នំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ

You are here:
ព្រះ​អង្គ​តាម​រក​យើង (សៀវភៅនំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ)

អេសេគាល ៣៤:១១-១៦ ដ្បិត​ព្រះ​អម្ចាស់​យេហូវ៉ា ទ្រង់​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​ដូច្នេះ​ថា មើល អញ គឺ​អញ​នេះ​ហើយ នឹង​ស្វែង​រក​ចៀម​របស់​អញ​ទាំង​ស៊ើប​សួររក​ទាល់តែ​ឃើញ​ផង​។ អេសេគាល ៣៤:១១ អ៊ែវិន(Evan) មាន​បញ្ហា​ញៀន​ថ្នាំ​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ហើយ ដែល​បាន​រា​រាំង​គាត់ មិន​ឲ្យ​ចូល​មក​ជិត​ព្រះ​។ គាត់​ឆ្ងល់​ថា តើ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច​ឲ្យ​គាត់​សក្តិ​សមនឹង​ទទួល​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ? ដូច​នេះ ខណៈ​ពេល​ដែល​គាត់​បន្ត​ទៅ​ព្រះវិហារ គាត់​មាន​អារម្មណ៍​ថា មាន​គម្លាត​ធំ​មួយ​មិន​អាច​តភ្ជាប់​បាន ដែល​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​ដាច់​ចេញពី​ព្រះ​។ ប៉ុន្តែ ពេល​ណា​អ៊ែវិន​អធិស្ឋាន​អស់ពី​ចិត្ត អំពី​រឿង​អ្វីមួយ ព្រះអម្ចាស់​ហាក់​ដូចជា​បាន​ឆ្លើយតប​ចំពោះ​គាត់​។ ព្រះអង្គ​ក៏បាន​ចាត់​មនុស្ស​ឲ្យ​មក​លើក​ទឹក​ចិត្ត និង​កម្សាន្ត​ចិត្ត​គាត់ ក្នុង​ពេល​ដ៏​ពិបាក​។ ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ក្រោយមក អ៊ែវិន​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ព្រះអម្ចាស់​បាន​តាម​រក​គាត់​ជានិច្ច ហើយក៏​បាន​បង្ហាញថា ព្រះអង្គ​តែងតែ​ស្រឡាញ់ និង​យក​ព្រះទ័យ​ទុកដាក់​ចំពោះ​គាត់​។ ហើយ​នៅពេល​នោះ គាត់​ក៏បាន​ចាប់​ផ្តើម​ទុក​ចិត្ត​លើ​ការ​អត់​ទោស​បាប និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះអង្គ​។ គាត់​ក៏​បាន​និយាយ​ថា “ឥឡូវ​នេះ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ព្រះ​អង្គ​បាន​អត់​ទោស​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ហើយ ហើយ​ខ្ញុំ​អាច​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ព្រះអង្គ​នាំ​ខ្ញុំ ចូល​ទៅ​ជិត​ព្រះអង្គ ទោះ​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​តយុទ្ធ​នឹង​ការ​ញៀន​ថ្នាំ​ក៏ដោយ”។ បទ​គម្ពីរ​អេសេគាល ៣៤:១១-១៦ បាន​ពិពណ៌នា​អំពី​ព្រះ​មួយ​អង្គ ដែល​តាម​រក​រាស្រ្ត​ព្រះអង្គ​។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះអង្គ​មាន​បន្ទូល​ថា “មើល អញ គឺ​អញ​នេះ​ហើយ នឹង​ស្វែង​រក​ចៀម​របស់​អញ​ទាំង​ស៊ើប​សួររក​ទាល់តែ​ឃើញ​ផង”(ខ.១១)។ រឿង​នេះ​បាន​កើត​ឡើង​បន្ទាប់ពី​អ្នក​ដឹកនាំ​របស់​ពួកគេ ដែល​ជា​មនុស្ស​បាន​បោះបង់ចោល​ពួកគេ ហើយ​ពួកគេ​ក៏​បាន​ឈប់​ស្តាប់​បង្គាប់​ព្រះអង្គ…

