Kirsten Holmberg

You are here:
ឲ្យអំណោយ ដោយក្តីស្រឡាញ់

នោះ​ព្រះវរបិតា​នៃ​អ្នក ដែល​ទ្រង់​ទត​ឃើញ​ក្នុង​ទី​សំងាត់ ទ្រង់​នឹង​ប្រទាន​រង្វាន់​ដល់​អ្នក​នៅ​ទី​ប្រចក្ស​ច្បាស់។ ម៉ាថាយ ៦:៤ រៀង​រាល់​ថ្ងៃ លោក​គ្លែន(Glen) តែង​តែ​ទៅ​ទិញ​កាហ្វេ​ពេល​ព្រឹក នៅ​ហាង​លក់​កាហ្វេ​នៅ​ក្បែរ​តំបន់​គាត់​រស់​នៅ ដែល​នៅ​ទីនោះ អ្នក​ទិញ​ត្រូវ​បើក​ឡាន​បន្ត​កន្ទុយ​គ្នា​ជា​ជួរ ចូល​តាម​ច្រក​តែ​មួយ ដើម្បី​រង់​ចាំ​ទិញ​កាហ្វេ​ម្តង​ម្នាក់​ៗ។ ហើយ​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ គាត់​ក៏​បាន​ចេញ​ថ្លៃ​កាហ្វេ​ឲ្យ​អ្នក​បើក​ឡាន ដែល​កំពុង​រង់​ចាំ​ខាង​ក្រោយ​គាត់​ជា​និច្ច ដោយ​គ្រាន់​តែ​ប្រាប់​អ្នក​គិត​លុយ ឲ្យ​ជូន​ពរ​អ្នក​នោះ​ឲ្យ​សុខ​សប្បាយ។ លោក​គ្លែន​មិន​បាន​ស្គាល់​ពួក​គេ​ទេ។ គាត់​ក៏​មិន​បាន​ដឹង អំពី​ការ​ឆ្លើយ​តប​របស់​ពួក​គេ​ដែរ។ គាត់​គ្រាន់​តែ​ជឿ​ថា វា​ជា​ទង្វើ​តូច​បំផុត​ដែល​គាត់​អាច​ធ្វើ​បាន។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ នៅ​ថ្ងៃ​មួយ គាត់​ក៏​បាន​ដឹង អំពី​ឥទ្ធិពល​នៃ​ទង្វើ​របស់​គាត់ ពេល​គាត់​អាន​សំបុត្រ​អនាមិក​មួយ ដែល​គេ​បាន​ផ្ញើ​មក​ក្រុម​ហ៊ុន​កាសែត ក្នុង​តំបន់​គាត់។ គាត់​ក៏​បាន​ដឹង​ថា អំណោយ​ដែល​គាត់​បាន​ឲ្យ​គេ ដោយ​ចិត្ត​សប្បុរស នៅ​ថ្ងៃ​ទី​១៨ កក្កដា ឆ្នាំ​២០១៧ បាន​បណ្តាល​ឲ្យ​អ្នក​បើក​ឡាន នៅ​ពី​ក្រោយ​ឡាន​គាត់ បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​គំនិត លែង​ចង់​សម្លាប់​ខ្លួន នៅ​ថ្ងៃ​នោះ។ លោក​គ្លែន​បាន​ឲ្យ​អំណោយ​ជា​ប្រចាំ​ថ្ងៃ ដល់​អ្នក​បើក​បរ​ឡាន នៅ​ពី​ក្រោយ​ឡាន​គាត់ ដោយ​មិន​ចង់​បាន​ការ​អរគុណ ឬ​ការ​សរសើរ​ឡើយ។ ទើប​តែ​លើក​នេះ​ទេ ដែល​គាត់​បាន​មើល​ឃើញ​ឥទ្ធិពល នៃ​អំណោយ​ដ៏​តូច​របស់​គាត់។ រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹកចាំ អំពី​ការ​បង្រៀន​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ឲ្យ​យើង​ធ្វើ​ទាន ដោយ​មិន​ឲ្យ​ដៃ​ស្តាំ ដឹង​អំពី​ការ​ដែល​ដៃ​ឆ្វេង​ធ្វើ(ម៉ាថាយ ៦:៣)។…

