Tim Gustafson

You are here:
ពេល​ដែល​ទូល​បង្គំ​ស្ថិត​ក្នុង​ភាព​ងងឹត

២សាំយូអែល ២២:១-៧,២៩-៣០ ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​បំភ្លឺ ក្នុង​ទី​ងងឹត​នៃ​ទូល​បង្គំ​។ ២សាំយូអែល ២២:២៩ កងទ័ព​អាមេរិក​មិន​បាន​ផ្តល់​ឱកាស ឲ្យ​លោក​ថូនី វ៉ាខារ៉ូ(Tony Vaccaro) ចូល​បម្រើ​ការ​ងារ​ជា​អ្នក​ថតរូប​របស់​កងទ័ព​ទេ ប៉ុន្តែ បញ្ហា​នេះ​មិន​បាន​រា​រាំង​គាត់​មិន​ឲ្យ​ទៅ​ថតរូប​នៅ​សមរ​ភូមិ​ឡើយ​។ ក្នុង​ពេល​ដែល​គួរ​ឲ្យ​តក់​ស្លុត ខណៈ​ពេល​ដែល​ទាហាន​ទាំងឡាយ​កំពុង​គេច​ពី​គ្រាប់​ផ្លោង និង​អំបែង​គ្រាប់​ដែល​ហាក់​ដូចជា​ធ្លាក់​ចុះ​មក​ដូច​ទឹក​ភ្លៀង គាត់​នៅតែ​បន្ត​ថតរូប​ ដោយ​មិន​រួញរា។ បន្ទាប់មក នៅពេល​ដែល​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់​កំពុង​គេង​លង់​លក់ នៅ​ពេលយប់ គាត់​ក៏​បាន​ប្រើ​មួក​ដែក​របស់​គាត់ ដើម្បី​លាយ​ទឹក​ជា​មួយ​សារ​ធាតុ​សម្រាប់​ផ្ដិត​រូប ដែល​គាត់​ថត​បាន​។ ព្រៃឈើ​នៅ​ពេលយប់​ងងឹត​ប្រៀប​ដូចជា​បន្ទប់​ងងឹត​សម្រាប់​ឲ្យ​ជាង​ថតរូប​នេះ ផ្ដិត​រូប​ថត​នៃ​ការ​ប្រយុទ្ធ​គ្នា​មួយ ក្នុង​ព្រៃ​ហូតហ្គិន ក្នុង​សម័យ​សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទីពីរ​។ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ឆ្លង​កាត់​សង្គ្រាម និង​ពេល​ដ៏​ងងឹត​ផង​ដែរ​។ បទ​គម្ពីរ ២សាំយូអែល ២២ បាន​ចែងថា “រីឯ​នៅ​ថ្ងៃ ដែល​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​ជួយ​សង្គ្រោះ​ដាវីឌ ឲ្យ​រួចពី​កណ្តាប់​ដៃ​នៃ​ពួក​ខ្មាំង​សត្រូវ​ទ្រង់​ទាំង​ប៉ុន្មាន ហើយពី​កណ្តាប់​ដៃ​នៃ​សូល”(ខ.១)។ តាម​រយៈ​បទ​ពិសោធន៍​នៅពេល​នោះ ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏បាន​និពន្ធ​ទំនុក​ដំកើង ប្រកាស​អំពី​សេចក្តី​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​ព្រះអម្ចាស់​។ ទ្រង់​ពោល​ថា “ដ្បិត​រលក​នៃ​សេចក្តី​ស្លាប់​បាន​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​ទូល​បង្គំ សេចក្តី​ទុច្ចរិត​បាន​ហូរ​ជន់​ឡើង បំភ័យ​ទូល​បង្គំ”(ខ.៥)។ មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ពី​ភាព​ទាល់​ច្រក ទៅជា​មាន​សង្ឃឹម គឺ​ដូច​ដែល​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា “នៅ​គ្រា​មាន​សេចក្តី​វេទនា នោះ​ទូល​បង្គំ​បាន​អំពាវនាវ​ដល់​ព្រះយេហូវ៉ា គឺ​បាន​ស្រែក​រក​ព្រះ​នៃ​ទូល​បង្គំ ទ្រង់​ក៏​ឮ​សំឡេង​នៃ​ទូល​បង្គំ​ពី​ក្នុង​ព្រះវិហារ​ទ្រង់”(ខ.៧)។ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ប្ដេជ្ញា​ចិត្ត​ថា ទ្រង់​នឹង​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះអម្ចាស់…

Read article
ការ​បោះ​ជំរុំ​របស់​ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​មូល

