​នឹង​បាន​ដំកើងឡើង ខណៈ​ពេល​ដែល​រាស្រ្ត​របស់​ទ្រង់​អរ​ព្រះ​គុណ​ទ្រង់ សម្រាប់ “ការ​ឆ្លើយ​តប ចំពោះ​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​មនុស្ស​ជា​ច្រើន”(ខ.១១)។ មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ និង​ពួក​ជំនុំ​ដែល​ជួយ​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​សាវ័ក​ប៉ុល កំពុង​តែ​ចូល​រួម នៅ​ក្នុង​ការងារ​ទូល​អង្វរ ដែល​លោក​អូសវល ឆេមប័រ(Oswald Chambers) បាន​ហៅ​ថា “កិច្ចការ​នៅ​ទី​កំបាំង ដែល​នាំ​មក​នូវ​ផល​ផ្លែ ដែល​ថ្វាយ​សិរីល្អ​ដល់​ព្រះ​វរ​បិតា”។ ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​ផ្តោត​គំនិត និង​ចិត្ត​របស់​យើង ទៅ​លើ​ព្រះ​យេស៊ូវ យើង​បាន​ដឹង​ថា ទ្រង់​កំពុង​តែ​កែ​ច្នៃ​យើង ដោយ​រាប់​បញ្ចូល​របៀប​នៃ​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​យើង​ផង​ដែរ។ ទ្រង់​ជួយ​ឲ្យ​យើង​អាច​ឲ្យ​អំណោយ​នៃ​ការ​ទូល​អង្វរ​ដ៏​ពិត សម្រាប់​មិត្ត​សំឡាញ់ សមាជិក​គ្រួសារ…

Read article
ការចាប់សត្វចចក

ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​​កំពុងជជែកគ្នា តាម​ទូរស័ព្ទ ជា​មួយ​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​យើង​ម្នាក់ ដែល​កំពុង​រស់​នៅ​ក្បែរ​មាត់​សមុទ្រ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បង្ហាញ​​នូវចិត្ត​រីករាយ នៅ​ក្នុង​ការ​ស្តាប់​សម្លេង​សត្វ​រំពេរ​ស្រែក​យំ។ នាង​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប​ថា សម្រាប់​នាង សត្វ​រំពេរ​ទាំ​ងនោះជា​សត្វ​ចង្រៃ ព្រោះ​ពួក​វា​បាន​រំខាន​នាង​ជា​រៀងរាល់​ថ្ងៃ។ ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​រស់​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​ឡុងដ៍ ខ្ញុំ​ក៏​មាន​អារម្មណ៍​ដូច​នេះ ចំពោះ​សត្វ​កញ្រ្ជោង​ផង​ដែរ។ ខ្ញុំ​មិន​គិត​ថា ពួក​វា​ជា​សត្វ​ដែល​គួ​រឲ្យ​ស្រឡាញ់​នោះទេ​ តែ​វា​ជា​សត្វ​ដែល​ដើរ​ចុះ​ដើរ​ឡើង​ៗ ក្នុង​តំបន់​ដែល​ខ្ញុំ​រស់​នៅ ដោយ​បន្សល់​ទុក​នូវ​សំរា​មរា​យប៉ាយ និង​​ក្លិន​ស្អុយ។ ស្តេច​សាឡូម៉ូន​បាន​មានប​ន្ទូល​ អំពី​សត្វ​ចចក នៅ​ក្នុង​បទ​កំណាព្យ​ស្នេហា នៃ​កណ្ឌ​គម្ពីរ​បទ​ចម្រៀង​សាឡូម៉ូន ដែល​ជាកណ្ឌ​គម្ពីរ​សញ្ញា​ចាស់ ដែល​បាន​បើក​បង្ហាញ​នូវ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់រ​វាង​ប្តី និង​ប្រពន្ធ ហើយ​អ្នក​អធិប្បាយ​ព្រះ​បន្ទូល​មួយ​ចំនួនជឿ​ថា រឿង​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​នេះ ជា​រឿង​ប្រៀប​ប្រដូច អំពី​​ទំនាក់​ទំន​ងរវា​ងព្រះ​ជា​ម្ចាស់ និង​រាស្រ្ត​របស់​ទ្រង់។ ក្នុងរឿង​នេះ កូនក្រមុំ​​បាន​​ដា​ស់​តឿន អំពី​​កូ​ន​ចចក ដោយ​សុំ​ឲ្យ​កូន​កំឡោះ​របស់​នាង ទៅ​ចាប់​ពួក​វា(២:១៥)។ សត្វ​ចចក​ទាំង​នោះ អាចបំផ្លាញ​ដំណំា​ក្នុង​ចំការ​ទំពាំង​បាយ​ជូរ ដោយសារ​វា​ឃ្លាន​ផ្លែ​ទំពាំង​បាយ​ជូរ។ ខណៈ​ពេល​ដែល​កូ​នក្រមុំ​កំពុង​ទន្ទឹង​រង់​ចាំ​ការរស់​នៅ​ជា​ប្តី​ប្រពន្ធ នាង​មិន​ចង់​ឲ្យ​សត្វ​ចង្រៃ​ទាំង​នោះ រំខាន​ចំណង​នៃសេ​ចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​នាង​ឡើយ។ តើ “សត្វ​ចចក” អាច​រំខាន​ទំនាក់​ទំនង ដែល​យើង​មាន​ជា​មួ​យ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ដោយ​របៀប​ណា? សម្រាប់​ខ្ញុំ សត្វ​ចចក​នោះ គឺ​ជា​ការ​រំខាន​​របស់​អ្នក​ដែល​បាន​ធ្វើ​ការ​ស្នើ​សុំ​មក​ខ្ញុំ​ច្រើន​ពេក ដែល​អាច​ធ្វើឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា មិ​ន​អាច​ទ្រាំ​ទ្រ​បាន និង​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត។ ពេល​ខ្លះ ការ​រំខាន​នោះ អាច​ជា​ជម្លោះ​នៅ​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​ដែល​ខ្ញុំបា​ន​ជួប…