Read article
ចូរឲ្យមានពន្លឺឡើង

នោះ​ព្រះ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា ចូរ​ឲ្យ​មាន​ពន្លឺ​ឡើង ដូច្នេះ ពន្លឺ​ក៏​មាន​ឡើង។ លោកុប្បត្ដិ ១:៣ កាល​កូន​ស្រី​ខ្ញុំ​នៅ​ក្មេង ជា​ញឹក​ញាប់ ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​នាង​ឲ្យ​ដឹង​ថា វត្ថុ​ដែល​នាង​ឃើញ​នោះ ជា​អ្វី។ ខ្ញុំ​បាន​ណែ​នាំ​នាង ឲ្យ​ស្គាល់​វត្ថុ​ផ្សេង​ៗ ឬ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​នាង​ប៉ះ​វត្ថុ​ដែល​នាង​មិន​ដែល​ស្គាល់ ហើយ​និយាយ​ប្រាប់​នាង​ថា វត្ថុ​នោះ​ជា​អ្វី ដោយ​នាំ​ឲ្យ​នាង​មាន​ការ​យល់​ដឹង និង​ចេះ​ពាក្យ​ថ្មី​ៗ ក្នុង​ពិភព​លោក​ដ៏​ធំធេង ដែល​នាង​កំពុង​ធ្វើ​ការ​រុក​រក។ តាម​ធម្មតា ខ្ញុំ​និង​ស្វាមី​ខ្ញុំ បាន​រំពឹង (ឬ​សង្ឃឹម) ថា ពាក្យ​ទី​១ ដែល​នាង​និយាយ​មុន​គេ គឺ ប៉ា ឬ​ម៉ាក់​ ប៉ុន្តែ នាង​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ដោយ​និយាយ​ចេញ​ពាក្យ​ដំបូង ផ្សេង​ពី​នេះ ដូច​ជា​ពាក្យ ពន្លឺ ជា​ដើម ដែល​មាត់​ដ៏​តូច​របស់​នាង​បាន​ថា​តាម​ខ្ញុំ ដោយ​បញ្ចេញ​សម្លេង​មិន​ច្បាស់។ រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ​ថា ពាក្យ​ពន្លឺ ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​ពាក្យ​ដំបូង​គេ ដែល​បាន​កត់​ទុក​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ។ គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា “​ផែនដី​បាន​ខូច ហើយ​នៅ​ទទេ មាន​សុទ្ធ​តែ​ងងឹត​នៅ​គ្រប​លើ​ជំរៅ​ទឹក ហើយ​ព្រះវិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះ​ក៏​រេរា​នៅ​ពី​លើ​ទឹក នោះ​ព្រះ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “ចូរ​ឲ្យ​មាន​ពន្លឺ​ឡើង ដូច្នេះ ពន្លឺ​ក៏​មាន​ឡើង”(លោកុប្បត្តិ ១:៣)។ ព្រះ​ទ្រង់​ឃើញ​ពន្លឺ​នោះ​ក៏​យល់​ថា​ជា​ល្អ​ ហើយ​ព្រះ​គម្ពីរ​ក៏​បាន​ធ្វើ​បន្ទាល់​អំពី​ការ​នេះ។…

Read article
ការអ្វីដែលសំខាន់

ហេតុ​ដូច្នេះ ត្រូវ​ឲ្យ​យើង​ដេញ​តាម​អស់​ទាំង​សេចក្តី ដែល​នាំ​ឲ្យ​មេត្រី​គ្នា និង​សេចក្តី​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ជួយ​ស្អាង​ចិត្ត​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​វិញ។ រ៉ូម ១៤:១៩ មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ម្នាក់​បាន​រំឭក អំពី​ពេល​ដែល​បង​ប្អូន​រួម​ជំនឿ ជា​មិត្ត​រួម​ការងារ បាន​សួរ​នាង​ដោយ​ត្រង់​ៗ​ថា តើ​នាង​បាន​ចូល​រួម​ជា​មួយ​គណបក្ស​នយោបាយ​មួយ​ណា។ គោលបំណង​របស់​គាត់ នៅ​ក្នុង​ការ​សួរ​សំណួរ​នេះ ហាក់​ដូច​ជា​ដើម្បី​រក​មើល​ថា គាត់​អាច​យល់​ស្រប​នឹង​នាង នៅ​ត្រង់​បញ្ហា​ណា​ខ្លះ ដែល​កំពុង​មិន​ធ្វើឲ្យ​សហគមន៍​របស់​ពួក​គេ​បែក​បាក់​គ្នា។ នាង​ក៏​បាន​ព្យាយាម​ស្វែង​រក​ចំណុច ដែល​នាង​អាច​យល់​ស្រប​នឹង​គាត់​ផង​ដែរ រួច​នាង​គ្រាន់​តែ​ឆ្លើយ​តប​ថា “ដោយសារ​យើង​ជា​អ្នក​ជឿ​ដូចគ្នា ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ចង់​និយាយ​ផ្ដោត​ទៅ​លើ​ការ​រួប​រួម​របស់​យើង ក្នុង​ព្រះគ្រីស្ទ​ប៉ុណ្ណោះ”។​ ពួកជំនុំ​ក៏​មាន​ការ​បាក់​បែក​គ្នា នៅ​សម័យ​សាវ័ក​ប៉ុល​ផង​ដែរ ដោយសារ​បញ្ហា​ផ្សេង​ៗ ដែល​មាន​ដូច​ជា ការ​ខ្វែង​គំនិត​គ្នា​អំពី​អាហារ ដែល​គួរ​បរិភោគ​ឬ​អត់ និង​អំពី​ថ្ងៃ​ណា​ជា​ថ្ងៃ​បរិសុទ្ធ។ បញ្ហា​ទាំង​នេះ បាន​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​បែក​បាក់ ក្នុង​ចំណោម​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​នៅ​ទីក្រុង​រ៉ូម។ ទោះ​ពួក​គេ​មាន​ការ​ប្រកាន់​ខ្ជាប់​ទាំង​ស្រុង តាម​ទស្សនៈ​ខុស​ៗ​គ្នា​ក៏​ដោយ ក៏​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​រំឭក​ពួក​គេ​ថា ពួក​គេ​សុទ្ធ​តែ​ត្រូវ​រស់​នៅ​ថ្វាយ​ព្រះ​យេស៊ូវ ដូច​គ្នា(រ៉ូម ១៤:៥-៩)។ គាត់​ក៏​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​គេ ឲ្យ ធ្វើ​ការ​អ្វី​ដែល​នាំ​មាន​សេចក្តី​មេត្តា ហើយ​​ស្អាង​ចិត្ត​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​វិញ ជាជាង​ប្រកាន់​ទោស​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​(ខ.១៩)។ នៅ​សម័យ ដែល​ប្រទេស​ជាតិ ពួក​ជំនុំ និង​សហគមន៍​ជា​ច្រើន​មាន​ការ​បែក​បាក់​គ្នា ដោយសារ​បញ្ហា​តូច​ធំ យើង​អាច​ចង្អុល​បង្ហាញ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ឲ្យ​ងាក​ទៅ​រក​សេចក្តី​ពិត​នៃ​ការ​រួប​រួម ​ជា​ព្រះ​រាជ​កិច្ច ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​សម្រេច​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង​ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​អាច​រស់​នៅ​ជា​មួយ​ព្រះអង្គ​អស់​កល្ប​ជានិច្ច។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​រំឭក​យើង​ថា…

