Marvin Williams

You are here:
រក​ឃើញ​ការ​សម្រាក​ក្នុង​ព្រះយេស៊ូវ

ម៉ាថាយ ១១:២៩-៣០ អស់​អ្នក​ដែល​នឿយ​ព្រួយ ហើយ​ផ្ទុក​ធ្ងន់​អើយ ចូរ​មក​ឯ​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​នឹង​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឈប់​សំរាក​។ ម៉ាថាយ ១១:២៨ វិញ្ញាណ​ដែល​នឿយ​ព្រួយ មិន​ដែល​ស្កប់​ចិត្ត​នឹង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ និង​ភាព​ជោគជ័យ​ឡើយ​។ ជីវិត​របស់​តារា​ចម្រៀង​ជនបទ​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ​ម្នាក់​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​យើង​ដឹង​ថា នេះ​ជា​ការ​ពិតមែន​។ បទចម្រៀង​របស់​គាត់ ជិត៤០អាល់ប៊ុម បាន​ជាប់​ចំណាត់​ថ្នាក់ នៅ​ក្នុង​ចំណោម​កំពូល​បទ​ចម្រៀង​ជនបទ​ទាំង១០ ដែល​ពេញ​និយម​បំផុត​។ ប៉ុន្តែ គាត់​បាន​រៀប​ការ​ជា​ច្រើន​លើក ហើយ​ធ្លាប់​ជាប់គុក​ផង​ដែរ​។ ទោះ​គាត់​សម្រេច​បាន​ជោគជ័យ​ច្រើន​ប៉ុណ្ណា​ក៏ដោយ ក៏​គាត់​ធ្លាប់​ពោល​ទំនួញ​ថា “វិញ្ញាណ​របស់​ខ្ញុំ មាន​ភាព​នឿយ​ព្រួយ ដែល​ខ្ញុំ​មិន​អាច​ជម្នះ​បាន ដោយ​ភាព​ល្បី​ល្បាញ ការ​រៀប​ការ​ជាមួយ​អ្នក​ថ្មី ឬ​ការ​ស្វែងរក​អត្ថន័យ​ជីវិត… វា​នៅតែ​មាន​ភាព​ហត់​នឿយ​នោះ គឺ​មាន​រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​ដែល​ខ្ញុំ​ស្លាប់”។ គួរ​ឲ្យ​ស្តាយ​ណាស់ គាត់​គួរតែ​បាន​រក​ឃើញ​ការ​សម្រាក​សម្រាប់​វិញ្ញាណ​គាត់ មុន​ពេល​ជីវិត​គាត់​បញ្ចប់​។ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ធ្វើ​ការ​អញ្ជើញ​ដល់​មនុស្ស​ទាំង​អស់ ឲ្យ​ចូល​មក​រក​ព្រះ​អង្គ​ផ្ទាល់ៗ​ខ្លួន(ម៉ាថាយ ១១:២៨) គឺ​មនុស្ស​ដែល​មាន​ភាព​នឿយ​ព្រួយ ដោយសារ​បន្ទុក​នៃ​អំពើបាប និង​ផល​វិបាក​របស់​វា មិន​ខុសពី​តារា​ចម្រៀង​រូប​នេះ​ឡើយ​។ ពេលណា​យើង​ទទួល​សេចក្តី​សង្រ្គោះ​ក្នុង​ព្រះយេស៊ូវ ព្រះអង្គ​នឹង​ដក​បន្ទុក​ចេញពី​យើង ហើយ​ប្រទាន​យើង នូវ​ការ​សម្រាក​។ អ្វី​ដែល​យើង​ត្រូវ​ធ្វើ​នោះ​គឺ ត្រូវ​ជឿ​ព្រះអង្គ ហើយ​រៀន​សូត្រ​ពី​ព្រះអង្គ អំពី​របៀប​រស់នៅ​ក្នុង​ជីវិត​ពេញ​បរិបូរ ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ប្រទាន(យ៉ូហាន ១០:១០)។ ការ​ទទួល​យក​នឹម​នៃ​ភាពជា​សិស្ស​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ នាំ​ឲ្យ​យើង​រក​ឃើញ​ការ​សម្រាក​សម្រាប់​វិញ្ញាណ​យើង(ម៉ាថាយ ១១:២៩)។ ពេល​យើង​ចូល​ទៅ​រក​ព្រះយេស៊ូវ…

Read article
ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​ដ៏​អស្ចារ្យ​របស់​ព្រះ

