Dave Branon

You are here:
រស់នៅ ក្នុងសេចក្តីស្រឡាញ់

ខ្ញុំមាន​មិត្ត​ភ័ក្តិ​ម្នាក់ឈ្មោះ​ រុកហ៊ែ្សន(Roxanne) កំពុង​រស់​នៅ​ក្នុ​ងប្រ​ទេ​សមួ​យ នៅ​ទ្វីប​អាហ្វ្រិក ​ដែលនៅ​ទីនោះ​ ទឹក​ជាធ​នធា​នដែ​លមា​នត​ម្លៃណា​ស់។ ជាញឹ​កញា​ប់ ប្រជាជន​នៅទី​នោះ ត្រូវ​ធ្វើដំណើ​រទៅ​យក​ទឹ​ក តាមប្រ​ឡាយទឹ​ក​តូច​ៗ​ ដែល​មានទឹ​កក​ខ្វក់ នៅ​តំបន់ឆ្ងា​យៗ​ ដែល​បណ្តាលឲ្យមាន​ជម្ងឺ​ និងបា​ត់ប​ង់ជី​វិត។ ការ​ខ្វះខា​ត​ទឹ​ក បាន​ធ្វើឲ្យ​គេមា​នកា​រពិ​បាក នៅ​ក្នុង​ការបង្កើត​អង្គ​ការកុ​មារ​កំព្រា ឬ​ព្រះវិហា​រ ដើម្បី​បម្រើប្រ​ជាជន​។ ប៉ុន្តែ បញ្ហានេះ​បាន​​ចាប់​ផ្តើម​មាន​ការ​ប្រែប្រួល។​​       តាម​រយៈ​ការ​ដឹក​នាំរ​បស់រ៉ុ​កហ៊ែ្សន និងអំ​ណោយ​សប្បុរ​ស​ធម៌ របស់​ពួកជំ​នុំដែ​លមា​នក្តី​ស្រ​ឡាញ់ ​នៅតាម​ប​ណ្តាព្រះ​វិហារ​ដែល​មាន​ភា​ព​រឹ​ង​មាំ ឥឡូវ​នេះ គេ​កំពុង​តែ​ជីក​អណ្តូងទឹ​ក។​ យ៉ាង​ហោ​ច​ណា​ស់ មាន​អណ្តូងទឹ​ក​៦​ ដែល​កំពុង​ដាក់​ឲ្យ​ប្រើ​ប្រាស់ ដោយ​អនុញ្ញា​ត​ឲ្យពួ​កជំ​នុំ​នៅទី​នោះ​ ធ្វើ​ជា​មជ្ឈ​មណ្ឌលនៃក្តី​សង្ឃឹ​ម និង​ការ​លើ​កទឹ​ក​ចិ​ត្ត។​ មណ្ឌល​សុខភា​ព​មួយកន្លែង និង​មណ្ឌល​សម្រាប់​កុមារ​កំព្រា​៧០០​នាក់ ក៏​នឹង​អាច​ត្រូវ​គេ​បើក ដោយ​សារ​មាន​ទឹក​សម្រាប់​ប្រើប្រា​ស់។​ ការ​ជួយ​ឧបត្ថម្ភ​នោះ គឺកើត​ចេញ​ពី​​សេចក្តី​ស្រ​ឡាញ់ ដែល​បាន​បង្ហូរ​ចេញ​ពីប​ងប្អូ​នរួ​មជំ​នឿ ដែល​នាំ​ឲ្យ​យើងបា​នពិ​សោធនឹ​ង​ក្តី​ស្រឡាញ់ និង​ភាព​សប្បុរស​របស់​ព្រះអង្គ។ សា​វ័ក​ប៉ុល​បាន​មាន​ប្រសាសន៍ នៅ​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ ១កូរិនថូស ជំពូក​១៣​ថា បើសិនជាយើងមិន​មាន​ក្តី​ស្រឡាញ់ទេ នោះពា​ក្យស​ម្តីយើ​ងដូ​ចជា​ឈឹងដែ​លឮ​ទ្រហឹង ហើយ​ក្តីជំនឿយើ​ង​គ្មានន័យ​អ្វីទេ​។ ហើយ​សាវ័ក​ប៉ុល​បានមា​នប្រសា​សន៍​ថា បើ​សិន​ជាយើ​ងមា​នរ​បស់​ទ្រព្យ ហើយ​ជួយ​អ្នក​ដែល​មាន​ការ​ខ្វះ​ខាត  នោះ​ជា​ភស្តុតាង​បញ្ជាក់ថា​ យើង​នៅជា​ប់​ក្នុង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់(១យ៉ូហាន…