Read article
មានលក្ខណៈដូចយើង ដើម្បីយើង

ហេតុ​នោះ​បាន​ជា​គួរ​ឲ្យ​ទ្រង់ បាន​ដូច​បង​ប្អូន​ទ្រង់​គ្រប់​ជំពូក​ដែរ។ ហេព្រើរ ២:១៧ លោក​ឌែរែក(Derek) បាន​សង្កេត​ឃើញ​កូន​ប្រុស​គាត់ មិន​ចង់​ដោះ​អាវ​ចេញ ដើម្បី​ហែល​ទឹក ហើយ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា តាម​ពិត កូន​ប្រុស​គាត់​មិន​ចង់​ឲ្យ​គេ​ឃើញ​ស្នាម​ខ្នៅ​ពី​កំណើត ដែល​មាន​នៅ​លើ​ទ្រូង ពោះ និង​ដៃ​ឆ្វេង​របស់​ខ្លួន។ លោក​ឌែរែក​ក៏​បាន​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​ថា នឹង​ជួយ​កូន​ប្រុស​គាត់។​ គាត់​ក៏​បាន​ចាក់​សាក់​នៅ​លើ​ខ្លួន​គាត់ ដោយ​ចំណាយ​ពេល​យ៉ាង​យូរ និង​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់​ជា​ច្រើន​ផង ដើម្បី​បង្កើត​ស្នាម​នៅ​លើ​ខ្លួន​គាត់ ឲ្យ​ដូច​ស្នាម​ខ្នៅ​របស់​កូន​ប្រុស​គាត់។ សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​លោក​ឌែរែក​មាន​ចំពោះ​កូន​ប្រុស​គាត់ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​មាន ចំពោះ​កូន​ប្រុស​ស្រី​របស់​ព្រះ​អង្គ។ ដោយសារ​យើង​ដែល​ជា​កូន​ព្រះ​អង្គ “មាន​សាច់​ឈាម”(ហេព្រើរ ២:១៤) នោះ​ព្រះយេស៊ូវ​ក៏​បាន​យក​កំណើត​ជា​មនុស្ស ដែល​មាន​សាច់ មាន​ឈាម ដូច​យើង​ដែរ ដើម្បី​រំដោះ​យើង ឲ្យ​រួច​ពី​អំណាច​នៃ​សេចក្តី​ស្លាប់​(ខ.១៤)។ “ហេតុ​នោះ​បាន​ជា​គួរ​ឲ្យ​ទ្រង់ បាន​ដូច​បង​ប្អូន​ទ្រង់​គ្រប់​ជំពូក​ដែរ”(ខ.១៧) ដើម្បី​ផ្សះ​ផ្សា​ទំនាក់​ទំនង​រវាង​យើង និង​ព្រះ។ លោក​ឌែរែក​ចង់​ជួយ​កូន​ប្រុស​គាត់ ឲ្យ​ឈ្នះ​ការ​ខ្នាស់​អៀន ដោយសារ​ស្នាម​ខ្នៅ​នៅ​លើ​ខ្លួន ដូច​នេះ គាត់​ក៏​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្លួន​គាត់ មាន​ស្នាម​ដូច​កូន​ប្រុស​គាត់​ដែរ។ ព្រះយេស៊ូវ​ក៏​បាន​ជួយ​យើង​ជម្នះ​បញ្ហា​ដែល​ធំ​ជាង​នេះ​ទៀត គឺ​ជម្នះ​ភាព​ជា​ទាសករ​នៃ​អំពើ​បាប។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ជម្នះ​វា ដើម្បី យើង ដោយ​ធ្វើ​ឲ្យ​អង្គ​ទ្រង់ មាន​លក្ខណៈ​ដូច យើង ដោយ​ទទួល​ទោស​នៃ​អំពើ​បាប​យើង តាម​រយៈ​ការ​សុគត​ជំនួស​យើង។ កាល​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​ស្ម័គ្រ​ព្រះទ័យ​យក​កំណើត​ជា​មនុស្ស​ដូច​យើង…