ទំនុក​ដំកើង ១៣៩:១៣-១៨ ទូល​បង្គំ​នឹង​អរ​ព្រះគុណ​ដល់​ទ្រង់ ដ្បិត​ទ្រង់​បាន​បង្កើត​ទូល​បង្គំ​មក​យ៉ាង​គួរកោត គួរ​អស្ចារ្យ ឯ​ស្នាដៃ​នៃ​ទ្រង់ ក៏​សុទ្ធតែ​អស្ចារ្យ​ទាំង​អស់ ព្រលឹង​ទូល​បង្គំ​ក៏​ដឹង​ច្បាស់​ហើយ​។ ទំនុក​ដំកើង ១៣៩:១៤ វិទ្យាសាស្ត្រ​ផ្នែក​ប្រព័ន្ធ​ប្រសាទ​មាន​ការ​រីកចម្រើន​យ៉ាង​ខ្លាំង ក្នុង​ការ​យល់​ដឹង​អំពី​របៀប​ដែល​ខួរ​ក្បាល​មាន​ដំណើរ​ការ ប៉ុន្តែ ទោះជា​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ អ្នក​វិទ្យាសាស្ត្រ​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា ពួកគេ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ដំណាក់​កាល​ដំបូង​នៃ​ការ​យល់​ដឹង​អំពី​ខួរ​ក្បាល​មនុស្ស​។ ពួកគេ​មាន​យល់​ដឹង​អំពី​រចនា​សម្ព័ន្ធ​របស់​ខួរ​ក្បាល ផ្នែក​ខ្លះ​នៃ​មុខងារ​របស់​វា និង​ផ្នែក​នៃ​ខួរ​ក្បាល ដែល​ឆ្លើយតប​ចំពោះ​បរិស្ថាន​ជុំ​វិញ ភ្ញោច​ញាណ​របស់​យើង​ឲ្យ​មាន​ការ​ឆ្លើយតប បង្កើត​ឲ្យ​មាន​ចលនា និង​ផ្ទុក​ទៅ​ដោយ​អារម្មណ៍​។ ប៉ុន្តែ ពួកគេ​នៅតែ​មិន​អាច​យល់ អំពី​របៀប​ដែល​ទំនាក់​ទំនង​ទាំង​អស់​នេះ រួម​ចំណែក​នៅ​ក្នុង​ការ​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​អាកប្ប​កិរិយា ការ​យល់​ដឹង និង​ការ​ចងចាំ​ឡើយ​។ មនុស្ស​ជាតិ គឺជា​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​ដែល​មាន​ភាព​ស្មុគស្មាញ​យ៉ាង​ខ្លាំង ដែល​នៅតែ​មាន​អាថ៌កំបាំង​ជា​ច្រើន​ដែល​យើង​មិន​ដឹង។ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ទទួល​ស្គាល់ ភាព​អស្ចារ្យ​នៃ​រូបកាយ​របស់​មនុស្ស​។ ទ្រង់​បាន​ប្រើ​ពាក្យ​ប្រៀប​ប្រដូច ក្នុង​ការ​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​ចេស្តា​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ដែល​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​មក តាមរយៈ​ការ​គ្រប់​គ្រង​របស់​ព្រះអង្គ មក​លើ​ដំណើរ​ការ​នៃ​ធម្មជាតិ​ទាំងមូល គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះអង្គ “ផ្សំ​គ្រឿង​នៃ​ស្តេច​ដាវីឌ​នៅ​ក្នុង​ផ្ទៃ​ម្តាយ”(ទំនុក​ដំកើង ១៣៩:១៣)។ ទ្រង់​បាន​រៀបរាប់​ទៀត​ថា “ដ្បិត​ទ្រង់​បាន​បង្កើត​ទូល​បង្គំ​មក​យ៉ាង​គួរកោត គួរ​អស្ចារ្យ ឯ​ស្នាដៃ​នៃ​ទ្រង់ ក៏​សុទ្ធតែ​អស្ចារ្យ​ទាំង​អស់”(ខ.១៤)។ មនុស្ស​នៅ​សម័យ​បុរាណ​បាន​យល់​ឃើញថា ការ​លូត​លាស់​របស់​ទារក​ក្នុង​ផ្ទៃ​ម្តាយ គឺជា​អាថ៌កំបាំង​ដ៏​អស្ចារ្យ(មើល​សា​ស្តា ១១:៥)។ ទោះ​ស្តេច​ដាវីឌ​មាន​ការ​យល់​ដឹង​មាន​កំណត់ អំពី​ភាព​ស្មុគស្មាញ​ដ៏​អស្ចារ្យ​របស់​រូបកាយ​មនុស្ស​ក៏ដោយ ក៏​ទ្រង់​នៅ​តែ​ឈរ​ស្ញប់​ស្ញែង ចំពោះ​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត…

Read article
ពាក្យ​សម្តី​ដែល​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ចិត្ត​របស់​យើង