Read article
ភាពសប្បុរស ដែលមិនបានរំពឹងទុក

មាន​ពេល​មួយ មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ​ម្នាក់ កំពុង​តែ​រង់​ចាំ​បង់​ប្រាក់ សម្រាប់​គ្រឿង​ទេស​ដែល​គាត់​បាន​ទិញ នៅ​ក្នុង​ផ្សា​ទំនើប​។ ពេល​នោះ មាន​បុរស​ម្នាក់​ដែល​ឈរ​នៅ​ពី​មុខ​នាង បាន​ងាក​មក​ក្រោយ ហើយ​ក៏​បាន​ហុច​បណ្ណ​បញ្ចុះ​តម្លៃ ១៤​ដុល្លាឲ្យ​នាង សម្រាប់​ការ​បង់​ថ្លៃ​ទំនិញ។ ដោយ​សារ​នាង​មាន​ការ​ហត់​នឿយ ហើយ​មិន​បាន​គេង​ឲ្យ​គ្រប់​គ្រាន់​ផង​នោះ នាងក៏​បាន​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក  ដោយសារ​អំពើ​សប្បុរស​របស់​គាត់។ បន្ទាប់​មក នាង​ក៏​បាន​អស់​សំណើច ចំពោះ​ខ្លួន​ឯង ដែល​បាន​យំ​នៅ​ពេល​នោះ។ ភាព​សប្បុរស​ដែល​មិន​បាន​រំពឹង​ទុក​នេះ បាន​ប៉ះពាល់​ចិត្ត​នាង​ណាស់ ហើយ​ក៏​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​នាង​នូវ​សេចក្តី​សង្ឃឹម ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​នាង​កំពុង​តែ​ខ្សោះ​អស់​កម្លាំង។ នាង​ក៏​បាន​ថ្វាយ​ការ​អរ​ព្រះ​គុណ​ដល់​ព្រះជា​ម្ចាស់ សម្រាប់​សេចក្តី​ល្អ​របស់​ទ្រង់ ដែល​បាន​ប្រទាន​មក​នាង តាម​រយៈ​មនុស្ស​ម្នាក់ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ។ ការ​បង្រៀន​អំពី​ការ​ឲ្យ ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​ប្រធាន​បទ ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​លើក​យក​មក​សរសេរ នៅ​ក្នុង​សំបុត្រ ដែល​គាត់​បាន​សរសើរ​ផ្ញើ​ទៅ​សាសន៍​ដទៃ ដែល​ជា​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ នៅ​ទីក្រុង​អេភេសូរ។ គាត់​បាន​បង្រៀន​ពួក​គេ ឲ្យ​លះ​បង់​ជីវិត​ចាស់​ចោល ហើយ​ឱប​ក្រសោប​យក ជីវិត​ថ្មី​វិញ ដ្បិត​ពួក​គេ​បាន​ទទួល​សេចក្តី​សង្រ្គោះ ដោយ​សារ​ព្រះ​គុណ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ហើយ​។ គាត់​ក៏​បាន​បក​ស្រាយ​ថា ព្រះ​គុណ​ដែល​ជួយ​សង្រ្គោះ​នេះ បណ្តាល​ចិត្ត​យើង ឲ្យ​ចង់ “ធ្វើ​ការ​ល្អ” ដ្បិត​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​បង្កើត​យើង ឲ្យ​មាន​រូប​ភាព​ដូច​ទ្រង់ ហើយ​ជា “ស្នា​ព្រះ​ហស្ត”របស់​ទ្រង់(២:១០)។ យើង​អាច​ចែក​ផ្សាយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ តាម​រយៈ​ការ​ប្រព្រឹត្ត​របស់​យើង​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ដូច​បុរស​ដែល​នៅ​ផ្សារ​ទំនើប​នោះ​ដែរ។ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ដើម្បី​ចែក​ចាយ​អំពី​ព្រះ​គុណ​ព្រះ…