Read article
ព្រះអង្គគង់នៅជាមួយជារៀងរហូត

ខ្ញុំ​បាន​សូម​សេចក្តី​តែ​១​ពី​ព្រះយេហូវ៉ា … គឺ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​បាន​នៅ​ក្នុង​ដំណាក់​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា រាល់​តែ​ថ្ងៃ​អស់​១​ជីវិត​ខ្ញុំ។ ទំនុកដំកើង ២៧:៤ មាន​ពេល​មួយ ក្រុម​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​បាន​ផ្លាស់​ទៅ​នៅ​ផ្ទះ​ថ្មី ដែល​ស្ថិត​នៅ​មិន​ឆ្ងាយ​ពី​ផ្ទះ​ចាស់​របស់​យើង។ ទីតាំង​នៅ​ជិត​គ្នា​មែន តែ​យើង​នៅ​តែ​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ជួល​ឡាន​ជួយ​រើ​ផ្ទះ​យើង ដោយសារ​យើង​នៅ​សល់​ពេល​តិច។ មុន​ពេល​យើង​អាច​ចូល​ទៅ​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ថ្មី​ យើង​បាន​ទុក​គ្រឿង​សង្ហារិម​នៅ​ក្នុង​ឡាន​នោះ ហើយ​យើង​រក​បាន​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​បណ្ដោះ​អាសន្ន។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នោះ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា “កក់ក្តៅ​យ៉ាង​ខ្លាំង” ទោះ​យើង​មិន​ទាន់​បាន​ចូល​ទៅ​នៅ​ផ្ទះ​ថ្មី​ក៏​ដោយ ព្រោះ​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ស្នាក់​នៅ​ជា​មួយ​មនុស្ស​ដែល​ខ្ញុំ​ស្រឡាញ់​បំផុត គឺ​ក្រុម​គ្រួសារ​ខ្ញុំ។ ដាវីឌ​ធ្លាប់​រស់​នៅ ដោយ​គ្មាន​ផ្ទះ​សម្បែង ពេល​ដែល​ស្តេច​សូល​តាម​សម្លាប់​គាត់។ ស្តេច​សូល​ខ្លាច​ដាវីឌ​ដណ្តើម​រាជ​ទ្រង់ ដូច​នេះ​ទ្រង់​ក៏​បាន​តាម​សម្លាប់​គាត់។ ដាវីឌ​ក៏​បាន​រត់​ចេញ​ពី​ផ្ទះ ហើយ​គេង​នៅ​កន្លែង​ណា ដែល​គាត់​អាច​ជ្រក​នៅ​បាន។ ទោះ​គាត់​មាន​អ្នក​រួម​ដំណើរ​ជា​មួយ​ក៏​ដោយ ក៏​អ្វី​ដែល​គាត់​ចង់​បាន​បំផុត​នោះ គឺ​ចង់ “នៅ​ក្នុង​ដំណាក់​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់” ដើម្បី​អរសប្បាយ នឹង​ការ​ប្រកប​ស្និទ្ធ​ស្នាល​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ​ជា​រៀង​រហូត(ទំនុកដំកើង ២៧:៤)។ ព្រះយេស៊ូវ​គង់​នៅ​ជា​មួយ​យើង​ជាប់​ជា​និច្ច បាន​ជា​យើង​អាច​មាន “ភាព​កក់​ក្តៅ” ទោះ​យើង​នៅ​ទីណា​ក៏ដោយ។ ព្រះ​អង្គ​គង់​នៅ​ជា​មួយ​យើង ក្នុង​ពេល​ដែល​យើង​មាន​បញ្ហា ហើយ​ថែម​ទាំង​រៀប​ចំ​កន្លែង​មួយ សម្រាប់​ឲ្យ​យើង​រស់​នៅ​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ ជា​រៀង​រហូត(យ៉ូហាន ១៤:៣)។ ទោះ​យើង​មាន​ភាព​មិន​ច្បាស់​លាស់ និង​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក្នុង​ការ​រស់​នៅ​លើ​ផែនដី​នេះ យើង​អាច​សម្រាក​ជា​អចិន្ត្រៃយ៍ នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រកប​ស្និទ្ធ​ស្នាល​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ និង​គ្រប់​ទីកន្លែង។—Kirsten Holmberg តើ​អ្នក​មាន​អារម្មណ៍​កក់​ក្តៅ​បំផុត…