លូកា ៦:៤៣-៤៥ ឯ​មនុស្ស​ល្អ គេ​ក៏​យក​សេចក្តី​ល្អ ពី​កំណប់​ល្អ ដែល​កប់​ទុក​ក្នុង​ចិត្ត​គេ​។ លូកា ៦:៤៥ តើ​អ្នក​អាច​លប់​បំបាត់​ពាក្យ​សម្តី​អ​សីលធម៌ ដោយ​របៀបណា? វិទ្យាល័យ​មួយ​បាន​សម្រេច​បង្កើត​ច្បាប់ ឲ្យ​សិស្ស​ទាំង​អស់​ធ្វើ​ការ​សន្យា​ថា ពួកគេ​នឹង “ឈប់​ប្រើ​ពាក្យ​សម្តី​អសីលធម៌”។ សិស្ស​ទាំង​អស់​នោះ​បាន​ធ្វើ​ការ​សន្យា​ថា “ខ្ញុំ​សូម​សន្យា​ថា ខ្ញុំ​នឹង​មិន​ប្រើ​ពាក្យ​អសុរោះ​គ្រប់​ប្រភេទ នៅ​ក្នុង​ទី​ធ្លា​សាលា​របស់​យើង”។ នេះ​ជា​ការ​ប្រឹង​ប្រែង ដែល​គួរ​ឲ្យ​គោរព ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​បង្រៀន​ថា គ្មាន​ច្បាប់ ឬ​ការ​សន្យា ឬ​ក៏​ការ​សច្ចា​តែ​បបូរ​មាត់​ណា ដែល​អាច​គ្រប​បាំង​ក្លិន​ស្អុយ នៃ​ពាក្យ​សម្តី​អសុរោះ​របស់​យើង​បាន​ឡើយ​។ ដើម្បី​លប់​បំបាត់​ក្លិន​អសោច​នៃ​ពាក្យ​សម្តី ចេញពី​មាត់​របស់​យើង ជា​ដំបូង​យើង​ត្រូវ​កែ​ប្រែ​ចិត្ត​គំនិត​ជា​ថ្មី​ជា​មុន​សិន​។ ដែល​មនុស្ស​អាច​ស្គាល់​ពូជ​របស់​ដើមឈើ ដោយសារ​ផ្លែ​របស់​វា​ជា​យ៉ាងណា(លូកា ៦:៤៣-៤៤) នោះ​ព្រះយេស៊ូវ​ក៏បាន​មាន​បន្ទូល​ថា ពាក្យ​សម្តី​របស់​យើង គឺជា​ភស្តុតាង​ដែល​បញ្ជាក់​ថា ចិត្ត​របស់​យើង​មាន​ភាព​សម​ស្រប​ជាមួយ​ព្រះអង្គ និង​ផ្លូវ​របស់​ព្រះ​អង្គ​ឬ​អត់​។ ផ្លែឈើ​ជា​តំណាង​ឲ្យ​ពាក្យ​សម្តី​របស់​យើង “ដ្បិត​មាត់​គេ​ពោល​បញ្ចេញ​សេចក្តី​បរិបូរ ដែល​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​ជានិច្ច”(ខ.៤៥)។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ ព្រះគ្រីស្ទ​កំពុង​ចង្អុល​បង្ហាញថា បើ​យើង​ពិត​ជា​ចង់​កែ​ប្រែ​ពាក្យ​សម្តី ដែល​ចេញពី​មាត់​យើង​មក ជា​ដំបូង យើង​ត្រូវ​ផ្ដោត​ទៅ​លើ​ការ​កែ​ប្រែ​ចិត្ត ដោយ​ពឹង​ផ្អែក​ជំនួយ​មកពី​ព្រះអង្គ​។ ការ​សន្យា​តែ​បបូរ​មាត់ មិន​មាន​ប្រសិទ្ធភាព​អ្វី ក្នុង​ការ​ទប់​ស្កាត់​ពាក្យ​សម្តី​អ​សីលធម៌ ដែល​ចេញពី​ចិត្ត ដែល​មិន​បាន​ផ្លាស់​ប្រែ​នោះ​ឡើយ​។ យើង​អាច​លប់​បំបាត់​ពាក្យ​សម្តី​អសុរោះ​បាន ដោយ​ជា​ដំបូង…

Read article
ឈប់​ព្យាយាម​ជួយ​សង្រ្គោះ​ខ្លួនឯង

អេភេសូរ ២:១-១០ ដ្បិត​គឺ​ដោយ​ព្រះគុណ ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​សង្គ្រោះ ដោយសារ​សេចក្តី​ជំនឿ ហើយ​សេចក្តី​នោះ​ក៏​មិនមែន​កើត​ពី​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដែរ គឺជា​អំណោយ​ទាន​របស់​ព្រះ​វិញ​។ អេភេសូរ ២:៨ ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​កន្លងមក ទីក្រុង​ញូយ៉ក​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើ​យុទ្ធនា​ការណ៍​ផ្សព្វផ្សាយ​អំពី “សុ​វត្ថ​ភាព​ក្នុង​ជណ្តើរ​យន្ត” ដើម្បី​អប់រំ​ប្រជាជន អំពី​របៀប​រម្ងាប់​អារម្មណ៍ ហើយ​មាន​សុវត្ថិភាព នៅពេល​ពួកគេ​ជាប់​នៅ​ក្នុង​ជណ្តើរ​យន្ត​។ អ្នក​ជំនាញ​បាន​រាយ​ការណ៍​ថា អ្នក​ដំណើរ​ខ្លះ​ដែល​ជាប់​ក្នុង​ជណ្តើរ​យន្ត បាន​បាត់បង់​ជីវិត នៅពេល​ដែល​ពួកគេ​ព្យាយាម​គាស់​ទ្វារ​ជណ្តើរ​យន្ត​ចេញ ឬ​ព្យាយាម​ចេញ​ពី​ជណ្តើរ​យន្ត តាម​មធ្យោបាយ​ផ្សេង​ទៀត​។ ដំណោះ​ស្រាយ​ល្អ​បំផុត គឺ​គ្រាន់​តែ​ចុច​ប៊ូតុង ដើម្បី​ផ្តល់​ដំណឹង​ឲ្យ​គេ​មក​ជួយ ហើយ​រង់​ចាំ​ក្រុម​សង្គ្រោះ​បន្ទាន់​មកដល់​។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​បង្រៀន​យើង អំពី​ផែនការ​ជួយ​សង្គ្រោះ​ខុសពី​នេះ គឺ​ផែនការ​សម្រាប់​ជួយ​អ្នក​ដែល​កំពុង​ជាប់​នៅ​ក្នុង​ចំណង​នៃ​អំពើបាប​។ គាត់​បាន​រំឭក​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ទីក្រុង​អេភេសូរ អំពី​ភាព​អស់​សង្ឃឹម​ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​ពួកគេ ដោយសារ​ពួកគេ​បាន​ស្លាប់​ខាង​ឯ​បាប(អេភេសូរ ២:១)។ ពួកគេ​បាន​ជាប់​អន្ទាក់ ដោយ​ស្តាប់​បង្គាប់​អារក្ស(ខ.២) ហើយ​បដិសេធន៍​មិន​ព្រម​ស្តាប់​បង្គាប់​ព្រះ​។ ការ​នេះ​បាន​បណ្តាល​ឲ្យ​ពួកគេ​ជាប់​នៅ​ក្នុង​សេចក្តី​ក្រោធ​របស់​ព្រះ​។ តែ​ព្រះអង្គ​មិន​បាន​ទុក​ឲ្យ​ពួកគេ​ជាប់​នៅ​ក្នុង​ភាព​ងងឹត​ខាង​វិញ្ញាណ​ជា​រៀង​រហូត​ឡើយ​។ ហើយ​អ្នក​ដែល​ជឿ​ព្រះយេស៊ូវ “បាន​សង្គ្រោះ ដោយសារ​ព្រះគុណ​ព្រះអង្គ”(ខ.៥,៨)។ ដូច​នេះ ពួកគេ​ត្រូវ​ឆ្លើយតប​ចំពោះ​ផែនការ​ជួយ​សង្គ្រោះ​របស់​ព្រះអង្គ ដោយ​ជំនឿ​។ ហើយ​ការ​មាន​ជំនឿ​លើ​ព្រះអង្គ គឺ​មានន័យថា យើង​ឈប់​ព្យាយាម​ជួយ​សង្រ្គោះ​ខ្លួនឯង ហើយ​ទូល​សូម​ព្រះ​អង្គ​ជួយ​សង្រ្គោះ​យើង​។ ដោយសារ​ព្រះគុណ​ព្រះ សេចក្តី​សង្រ្គោះ​ឲ្យ​រួចពី​អន្ទាក់​នៃ​អំពើបាប មិន​កើត​ចេញពី​យើង​នោះ​ទេ តែ​ជា “អំណោយ​មកពី​ព្រះ” ដែល​បាន​ប្រទាន​មក​តាមរយៈ​ព្រះយេស៊ូវ​តែមួយ​អង្គ​គត់(ខ.៨)។—Marvin Williams…