Read article
ការរើសកួរស្រូវក្នុងស្រែ

មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ​ម្នាក់ ដែល​ជា​ជន​ជាតិ​តង់ហ្សានី មាន​ចក្ខុ​វិស័យ​ចង់​កែ​ប្រែ​ដី​មួយ​កន្លែង ដែល​គេ​បាន​ទុក​ចោល នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​ដូដូម៉ា។ ដោយសារ​គាត់​មើល​ឃើញ​តម្រូវ​ការ​របស់​ស្ដ្រី​មេម៉ាយ​មួយ​ចំនួន ក្នុង​តំបន់​នោះ អ្នក​ស្រី​រស់(Ruth) ចង់​ប្រែ​ក្លាយ​ដីប៉ុន្មាន​ហិចតា​នេះ ទៅ​ជា​កន្លែង​ចិញ្ចឹម​មាន់ និង​ដាំ​ដំណាំ​ផ្សេង​ៗ។ ការ​ដែល​គាត់​មាន​ចក្ខុ​វិស័យ ក្នុង​ការ​បំពេញ​តម្រូវ​ការ​របស់​អ្នក​ដែល​ខ្វះ​ខាត មាន​ឫស​គល់​នៅ​ក្នុង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​គាត់​មាន​ចំពោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ហើយ​នាង​បាន​ទទួល​ការ​បណ្ដាល​ចិត្ត​ មក​ពី​តួ​អង្គ​នាង​រស់ នៅ​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ។ នៅ​គ្រា​សញ្ញា​ចាស់ ក្រឹត្យ​វិន័យ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ជន​ក្រីក្រ ឬ​ជន​បរទេស​ច្រូត ឬ​រើស​កួរ​ស្រូវ នៅ​កៀនស្រែ​(លេវីវិន័យ ១៩:៩-១០)។ នាង​រស់(នៅ​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ) គឺ​ជា​ជន​បរទេស ហើយ​ត្រូវ​បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ រើស​កួរ​ស្រូវ​ធ្វើ​ជា​អាហារ សម្រាប់នាង និង​ម្ដាយ​ក្មេក​របស់​នាង។ ទី​បំផុត នាង​រស់ និង​នាង​ណាអូមី​ក៏​បាន​ទទួល​បាន​ជម្រក និង​ការ​ការពារ​ដ៏​ល្អ បន្ទាប់​ពី​បាន​រើស​កួរ​ស្រូវ ក្នុង​ស្រែ​របស់​លោក​បូអូស ដែល​ជា​បងប្អូន​សាច់​ជិត។ នាង​រស់​បាន​ប្រើ​ភាព​វៃ​ឆ្លាត និង​ខំ​ប្រឹង​ប្រែង​ធ្វើ​ការ នៅ​ពេល​ថ្ងៃ ដោយ​ខំ​រើស​សន្សំ​ទុក​ស្បៀង​អាហារ នៅ​កៀន​ស្រែ​មក ហើយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​ប្រទាន​ពរ​ដល់​នាង។ ទឹក​ចិត្ត​ស្រឡាញ់​របស់​នាង​រស់ ដែល​ជា​មិត្តភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ និង​ការ​លះ​បង់​របស់​នាង​រស់ ដែល​ជា​តួ​អង្គ​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ នាំ​ឲ្យ​ខ្ញុំអរ​ព្រះ​គុណ​ដល់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ សម្រាប់​ការ​ដែល​ទ្រង់​ថែរក្សា​ជន​ក្រីក្រ និង​អ្នក​ទន់​ខ្សោយ​។ អ្នក​ទាំង​ពីរ​សុទ្ធ​តែ​បាន​បណ្តាល​ចិត្ត​ខ្ញុំ ឲ្យ​ខ្ញុំ​រក​វិធី​ជួយ​អ្នក​ដទៃ ក្នុង​សហគមន៍​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​ជួយ​ឲ្យ​បាន​ទូ​លំទូលាយ​ថែម​ទៀត…