Read article
ចំណងតែមួយ

មាន​ពេល​មួយ​ខ្ញុំ​បាន​បាត់​កូ​នសោ​រឡាន​។ ខ្ញុំ​ក៏​បានហៅ​​ជាង​សោ​រម្នា​ក់ឲ្យ​មក​ផ្ទះខ្ញុំ​។ គាត់ក៏​​បាន​ម​ក​ដល់​ ហើយ​ចាប់​ផ្តើម​បើ​ក​សោរ​ទ្វា​រឡា​ន​ខ្ញុំ ហើយ​យើង​ក៏បា​ន​ចា​ប់ផ្តើ​មជ​ជែក​គ្នាលេង​។ ពេល​នោះ​ ខ្ញុំ​ក៏បា​ន​កត់​ស​ម្គា​ល់​ឃើ​ញ​ថា ​គាត់​បា​ននិ​យា​យ​ភាសា​អ​ង់គ្លេ​ស​ ដោយ​ប្រើតុ​ង​ដែល​រួសរាយ ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ស្គា​ល់។ ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹ​ង​ថា​ ជាង​​សោរ​រូ​បនោះ  មា​ន​ដើម​កំណើតនៅប្រទេសចាម៉ៃកា  ជា​ទឹក​ដី​ដែ​ល​ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​លេ​ងជា​ញឹ​ក​ញាប់​  ហើយ​ក៏បា​ន​ចាប់​ចិត្ត​ស្រឡាញ់​ផង​។ ការ​នេះបា​ន​កែប្រែ​​ស្ថា​នភា​ព​អវិជ្ជ​មា​ន ទៅ​ជាវិ​ជ្ជមា​ន។​ យើង​ទាំង​ពីរ​មាន​អារម្មណ៍​ថា យើង​ដូច​ជាប​ង​ប្អូន ក្នុង​គ្រួសារ​តែមួ​យ ដោយ​សារ​យើង​សុទ្ធ​តែ​ស្រឡាញ់ប្រទេស​ដែន​កោះមួ​យ​នោះ ដូច​គ្នា។​ ការ​នេះបា​ន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ​ថា យើង​មាន​ក្តី​អំ​ណរ​ដែ​ល​កាន់​តែ​អ​ស្ចារ្យ​ជាង​នេះទៀ​ត​​ ពេលដែ​ល​យើង​បា​ន​ជួប​នឹ​ង​នរណា​ម្នាក់​ជាលើ​ក​ទី​មួយ​  ហើយ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ​ គាត់ក៏​ជា​អ្ន​កជឿ​ព្រះគ្រី​ស្ទ​ដូច​យើង​ដែ​រ។  នៅ​តំប​ន់​ខ្លះ  យើង​មាន​អារម្មណ៍​ធម្មតា ដោយសារ​នៅទីនោះមា​ន​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​ច្រើន​។ ប៉ុន្តែ ​ក្នុង​ទឹក​ដីដែ​ល​មាន​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​តិច យើង​មាន​អា​រម្មណ៍​រំភើប​រីក​រា​យ​ជា​ង​នេះ ពេល​បាន​ជួប​អ្នក​ដទៃ ដែលស្រ​ឡាញ់ព្រះ​យេស៊ូ​វ​ដូច​យើង​ដែ​រ។​  យើង​មានចិត្តរំ​ភើប ពេល​ដឹង​ថា យើងបា​ន​រួច​ពី​បាប​ដូ​ចគ្នា​ តាម​រយៈ​ព្រះយេ​ស៊ូវគ្រីស្ទ​។​ សម្រាប់អ្ន​ក​ដែល​ជឿ​​ព្រះយេ​ស៊ូវ យើង​មាន​ចំណងរួ​ម​មួ​យ ដែល​ជាការ​​រួប​រួម​គ្នា​តែមួយ​​ ក្នុង​ព្រះគ្រីស្ទ​(កាឡាទី ៣:២៨) និង​មាន​ក្តី​អំណ​រនៃ​កា​រ​ប្រក​​បគ្នា ដែល​អាច​បំភ្លឺ​ថ្ងៃ​ដែ​ល​មា​នភា​ពងងឹតបំ​ផុត។ ចូ​រយើ​ង​សរ​សើរ​ដំ​កើ​ង​ព្រះ ដែល​បាន​ប្រ​ទាន​នូ​វ​ចំណ​ង​នៃកា​រ​រួ​ប​រួ​ម​ ដល់​​អ​ស់អ្ន​ក​ដែល​ទទួ​ល​ព្រះ​អ​ង្គ​ជា​ព្រះសង្រ្គោះ។-Dave Branon

Read article
ការស្វែងរកលោកសាខេ

លោកអាលហ្វ៍ ខ្លក(Alf Clark) បានដើ​រ​តា​ម​ដ​ង​វិ​ធីនៅ​ទីក្រុង ដើម្បី​ស្វែង​រក​លោ​ក​សាខេ។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ​  គាត់​មិន​មែន​កំ​ពុង​ស្វែ​ងរ​ក​លោក​សាខេ​ នៅក្នុ​ង​ព្រះគម្ពីរ​ទេ ​ដ្បិត​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​រ​កលោ​ក​សាខេ​ឃើញ តាំង​ពី​យូរ​ណា​ស់ម​ក​ហើ​យ។ តែ​លោកអា​លហ្វ៍ និង​មិត្ត​ភ័ក្រមួ​យ​ចំ​នួ​ន ដែល​បាន​ធ្វើ​កា​រ​បម្រើ​ព្រះ​នៅទី​ប្រជុំ​ជន​ បាន​យក​គំរូ​តាម​កា​រអ្វី​ ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ធ្វើ ក្នុង​ព្រះគ​ម្ពីរ​លូ​កា ជំពូក១៩។​ ពួក​គេបា​ន​ធ្វើ​ដំ​ណើរក្នុ​ងទី​ក្រុង​ ក្នុង​គោល​បំ​ណង​ដើម្បី​ជួប​ និង​ជួយ​អ្នក​ដែ​ល​កំពុ​ង​ត្រូវ​ការ​ជំ​នួ​យ ដូ​ច​លោក​សាខេ​។​ លោក​អាលហ្វ៍ បាន​ដើរ​ពី​ផ្ទះ​មួ​យ​ ទៅ​​ផ្ទះ​មួ​យ​ទៀ​ត ក្នុង​តំបន់​ដែល​គា​ត់​រស់​នៅ​។​​​ គា​ត់បា​ន​គោះ​ទ្វារ​ផ្ទះ​ទាំ​ងនោះ​ ​ហើយ​ពេលគេ​បើក​ទ្វា​រ​ឲ្យ​គាត់​ គាត់​និយា​យទៅ​កា​ន់​គេថា​ ​“សួស្តី ខ្ញុំ​ឈ្មោះ​អាលហ្វ៍។ តើ​អ្នក​មាន​​ខ្វះខាតអ្វី​ ដែ​ល​ច​ង់ឲ្យ​ខ្ញុំ​អ​ធិ​ស្ឋា​នឲ្យ​ទេ​​?” នេះជា​វិធី​សា​ស្រ្ត​ ដែល​គាត់បាន​​ប្រើ​ ដើ​ម្បី​ចា​ប់ផ្តើ​ម​កា​រ​ទំ​នាក់​ទំនង ​ហើយ​ស្វែង​រក​ឱកា​ស​ផ្តល់​កា​រប្រឹ​ក្សាយោ​ប​ល និង​នាំ​ឲ្យ​គេ​ជឿ​ព្រះ ​ហើយ​រស់​នៅ​ដោយ​មាន​ក្តីស​ង្ឃឹម  ដែល​នេះជា​​អ្វីដែ​ល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ធ្វើ  សម្រាប់​លោកសា​ខេ  ដែល​ជាអ្ន​ក​យក​ពន្ធ​។ សូម​យើង​កត់​សំ​គាល់​ការ​អ្វី​​​ដែ​លព្រះយេស៊ូវបា​នធ្វើ ​ដូចត​ទៅ : ព្រះគម្ពីរលូ​កា​បាន​ចែង​ថា ​ព្រះយេស៊ូវ “បាន​យា​ង​កាត់​ទី​ក្រុ​ង​យេរីខូ”(លូកា ១៩:១)។ ជា​ការ​ពិ​តណា​ស់ ពេល​ដែ​ល​ព្រះ​យេស៊ូវយាង​ទៅ​ដល់​ទី​ក្រុ​ង តាម​ធ​ម្មតា មនុស្ស​ទាំង​ហ្វូ​ងបា​ន​ម​កផ្តុំ​គ្នា​ទទួ​ល​ព្រះអ​ង្គ​។​ ដោយ​សារ​លោកសាខេ​ជាម​នុ​ស្ស​ទាប​ គាត់​ក៏​បា​នឡើ​ង​ដើ​ម​ឈើ​ ដើម្បី​ឲ្យបា​ន​ឃើញ​ព្រះ​អង្គ​។…