Read article
អធិស្ឋាន ហើយ​ចាំយាម

អេភេសូរ ៦:១០-២០ ដើម្បី​អធិស្ឋាន​ដោយ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​រាល់​ពេល​រាល់​វេលា … សេចក្តី​ទូល​អង្វរ​ឲ្យ​ពួក​បរិសុទ្ធ​ទាំង​អស់​។ អេភេសូរ ៦:១៨ ពេលណា​អ្នកជឿ​ព្រះយេស៊ូវ​មាន​ការ​តយុទ្ធ​ក្នុង​សង្គ្រាម​ខាង​វិញ្ញាណ ពួកគេ​ចាំបាច់​ត្រូវ​មាន​ចិត្ត​ឆេះឆួល​ក្នុង​ការ​អធិស្ឋាន​។ ទោះជា​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ ស្ត្រី​ម្នាក់​នៅ​រដ្ឋ​ផ្លូរីដា បាន​ជួប​គ្រោះ​ថ្នាក់ ដោយសារ​គាត់​អធិស្ឋាន ដោយ​គ្មាន​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​។ ថ្ងៃ​មួយ ពេល​គាត់​កំពុង​បើកបរ​រថយន្ត គាត់​ក៏​បាន​បិទ​ភ្នែក​អធិស្ឋាន​។ គាត់​មិន​បាន​ឈប់​នៅ​ត្រង់​ចំណុច​ផ្លូវ​ប្រសប់ ដែល​មាន​ផ្លាក​សញ្ញា​ប្រាប់​ឲ្យ​ឈប់ ហើយ​ក៏​បាន​បើក​ចេញពី​ផ្លូវ​ថ្នល់​ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទី​ធ្លា​ផ្ទះ​របស់​គេ​។ បន្ទាប់មក គាត់​ក៏​បាន​ព្យាយាម​បើក​ថយ​ក្រោយ​ចេញ​ពី​ទី​ធ្លា​នោះ តែ​មិន​អាច​ចេញ​រួច​។ គាត់​មិន​មាន​របួស តែ​ប៉ូលិស​បាន​ធ្វើ​ការ​ផាក​ពិន័យ​គាត់ សម្រាប់​ការ​បើកបរ​ដោយ​ការ​ធ្វេស​ប្រហែស និង​ការ​បំផ្លាញ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​អ្នក​ដទៃ​។ គាត់​ជា​អ្នក​ពូកែ​អធិស្ឋាន តែ​គាត់​បាន​ភ្លេច​ផ្នែក​ជា​គន្លឹះ នៃ​បទ​គម្ពីរ​អេភេសូរ ៦:១៨ ដែល​បាន​បង្រៀន​ឲ្យ​ចាំយាម ឬ​មាន​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​។ ការ​អធិស្ឋាន និង​ការ​ចាំយាម​ជា​ផ្នែក​មួយ នៃ​គ្រឿង​សឹក​ទាំងមូល​ដែល​ព្រះ​ប្រទាន ដូច​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​លើក​ឡើង កណ្ឌ​គម្ពីរ​អេភេសូរ ជំពូក៦​។ ទីមួយ យើង​គួរ​ត​យុទ្ធ​នឹង​សង្គ្រាម​ខាង​វិញ្ញាណ ដោយ​ការ​អធិស្ឋាន​។ បាន​សេចក្តី​ថា យើង​អធិស្ឋាន​ក្នុង​ព្រះ​វិញ្ញាណ ដោយ​ពឹង​ផ្អែកលើ​អំណាច​នៃ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​។ ហើយ​ពឹង​ផ្អែក​លើ​កា​រដឹក​នាំ និង​ឆ្លើយតប​ចំពោះ​ការ​បណ្តាល​ចិត្ត​ពី​ព្រះអង្គ ដោយ​អធិស្ឋាន គ្រប់​កាលៈទេសៈ​(ខ.១៨)។ ទីពីរ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង​ឲ្យ “ចាំយាម”។ ការ​ចាំយាម​ខាង​វិញ្ញាណ អាច​ជួយ​យើង​ត្រៀម​ខ្លួន…