លេវី​វិន័យ ២៣:៣៣-៤៣ រួច​ឲ្យ​អរ​សប្បាយ​ឡើង​អស់៧ថ្ងៃ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះយេហូវ៉ា​ជា​ព្រះ​នៃ​ឯង​។ លេវី​វិន័យ ២៣:៤០ មាន​ពេល​មួយ​ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​បោះ​ជំរុំ ក្នុង​តំបន់​ដែល​មាន​សត្វ​ព្រៃ​ច្រើន នៅ​ពេលយប់ នៅ​ក្រោម​ផ្ទៃ​មេឃ​នៃ​តំបន់​អាហ្វ្រិក​ខាងលិច ដែល​មាន​ផ្កាយ​ភ្លឺ​ផ្លេក​។ នៅ​រដូវ​ប្រាំង​យើង​អាច​បោះ​ជំរុំ ដោយ​មិន​ចាំ​បាច់​មាន​តង់​សម្រាប់​គេង​ក៏បាន ប៉ុន្តែ ការ​ដុត​ភ្លើង​បំភ្លឺ​ពិតជា​សំខាន់​ណាស់​។ ប៉ា​របស់​ខ្ញុំ​ក៏បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ជួយ​មើល​ភ្លើង​កុំ​ឲ្យ​រលត់ ខណៈ​ពេល​ដែល​គាត់​បន្ថែម​កំណាត់ឈើ​ពីលើ​ភ្លើង​។ ភ្លើង​ធ្វើ​ឲ្យ​សត្វ​ព្រៃ​មិន​ហ៊ាន​ចូល​មក​ជិត​យើង​។ សត្វ​ដែល​ព្រះ​បាន​បង្កើត​មាន​ភាព​អស្ចារ្យ ប៉ុន្តែ យើង​មិន​ដែល​ចង់​ឲ្យ​សត្វ​ខ្លា​រខិន ឬ​សត្វ​ពស់​លបចូល​ក្នុង​កន្លែង​បោះ​ជំរុំ​របស់​យើង​ទេ​។ ប៉ា​របស់​ខ្ញុំ​ជា​បេសកជន នៅ​តំបន់​ខាង​ជើង​នៃ​ប្រទេស​ហ្គាណា ហើយ​គាត់​ពូកែ​រៀន​សូត្រ​ពី​អ្វីៗ​នៅ​ជុំវិញ​ខ្លួន​គាត់​។ ការ​បោះ​ជំរុំ​ក៏បាន​ផ្តល់​ឱកាស​ឲ្យ​យើង​រៀន​សូត្រ​បាន​ច្រើន​ដែរ​។ព្រះអម្ចាស់​បាន​ប្រើ​ការ​បោះ​ជំរុំ​ជា​ឱកាស ដើម្បី​បង្រៀន​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះអង្គ​​។ រៀង​រាល់​មួយ​ឆ្នាំ​ម្តង ពួក​អ៊ីស្រាអែល​ត្រូវ​រស់នៅ​ក្នុង​ជម្រក ធ្វើ​ពី “ធាង​លម៉ើ និង​មែក​ឈើ​ញឹក​ស្និទ្ធ ព្រម​ទាំង​ធាង​ចាក​ពី​មាត់​ស្ទឹង​ផង” អស់​រយៈ​ពេល​ពេញ​មួយ​សប្តាហ៍(លេវី​វិន័យ ២៣:៤០)។ ព្រះអម្ចាស់​មាន​គោលបំណង​ពីរ​យ៉ាង សម្រាប់​ប្រពៃណី​នេះ​។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា “ពួក​អ្នក​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​កើត​ក្នុង​វង្ស​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល អាស្រ័យ​នៅ​ក្នុង​បារាំ​នោះ​អស់៧ថ្ងៃ ដើម្បី​ឲ្យ​អស់​ទាំង​ដំណ​កូន​ចៅ​ឯង​រាល់​គ្នា​បាន​ដឹង​ថា អញ​បាន​ឲ្យ​ពួក​កូនចៅ​អ៊ីស្រាអែល​នៅ​ក្នុង​បារាំ​ដូច្នេះ ក្នុង​កាល​ដែល​អញ​នាំ​គេ​ចេញពី​ស្រុក​អេស៊ីព្ទ​មក”(ខ.៤២-៤៣)។ ប៉ុន្តែ ព្រឹត្តិការណ៍​នោះ​ក៏​មាន​លក្ខណៈ​ជា​ពិធី​បុណ្យ​ផង​ដែរ ព្រោះ​ព្រះអង្គ​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​ឲ្យ​អរ​សប្បាយ នៅ​ចំពោះ​ព្រះអង្គ ឲ្យ​បាន៧ថ្ងៃ​(ខ.៤០)។ អ្នក​ខ្លះ​ប្រហែល​ជា​គិតថា ការ​បោះ​ជំរុំ​គ្រាន់​តែ​បាន​នាំមក​នូវ​ភាព​សប្បាយ​រីករាយ ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្គាប់​ឲ្យ​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​ចំណាយ​ពេល​បោះ​ជំរុំ​១សប្តាហ៍ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួកគេ​នឹក​ចាំ អំពី​សេចក្តី​ល្អ​របស់​ព្រះអង្គ ដោយ​ចិត្ត​រីករាយ​។ យើង​ងាយ​នឹង​ភ្លេច​អត្ថន័យ​នៃ​ពិធី​បុណ្យ​សំខាន់ៗ​របស់​គ្រីស្ទបរិស័ទ​។…