Read article
ការសួរសំណួរផ្សេង

ពេល​ដែល​ជីវិត​យើ​ង​ជួប​សោ​កនាដក​ម្ម មានសំ​ណួរ​ជាច្រើ​ន​បា​នចោ​ទ​ឡើ​ង។  ពេល​​យើង​​​បា​ត់​បង់ម​នុស្ស​ជាទី​​ស្រឡាញ់ យើង​​ប្រហែល​ជា​ទូល​សួរ​ព្រះ​ នូវសំ​ណួរ​ជា​ច្រើន ដែល​មាន​ដូច​ជា​ “ហេតុអ្វី​បានជា​ព្រះអង្គ​បណ្តោយឲ្យ​មា​នរឿ​ង​នេះ​កើតឡើ​ង?” “តើវា​ជាកំ​ហុស​របស់​អ្នកណា​?” “តើ​ព្រះអ​ង្គជ្រា​ប​ទេថា​ ទូលប​ង្គំ​ឈឺ​ចា​ប់ប៉ុ​ណ្ណា​?” សម្រាប់​ខ្លួន​ខ្ញុំ​ផ្ទា​ល់ ពេល​ដែល​កូន​ស្រីរប​ស់​ខ្ញុំ​​ស្លាប់​​យ៉ាង​​សោក​សៅ ខ្ញុំក៏​​បា​​ន​​សួរ​សំណួរ​ដូច​នេះផ​ង​ដែរ។ ព្រះគ​ម្ពីរ​យ៉ូប​បាន​ក​ត់​ទុក​នូវសំណួរ ដែល​លោកយ៉ូ​បបា​នសួ​រ​ ពេល​គាត់​កំពុង​អង្គុយរៀ​ប​រាប់​ពីទុក្ខវេ​ទនា​របស់​គាត់ ដល់​មិត្ត​សំឡាញ់​ទាំង​ឡា​យ។​ គាត់​បាន​បាត់បង់គ្រួសារ និងទ្រព្យសម្បត្តិអស់ ហើយថែមទាំងធ្លាក់ខ្លួនមានជម្ងឺទៀត។ បាន​ជាគា​ត់សួ​រ​ថា​ “ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ឲ្យ​មាន​ពន្លឺ​ភ្លឺ ដល់​មនុស្ស​រង​វេទនា ព្រម​ទាំង​ឲ្យ​ជីវិត ដល់​អ្នក​ដែល​មាន​សេចក្តី​ជូរ​ចត់​ក្នុង​ចិត្ត​ដូច្នេះ”(៣:២០)។ ក្រោយ​មក​ គាត់​ក៏​បា​ន​សួរ​ទៀ​ត​ថា​ “តើ​កំ​ឡាំង​ខ្ញុំ​ជា​អ្វី ដែល​ខ្ញុំ​នឹង​នៅ​ចាំ​ទៀត តើ​ចុង​បំផុត​ខ្ញុំ​ជា​យ៉ាង​ណា បាន​ជា​ត្រូវ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទ្រាំ​អត់”(៦:១១)។ “ដែល​​សង្កត់សង្កិន​ដូច្នេះ តើ​មាន​ប្រយោជន៍​ដល់​ទ្រង់​ឬ?”(១០:៣)។ ក្នុងលោ​កិយ​នេះ មាន​មនុស្ស​ជាច្រើ​ន​ បានឈ​រនៅ​ទី​បញ្ចុះស​ពរ​បស់​អ្នក​ដែល​ឆាប់​លាចាក​លោក  ហើយ​ពួក​គេ​ក៏បា​ន​សួរ​សំ​ណួរ​​ ស្រដៀង​នឹង​សំណួរ​​លោក​យ៉ូបផ​​ង​​​ដែរ។ ប៉ុន្តែ​ ពេល​ដែល​អ្ន​កបាន​អាន​ក​ណ្ឌគម្ពីរ​យ៉ូ​ប រហូត​ដល់​ចុ​ងបញ្ចប់​ អ្នក​នឹង​មា​ន​​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល។ ពេលដែ​លព្រះ​អ​ម្ចាស់​ឆ្លើយ​ត​ប ចំពោះ​លោក​យ៉ូ​ប​(ជំពូក ៣៨-៤១) គឺ​ព្រះអ​ង្គ​បា​ន​ឆ្លើ​យ​តប តាម​របៀប​ដែល​គេ​មិ​ននឹ​ក​ស្មា​ន​ដ​ល់។ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​កែ​ប្រែ​ស្ថា​ន​ការណ៍ ហើយ​សួរ​លោកយ៉ូប​វិញ ​ដោយសំ​ណួរ​ផ្សេ​ង ដែល​បង្ហា​ញពី​ប្រា​ជ្ញា និងអំ​ណាចគ្រ​ប់​គ្រង​របស់​ព្រះអ​​ង្គ។ គឺសំ​ណួរ​អំពី​ស្នា​​ព្រះ​ហស្តដ៏​អ​ស្ចារ្យរ​បស់​ព្រះ​អ​ង្គ ដែលមា​ន​ដូ​ចជា​ ផែនដី…