Read article
ទៅ​នេសាទ​ឲ្យ​បាន​មិត្ត​ភក្តិ (សៀវភៅនំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ)

ម៉ាថាយ ៤:១៨-២២ រួច​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​គេ​ថា ចូរ​មក​តាម​ខ្ញុំៗ នឹង​តាំង​អ្នក ឲ្យ​ជា​អ្នក​នេសាទ​មនុស្ស​វិញ​។ ម៉ាថាយ ៤:‌១៩ នៅពេល​រសៀល​មួយ​នោះ ភែតធី(Patty) បាន​ចំណាយ​ពេល​ស្ទូច​ត្រី នៅ​មាត់​ច្រាំង​ទន្លេ ក្នុង​តំបន់​។ គាត់​ទើបតែ​បាន​ផ្លាស់ទី​លំនៅ​មក​តំបន់​នេះ ក្នុង​ពេល​ថ្មីៗ​នេះ ដូច​នេះ គាត់​មិន​សង្ឃឹមថា​អាច​ស្ទូច​បាន​ត្រី​ទេ តែ​​គាត់​ស្ទូច​ឲ្យ​បាន​មិត្ត​ភក្តិ​ថ្មីៗ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ​។ គាត់​មិន​បាន​ដាក់​នុយ​ជន្លេន ឬ​នុយ​អ្វី​ទៀត ជាប់​ខ្សែ​សន្ទូច​របស់​គាត់​ទេ​។ តែ​ផ្ទុយ​ទៅវិញ គាត់​បាន​ប្រើ​ដង​សន្ទូច​ធំ​ហើយ​វែង ដោយ​ចង​ភ្ជាប់​កញ្ចប់​នំ​តូចៗ​នឹង​ខ្សែ​សន្ទូច ចែក​ឲ្យ​មនុស្ស​ដែល​កំពុង​ជិះ​ទូក​លេង​តាម​ខ្សែ​ទឹក នៅពេល​ថ្ងៃ ក្នុង​រដូវ​ក្តៅ​។ គាត់​បាន​ប្រើ​មធ្យោបាយ​ដ៏​ប៉ិន​ប្រសប់​នេះ ដើម្បី​រាប់អាន​អ្នក​ជិត​ខាង​ថ្មី​របស់​គាត់ ដែល​ហាក់​ដូចជា​ចូល​ចិត្ត​ញាំ​នំ​ដ៏​ផ្អែម​ឆ្ងាញ់​របស់​គាត់​។ ការ​ដែល​ភែតធី​បាន​ទៅ “នេសាទ​ឲ្យ​បាន​មិត្ត​ភក្តិ” ក្នុង​ន័យ​ត្រង់​យ៉ាង​ដូច​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​ត្រាស់ហៅ ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​មាន សម្រាប់​លោក​ពេត្រុស និង​លោក​អនទ្រេ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួកគេ​ដើរ​តាម​ព្រះអង្គ​អស់​មួយ​ជីវិត​។ បង​ប្អូន​ពីរ​នាក់​នេះ​ជា​អ្នក​នេសាទ​ដែល​ឧស្សាហ៍​ព្យាយាម។ ពួកគេ​កំពុង​ទម្លាក់​សំណាញ់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សមុទ្រ​កាលីឡេ​។ ព្រះយេស៊ូវ​ក៏បាន​បង្អាក់​ការងារ​របស់​ពួក​គេ ដោយ​ការ​ត្រាស់ហៅ​ឲ្យ​ដើរ​តាម​ព្រះអង្គ​វិញ ដោយ​មាន​បន្ទូល​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា ព្រះអង្គ​នឹង​ចាត់​ពួកគេ​ឲ្យ​ចេញទៅ “នេសាទ​មនុស្ស” មិនមែន​នេសាទ​ត្រី​ទេ(ម៉ាថាយ ៤:១៩)។ បន្តិច​ក្រោយមក ព្រះអង្គ​ក៏​បាន​ត្រាស់ហៅ​យ៉ាង​ដូច​នេះ ដល់​អ្នក​នេសាទ​ពីរ​នាក់​ទៀត គឺ​លោក​យ៉ាកុប និង​លោក​យ៉ូហាន​។ ពួក​គេ​សុទ្ធតែ​បាន​ទុក​សំណាញ់…