Read article
ភាព​ជូរ​ល្វីង នៃ​បង្អែម​ដែល​បាន​លួច​គេ

សុភាសិត ២០:១១-១៧ សុភាសិត ២០:១៧ ចោរ​មួយ​ក្រុម​ក្នុង​ប្រទេស​អាឡឺម៉ង់ បាន​លួច​ទូរ​សណ្ដោង​មួយ ផ្ទុក​ទៅ​ដោយ​ស្ករ​សូ​កូឡា​ជាង២០តោន ក្នុង​ទូរ​បង្កក​អាហារ​។ គេ​បាន​ប៉ាន់​ប្រមាណ​ថា ស្ករ​សូ​កូឡា​ដែល​មាន​រស់​ជាតិ​ផ្អែម​ឆ្ងាញ់​នោះ មាន​តម្លៃ​សរុប​ប្រហែល​៨ម៉ឺន​ដុល្លា​។ ប៉ូលិស​ក្នុង​តំបន់​ក៏បាន​អំពាវនាវ ឲ្យ​គេ​រាយ​ការណ៍​មក​កាន់​ប៉ុស្តិ៍ប៉ូលីស​ជា​បន្ទាន់ បើសិន​ជា​មាន​នរណា​ម្នាក់​បាន​ទទួល​ស្ករ​សូ​កូឡា​ក្នុង​បរិមាណ​ច្រើន​ខុសពី​ធម្មតា ឬ​បាន​ទទួល​តាម​របៀប​មិន​ប្រក្រតី​។ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ អ្នក​ដែល​បាន​លួច​ស្ករ​សូ​កូឡា​ដ៏​ផ្អែម​ឆ្ងាញ់​នោះ នឹង​ទទួលផល​វិបាក​ដ៏​ជូរ​ល្វីង និង​ខក​ចិត្ត​មិនខាន បើសិន​ជា​ពួកគេ​ត្រូវ​ប៉ូលិស​ចាប់​ខ្លួន និង​ទទួល​ទោស​តាម​ច្បាប់! រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ គោលការណ៍​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត​ដែល​បាន​ចែងថា “អាហារ​ដែល​មនុស្ស​ណា​បាន ដោយ​ការ​កំភូត នោះ​រមែង​ឆ្ងាញ់​ដល់​ខ្លួន តែ​ក្រោយមក មាត់​មាន​ពេញ​ទៅ​ដោយ​ក្រួស​វិញ”​(២០:១៧)។ អ្វីៗ​ដែល​យើង​ទទួល​បាន ដោយ​ការ​បោក​ប្រាស់ ឬ​តាម​ផ្លូវ​ខុស អាច​ហាក់​ដូច​ជា​មាន​រស់​ជាតិ​ផ្អែម​ពី​ដំបូង ដោយ​មាន​ភាព​រំភើប​រីករាយ និង​ការ​អរ​សប្បាយ​តែ​មួយ​រយៈ​ពេល​។ ប៉ុន្តែ ទី​បំផុត​រស់​ជាតិ​របស់​វា ក៏​លែង​ផ្អែម​ឆ្ងាញ់​ទៀត ហើយ​ការ​បោក​ប្រាស់​របស់​យើង ក៏បាន​នាំ​ឲ្យ​យើង​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច និង​មាន​បញ្ហា​។ ផល​វិបាក​នៃ​កំហុស ការ​ភ័យ​ខ្លាច និង​បាប អាច​បំផ្លាញ​ជីវិត និង​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​របស់​យើង​។ គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែងថា “សូម្បីតែ​កូន​ក្មេង​ក៏​សំដែង​ខ្លួន ដោយសារ​កិរិយា​ប្រព្រឹត្ត​របស់​វា​ដែរ ឲ្យ​ដឹង​ជា​កិរិយា​នោះ​បរិសុទ្ធ ហើយ​ត្រឹម​ត្រូវ​ឬ​យ៉ាងណា”(ខ.១១)។ សូម​ឲ្យ​ពាក្យ​សម្តី និង​សកម្មភាព​របស់​យើង បង្ហាញ​ឲ្យ​គេ​ឃើញ​ចិត្ត​ដ៏​បរិសុទ្ធ ដែល​យើង​មាន​សម្រាប់​ព្រះអម្ចាស់ គឺ​មិនមែន​ឃើញ​ចិត្ត​ជូរ​ល្វីង…

Read article
ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​រង​ទុក្ខ និង​សុគត​ជំនួស​យើង