Read article
ផ្នូ​របស់​ឧកញ៉ា​សេបណា

អេសាយ ២២:១៥-២៤ អស់​អ្នកណា​ដែល​ស្លាប់​ក្នុង​ព្រះអម្ចាស់ នោះ​មាន​ព​រហើយ​។ វិវរណៈ ១៤:១៣ លោក ដាប់ប៊លយូ ប៊ី យីត(W. B. Yeats) ចង់​ឲ្យ​គេ​បញ្ចុះសព​គាត់ នៅ​ជើង​ភ្នំ “ប៊ែន ប៊ូលបែន” ជា​ភ្នំ​ដែល​មាន​កំពូល​រាប​ស្មើ ហើយ​គេ​បាន​ដាក់​ឈ្មោះ​ឲ្យ​ភ្នំ​នេះ ផ្អែក​ទៅលើ​ចំណង​ជើង​របស់​បទ​កំណាព្យ​ចុង​ក្រោយ​របស់​គាត់​។ គេ​បាន​ឆ្លាក់​ឃ្លា​ចុង​ក្រោយ​នៃ​កំណាព្យ​គាត់ នៅ​លើ​ផ្លាក​ឈ្មោះ​ផ្នូរ​របស់​គាត់​ថា : “ចូរ​យើង​ពិចារណា អំពី​ជីវិត និង​សេចក្តី​ស្លាប់ ដោយ​មិន​លម្អៀង នោះ​សេះ​នឹង​ផាយ​ទៅ​បាត់!”។ មាន​ការ​យល់​ឃើញ​ខុសៗ​គ្នា​ជា​ច្រើន អំពី​អត្ថ​ន័យ​របស់​ពាក្យ​មួយ​ឃ្លា​នេះ​។ អ្នក​និពន្ធ​បទ​កំណាព្យ​នេះ ប្រហែល​ជា​បាន​ទទួល​ស្គាល់ ធាតុ​ពិត​នៃ​ជីវិត និង​សេចក្តី​ស្លាប់​។ ទោះជា​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ បំណង​របស់​លោក​យីត​ក៏បាន​សម្រេច ដោយ​គេ​បាន​បញ្ចុះសព​គាត់​នៅ​ជើង​ភ្នំ​នោះ ស្រប​តាម​អ្វី​ដែលគេ​បាន​ឆ្លាក់​នៅ​លើ​ផ្លាក​ឈ្មោះ​ផ្នូរ​គាត់​។ ប៉ុន្តែ ការ​ពិត​ដែល​មនុស្ស​ពិបាក​ទទួលយក​នោះ​គឺ ជីវិត​របស់​អ្នក​ដទៃ​នៅតែ​បន្ត ដោយ​គ្មាន​យើង ទោះ​យើង​ធ្លាប់​មាន​ឥទ្ធិពល​យ៉ាងណា មុន​ពេល​យើង​លាចាក​លោក​ក៏ដោយ​។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដ៏​ពិបាក នៃ​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​របស់​នគរ​យូដា លោក​សេបណា ជា​ឧកញ៉ា មាន​មុខ​នាទី​ជា​រដ្ឋបាល​នៃ​រាជ​វាំង​បាន​ឲ្យ​គេ​សង់​ផ្នូរ​មួយ​សម្រាប់​ខ្លួន​គាត់ ដើម្បី​ឲ្យ​គេ​នៅ​នឹក​ចាំ​អំពី​កេរ​ដំណែល​របស់​គាត់ បន្ទាប់ពី​គាត់​ស្លាប់​។ ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់​បាន​មាន​បន្ទូល​តាមរយៈ​ហោរា​អេសាយ​ថា “ឯង​មាន​ការ​អ្វី​នៅ​ទីនេះ តើមាន​ញាតិ​សន្តាន​ណា​នៅ​ទីនេះ បាន​ជា​ឯង​ធ្វើ​ម៉ុង​សំរាប់​ខ្លួន​ដូច្នេះ…

Read article
ហ៊ាន​ប្រឆាំង​នឹង​ទស្សនៈ​ដែល​ពេញ​និយម

២របាក្សត្រ ១៨:៩-១៦ ខ្ញុំ​ស្បថ​ដោយនូវ​ព្រះយេហូវ៉ា ដ៏​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ថា សេចក្តី​ណា​ដែល​ព្រះ​នៃ​ខ្ញុំ​ទ្រង់​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​មក នោះ​ខ្ញុំ​នឹង​បញ្ចេញ​តាម​សេចក្តី​នោះ​ឯង​។ ២របាក្សត្រ ១៨:១៣ បន្ទាប់​ពី​សន្និសីទ​សន្តិភាព​នៅ​ទីក្រុង​ប៉ារីស ​សង្គ្រាម​លោក​លើកទី១​ក៏បាន​បញ្ចប់ លោក​ហ្វឺឌីណង់ ហ្វូច(Ferdinand Foch) ជា​អគ្គ​មេបញ្ជាការ​​នៃ​កងទ័ព​ប្រទេស​បារាំង បាន​ធ្វើ​ការ​សង្កេត​មើល​ស្ថាន​ការណ៍​ពិភពលោក ហើយក៏​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ដោយ​ចិត្ត​ជូរ​ល្វីង​ថា “ពិភពលោក​មិន​ទាន់​មាន​សន្តិភាព​នៅឡើយ​ទេ​។ នេះ​គ្រាន់តែ​ជា​បទ​ឈប់​បាញ់​គ្នា ដែល​មាន​រយៈ​ពេល២០ឆ្នាំ”។ ទស្សនៈ​របស់​លោក​ហ្វូច បាន​ប្រាស​ចាក​ទស្សនៈ​ដ៏​ពេញ​និយម​របស់​មនុស្ស​នៅ​សម័យ​នោះ ដែល​បាន​យល់​ឃើញថា សង្រ្គាម​លោក​លើកទី១ ដ៏​គួរ​ឲ្យ​តក់ស្លុត​នេះ គឺជា “សង្រ្គាម​ដែល​បាន​បញ្ចប់​សង្រ្គាម​ទាំង​អស់”។ ២០ឆ្នាំ និង២ខែ​ក្រោយមក សង្រ្គាម​លោក​លើកទី២ ក៏បាន​ផ្ទុះ​ឡើង​។ លោក​ហ្វូច​ពិតជា​និយាយ​ត្រូវ​។ តាំងពី​យូរ​មក​ហើយ លោក​មីកាយ៉ា ជា​ហោរា​ពិតតែ​មួយ​របស់​ព្រះ ក្នុង​តំបន់​ដែល​គាត់​រស់នៅ ក្នុង​សម័យ​របស់​គាត់​ ​បាន​ថ្លែង​ទំនាយ​យ៉ាង​ត្រឹម​ត្រូវ​សម្រាប់​នគរ​អ៊ីស្រាអែល អំពី​លទ្ធផល​នៃ​សឹក​សង្រ្គាម(២របាក្សត្រ ១៨:៧)។ ផ្ទុយ​ទៅវិញ ហោរា​ក្លែង​ក្លាយ​ទាំង៤០០នាក់ របស់​ស្តេច​អ័ហាប់ បាន​ថ្លែង​ទំនាយ​ថា ស្តេច​នឹង​មាន​ជ័យ​ជម្នះ​ក្នុង​សង្រ្គាម​ទៅ​វិញ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ មន្រ្តី​ម្នាក់​ដែល​នាំ​ហោរា​មីកាយ៉ា​ចូល​គាល់​ស្តេច ក៏បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា “មើល ពួក​ហោរា​ទាំង​អស់​សុទ្ធ​តែ​ទាយ​ល្អ ដល់​ស្តេច​ព្រម​គ្នា ដូច្នេះ សូម​ឲ្យ​ពាក្យ​លោក​បាន​ដូចជា​ពាក្យ​របស់​ហោរា​ទាំង​នោះ ដោយ​ពោល​តែ​សេចក្តី​ល្អ​ដែរ”(ខ.១២)។ លោក​មីកា​យ៉ាក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប​ថា “សេចក្តី​ណា​ដែល​ព្រះ​នៃ​ខ្ញុំ​ទ្រង់​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​មក…