Read article
ស្នាមឆ្លាក់ នៅលើព្រះហស្ដទ្រង់

លោក​ឆាល ស្ពើជីន ( Charles Spurgeon) បាន​បម្រើ​ព្រះ​នៅ​ព្រះវិហារ នៅ​ទីក្រុង​ឡុងដ៍ ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ ក្នុង​អំឡុងទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ១៨០០។ កាល​នោះ​គាត់​ចូល​ចិត្ត​អធិប្បាយ បទគម្ពីរ អេសាយ ៤៩:១៦ ដែល​បាន​ចែង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ចារឹក​យើង​ទុក ​នៅ​ផ្ទៃ​បាត​ព្រះ​ហស្ត​របស់​ទ្រង់។ គាត់​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “បទ​គម្ពីរ​ដ៏​ល្អ​ដូច​នេះ គឺ​ត្រូវ​ឲ្យ​យើង​យក​មក​អធិប្បាយ​រាប់រយ​ដង!” សេចក្តី​ដែល​បាន​ចែង​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​នេះ ពិត​ជា​មាន​តម្លៃ​ណាស់ បាន​ជា​យើង​អាច​យក​មក​ពិចារណា ​នៅ​ក្នុង​គំនិត​របស់​យើង ម្ដង​ហើយ​ម្ដង​ទៀត។ លោក​ស្ពើជីន បាន​បក​ស្រាយ​យ៉ាង​ក្បោះ​ក្បាយ អំពី​សេចក្ដី​សន្យា​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ ដល់​ពួក​អ៊ីស្រាអែល ជា​រាស្ដ្រ​ទ្រង់ ដែល​សេចក្តី​សន្យា​នេះ បាន​ជាប់​ទាក់​ទង​នឹង​ព្រះ​យេស៊ូវ ជា​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​នៃ​ព្រះ ដែល​ទ្រង់​បាន​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ជំនួស​យើង​រាល់​គ្នា។ លោក​ស្ពើជិន​បាន​សួរ​ថា “តើ​ស្នាម​របួស នៅ​ក្នុង​ព្រះហស្ដ​ទ្រង់ គឺ​ជា​អ្វី​? . . . គឺ​ជា​ស្នាម​ឆ្លាក់ ដែល​អ្នក​ឆ្លាក់​បានយក​ដែក​គោល មក​ឆ្លាក់ ដោយ​ដំ​នឹង​ញញួរ។ ទ្រង់​បាន​ជាប់​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ដើម្បី​ឲ្យ​ព្រះ​ទ្រង់​អាច​នឹង​ឆ្លាក់​រាស្ដ្រ​ទ្រង់ ជាប់​នៅ​លើបាត​ព្រះ​ហស្ត​របស់​ទ្រង់”។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​សន្យា ថានឹង​ឆ្លាក់​រាស្រ្ដ​របស់​ទ្រង់ ជាប់​នៅ​លើ​ព្រះ​ហស្ដ​របស់​ទ្រង់  ដូច​នេះ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​លាត​ព្រះ​ហស្ដ​របស់​ទ្រង់ នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ​ទទួល​ការ​ដំដែក​គោល…

Read article