Read article
ព្រះយេស៊ូវ​ជា​ហេតុផល​ដែល​យើង​រួបរួម (សៀវភៅនំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ)

អេភេសូរ ២:១១-១៨ កាល​ទ្រង់​បាន​យាង​មក នោះ​ទ្រង់​បាន​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ គឺជា​សេចក្តី​មេ​ត្រី​ដល់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដែល​នៅ​ឆ្ងាយ និង​ដល់​ពួក​អ្នក​ដែល​នៅ​ជិត​ផង​។ អេភេសូរ ២:‌១៧ មាន​ពេល​មួយ យ៉ូអាន(Joan) មាន​ការ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត នៅពេល​ដែល​គាត់​បាន​ឃើញ​រូបថត ដែល​ស៊ូសិន(Susan) បាន​បង្ហោះ​នៅ​តាម​បណ្ដាញ​សង្គម​។ ក្នុង​រូបថត​នោះ គាត់​ឃើញ​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់១០នាក់​នៅ​ព្រះវិហារ កំពុង​ជួប​ជុំ​គ្នា ដោយ​ទឹក​មុខ​ញឹម នៅ​តុ​អាហារ ក្នុង​ភោជនីយដ្ឋាន​មួយ​។ នេះ​ជា​លើកទី២ហើយ ក្នុង​ខែ​នេះ ដែល​ពួកគេ​មាន​ការ​ជួបជុំ​គ្នា​ដ៏​សប្បាយ​រីករាយ ដោយ​គ្មាន​វត្ត​មាន​របស់​គាត់​ចូល​រួម​។ យ៉ូអាន​ក៏បាន​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក​។ គាត់​មិន​តែងតែ​ចុះ​សម្រុង​នឹង​អ្នក​ដទៃ ប៉ុន្តែ គាត់​នៅតែ​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ គេ​មិន​រាប់រក​គាត់​។ នេះ​ជា​រឿង​ចម្លែក ដែល​គាត់​ទៅ​ចូល​រួម​ក្នុង​ព្រះវិហារ ជាមួយ​មនុស្ស​ដែល​មិន​រាប់រក​គាត់! ការ​មិន​ចុះ​សម្រុង​គ្នា មិនមែន​ជា​រឿង​ចម្លែក នៅ​សតវត្សរ៍ទី១ទេ​។ ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវ​សព្វ​ព្រះទ័យ​ឲ្យ​យើង​មាន​ការ​រួបរួម ហើយ​បាន​យាង​មក ដើម្បី​បង្រួប​បង្រួម​យើង​។ ចាប់​តាំង​ពីដើម​ដំបូង​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ពួក​ជំនុំ មនុស្ស​ដែល​មិន​ចុះ​សម្រុង​គ្នា ត្រូវតែ​ស្វែងរក​ចំណុច​រួម​នៅ​ក្នុង​ព្រះអង្គ​។ ពួក​សាសន៍​យូដា​បាន​មើលងាយ​សាសន៍​ដទៃ ដោយសារ​ពួកគេ​មិន​បាន​កាន់​តាម​ក្រឹត្យ​វិន័យ ហើយ​ពួក​សាសន៍​ដទៃ​ក៏​មិន​ចូល​ចិត្ត​សាសន៍​យូដា ដោយសារ​ពួកគេ​គិតថា ខ្លួន​ល្អ​ជាង​សាសន៍​ដទៃ​។ បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូវ​ក៏បាន “ធ្វើ​ទាំង២រួម​គ្នាតែ១ ហើយ​បាន​រុះ​ជញ្ជាំង​ដែល​ខាន់​កណ្តាល​ចេញ ព្រម​ទាំង​បំបាត់​សេចក្តី​សំអប់​គ្នា ដោយនូវ​រូប​សាច់​ទ្រង់ គឺ​បំបាត់​ក្រឹត្យ​វិន័យ​ដែល​មាន​បញ្ញត្ត និង​សេចក្តី​ហាម​ប្រាម​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ចេញ”(អេភេសូរ…