Read article
ព្រះអង្គ​ជា​ភ្នាក់ងារ​នៃ​សន្តិភាព

កិច្ចការ ២១:២៧-៣២,៣៧ ២២:១-២ ព្រះ​អម្ចាស់​ទ្រង់​ឈរ​ជិត​គាត់​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​ថា “ចូរ​សង្ឃឹម​ឡើង ប៉ុល​អើយ ដ្បិត​អ្នក​ត្រូវ​ធ្វើ​បន្ទាល់​នៅ​ក្រុង​រ៉ូម ដូចជា​បាន​ធ្វើ​បន្ទាល់​សព្វ​គ្រប់​ពី​ខ្ញុំ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡិម​ដែរ”។ កិច្ចការ ២៣:១១ ណូរ៉ា(Nora) បាន​ទៅ​ចូល​រួម​បាតុ​កម្ម​អហិង្សា ព្រោះ​គាត់​មាន​អារម្មណ៍​ឈឺ​ចាប់​យ៉ាង​ខ្លាំង ចំពោះ​បញ្ហា​អយុត្តិធម៌​ក្នុង​សង្គម​។ បាតុកម្ម​ក៏បាន​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​យ៉ាង​ស្ងាត់​ស្ងៀម តាម​ការ​គ្រោង​ទុក​។ បាតុករ​បាន​ដើរ​ដង្ហែ នៅ​ក្នុង​ភាព​ស្ងាត់​ស្ងៀម​ដ៏​មាន​អំណាច កាត់​តាម​តំបន់​ប្រជុំជន ក្នុង​ទីក្រុង​។ បន្ទាប់មក ស្រាប់តែ​មាន​ឡាន​ក្រុង​ពីរ​គ្រឿង​ដឹក​ពួក​ញុះញង់​ពី​តំបន់​ខាង​ក្រៅ​ទីក្រុង មកដល់​កន្លែង​បាតុកម្ម​អហិង្សា​។ មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន កុប្បកម្ម​ក៏បាន​ផ្ទុះ​ឡើង​ ដោយ​ភាព​វឹកវរ និង​អំពើ​ហិង្សា។ ណូរ៉ា​ក៏​បាន​ចាក​ចេញពី​បាតុកម្ម​នោះ ដោយ​ការ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង​។ បំណង​ល្អ​របស់​បាតុករ​ទាំង​នោះ​ហាក់​ដូច​ជា​គ្មានផល​ផ្លែ​ទាល់តែសោះ​។ កាល​សាវ័ក​ប៉ុល​ទៅ​ព្រះវិហារ​នៅ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម ពួក​អ្នក​ទាស់​ប្រឆាំង​គាត់​ក៏បាន​ឃើញ​គាត់​នៅ​ទីនោះ​។ ពួកគេ​គឺជា​សាសន៍​យូដា មកពី “ស្រុក​អាស៊ី”(កិច្ចការ ២១:២៧) ហើយ​បាន​ចាត់​ទុក​ព្រះយេស៊ូវ ជា​ការ​គំរាម​កំហែង​មក​លើ​​ជីវិត​របស់ពួកគេ​។ ពួកគេ​ក៏បាន​ស្រែក​ចេញ​នូវ​ពាក្យ​កុហក និង​ពាក្យ​ចចាមអារ៉ាម អំពី​សាវ័ក​ប៉ុល ហើយ​ភ្លាមៗ​នោះ ពួកគេ​ក៏បាន​ញុះញង់​ឲ្យ​មាន​ភាព​វឹកវរ(ខ.២៨-២៩)។ ហ្វូង​មនុស្ស​ក៏​បាន​អូស​សាវ័ក​ប៉ុល​ចេញពី​ព្រះវិហារ ហើយ​វាយដំ​គាត់​។ ពួក​ទាហាន​រត់​មក​រក​ហ្វូង​មនុស្ស​។ នៅពេល​សាវ័ក​ប៉ុល​ត្រូវ​ពួក​ទាហាន​រ៉ូម៉ាំង​ចាប់​ខ្លួន គាត់​ក៏​បាន​សុំ​ការ​អនុញ្ញាត​ពី​មេទ័ព​ធំ ឲ្យ​គាត់​និយាយ​ទៅ​កាន់​ហ្វូង​មនុស្ស(ខ.៣៧-៣៨)។ នៅពេល​ដែល​គាត់​បាន​ទទួល​ការ​អនុញ្ញាត គាត់​ក៏បាន​និយាយ​ទៅ​កាន់​ហ្វូង​មនុស្ស​ជា​ភាសា​របស់​ពួកគេ ធ្វើ​ឲ្យ​ពួកគេ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ហើយ​យក​ចិត្ត​ទុកដាក់​ចំពោះ​ការ​ចែក​ចាយ​របស់​គាត់(ខ.៤០)។ គាត់​ក៏​បាន​កែ​ប្រែ​កុប្បកម្ម…