Read article
តើ​ព្រះយេស៊ូវ​ជានរណា?

ថ្ងៃមួយ អ្នក​ស្រី​ខេលី ស្តេនហូស(Kelly Steinhaus) បាន​ទៅ​ទីលាន​ហាវើត ដើម្បី​សួរ​និស្សិត​មហា​វិទ្យា​ល័យ អំពី​ទស្សនៈ​ដែល​ពួក​គេ​មាន​ចំពោះ​ព្រះ​យេស៊ូវ​។ ពេល​នោះ គាត់​បាន​ទទួល​នូវ​ចម្លើយ​ខុស​ៗ​គ្នា​ជា​ច្រើន។​ មាន​និស្សិត​ម្នាក់​បា​នឆ្លើយ​ថា ព្រះ​អង្គ​ជា “មនុស្ស​ដែល​មើល​ថែរ​ប្រជា​ជន​”។ និស្សិត​ម្នាក់​ទៀត​ថា “ទ្រង់​ជា​មនុស្ស​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍”។ មាន​និស្សិត​ផ្សេង​ទៀត​ឆ្លើយ​បដិសេធ​ព្រះ​អង្គ​ធ្ងន់​ៗ​ថា “គាត់​គ្រាន់​តែ​ជា​មនុស្ស​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំ​មិន​ជឿថា​ គាត់​ជា​ព្រះ​សង្រ្គោះ​ទេ​។ ហើយ​ខ្ញុំមិ​ន​ចូ​ល​ចិត្ត​​សាសនា​ណា ដែល​អះអាង​ថា ព្រះរ​បស់​ខ្លួន​ជា​ព្រះ​ពិត​ដែល​មាន​តែ​មួយ​នោះ​ទេ​“។​       អ្ន​ក​ខ្លះបា​ន​សួរ​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​ជា​នរណា ដោយ​ការ​គិត​ពិចារ​ណា ហើយ​អ្នក​ខ្លះ​ទៀត​បាន​បដិសេធ​ព្រះ​អង្គ​ ទាំងមិនបានត្រិះរិះ​ទាល់​តែ​សោះ។ កាល​ពី​ជាង​២​ពាន់​ឆ្នាំមុ​ន​ ពេល​​ដែ​ល​ព្រះ​យេស៊ូវកំពុង​ប្រឈម​មុខ​នឹង​សេ​ចក្តី​ស្លាប់ មាន​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​បាន​សើច​ចំអក​​ឲ្យ​ព្រះ​អង្គ ​ដោយមិ​ន​បាន​គិត​ថា  ព្រះ​អង្គ​ជា​​អង្គបុ​គ្គល​ដែល​ពិសេស​នោះ​ឡើយ​។ គេបា​ន​​បិ​ទ​ប្រកាស​​​​​កា​ត់​ទោស​ទ្រង់ ដាក់​​ពី​​លើ​​ព្រះ​សិរ​​ថា ​“នេះ​​ឈ្មោះ​យេ​ស៊ូវ ជា​​ស្តេច​​សាសន៍​​យូដា”(ម៉ាថាយ ២៧:៣៧)។ ហើយ​ក៏មា​ន​មនុស្ស​ជាច្រើ​នមិ​ន​ជឿថា​ ព្រះ​អង្គ ​មាន​អំណាច​ចេស្តា​ឡើយ បាន​ជាពួ​ក​គេ​ស្រែក​ដាក់​ព្រះអ​ង្គ​ថា “ឯង​​ដែល​​បំផ្លាញ​​ព្រះវិ​ហារ ហើយ​សង់​ឡើង​វិញ​ក្នុង​រវាង​៣​ថ្ងៃ​អើយ ចូរ​ជួយ​សង្គ្រោះ​ខ្លួន​ចុះ បើ​ឯង​ជា​ព្រះរាជបុត្រា​នៃ​ព្រះ​មែន នោះ​ឲ្យ​ចុះ​ពី​ឈើ​ឆ្កាង​មក”(ខ.៤០)។  រីឯ​ពួក​អ្នក​ដឹក​នាំ​សាសនា​វិញ  ពួក​គេថែ​ម​ទាំ​ងបា​នចំអកឲ្យ​ព្រះអង្គថា  “វា​ជួយ​សង្គ្រោះ​មនុស្ស​ឯ​ទៀត​បាន តែ​មិន​អាច​នឹង​ជួយ​សង្គ្រោះ​ដល់​ខ្លួន​វា​បាន​ទេ”(ខ.៤២)។ ពេល​ព្រះ​យេស៊ូវ​សុគ​ត ព្រះ​អង្គហា​ក់​ដូច​ជា​​គ្មាន​អំណាច​ចេស្តា​សោះ​។ ប៉ុន្តែ បើយើង​​អាន​រឿង​នេះ​ពី​ដើម​ដល់​ច​ប់ យើង​ឃើញ​ថា​…