១ពេត្រុស ៣:១៣-១៨ ព្រោះ​ព្រះគ្រីស្ទ​ទ្រង់​បាន​រង​ទុក្ខ​ម្តង ដោយ​ព្រោះ​បាប​ដែរ គឺជា​ព្រះ​ដ៏​សុ​ចរិត ទ្រង់​រង​ទុក្ខ​ជំនួស​មនុស្ស​ទុច្ចរិត ដើម្បី​នឹង​នាំ​យើង​រាល់​គ្នា​ទៅដល់​ព្រះ ដោយ​ទ្រង់​ត្រូវ​គេ​ធ្វើ​គុត​ខាង​សាច់ឈាម តែ​បាន​វិញ្ញាណ​ប្រោស​ឲ្យ​រស់​វិញ​។ ១ពេត្រុស ៣:១៨ មាន​រឿង​ព្រេង​ដំណាល​មក​ថា ស្តេច​លេអូនីដាស ទី១(Leonidas I) បាន​ដឹកនាំ​កងទ័ព​នគរ​ស្ប៉ាតា ដែល​មាន​គ្នា​តែ៣​រយ​នាក់ ទៅ​តទល់​នឹង​កងទ័ព​ចក្រភព​ព័រ​ស៊ី​ដែល​មាន​គ្នា​ច្រើន​ជាង​រាប់សែន​នាក់ ដឹកនាំ​ដោយ​ស្តេច​សើរស៊ី(Xerxes) ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​ឈ្លានពាន​របស់​ចក្រភព​ពើស៊ី ចូល​ទឹកដី​ក្រិក​។ ស្តេច​លេ​អូនីដាស​ជ្រាប​ថា កងទ័ព​សត្រូវ​មាន​គ្នា​ច្រើន​ជាង​កងទ័ព​ទ្រង់​យ៉ាង​លើស​លប់ ដូច​នេះ ទ្រង់​ក៏បាន​សម្រេច​ព្រះទ័យ​ប្រយុទ្ធ​ដោយ​ចិត្ត​អង់អាច រហូត​ដល់​ដង្ហើម​ចុង​ក្រោយ នៅ​ក្នុង​ច្រក​ផ្លូវ​ធើម៉ូភីលេ ជា​ច្រក​ផ្លូវ​ដ៏​ចង្អៀត​ចូល​ទឹកដី​ក្រិក។ ការ​លះបង់​របស់​ទ្រង់ និង​កងទ័ព​របស់​ទ្រង់​បាន​ពន្យារ​ពេល​ការ​ឈ្លានពាន​របស់​កង​ទ័ព​ពើស៊ី​ចូល​ទឹកដី​ក្រិក ដោយ​បាន​ផ្តល់​ឱកាស​ឲ្យ​កងទ័ព​មក​ពី​នគរ​ក្រិក​ផ្សេង​ទៀត​អាច​ដកថយ ដើម្បី​ទៅ​ប្រមូល​ផ្តុំ​គ្នា​នៅ​ពេល​ក្រោយ​ទៀត ហើយ​ទី​បំផុត កងទ័ព​ក្រិក​អាច​យកជ័យ​ជម្នះ​មក​លើ​កង​ទ័ព​ពើស៊ី​ក្នុង​សង្រ្គាម​​ដ៏​ធំ​នេះ​។ ការ​លះបង់​របស់​ស្តេច​លេអូនីដាស និង​កងទ័ព​ស្ប៉ាតា​របស់​ទ្រង់ បាន​ជួយ​សង្គ្រោះ​ប្រជាជន​ក្រិក​រាប់​លាន​នាក់ ឲ្យ​រួច​ផុត​ពី​ការ​កាប់​សម្លាប់ និង​ការ​កៀប​សង្កត់​របស់​ចក្រ​ភព​ពើស៊ី​។ រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ​អំពី​ការ​លះបង់​ព្រះ​ជន្ម​របស់​ព្រះយេស៊ូវ កាលពី​ជាង២ពាន់​ឆ្នាំ​មុន ដើម្បី​បុព្វ​ហេតុ​ធំ​លើស​នេះ​ទៀត ដែល​ជា​ការ​រំដោះ​មនុស្ស​ឲ្យ​រួច​ផុត​ពី​បាប និង​សេចក្តី​ស្លាប់​ខាង​វិញ្ញាណ​អស់​កល្ប​ជានិច្ច​។ “ទ្រង់​បាន​រង​ទុក្ខ​ម្តង ដោយ​ព្រោះ​បាប​ដែរ គឺជា​ព្រះ​ដ៏​សុ​ចរិត ទ្រង់​រង​ទុក្ខ​ជំនួស​មនុស្ស​ទុច្ចរិត ដើម្បី​នឹង​នាំ​យើង​រាល់​គ្នា​ទៅដល់​ព្រះ”(១ពេត្រុស ៣:‌១៨)។ ក្នុង​នាម​ព្រះ​អង្គ​ជា​ដង្វាយ​លោះ​បាប ដែល​គ្មាន​បាប​សោះ ព្រះ​អង្គ​បាន​រង​ទុក្ខ និង​សុគត​ម្តង​ជា​សម្រេច(ហេព្រើរ ១០:១០)…