Read article
ការ​កើត​ជាថ្មី​ក្នុង​ព្រះយេស៊ូវ

យ៉ូហាន ១២:២៣-២៦ ប្រាកដ​មែន ខ្ញុំ​ប្រាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​ប្រាកដ​ថា បើ​គ្រាប់​ស្រូវ​ដែល​ធ្លាក់​ចុះ​ទៅ​ដី​មិន​ងាប់​ទេ នោះ​ក៏​នៅតែ១ដដែល តែបើ​ងាប់​វិញ នោះ​ក៏​បង្កើត​ផល​ជា​ច្រើន​ឡើង​។ យ៉ូហាន ១២:២៤ គេ​បានឮ​ល្បី​ថា លោក​លីអូណាដូ ដា វីន​ស៊ី(Leonardo da Vinci) គឺជា​បុរស​ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​រស់​ឡើង​វិញ​នៃ​វិស័យ​សិល្បៈ និង​វិទ្យាសាស្ត្រ​​ជាច្រើន​មុខ​នៅ​អឺរ៉ុប។​ កំរិត​ប្រាជ្ញា​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់​របស់​គាត់ បាន​នាំ​ឲ្យ​មាន​ភាព​ជឿនលឿន នៅ​ក្នុង​មុខ​វិជ្ជា​សិក្សា និង​សិល្បៈ​ជា​ច្រើន​។ ប៉ុន្តែ លោក​លីអូណាដូ​បាន​កត់​ត្រា ក្នុង​សៀវភៅ​កំណត់ហេតុ​របស់​គាត់​អំពី “គ្រា​វេទនា​របស់​យើង” និង​បាន​ពោល​ទំនួញ​ថា មនុស្ស​ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន កំពុងតែ​ស្លាប់ “ដោយ​មិន​បាន​បន្សល់​ទុក​កេរ​ដំណែល ដែលគេ​នឹង​នៅ​តែ​នឹក​ចាំ”។ គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ខ្ញុំ​គិតថា ខ្ញុំ​កំពុង​រៀន​អំពី​របៀប​រស់នៅ​។ ខ្ញុំ​ក៏​កំពុង​រៀន​អំពី​របៀប​ស្លាប់”។ គាត់​ប្រហែល​មិន​បាន​ដឹង​ទេ​ថា គាត់​ហៀប​នឹង​រក​ឃើញ​សេចក្តី​ពិត​។ ការ​រៀន​ស្លាប់ គឺជា​ផ្លូវ​ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ជីវិត​។ បន្ទាប់​ពី​ព្រះ​យេស៊ូវ​យាង​ចូល​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម ដោយ​ក្បួន​ដង្ហែ​នៃ​ជ័យ​ជម្នះ(យ៉ូហាន ១២:១២-១៩) ព្រះអង្គ​មាន​បន្ទូល​ថា “បើ​គ្រាប់​ស្រូវ​ដែល​ធ្លាក់​ចុះ​ទៅ​ដី​មិន​ងាប់​ទេ នោះ​ក៏​នៅ​តែ​១ដដែល តែបើ​ងាប់​វិញ នោះ​ក៏​បង្កើត​ផល​ជា​ច្រើន​ឡើង”(ខ.២៤)។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ ព្រះអង្គ​កំពុង​មាន​បន្ទូល​អំពី​ការ​សុគត​របស់​ព្រះអង្គ ហើយក៏​បាន​រាប់​បញ្ចូល​ការ​ស្លាប់​របស់​យើង​ផង​ដែរ​ : “អ្នកណា​ដែល​ស្រឡាញ់​ជីវិត​ខ្លួន នោះ​នឹង​បាត់​ជីវិត​ទៅ តែ​អ្នកណា​ដែល​ស្អប់​ជីវិត​ខ្លួន នៅ​លោកីយ៍​នេះ​វិញ…