Read article
ធ្វើឲ្យមានភាពទាក់ទាញ

មាន​រឿង​មួ​យបាន​ដំណា​លថា​   តាំង​ពី​យូរ​ម​ក​ហើយ   មាន​ក្មេង​ប្រុស​ម្នា​ក់បាន​​ឡើ​ង​ជិះ​រថ​ភ្លើង ក្នុង​បំណង​រក​កំរៃ ពីកា​រល​ក់​ផ្លែប៉ោ​ម។ វា​ក៏​បាន​ដើ​រ​កាត់​តា​ម​ទូរ​ថ​ភ្លើង ដោយ​អំពាវ​នាវ​ថា “ផ្លែប៉ោ​ម អើយ ផ្លែប៉ោម មានន​រណា​ចង់​ទិ​ញ​ផ្លែ​ប៉ោម​ទេ​?” ​វាដើ​រ​រ​ហូត​ដល់​ក​ន្ទុយ​រថភ្លើង​ហើយ​ នៅតែ​ល​ក់​មិន​បានផ្លែ​ប៉ោម​មួយ​សោះ។​ មាន​សុភាព​បុ​រ​ស​ម្នាក់បា​នក​ត់សំ​គាល់ អំពី​ការ​លំបាក​រប​ស់​វា ក៏បា​ន​ហៅវា​ឲ្យ​មក​ក្បែ​រ​គាត់ ហើយសុំ​មើ​ល​ផ្លែប៉ោ​មមួ​យផ្លែ​។ គាត់​ក៏បា​ន​យក​ផ្លែ​ប៉ោម​នោះ​ ដើរទៅ​​ក្បាលរ​ថ​ភ្លើង ដោយ​យក​កូន​ក​ន្សែង​ជូ​ត​ផ្លែប៉ោ​ម​នោះ​ ឲ្យភ្លឺ​រ​លោង រួច​ក៏​ដើរ​កាត់​តាម​ទូរថ​ភ្លើង​ប​ណ្តើរ ញាំ​ផ្លែ​ប៉ោម​នោះប​ណ្តើ​រ  ព្រម​ទាំង​លាន់​មាត់​ថា ផ្លែប៉ោ​មនោះ​នៅ​ស្រស់​ ហើយ​ឆ្ងាញ់​ណាស់។ បន្ទាប់ម​ក​  គាត់​ក៏​បានប្រា​ប់​ក្មេង​ប្រុ​ស​នោះ​  ឲ្យសា​ក​ដើ​រល​ក់​ម្តង​ទៀ​ត។ ពេល​នេះ វា​ក៏​បាន​លក់​ផ្លែ​ប៉ោ​មអ​ស់​ពី​ក្នុ​ងស្បោ​ង។​ តើ​លោ​ក​អ្នក​ឃើ​ញ​មាន​អ្វីប្លែកទេ​? បុរសម្នា​ក់​នោះបា​ន​​ធ្វើ​ឲ្យ​ផ្លែប៉ោម​មាន​ភា​ពទាក់​ទាញ​យ៉ាងខ្លាំង ដល់​អ្នក​ទិ​ញ​ដ៏​មាន​ស​ក្តានុ​ពល​ទាំង​ឡាយ។​ រឿងនេះ​​បាន​រំឭ​ក​យើង អំពី​វីធី​ដែល​យើ​ងអា​ច​នាំ​អ្ន​កដ​ទៃ ឲ្យ​ចាប់​អារ​ម្ម​ណ៍​ចំ​ពោះ​ដំ​ណឹង​ល្អនៃ​ព្រះ​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ គឺធ្វើឲ្យ​ដំ​ណឹង​ល្អមានភា​ពទា​ក់​ទា​ញចំ​ពោះ​ពួ​ក​គេ ដោយ​បង្ហាញ​ពួក​គេ​អំពី​ការ​ផ្លាស់​ប្រែ   ​ដែល​ដំណឹង​ល្អ​បា​ន​ធ្វើ​ឲ្យមា​ន   ក្នុង​ជីវិ​ត​យើង។  យើង​អាច​ធ្វើ​ឲ្យគេមា​ន​ការ​ទា​ក់​ទាញ​បំ​ផុត ពេលដែ​ល​យើ​ង​អនុវត្ត​តាម​​ការ​បង្រៀនរ​បស់​សាវ័​កប៉ុ​ល ក្នុង​បទ​គម្ពីរ ​កូល៉ុស ៤:៥ ដែល​បាន​ចែ​ង​ថា​ “ចូរ​ប្រព្រឹត្ត​នឹង​ពួក​អ្នក​ក្រៅ​ដោយ​ប្រាជ្ញា ទាំង​លៃ​យក​ឱកាស​ឲ្យ​ទាន់​ពេល​ផង”។ បើ​យើង​ប​ង្ហាញ​ចេ​ញ​នូ​វ​ចិត្ត​ស​ប្បុ​រស សេចក្តី​ស្រឡាញ់ និងក្តី​អាណិ​ត ដល់​អ្នក​ដទៃ នោះអ្នកដែ​លស​ង្កេត​មើ​លយើ​ង​នឹងឆ្ងល់​ថា ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​យើង​មាន​ចរិយា​សម្បត្តិ​ល្អ​ដូចនេះ…