Read article
កាវដ៏ល្អដែលព្រះបានបង្កើត

ទ្រង់​ក៏​ធ្វើ​សត្វ​ព្រៃ​នៅ​ផែនដី​តាម​ពូជ សត្វ​ស្រុក​តាម​ពូជ ហើយ​គ្រប់​ទាំង​សត្វ​ដែល​លូន​វារ​នៅ​ដី​គោក​តាម​ពូជ រួច​ទ្រង់​ឃើញ​ថា​ល្អ។ លោកុប្បត្តិ ១:២៥ កាល​ពី​ពេល​ថ្មី​ៗ​នេះ អ្នក​វិទ្យាសាស្រ្ត​មក​ពី​សកលវិទ្យាល័យ ភែន ស្ទេត បាន​ឆ្នៃ​បង្កើត​កាវ​ប្រភេទ​ថ្មី​មួយ ដែល​ជាប់​ខ្លាំង ហើយ​ក៏​អាច​ឲ្យ​គេ​បក​ចេញ​វិញ​ផង​ដែរ។ ពួក​គេ​បាន​ផលិត​កាវ​នេះ តាម​គំរូ​របស់​សត្វ​ខ្យង ដែល​ទឹក​មាត់​របស់​វា​រឹង ពេល​ស្ងួត ហើយ​ក៏​ប្រែ​ជា​រាវ​វិញ​ពេល​ដែល​ប៉ះ​សំណើម។ ការ​ដែល​ទឹក​មាត់​ខ្យង​នោះ​អាច​ផ្លាស់​ប្តូរ​មក​រក​ធាតុ​ដើម​វិញ គឺ​បាន​ជួយ​ឲ្យ​វា​ផ្លាស់​ទី​ដោយ​សេរី ក្នុង​កន្លែង​ដែល​មាន​សំណើម ដោយ​មាន​សុវត្ថិភាព​ជាង តែ​ទន្ទឹម​នឹង​នោះ ក៏​បាន​ជួយ​ឲ្យ​វា​អាច​នៅ​ជាប់​មួយ​កន្លែង ក្នុង​បរិស្ថាន​របស់​វា ពេល​ដែល​វា​ជួប​គ្រោះ​ថ្នាក់​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ។ វិធី​សាស្រ្ត​ដែល​អ្នក​ស្រាវជ្រាវ​ទំាង​នោះ​បាន​ប្រើ ដោយ​យក​តម្រាប់​តាម​កាវ ដែល​មាន​ក្នុង​ធម្មជាតិ គឺ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​ពិពណ៌នា​របស់​អ្នក​វិទ្យាសាស្រ្ត​ឈ្មោះ យ៉ូហាននេស ខេភ្ល័រ(Johannes Kepler) អំពី​ការ​រុក​រក​ឃើញ​របស់​គាត់។ គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា នៅ​ក្នុង​ការ​រុក​រក​ឃើញ​នោះ អ្វី​ដែល​គាត់​បាន​គិត​ឃើញ គឺ​គ្រាន់​តែ​ជា​អ្វី​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​គិត​ឃើញ​មុន​គាត់​ទៀត។ ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ចែង​ថា​ ព្រះ​ទ្រង់​បង្កើត​ផែន​ដី និង​អ្វី​ៗ​នៅ​ក្នុង​ផែន​ដី ដែល​រួម​មាន រុក្ខ​ជាតិ​នៅ​លើ​ដី​(លោកុប្បត្តិ ១:១២)  “សត្វ​ក្នុង​សមុទ្រ” និង “សត្វ​ស្លាប​ទាំង​អស់”(ខ.២១) “សត្វ​លូន​វា​នៅ​លើ​ដី”(ខ.២៥) និង “បង្កើត​មនុស្ស ឲ្យ​ដូច​រូប​អង្គ​ទ្រង់”(ខ.២៧)។ ពេល​ណា​មនុស្ស​ជាតិ​បាន​រុក​រក​ឃើញ ឬ​ស្គាល់​ប្រភព​របស់​រុក្ខ​ជាតិ ឬ​សត្វ…