Read article
បន្សល់​ទុក​កេរ​ដំណែល​ដ៏​ស្ថិត​ស្ថេរ

សា​ស្តា ៥:៨-១៥ មាន​ការ​អាក្រក់​យ៉ាង​ធ្ងន់១មុខ ដែល​យើង​បាន​ឃើញ​នៅ​ក្រោម​ថ្ងៃ គឺ​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ដែល​ម្ចាស់​រក្សា​ទុក​ដរាប​ដល់​កើត​អន្តរាយ​ដល់​ខ្លួន​។ សា​ស្តា ៥:១៣ កាល​ខ្យល់​ព្យុះ​ដីខ្សាច់ Dust Bowl បាន​បង្ក​វិនាសកម្ម ក្នុង​ទឹកដី​សហរដ្ឋអាមេរិក ក្នុង​អំឡុង​សម័យ​មហា​វិបត្តិ​សេដ្ឋកិច្ច លោក​ចន មីលបឺន ដេវីស(John Millburn Davis) ជា​អ្នក​ក្រុង​ហៃវ៉ាថា រដ្ឋ​ខេនសាស់ បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្លួនឯង​បាន​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​ល្បី​។ ក្នុង​នាម​គាត់​ជា​មហា​សេដ្ឋី​ដែល​គ្មាន​កូន​សម្រាប់​ស្នង​មរតក លោក​ដេវីស​គួរតែ​បរិច្ចាគ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​គាត់​ទៅ​កាន់​អង្គការ​មនុស្ស​ធម៌ ឬ​ការ​អភិវឌ្ឍន៍​សេដ្ឋកិច្ច​។ តែ​ផ្ទុយ​ទៅវិញ គាត់​បាន​ខ្ជះខ្ជាយ​ប្រាក់​ជា​ច្រើន ក្នុង​ការសាងសង់​រូប​ចម្លាក់​របស់​គាត់ និង​ភរិយា​របស់​គាត់​ដែល​បាន​លាចាក​លោក ដាក់​តាំងនៅ​ក្នុង​វិមាន​បញ្ចុះសព​ក្នុង​តំបន់​ដែល​គាត់​រស់នៅ​ទៅវិញ​។ លោក​ដេវីស​ក៏បាន​ប្រាប់ អ្នក​ស្រីអឺនី ផាល(Ernie Pyle) ដែល​ជា​អ្នក​កាសែត​ថា ប្រជាជន​នៅ​រដ្ឋ​ខេនសាស់​ស្អប់​គាត់​។ ប្រជាជន​ក្នុង​តំបន់​ចង់​ឲ្យ​គាត់​ធ្វើ​ការ​សាងសង់​ហេដ្ឋារចនាសម្ពន្ធ​សាធារណៈ ដែល​មាន​ដូច​ជា​មន្ទីរ​ពេទ្យ កន្លែង​ហែល​ទឹក ឬ​សួន​ច្បារ​ជាដើម​។ តែ​គាត់​គ្រាន់តែ​និយាយ​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា “វា​ជា​លុយ​របស់​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​ចង់​យក​វា​ទៅ​ធ្វើ​អ្វី​ ស្រេច​តែ​ខ្ញុំ”។ ស្តេច​សាឡូម៉ូន ជា​បុរស​ដែល​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ច្រើន​ជាងគេ​បំផុត ក្នុង​សម័យ​ទ្រង់​។ ទ្រង់​បាន​បង្រៀន​ថា “អ្នកណា​ដែល​ស្រឡាញ់​ប្រាក់ នោះ​នឹង​មិន​ស្កប់​ចិត្ត​ដោយ​ប្រាក់​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ …កាលណា​របស់​ទ្រព្យ​បាន​ចំរើន​ឡើង នោះ​ពួក​អ្នក​ដែល​ស៊ី​ទ្រព្យ​នោះ ក៏​មាន​គ្នា​ច្រើន​ឡើង​ដែរ”(សា​ស្តា ៥:១០-១១)។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ ស្តេច​សាឡូម៉ូន​មាន​ការ​យល់​ដឹង​យ៉ាង​ច្បាស់…