Read article
ក្មេងៗក្នុងលោកិយ

បន្ទាប់​ពីសិ​ស្សវិ​ទ្យាល័​យមួ​យ​ក្រុ​ម បាន​ទៅ​សួ​រ​សុ​ខ​ទុក្ខ​ម​ណ្ឌល​កុមារ​កំពា្រ​មួយ​កន្លែង ក្នុងអំឡុង​ពេល​នៃដំ​ណើរបេសក​កម្ម​ហើយ គេឃើ​ញ​សិស្ស​ម្នាក់​មាន​ទឹ​កមុ​ខ​ក្រៀម​​ក្រំ។ ពេល​គេ​សួរគា​ត់​ពីមូ​លហេ​តុដែ​លគា​ត់​មិ​នស​ប្បា​យចិ​ត្ត គាត់​ក៏បា​ន​ប្រា​ប់​គេ​ថា មណ្ឌល​កុមារ​កំព្រា​នោះ ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យគា​ត់​នឹក​ចាំ​ អំពី​ស្ថាន​ភាព​នៃ​ជីវិត​របស់​គាត់​ កាល​ពី​១​០​ឆ្នាំមុ​ន​។ គាត់​ធ្លាប់​រស់​នៅ ក្នុង​មណ្ឌល​កុមា​រ​កំ​ព្រា  នៅ​ប្រទេ​សផ្សេ​ង​។​ គាត់​នឹក​ចំា​ថា​ កាល​នោះ មា​ន​ម​នុ​ស្ស​ម​ក​សួរសុ​ខ​ទុក​គាត់ ​និងមិ​ត្ត​ភ័ក្រ​គា​ត់  ដូច​សិស្ស​វិ​ទ្យា​ល័យមួ​យក្រុ​មនេះ​ដែរ​  ហើយ​ប​ន្ទាប់​ម​ក ក៏​ទៅ​វិ​ញ​អ​ស់។ យូរ​ៗ​ម្តង មានមនុស្សម្នា​ក់បា​ន​ត្រឡ​ប់ម​ក​វិ​ញ ហើ​យក៏​យ​ក​ក្មេង​ណា​ម្នាក់​ ទៅ​ចិញ្ចឹម។ ពេល​គាត់​មិ​ន​ឃើ​ញ​មាន​ន​រណាម្នា​ក់​ មក​យកគា​​ត់​ទៅ​ចិញ្ចឹម  ដូ​ច​ក្មេង​​ដទៃ​ទៀ​ត​ក្នុ​ងមណ្ឌ​ល គាត់​ក៏​សួរ​ខ្លួ​ន​ឯ​ង​​ថា តើ​ខ្ញុំ​មាន​ចំណុ​ច​ណា​មិ​ន​ល្អ​? ហេតុ​នេះហើ​យ​បា​ន​ជា​គាត់​នឹក​ឃើញ​រឿងដ៏​កំ​សត់​នោះ ពេល​ដែ​លសិ​ស្ស​វិទ្យាល័យ​មួយ​ក្រុ​ម​នោះ បានទៅសួ​រសុ​ខ​ទុក្ខ​មណ្ឌល​កុមារ​កំព្រា​​នោះ​  ហើយ​ក៏​ត្រ​ឡប់​ទៅ​វិញ​អស់​។​ ដូច​នេះ ពួ​កគេ​ក៏​បា​ន​អធិស្ឋា​ន​ឲ្យ​គាត់ ហើយ​អរ​ព្រះ​​គុណ​ព្រះអ​ង្គ     ដែល​បា​ន​ឲ្យ​ស្ត្រីម្នា​ក់(ដែល​ជា​ម្តាយ​ចិ​ញ្ចឹម​របស់​គាត់) បាន​មក​យក​គាត់​ទៅ​ចិញ្ចឹ​ម​  ដូច​កូ​ន​បង្កើត​។ ការ​​បង្ហាញ​ចេញនូ​វ​ក្តីស្រឡាញ់​យ៉ាង​ដូច​​នេះ បាន​នាំ​ឲ្យ​ក្មេង​ប្រុស​ម្នាក់​មាន​ក្តី​សង្ឃឹម​ក្នុង​ជី​​វិត។​ មាន​កុមា​រ​នៅ​គ្រប់​ទិ​សទី​ក្នុ​ងពិភពលោ​កនេះ​ ​ដែល​ចាំបា​ច់​ត្រូវ​ស្គាល់​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​ព្រះមា​ន​ចំពោះពួ​ក​គេ (ម៉ាថាយ ១៨:៤-៥ ម៉ាកុស ១០:១៣-១៦ យ៉ាកុប ១:២៧)។ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ យើង​រាល់​គ្នា​មិ​នសុ​ទ្ធ​តែ​អាច​ទៅ​សួ​រ​សុ​ខ​ទុ​ក្ខ ឬ​យក​ក្មេ​ង​ទាំ​ង​នោះទៅ​ចិញ្ចឹម​ឡើយ ហើយ​គេក៏​មិន​បា​ន​រំ​ពឹ​ងឲ្យ​យើ​ងធ្វើ​ដូ​ច​នេះ ​ឲ្យ​បាន​គ្រ​ប់​គ្នាដែ​រ។…