Read article
ជើងដែលនាំដំណឹងល្អ

អើ ល្អ​ណាស់​ហ្ន៎ គឺ​ជើង​នៃ​អ្នក​នោះ​ដែល​ដើរ​លើ​ភ្នំ ជា​អ្នក​ដែល​នាំ​ដំណឹង​ល្អ​មក។ អេសាយ ៥២:៧ លោក​ចន ណាស(John Nash) បាន​ទទួល​ពាន​រង្វាន់​ណូបែល​សន្តិភាព ក្នុង​វិស័យ​សេដ្ឋកិច្ច នៅ​ឆ្នាំ១៩៩៤ ដោយ​គេ​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ការ​ត្រួស​ត្រាយ​ផ្លូវ​របស់​គាត់ ក្នុង​ផ្នែក​គណិតវិទ្យា។ ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក រូប​មន្ត​សមីការ​របស់​គាត់ ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ប្រាស់ ដោយ​មុខ​ជំនួញ​ជា​ច្រើន នៅ​ទូទាំង​ពិភព​លោក ដោយ​ការ​យល់​ដឹង អំពី​សក្ដានុពល​នៃ​ការ​ប្រកួត​ប្រជែង។ គេ​បាន​និពន្ធ​សៀវភៅ​មួយ​ក្បាល និង​ផលិត​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​ឯកសារ​មួយ ដើម្បី​និយាយ​អំពី​ជីវិត​របស់​គាត់ ហើយ​បាន​ចាត់​ទុក​គាត់​ជា​មនុស្ស​ដែល​មាន “គំនិត​ដ៏​ល្អ” មិន​មែន​ដោយ​សារ​ខួរ​ក្បាល​គាត់​មាន​លក្ខណៈ​ពិសេស​ខុស​គេ​នោះ​ទេ តែ​ដោយ​សារ​របៀប​ដែល​គាត់​បាន​ប្រើ​វា ជា​ប្រយោជន៍​ដល់​មនុស្ស​ជា​ច្រើន។ ហោរា​ម្នាក់ នៅ​គ្រា​សញ្ញាចាស់ ឈ្មោះ​អេសាយ បាន​ប្រើ​ពាក្យ ល្អ  ដើម្បី​ពិពណ៌នា អំពី​ជើង មិនមែន​ដោយ​សារ​សម្រស់​របស់​ជើង​នោះ​ទេ តែ​ដោយសារ​គាត់​បាន​ឃើញ​ភាព​ស្រស់​ស្អាត ក្នុង​ការ​អ្វី​ដែល​ជើង​នោះ​បាន​ធ្វើ។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​បាន​ពិពណ៌នា​ថា “អើ ល្អ​ណាស់​ហ្ន៎ គឺ​ជើង​នៃ​អ្នក​នោះ​ដែល​ដើរ​លើ​ភ្នំ ជា​អ្នក​ដែល​នាំ​ដំណឹង​ល្អ​មក”(អេសាយ ៥២:៧)។ បន្ទាប់​ពី​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​បាន​រស់​នៅ​ជា​ឈ្លើយ​សឹក នៅ​ក្រុង​បាប៊ីឡូន ដោយសារ​ពួក​គេ​មិន​ស្មោះ​ត្រង់​នឹង​ព្រះ អ្នក​នាំ​ព្រះ​រាជ​សារ​របស់​ព្រះ ក៏​បាន​មក​ដល់ ដោយ​ពាក្យ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ថា មិន​យូរ​ទេ រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​នឹង​បាន​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​កំណើត​របស់​ពួក​គេ​វិញ​ហើយ “ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​ប្រោស​លោះ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម​ហើយ”(ខ.៩)។ ដំណឹង​ល្អ​នោះ…

Read article
ភាពអស្ចារ្យនៃស្នាព្រះហស្តព្រះអង្គ

ចូរ​ឲ្យ​ដី​ដុះ​តិណជាតិ​ឡើង គឺ​ជា​ពួក​ស្មៅ​ដែល​មាន​គ្រាប់ និង​រុក្ខ​ជាតិ​មាន​ផ្លែ​តាម​ពូជ ដែល​មាន​គ្រាប់​ក្នុង​ផ្លែ​នោះ​នៅ​ផែនដី។ លោកុប្បត្តិ ១:១១ ខណៈ​ពេល​ដែល​លោក​ធីម(Tim) កំពុង​ធ្វើ​ដំណើរ​កម្សាន្ត​កាត់​តាម​ផែន​ទឹកកក​នៅ​លើ​ភ្នំរូទ ក្លេស័រ នៅ​រដ្ឋ​អាឡាស្កា ​គាត់​បាន​ប្រទះ​ឃើញ​អ្វី​ម្យ៉ាង ដែល​គាត់​មិន​ដែល​បាន​ឃើញ​ពី​មុន​មក។ ទោះ​លោក​ធីម​បាន​ធ្វើ​ការ​សិក្សា​ផែន​ទឹកកក​នៅ​លើ​ភ្នំ ជា​លក្ខណៈ​អាជីព គាត់​បាន​ប្រទះ​ឃើញ​ដុំ​ស្លែ​មូល​ៗ​តូច​ៗ ដ៏​ច្រើន​សន្ធឹក ដែល​គាត់​មិន​ដែល​ស្គាល់​ទាល់​តែ​សោះ។ បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​តាម​ដាន​រុក្ខជាតិ​នេះ ដែល​មាន​រាង​មូល​ពណ៌​បៃតង​ភ្លឺ អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ គាត់​និង​មិត្ត​រួម​ការងារ​របស់​គាត់ ក៏​បាន​រក​ឃើញ​ថា ខុស​ពី​ស្លែ​នៅ​លើ​ដើម​ឈើ ដុំ​ស្លែ ដែល​មាន​រហ័ស​នាម​ថា “សត្វ​កណ្តុរ​នៅ​ផ្ទាំង​ទឹកកក” មិន​តោង​នៅ​លើ​ដើម​ឈើ ហើយ​ដែល​កាន់​តែ​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ថែម​ទៀត​នោះ គឺ​ពួកវា​ធ្វើ​ការ​ផ្លាស់​ទី ដូច​ហ្វូង​សត្វ។ ពី​ដំបូង លោក​ធីម និង​មិត្ត​រួម​ការងារ​របស់​គាត់​សង្ស័យ​ថា ពួក​វា​ផ្លាស់​ទី​ដោយ​សារ​មាន​ខ្យល់​បក់ ឬ​ពួកវា​រមៀល​ចុះពី​លើ​ទួល​មក ប៉ុន្តែ ការ​ស្រាវ​ជ្រាវ​របស់​ពួក​គេ​បាន​បង្ហាញ​ថា ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​ការ​ស្មាន​ខុស។ ពួកគេ​នៅ​មិន​ទាន់​ដឹង​ច្បាស់​ថា ដុំ​ស្លែ​ទាំង​នោះ​បាន​ផ្លាស់​ទី​ដោយ​របៀប​ណា​ទេ។ ភាព​អាថ៌​កំបាំង​ដូច​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​នឹក​ចាំ អំពី​ភាព​ប៉ិន​ប្រសប់​របស់​ព្រះ។ ក្នុង​ពេល​ដែល​ព្រះអង្គ​បង្កើត​របស់​សព្វ​សារពើ ព្រះ​អង្គ​បាន​បង្គាប់​ឲ្យ​ដី ដុះ​តិណជាតិ និង​ដើម​ឈើ (លោកុប្បតិ្ត ១:១១)។ ព្រះអង្គ​ក៏​បាន​រចនា​ឲ្យ​មាន​ដុំ​ស្លែ​ទាំង​នោះ​ផង​ដែរ ទោះ​មនុស្ស​ភាគ​ច្រើន​នឹង​មិន​ដែល​បាន​ឃើញ​ពួក​វា​ដោយ​ផ្ទាល់ ទាល់​តែ​យើង​បាន​ទៅ​ដល់​តំបន់​ផែន​ទឹកកក ដែល​មាន​លក្ខ​ខ័ណ្ឌ​ប្រកប​គ្រប់​គ្រាន់​ឲ្យ​ពួក​វា​លូត​លាស់។ ដុំ​ស្លែ​ទាំង​នោះ​បាន​ទាក់​ទាញ​អ្នក​វិទ្យា​សាស្រ្ត​ជា​ច្រើន ដោយសារ​រូបរាង​មូល​ស្រមូវៗ​របស់​ពួក​វា…