Read article
មានតែព្រះអង្គទេ អាចបំបាត់ការស្រេកឃ្លាន  

លោកុប្បត្តិ ២៥:២៩-៣៤ សម័យ១យ៉ាកុប​កំពុង​តែ​ស្ល​សំឡ នោះ​អេសាវ​មក​ពី​វាល​ទាំង​ហេវ ក៏​និយាយ​ថា “សូម​ចែក​សំឡ​ក្រហម​នោះ​ឲ្យ​បង​បរិភោគ​ផង ដ្បិត​បង​ហេវ​ណាស់”។ លោកុប្បត្តិ ២៥:២៩-៣០ មាន​ពេល​មួយ​គេ​បាន​ដឹក​អាហារ​មាន​តម្លៃ១ពាន់​ដុល្លា ទៅ​កាន់​ម្ចាស់​ផ្ទះ​ម្នាក់ ដែល​អាហារ​នោះ​រួម​មាន បង្គា​ចាំបូ អាហារ​អារ៉ាប់​សាវ៉ាម៉ា សាឡាត់ និង​អាហារ​ថ្លៃៗ​ជា​ច្រើន​ទៀត​។ ប៉ុន្តែ បុរស​នោះ​មិន​មាន​ពិធីជប់លៀង​ទេ​។ តាម​ពិត កូន​ប្រុស​គាត់​អាយុ៦ឆ្នាំ​ជា​អ្នក​បញ្ជាទិញ​អាហារ​ដ៏​ច្រើន​ដូច​នេះ​។ តើ​រឿង​នេះ​បាន​កើត​ឡើង ដោយ​របៀបណា? បុរស​ជា​ឪពុក​បាន​ឲ្យ​កូន​ប្រុស​គាត់​លេង​ទូរស័ព្ទ​របស់​គាត់ មុន​ម៉ោង​ចូល​គេង ហើយ​ក្មេង​ប្រុស​នោះ​ក៏បាន​ប្រើ​ទូរស័ព្ទ​គាត់ បញ្ជា​ទិញ​អាហារ​ថ្លៃៗ​ពី​ភោជនដ្ឋាន​មួយ​ចំនួន​ក្នុង​ទីក្រុង។ គាត់​ក៏បាន​សួរ​កូន​ប្រុស​គាត់​ថា “ហេតុ​អ្វី​កូន​ធ្វើ​ដូច​នេះ?”។ កូន​ប្រុស​គាត់​ដែល​កំពុង​ពួន​នៅ​ក្រោម​ភួយ ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ថា “កូន​ឃ្លាន”។ ដូច​នេះ ការ​ឃ្លាន​អាហារ និង​ភាព​មិន​ទាន់​គ្រប់​អាយុ​របស់​ក្មេង​ប្រុស​នេះ បាន​បណ្តាល​ឲ្យ​មាន​ការខាតបង់​ប្រាក់​ជា​ច្រើន​។ ប៉ុន្តែ ការ​ស្រេក​ឃ្លាន​អាហារ​របស់​លោក​អេសាវ បាន​បណ្តាល​ឲ្យ​គាត់ខាតបង់លើសពី១ពាន់​ដុល្លា​។ រឿង​ដែល​បាន​ចែង​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​លោកុប្បត្តិ ជំពូក២៥ បាន​ចែងថា កាល​គាត់​កំពុង​អស់​កម្លាំង និង​ឃ្លាន​អាហារ គាត់​ក៏បាន​ប្រាប់​ប្អូន​ប្រុស​គាត់​ថា “សូម​ចែក​សំឡ​ក្រហម​នោះ​ឲ្យ​បង​បរិភោគ​ផង ដ្បិត​បង​ហេវ​ណាស់”(ខ.៣០)។ លោក​យ៉ាកុប​ជា​ប្អូន​ក៏​បាន​ឆ្លើយតប ដោយ​ទាមទារ​លោក​អេសាវ ឲ្យ​ផ្ទេរ​អំណាច​មរដក​របស់​បង​ច្បង​មក​ឲ្យ​គាត់(ខ.៣១)។ អំណាច​កូន​ច្បង គឺ​បាន​រាប់​បញ្ចូល​ឋានៈ​ពិសេស​របស់​លោក​អេសាវ ជា​កូន​ច្បង ព្រះពរ​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​សន្យា​ប្រទាន មរតក​សម្រាប់​កូន​ច្បង និង​ឯកសិទ្ធិ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ដឹកនាំ​ខាង​វិញ្ញាណ​ក្នុង​គ្រួសារ​។…

Read article
មិនមែន​មាន​សំណាង តែ​ដោយសារ​ព្រះយេស៊ូវ

កូល៉ុស ១:១៥-២០ ទ្រង់​គង់នៅ​មុន​ទាំង​អស់ ហើយ​របស់​ទាំង​អស់​ក៏​ស្ថិត​ស្ថេរ ដោយសារ​ទ្រង់​។ កូល៉ុស ១:១៧ ទស្សនាវដី្ត​ការ​រុករក​ឃើញ បាន​លើក​ឡើង​ថា ក្នុង​ចក្រវាល​របស់​យើង មាន​ភព​ចំនួន​ប្រហែល ៧00 គ្វីនទ្រីលាន(គឺ​ចំនួន​ចាប់​ផ្តើម​ដោយ​លេខ ៧ មាន​លេខ​សូន្យ២០ខ្ទង់​ខាង​ក្រោយ)។ ប៉ុន្តែ មាន​តែ​ភព​មួយ​ទេ ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​ផែនដី​។ លោក​អេរិក ហ្សាគ្រីសិន(Erik Zackrisson) ជា​អ្នក​ប្រាជ្ញ​រូប​វិទ្យា​ផ្នែក​អវកាស បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា លក្ខ​ខណ្ឌ​មួយ ដែល​តម្រូវ​ឲ្យ​ភព​មួយ អាច​ទ្រទ្រង់​ជីវិត​បាន គឺ​ភព​នោះ​ត្រូវតែ​ស្ថិត​នៅ​លើ​គន្លង ដែល​មិន​ឆ្ងាយ​ពេក ហើយក៏​មិន​ជិត​ពេក​ពី​ព្រះ​អា​ទិត្យ គឺ​ក្នុង​តំបន់​ដែល​មាន​សីតុណ្ហភាព​ល្អ ល្មម​នឹង​អាច​មាន​ទឹក​បាន​។ ក្នុង​ចំណោម​ភាព៧០០គ្វីនទ្រីលាន ហាក់​ដូចជា​មានតែ​ភព​ផែន​ដី​ទេ ដែល​អាច​បំពេញ​តាម​លក្ខ​ខណ្ឌ​នេះ​បាន​ត្រឹម​ត្រូវ​។ លោក​ហ្សាគ្រីសិន​ក៏​បាន​សន្និដ្ឋាន​ថា ផែនដី​ពិតជា​មាន​សំណាង​ណាស់​។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​បញ្ជាក់​ដល់​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ទីក្រុង​កូល៉ុស​ថា ចក្រវាល​ពិត​ជា​មាន​មែន តែ​មិនមែន​ដោយសារ​ចក្រ​វាល​មាន​សំណាង​នោះ​ទេ ផ្ទុយ​ទៅវិញ គឺ​ដោយសារ​ការ​រៀបចំ​របស់​ព្រះយេស៊ូវ​។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ហៅ​ព្រះគ្រីស្ទ​ថា ព្រះអាទិករ​ដែល​បាន​បង្កើត​ពិភពលោក​។ គឺ​ដូច​គាត់​បាន​បង្រៀន​ថា “ដ្បិត​គឺ​ទ្រង់​ហើយ ដែល​បង្កើត​គ្រប់​ទាំង​អស់”(កូល៉ុស ១:១៦)។ ព្រះយេស៊ូវ​មិន​គ្រាន់តែ​ជា​ព្រះ​ដែល​បាន​បង្កើត​ផែនដី ដោយ​ព្រះ​ចេស្តា តែ​ព្រះ​អង្គ​ថែម​ទាំង​បាន​ទ្រទ្រង់​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ឲ្យ​ស្ថិត​ស្ថេរ(ខ.១៧) ក្នុង​ផែនដី​ដែល​មិន​ក្តៅ​ពេក និង​មិន​ត្រជាក់​ពេក តែ​មាន​អាកាស​ធាតុ​ល្មម​នឹង​អាច​ឲ្យ​មនុស្ស​រស់នៅ​បាន​។ អ្វី​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​បង្កើត នោះ​ព្រះអង្គ​ក៏បាន​ទ្រទ្រង់…