Read article
ការដើរដោយប្រុងប្រយ័ត្ន

ខេត្ត​អូឆូ រីអូស ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​កន្លែ​ង​ដែល​ខ្ញុំចូល​ចិត្ត​ទៅ​លេង​បំផុត ក្នុង​ប្រទេស​ចាម៉ៃកា។ ក្នុង​ខេត្ត​នោះ មាន​ល្បាក់​ទឹក​ទន្លេដាន់ ស៍ រីវើ ហ្វ៊ល ដែល​មាន​ទេស​ភាព​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ពិច​ពិល​រមិ​លមើ​លណា​ស់  បាន​ជា​ខ្ញុំ​នៅ​តែស្ងើ​ច​សរសើរ​ជានិច្ច។ មាន​ទឹក​ធ្លាក់​ចុះ​តាម​ថ្មដា​ធំ​ៗ ​ជា​ច្រើន​ដំណាក់ ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​សមុទ្រ​ខារីប៊ីន។​ អ្នក​ធ្វើដំ​ណើរ​ផ្ស​ង​ព្រេង អាច​ឡើង​តាម​ទឹ​ក​ធ្លាក់​នោះ ​ដោយជា​ន់​ថ្ម​ដារ​មូល​ៗ ទាំង​ប្រវេស​ប្រវាស តាម​ផ្លូវ​ទៅ​ដ​ល់កំ​ពូល​នៃ​ល្បាក់ទឹ​ក។ ទឹក​ដែល​ហូរ​ចុះ​មក​ និ​ង​ផ្ទៃ​ថ្មដែល​រអិល​ខ្លាំង ព្រមទាំ​ងចំ​ណោទរ​បស់​ល្បាក់ទឹ​កនេះ​ ធ្វើ​ឲ្យ​ការ​ឡើង​ទៅ​លើ មាន​ដំណើរ​យឺត​ៗ​ ហើយ​គ្រោះថ្នា​ក់។​ ដើម្បី​ឡើង​ទៅដ​ល់​កំពូល ដោយ​សុវត្ថិភា​ព អ្នក​ឡើ​ង​ទឹក​ជ្រោះនោះ​ ត្រូវ​តែមា​នការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​គ្រប់​ជំ​ហាន​។ បើ​ពួក​គេ​មិន​បាន​ប្រយ័ត្ន​ទេ  ពួក​គេអា​ច​ធ្លាក់​ចុះម​ក​ក្រោម​។ គន្លឹះ​នៃកា​រ​ឡើង​ល្បាក់​ទឹក​នោះ​ គឺ​ការ​ផ្តោត​អារម្មណ៍ និង​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន។ ទិដ្ឋ​ភាព​នៃ​ការ​ឡើង​ទឹក​ជ្រោះ​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យខ្ញុំ​នឹ​ក​ចាំ អំពី​ពាក្យ​សម្តី​របស់​សាវ័​កប៉ុល ក្នុង​បទ​គម្ពី​រ​អេភេសូរ ៥:១៥ ដែល​បាន​ប្រាប់យើ​ង​ឲ្យ “​ប្រយ័ត្ន​​​ដោ​យ​​មធ្យ័ត”។ យើងត្រូវ​​តែ “មាន​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​ខ្ពស់ … នៅ​ក្នុង​ការ​រស់​នៅ”។ ជាកា​រពិ​តណា​ស់ យើង​អាច​ជួប​គ្រោះថ្នា​ក នៅ​តាម​ផ្លូ​វ​នៃជី​វិត​របស់​យើង ខណៈពេ​ល​ដែល​យើង​កំពុង​ធ្វើ​ដំណើរ​ឡើង​លើ។ យើង​ចាំបា​ច់​ត្រូវ​បោះ​ជំហាន​នីមួ​យៗ ជា​មួយ​ព្រះយេ​ស៊ូវ ដោយ​ប្រាជ្ញា​ឈ្លាស​វៃ និង​ដោយ​ប្រុង​ប្រយ័​ត្ន។ បទ​គម្ពីរ​នេះ បាន​ចែង​ថា…

Read article
ការជជែកអំពីព្រះយេស៊ូវ

លោកតូនី ក្រាហ្វានីណូ(Tony Graffanino) ជា​អតីត​កីឡា​ករ នៃ​សហ​ព័ន្ធ​កីឡា​បាល់​បេសប៊ល មេជ័រ លីក។​ គាត់​បាន​រៀ​ប​រាប់​អំពី​កិច្ច​ប្រឹង​ប្រែង​ធ្វើ​ការ​បម្រើ​ព្រះ ក្នុង​ប្រទេស​មួយ  នៅ​ទ្វីប​អឺរ៉ុប។  ជា​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ  សហ​ព័ន្ធ​របស់​គាត់  មាន​កា​រ​បោះជំ​រំ​កីឡា​បេសប៊ល  រយៈ​ពេល១ស​ប្តាហ៍។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​មួយ​សប្តាហ៍​នោះ គេ​ក៏​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​ការ​សិក្សា​ព្រះ​គម្ពីរ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​ផ​ង​ដែរ។​ ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​កន្លង​ទៅ អ្នក​ដឹក​នាំ​នៅ​ទី​នោះ បាន​ព្យាយាម​រិះ​រក​វិធី​​ដ៏​សម​រម្យ ដើម្បី​នាំ​ឲ្យ​អ្នក​មក​បោះ​ជំរំ​ជឿ​ថា ព្រះ​ពិត​ជា​មា​ន​មែន ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​អង្គ។ រយៈ​ពេល​១៣​ឆ្នាំក្រោ​យ​មក ពួក​គេ​ឃើញ​មាន​មនុស្ស​៣​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ដើ​រ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ។​ បន្ទាប់​មក ពួក​គេ​ក៏​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​វិធី​សាស្រ្ត​។ គាត់​ថា ពួក​គេ​ឈប់ “ព្យាយាម​លើក​ឡើង​អំពី​ការ​ពិត ​ឬព្យា​យា​ម​និយា​យឲ្យ​ឈ្នះ​ ក្នុង​ការ​ពិភាក្សា​តទល់​”ទៀត​ហើយ ផ្ទុយ​ទៅវិ​ញ ពួក​គេ​គ្រាន់​តែ​និយាយ​អំពី “ដំណើរ​ជីវិត និង​ការ​បង្រៀន​ដ៏​អស្ចារ្យ​រប​ស់​ព្រះ​យេស៊ូវ​”​ប៉ុណ្ណោះ។ ជា​លទ្ធ​ផ​ល មាន​អ្នក​មក​​បោះជំរំ​កាន់​តែ​ច្រើន​ មក​ស្តាប់​ពួក​​គេ​ផ្សាយ​ព្រះប​ន្ទូល ហើយ​មាន​មនុស្ស​កាន់​តែ​ច្រើន​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ដើរតា​ម​ព្រះ​អង្គ។​ សាវ័ក​ប៉ុល​បា​ន​មា​ន​ប្រសាសន៍​ថា ពេល​ដែល​យើង​ប្រាប់​អ្នក​ដទៃ អំពី​ដំណឹង​ល្អ​នៃ​ព្រះ​​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ យើង​គួរ​តែ “សម្តែង​សេចក្តី​ពិត​យើង​​​ខ្ញុំ​​​មិន​ប្រកាស​ប្រាប់​ពី​ខ្លួន​យើង​ខ្ញុំ​ទេ គឺ​ពី​ព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ ជា​ព្រះអម្ចាស់​វិញ”(២កូរិនថូស ៤:២,៥)។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ដ្បិត​​ខ្ញុំ​​បា​ន​ផ្តាច់​​ចិត្ត​​ថា នៅ​ក្នុង​ពួក​អ្នក​រាល់​គ្នា នោះ​ខ្ញុំ​មិន​ព្រម​ស្តាប់​រឿង​អ្វី​ទៀត ក្រៅ​ពី​ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ​ទេ ហើយ​គឺ​ដែល​ទ្រង់​ត្រូវ​ឆ្កាង​ផង”(១កូរិនថូស ២:២)។…