Read article
លាក់ខ្លួនពីព្រះ

ព្រះយេហូវ៉ា​ដ៏​ជា​ព្រះ​ទ្រង់​ហៅ​រក​អ័ដាម​ដោយ​ព្រះបន្ទូល​ថា ឯង​នៅ​ឯ​ណា? លោកុប្បត្តិ ៣:៩ កាល​នៅ​រៀន​ថ្នាក់​ទី​៣ ខ្ញុំ​ចាំ​ថា ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ធ្មេញ​ភ្នែក ហើយ​ចាប់​ផ្តើម​រាប់​លេខ​ឮ​ៗ។ មិត្ត​រួម​ថ្នាក់​របស់​ខ្ញុំ ក៏​បាន​ប្រញាប់​​រត់​ចេញ​ពី​ថ្នាក់​រៀន ទៅ​រក​កន្លែង​ពួន។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដើរ​រក​ពួក​គេ នៅ​ក្រោម​តុ នៅ​កៀន​ទូ និង​នៅ​ក្រោយ​ទ្វារ​សព្វ​គ្រប់ អស់​ពេល​យ៉ាង​យូរ នៅ​តែ​រក​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​មិន​ឃើញ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​អស់​សំណើច ពេល​ដែល​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ម្នាក់​បាន​លោត​ចេញ​ពី​ក្រោយ​ផើង​ផ្កា ដែល​គេ​បាន​ចង​ព្យួរ​នឹង​ពិដាន។ ក្បាល​របស់​នាង​បាន​បាំង​ពី​ក្រោយ​ដើម​ផ្កា​នោះ ហើយ​គេ​អាច​មើល​ឃើញ​ខ្លួន​របស់​នាង​បាន​យ៉ាង​ងាយ តែ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ឃើញ​នាង​សោះ។ ដោយសារ​ព្រះ​ទ្រង់​ជ្រាប​អំពី​អ្វី​ៗ​គ្រប់​យ៉ាង នោះ​ពេល​ដែល​លោក​អ័ដាម និង​នាង​អេវ៉ា “ពួន​ពី​ព្រះអង្គ” ក្នុង​សួន​ច្បារ​អេដែន ព្រះ​អង្គ​នៅ​តែ​ទត​ឃើញ​ពួក​គេ​(លោកុប្បត្តិ ៣:៨)។ ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​មិន​មែន​កំពុង​តែ​លេង​បិទ​ពួន​នោះ​ទេ។ ពួក​គេ​ទើប​តែ​ស្គាល់​ភាព​អាម៉ាស់ នៃ​កំហុស​របស់​ខ្លួន​ភ្លាម​ៗ បន្ទាប់​ពី​បាន​ញាំ​ផ្លែ​ឈើ ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ហាម។ លោក​អ័ដាម និង​នាង​អេវ៉ា​បាន​ងាក​បែរ​ចេញ​ពី​ព្រះ និង​ការ​ផ្គត់ផ្គង់​ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​អង្គ ពេល​ដែល​ពួក​គេ​មិន​ស្តាប់​បង្គាប់​តាម​ព្រះ​រាជ​បញ្ជា​របស់​ព្រះ​អង្គ។ ព្រះ​អង្គ​មិន​បាន​យាង​ចេញ​ពី​ពួក​គេ ដោយ​សេចក្តី​ក្រោធ​នោះ​ឡើយ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ព្រះ​អង្គ​បាន​សួរ​រក​ពួក​គេ​ថា “ឯង​នៅ​ឯណា?” ព្រះ​អង្គ​មិន​មែន​មិន​ដឹង​ថា ពួក​គេ​នៅ​កន្លែង​ណា​នោះ​ទេ តែ​ព្រះ​អង្គ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ដឹង​ថា ព្រះ​អង្គ​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​ពួក​គេ ដោយ​សេចក្តី​អាណិត(ខ.៩)។ កាល​នោះ​ខ្ញុំ​មិន​អាច​មើល​ឃើញ​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ពួន តែ​ព្រះ​ទ្រង់​តែង​តែ​ទត​ឃើញ​យើង ហើយ​ស្គាល់​យើង ព្រោះ​ព្រះ​អង្គ​តែង​តែ​ទត​ឃើញ និង​ជ្រាប​អំពី​យើង​ជា​និច្ច។…