Read article
អំនួត​នាំ​ទៅ​រក​សេចក្តី​អាម៉ាស់

សុភាសិត ២៩:១៨-២៧ ចិត្ត​ឆ្មើង​ឆ្មៃ​របស់​មនុស្ស នឹង​នាំ​ឲ្យ​ទាបថោក​ទៅ តែ​អ្នកណា​ដែល​មាន​ចិត្ត​សុភាព​រាបទាប នោះ​នឹង​បាន​កិត្តិសព្ទ​វិញ​។ សុភាសិត ២៩:២៣ អំនួត​ច្រើនតែ​នាំ​ទៅ​រក​សេចក្តី​អាម៉ាស់ ដែល​នេះ​ជា​មេរៀន​ដែល​បុរស​ជា​ជាតិ​ន័រវេយ​ម្នាក់​បាន​ទទួល​។ បុរស​នោះ​មិន​ទាំង​បាន​ស្លៀក​ពាក់​ខោអាវ​សម្រាប់​រត់​ប្រណាំង​ផង តែ​គាត់​បាន​បបួល​លោក​ខាស្ទិន វ័រហម(Karsten Warholm) រត់​ប្រណាំង​។ លោក​ខាស្ទិន​បាន​បំបែក​ឯកត្តកម្ម ក្នុង​ការ​រត់​ប្រណាំង​ចម្ងាយ៤០០ម៉ែត្រ​។ គាត់​បាន​ហ្វឹក​ហាត់​កីឡា​រត់​ប្រណាំង ក្នុង​កីឡា​ដ្ឋាន​សាធារណៈ​មួយ​។ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ គាត់​ក៏បាន​យល់​ព្រម​ប្រកួត​ជាមួយ​បុរស​នោះ ហើយក៏​បាន​ឈ្នះ​។ ពេល​ទៅ​ដល់ទី កីឡាករ​រត់​ប្រណាំង​ជើងឯក​ពីរ​លើក​នេះ ក៏បាន​ញញឹម ខណៈ​ពេល​ដែល​បុរស​នោះ​ទទូច​សុំ​ការ​រត់​ប្រណាំង​ឡើង​វិញ ដោយ​លើក​ហេតុផល​ថា ខ្លួន​មាន​ការ​ចាប់​ផ្តើម​មិន​បាន​ល្អ ក្នុង​ការ​រត់​នោះ​។ បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត ២៩:២៣ បាន​ចែងថា “ចិត្ត​ឆ្មើង​ឆ្មៃ​របស់​មនុស្ស នឹង​នាំ​ឲ្យ​ទាបថោក​ទៅ តែ​អ្នកណា​ដែល​មាន​ចិត្ត​សុភាព​រាបទាប នោះ​នឹង​បាន​កិត្តិសព្ទ​វិញ”។ បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត​បាន​ចែង​ជា​ញឹក​ញាប់ អំពី​របៀប​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ប្រៀន​ប្រដៅ​មនុស្ស​អួត (១១:២ ១៦:១៨ ១៨:១២)។ ពាក្យ​អំនួត ឬ​ឆ្មើង​ឆ្មៃ ក្នុង​ខ​ទាំង​នេះ​មានន័យថា “អួត​បំប៉ោង” ដោយ​លួច​យក​ការ​សរសើរ ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​សក្តិ​សមនឹង​ទទួល​។ ពេលណា​យើង​មាន​ពេញ​ដោយ​អំនួត គំនិត​របស់​យើង​មាន​ការ​លើក​ដំកើង​ខ្លួនឯង​។ ព្រះយេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​ថា “អ្នកណា​ដែល​ដំកើង​ខ្លួន នោះ​នឹង​ត្រូវ​បន្ទាប​ចុះ​វិញ ហើយ​អ្នកណា​ដែល​បន្ទាប​ខ្លួន នោះ​នឹង​បាន​ដំកើង​ឡើង”(ម៉ាថាយ ២៣:១២)។…

Read article