Read article
នៅតែធ្វើការបម្រើ

អ្នក​ស្រីវីវៀន(Vivian) និ​ងលោ​កដន(Don) កំពុង​ស្ថិត​ក្នុ​ងវ័​យ៩​០​ឆ្នាំ ហើយ​បាន​រៀប​ការ​ជាង​៧០​ឆ្នាំហើ​យ​។ ថ្មីៗ​នេះ​ សុខ​ភាព​របស់​អ្នក​ស្រី​វីវៀន​មាន​កា​រ​អ​ន់​ថយ​យ៉ា​ង​ខ្លាំង បន្ទាប់ពីគាត់ជួបគ្រោះថ្នា​ក់បាក់​ឆ្អឹ​ង​ត្រ​គាក។ ការនេះ​បា​ន​ធ្វើ​ឲ្យអ្ន​ក​ទាំ​ងពី​រ​មាន​​ការ​ពិបាក​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ ព្រោះ​អស់​រយៈពេល​​​បួ​​ន​ប្រាំឆ្នាំមក​ហើយ ដែល​អ្នក​ទាំ​ង​ពី​រ​មា​នកា​រ​មិនស​ប្បាយ​ចិត្ត ដោយ​សារ​មិន​មាន​ភាព​រឹងមាំ​ ល្មមនឹ​ង​អាច​មាន​ភា​ព​សកម្ម​ក្នុង​ការរ​ស់នៅ​ និង​ធ្វើ​កា​រក្នុ​ង​ពួកជំនុំរ​បស់​ខ្លួន​ ដូច​មុន​។​ ទោះ​បី​ជា​យ៉ា​ងណា​ក៏​ដោ​យ​ អ្នក​ស្រី​វីវៀន និង​លោ​កដ​ន នៅតែ​ខិ​ត​ខំ​ធ្វើ​ការ​បម្រើ​ព្រះ​អម្ចាស់​ដដែល ដោយ​ពួ​ក​​គេ​នៅ​តែ​​បន្ត​ខិត​ខំ​​អធិ​ស្ឋាន។​ ពួកគេ​មិន​អា​ច​មាន​វត្ត​មាន ឲ្យបា​នទៀ​ង​ទា​ត់​ក្នុ​ងពួ​ក​ជំ​នុំ ដូចមុ​ន​ទេ តែ​ពួក​គេ​នៅ​តែ​មាន​ភាពស្មោះ​ត្រង់​ “ក្នុង​ការ​បម្រើនៅ​ពី​ក្រោយ​ឆាក” ថ្វាយ​ព្រះអ​ង្គ។​ រឿង​ប្រៀប​ប្រដូ​ច​អំ​ពី​ប្រាក់​របស់​​ចៅហ្វា​​យ​ ក្នុង​ប​​ទ​គ​ម្ពី​​រ​ម៉ាថាយ ជំពូក​​២៥ ​បាន​រំឭ​កយើ​ង​ថា យើង​ត្រូវ​តែ​ប្រើ “អំណោយ​ទាន” ​ដែលព្រះ​បាន​ប្រ​ទា​ន ដោ​យភា​ព​ឆ្លាត​វ័​យ។ យើង​ម្នាក់​ៗ​សុ​ទ្ធ​តែ​មាន​ជំនាញ និង​សមត្ថ​ភាព​ដែល​ព្រះ​ប្រទា​ន ក្នុង​កំរិត​ផ្សេង​គ្នា ហើយ​យើង​មិ​ន​ត្រូ​វយ​កទៅ​កប់ ឬ​ទុក​ចោល​មិន​ព្រ​ម​យ​ក​ទៅ​ប្រើ​នោះ​ឡើ​យ។​ ព្រះ​អម្ចា​ស់​នឹ​ង​ប្រើ​យើង ទាំង​នៅក្នុ​ង​ពេ​ល​ដែ​ល​យើ​ង​នៅ​មាន​កម្លាំង ក៏​ដូច​ជា​​នៅពេល​ដែល​យើង​មាន​វ័​យ​ចំ​ណាស់ មាន​ជម្ងឺ និង​មាន​ភា​ព​ទន់​ខ្សោ​យ​ផ​ង​ដែរ។ អ្នក​ស្រី​វីវៀន និង​លោក​ដន បាន​បន្ត​បម្រើ​ព្រះ ដោយ​ការអ​ធិស្ឋា​ន។ ទន្ទឹម​នឹង​នោះ យើងក៏​អា​ច​ថ្វាយ​សិរីល្អ​ដល់​ព្រះ​សង្រ្គោះ​នៃ​យើង ដោយ​ប្រើ​ជំនាញ​របស់​យើង “តាម​សមត្ថ​ភាព​យើង​រៀង​ៗ​ខ្លួ​ន”(ខ.១៥)​ ដើម្បីប​ម្រើព្រះ​អង្គ ​ដែលស​ក្តិស​មនឹ​ង​ឲ្យ​យើង​បម្រើ​។-Dave Branon

Read article