Read article
អាចចូលទៅជិតព្រះអង្គបានគ្រប់ពេល

ចូរ​ហាម​ដល់​អើរ៉ុន​បង​ឯង កុំ​ឲ្យ​ចូល​ជា​រាល់​ពេល​មក​ក្នុង​ទី​បរិសុទ្ធ​ខាង​ក្នុង​វាំង​នន នៅ​មុខ​ទី​សន្តោស​ប្រោស​ដែល​នៅ​លើ​ហិប​នោះ​ឡើយ។ លេវីវិន័យ ១៦:២ ក្នុង​ពេល​ដែល​វីរុស​កូរ៉ូណា​កំពុង​រាតត្បាត ការ​ទៅ​ធនាគារ ដើម្បី​បើក​យក​របស់​មាន​តម្លៃ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​រក្សាទុក មាន​ការ​តម្រូវ​កាន់​តែ​ច្រើន​ជាង​មុន។ ខ្ញុំ​ត្រូវ​ធ្វើ​ការ​ណាត់​ជួប ត្រូវ​ទូរស័ព្ទ​ទៅ​គេ មុន​គេ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចូល​ធនាគារ​ រួច​ត្រូវ​បង្ហាញ​អត្តសញ្ញាណ​ប័ណ្ណ ហើយ​ចុះ​ហត្ថ​លេខា បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ត្រូវ​រង់​ចាំ​ឲ្យ​គេ​នាំ​ផ្លូវ​ខ្ញុំ ទៅ​ទូរ​សុវត្ថិភាព ក្នុង​បន្ទប់​ក្រោម​ដី។ ពេល​បាន​ចូល​ខាង​ក្នុង​ហើយ ទ្វារ​ដែក​ធ្ងន់​ៗ​បាន​ចាក់​សោ​ជាប់​ពី​ខាង​ក្រៅ ទាល់​តែ​ខ្ញុំ​បាន​រក​ឃើញ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវការ នៅ​ក្នុង​ទូ​ដែក​នោះ។ បើ​ខ្ញុំ​មិន​ធ្វើ​តាម​ការ​ណែនាំ​របស់​គេ​ទេ នោះ​ខ្ញុំ​មិន​អាច​ចូល​ខាង​ក្នុង​បាន​ឡើយ។ នៅ​គ្រា​សញ្ញាចាស់ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​សេចក្តី​បង្គាប់​ជាក់​លាក់ សម្រាប់​ការ​ចូល​កន្លែង​បរិសុទ្ធ​បំផុត ក្នុង​រោង​ឧបោសថ(និក្ខមនំ ២៦:៣៣)។ នៅ​ពី​ក្រោយ​វាំងនន​ពិសេស​មួយ ដែល​ខណ្ឌ​ចែក​កន្លែង​បរិសុទ្ធ ចេញ​ពី​កន្លែង​បរិសុទ្ធ​បំផុត មាន​តែ​សម្តេច​សង្ឃ​ទេ ដែល​អាច​ចូល​មួយ​ឆ្នាំ​ម្តង(ហេព្រើរ ៩:៧)។ លោក​អើរ៉ុន និង​សម្តេច​សង្ឃ ដែល​ចូល​តាម​ពី​ក្រោយ​គាត់ ត្រូវ​នាំ​យក​ដង្វាយ ត្រូវ​ងូត​ទឹក ហើយ​ត្រូវ​ពាក់​អាវ​ខ្លូត​ទេស​បរិសុទ្ធ មុន​នឹង​ចូល​ក្នុង​(លេវីវិន័យ ១៦:៣-៤)។ ការ​ណែនាំ​របស់​ព្រះ មិន​មែន ដោយសារ​មូល​ហេតុ​សុខ​ភាព ឬ​សុវត្ថិភាព​នោះ​ឡើយ តែ​គឺ​ដើម្បី​បង្រៀន​ពួក​អ៊ីស្រាអែល អំពី​សេចក្តី​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ និង​អំពី​ការ​ដែល​យើង​ត្រូវការ​ការ​អត់​ទោស​បាប​ពី​ព្រះ​​អង្គ។ នៅ​ពេល​ព្រះយេស៊ូវ​សុគត វាំងនន​ពិសេស​នោះ​ក៏​បាន​រហែក​ជា​ពីរ(ម៉ាថាយ ២៧:៥១) ជា​និមិត្ត​រូប​បង្ហាញ​ថា អស់​អ្នក​ដែល​ជឿ​ថា…

Read article