Read article
ត្រូវ​អាន​កណ្ឌ​លេវី​វិន័យ​ផង​ដែរ

លេវី​វិន័យ ១៣:១-៨ ត្រូវ​ឲ្យ​ឯង​រាល់​គ្នា​បាន​បរិសុទ្ធ​ដល់​អញ ដ្បិត​អញ​នេះ គឺ​ព្រះយេហូវ៉ា អញ​បរិសុទ្ធ​។ លេវី​វិន័យ ២០:២៦ កាលពី​មុន ខ្ញុំ​បាន​ចូល​រួម​ក្រុម​សិក្សា​ព្រះ​គម្ពីរ​មួយ​។ មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​សារភាព​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា ខ្ញុំ​បាន​អាន​រំលង​ខ​គម្ពីរ​ជា​ច្រើន ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​លេវី​វិន័យ ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​ចង់​អាន​ចំណុច​ដែល​និយាយ​អំពី​ជំងឺ​សើស្បែក​ម្តង​ទៀត​។ ពេល​នោះ លោកដេវ(Dave) ជា​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចែក​ចាយ​ថា គាត់​ស្គាល់​បុរស​ម្នាក់ ដែល​បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះយេស៊ូវ ដោយសារ​បទ​គម្ពីរ​នោះ​។ គាត់​ក៏​បាន​ពន្យល់​ថា មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់​ជា​វេជ្ជ​បណ្ឌិត ដែល​មិន​ជឿ​ថាព្រះពិតជា​មាន​មែន​។ មិត្ត​ភក្តិ​គាត់​ម្នាក់​នោះ​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ថា មុន​ពេល​គាត់​បដិសេធន៍​មិន​ជឿ​ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប​ទាំងស្រុង យកល្អ​គាត់​គួរ​តែ​អាន​ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប​ជា​មុន​សិន​។ ខ​គម្ពីរ​ដែល​បាន​ចែង​អំពី​ជំងឺ​សើស្បែក ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​លេវី​វិន័យ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​ប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង​។ ខ​គម្ពីរ​នោះ​មាន​ការ​បក​ស្រាយ​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល អំពី​ដំបៅ​ដែល​ឆ្លង និង​ដំបៅ​ដែល​មិន​ឆ្លង(១៣:១-៤៦) និង​អំពី​របៀប​ព្យាបាល​ដំបៅ​ទាំង​នោះ(១៤:៨-៩)។ គាត់​ដឹង​ថា ការ​ព្យាបាល និង​ថែទាំ​ជំងឺ​ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​លេវី​វិន័យ មាន​ភាព​ជឿ​លឿន​លើស​ចំណេះ​ដឹង​ផ្នែក​វេជ្ជ​សាស្រ្ត​របស់​មនុស្ស​នៅ​សម័យ​នោះ​។ គាត់​គិតថា លោក​ម៉ូសេ​មិន​អាច​មាន​សមត្ថភាព​យល់​ដឹង​ច្រើន​យ៉ាង​នេះ​បានទេ​។ គាត់​ក៏បាន​ចាប់​ផ្តើម​ពិចារណា អំពី​ការ​ដែល​លោក​ម៉ូសេ​ពិតជា​បាន​ទទួល​ចំណេះ​ដឹង​ទាំង​អស់​នេះ​ពី​ព្រះអម្ចាស់​។ ទី​បំផុត គាត់​ក៏​បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះយេស៊ូវ​។ បើ​អ្នក​មាន​អារម្មណ៍​ធុញ​ទ្រាន់​នឹង​ខ​គម្ពីរ​ណាមួយ​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប នោះ​មិនមែន​មានតែ​អ្នក​ទេ ដែល​មាន​បញ្ហា​នេះ​។ ប៉ុន្តែ អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប សុទ្ធតែ​មាន​មូល​ហេតុ និង​មាន​ប្រយោជន៍​។ កណ្ឌ​គម្ពីរ​លេវី​វិន័យ​ត្រូវ​បាន​និពន្ធ​ឡើង ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​បាន​ដឹង អំពី​របៀប​រស់នៅ​ថ្វាយ​ព្រះ និង​ជាមួយ​ព្រះអង្គ​។…

Read article
បង្ហាញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដោយ​មិន​កាត់​ទោស

យ៉ូហាន ៨:២-១១ ពួក​ដែល​ចោទ​ប្រកាន់​នាង តើ​នៅឯណា គ្មាន​អ្នកណា​កាត់​ទោស​នាង​ទេ​ឬ​អី? យ៉ូហាន ៨:១០ ថ្ងៃ​មួយ មិត្ត​ភក្តិ​របស់​មែក​គី(Maggie) បាន​មក​ចូល​រួម​កម្មវិធី​ថ្វាយបង្គំ​នៅ​ថ្ងៃ​អា​ទិត្យ ដោយ​មាន​សំលៀក​បំពាក់​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​។ គេ​មិន​គួរ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ទេ ព្រោះ​នាង​ជា​ស្ត្រី​រកស៊ី​ផ្លូវភេទ​។ នាង​ក៏បាន​ដើរ​ទៅ​រក​កន្លែង​អង្គុយ ដោយ​មាន​អារម្មណ៍​មិន​ស្រួល​ក្នុង​ចិត្ត​។ នាង​ពិបាក​អង្គុយ ដោយសារ​នាង​បាន​ស្លៀក​សំពត់​ខ្លី​ពេក ហើយ​នាង​ក៏បាន​អង្គុយ​ឱបដៃ ក្នុង​កម្មវិធី​ថ្វាយបង្គំ​។ មែកគី​ក៏បាន​សួរ​នាង ក្រែង​លោ​នាង​រងា ហើយក៏​បាន​ប្រគល់​កន្សែង​បង់​ករ​មួយ ឲ្យ​នាង​គ្រប​ពីលើ​ជើង ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​គេ​មាន​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​ចំពោះ​ការ​ស្លៀក​ពាក់​របស់​នាង​។ មែកគី​បាន​នាំ​មនុស្ស​រាប់​សិប​នាក់ ឲ្យ​ទទួល​ជឿ​ព្រះយេស៊ូវ ដោយ​គ្រាន់តែ​បាន​អញ្ជើញ​ពួក​គេ​ឲ្យ​មក​ព្រះវិហារ ហើយ​ជួយ​ពួកគេ​មាន​អារម្មណ៍​កក់​ក្តៅ នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​។ ពន្លឺ​នៃ​ដំណឹង​ល្អ​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​មក តាមរយៈ​របៀប​ដែល​នាង​ឈោង​ចាប់​វិញ្ញាណ​បាត់បង់​។ នាង​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​អ្នក​ដទៃ​ដោយ​ភាព​ថ្លៃថ្នូរ ដែល​នាំ​ឲ្យ​គេ​បើក​ចិត្ត​ស្តាប់​ដំណឹង​ល្អ​។ ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ចែងថា ពួក​អ្នក​ដឹកនាំ​សាសនា​បាន​អូស​ស្រ្តី​ម្នាក់​នៅ​ចំពោះ​ព្រះយេស៊ូវ ដោយ​ការ​ចោទ​ប្រកាន់​នាង​ថា បាន​ផិត​ក្បត់​។ ពេល​នោះ ព្រះអង្គ​ក៏បាន​មាន​បន្ទូល​ ធ្វើ​ឲ្យ​ពួកគេ​ដើរ​ចេញពី​នាង ដោយ​មិន​ហ៊ាន​កាត់​ទោស​នាង​។ នៅពេល​ដែល​ពួកគេ​ចេញ​ទៅ​អស់ ព្រះអង្គ​អាច​ស្តី​បន្ទោស​ឲ្យ​នាង​។ តែ​ផ្ទុយ​ទៅវិញ ព្រះអង្គ​គ្រាន់តែ​បាន​សួរ​សំណួរ​ពីរ​ប៉ុណ្ណោះ ពួក​ដែល​ចោទ​ប្រកាន់​នាង តើ​នៅឯណា គ្មាន​អ្នកណា​កាត់​ទោស​នាង​ទេ​ឬ​អី? (យ៉ូហាន ៨:១០)។ នាង​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ថា គ្មាន​នរណា​នៅ​កាត់​ទោស​នាង​ទេ​។ ដូច​នេះ ព្រះយេស៊ូវ​ក៏​បាន​ចែក​ចាយ​ដំណឹង​ល្អ​ដល់​នាង ដោយ​ព្រះបន្ទូល​ដ៏​ខ្លី​ថា…

Read article
អត្ថន័យ​នៃ​ដង្វាយ​របស់​ពួក​ហោរ

លោកុប្បត្ដិ ១៦-១៧ និង ម៉ាថាយ ៥:២៧-៤៨ ម៉ាថាយ ២:៩-១៣ ព្រម​ទាំង​បើក​យក​ទ្រព្យ​ដ៏​វិសេស​របស់​ខ្លួន ថ្វាយ​ដង្វាយ​ជា​មាស ជា​កំញាន ជា​ជ័រ​ល្វីង​ទេស ដល់​បុត្រ​នោះ​។ ម៉ាថាយ ២:១១ ថ្ងៃ​នេះ ជា​ទិវា​រំឭក​អំពី​ពេល​ដែល​ពួក​ហោ​រទាំង​បី ជា​អ្នក​ប្រាជ្ញា​ដ៏​សុភាព ដែល​បាន​ចូល​គាល់​ព្រះ​ឱរស​យេស៊ូវ ដូច​ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ ក៏​ដូច​ជា​ក្នុង​បទ​ចម្រៀង​ទំនុក​សកល​លេខ​៤០ មាន​ចំណង​ជើង​ថា “យើង​ហោ​រទាំង​បី​មក​ពី​ទិស​បូព៌”។ តាម​ពិត ពួកគេ​មិនមែន​ជា​ស្តេច មក​ពី​ទិស​ខាង​កើត ដូច​អ្នក​ខ្លះ​បាន​ពិពណ៌នា​នោះ​ទេ ហើយ​អាច​មាន​គ្នា​លើស​ពី​៣នាក់​។ ទោះជា​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ យើង​អាច​ដឹង​ច្បាស់​ថា ពួកគេ​បាន​នាំ​យក​ដង្វាយ​បី​យ៉ាង​មក​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ ហើយ​បទ​ចម្រៀង​នេះ​ក៏​បាន​រៀបរាប់​អំពី​ដង្វាយ​ទាំង​បី​ផង​ដែរ​។ ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ចែងថា ពេល​ដែល​ពួក​ហោរ​មកដល់​ភូមិ​បេថ្លេហិម ពួកគេ​ក៏បាន “បើក​យក​ទ្រព្យ​ដ៏​វិសេស​របស់​ខ្លួន ថ្វាយ​ដង្វាយ​ជា​មាស ជា​កំញាន ជា​ជ័រ​ល្វីង​ទេស ដល់​បុត្រ​នោះ”(ម៉ាថាយ ២:១១)។ ដង្វាយ​ទាំង​នោះ​ជា​និមិត្តរូប​តំណាង​ឲ្យ​បេសកកម្ម​របស់​ព្រះយេស៊ូវ​។ មាស​ជា​តំណាង​ឲ្យ​តួនាទី​របស់​ព្រះ​អង្គ​ជា​ស្តេច​។ កំញាន​ដែល​គេ​ដុត​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ក្នុង​ទី​បរិសុទ្ធ​ក្នុង​ព្រះវិហារ គឺ​ជា​តំណាង​ឲ្យ​ភាព​ជា​ព្រះ​របស់​ព្រះអង្គ​។ ហើយ​តាម​ធម្មតា គេ​ប្រើ​ជ័រ​ល្វីង​ទេស សម្រាប់​អប់សព​។ យើង​អាច​ឆ្ងល់​ថា ហេតុ​អ្វី​ពួក​គេ​ថ្វាយ​ជ័រ​ល្វីង​ទេស​ដល់​ព្រះអង្គ​។ ក្នុង​ល្បះទី៤ ក្នុង​ទំនុក​សកល​នេះ គេ​ច្រៀង​ថា “ជ័រ​ល្វីង​ទេស​ជា​ដង្វាយ​ផង​ខ្ញុំ នោះ​សំដែង​ការ​លំបាក​យ៉ាង​ធំ កើត​ព្រះទ័យ​ព្រួយ…

Read article