Read article
ការ​ថែទាំ ដោយ​លះបង់​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន (សៀវភៅនំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ)

ភីលីព ២:១-១១ ត្រូវតែ​មាន​គំនិត​គិត​ដូចជា​ព្រះគ្រីស្ទ​យេស៊ូវ​វិញ​។ ភីលីព ២:៥ អ្នក​ស្រី ឆាលេន(Charlene) ជា​ម្តាយ​របស់​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ឈ្មោះ ដ្វេន(Dwayne)។ គាត់​មាន​អាយុ៩៤ឆ្នាំ មាន​កម្ពស់​មិន​ដល់១​ម៉ែត្រ​កន្លះ និង​មាន​ទម្ងន់​ក្រោម៤៥គីឡូក្រាម​។ តែ​បញ្ហា​នេះ​មិន​បាន​រា​រាំង​គាត់ មិន​ឲ្យ​ធ្វើ​អ្វី ដែល​គាត់​អាច​ធ្វើ​បាន សម្រាប់​កូន​ប្រុស​គាត់ ដែល​បាត់បង់​លទ្ធ​ភាព​មើលថែ​ខ្លួនឯង ដោយសារ​បញ្ហា​សុខ​ភាព​។ នៅ​ពេល​ដែល​យើង​ទៅ​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​ពួកគេ នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​មាន​កម្ពស់​ពីរ​ជាន់ យើង​ច្រើនតែ​ឃើញ​គាត់​នៅ​​ជាន់ទី២ ជា​កន្លែង​ដែល​គាត់​កំពុង​រស់នៅ​។ គាត់​បាន​ចុះ​យឺត​ៗ​តាម​ជណ្តើរ​មាន១៦កាំ មក​ជាន់ទី១ ដើម្បី​ស្វាគមន៍​ភ្ញៀវ​របស់​គាត់​។ គាត់​តែងតែ​ឡើង​ចុះ​កាំជណ្តើរ​នេះ​ដូច​សព្វ​មួយដង នៅ​ក្នុង​ការ​ថែទាំ​កូន​ប្រុស​ជាទី​ស្រឡាញ់​របស់​គាត់​។ ការ​ប្ដេជ្ញា​ចិត្ត​របស់​អ្នក​ស្រី​ឆាលេន ដោយ​មិន​គិត​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត និង​បណ្តាល​ចិត្ត​ខ្ញុំ ខណៈ​ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ចាត់​ទុក​សុខុមាល​ភាព​របស់​កូន​ប្រុស​គាត់ សំខាន់​ជាង​ភាព​សុខ​ស្រួល​របស់​គាត់​។ គាត់​បាន​យក​គំរូ​តាម​ការ​បង្រៀន​របស់​សាវ័ក​ប៉ុល ដែល​បាន​ចែង​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​ភីលីព ជំពូក២ ថា “ចូរ​រាប់អាន​គេ​ឲ្យលើស​ជាង​ខ្លួន​ដោយ​ចិត្ត​សុភាព​វិញ កុំ​ឲ្យ​គ្រប់​គ្នា​ស្វែង​រកតែ​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ឡើយ ត្រូវ​ស្វែងរក​ចំពោះ​អ្នក​ដទៃ​ផង”(ខ.៣-៤)។ ការ​ថែទាំ​មនុស្ស​ដែល​មាន​បញ្ហា​សុខ​ភាព ឬ​មាន​បញ្ហា​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត អាច​តម្រូវ​ឲ្យ​មាន​ការ​លះបង់​ខ្លាំង​។ បញ្ហា​ប្រឈម​ក្នុង​ជីវិត​របស់​យើង ងាយ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​អស់​កម្លាំង និង​គ្មាន​ពេល​សម្រាប់​អ្នក​ដទៃ ហើយ​បើ​យើង​គ្មាន​ចិត្ត​ដែល​ចង់​មើល​រំលង​ផល​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ទេ សូម្បីតែ​មនុស្ស​ដែល​ជិត​ស្និទ្ធ​នឹង​យើង​បំផុត ក៏​អាច​រង​គ្រោះ​ដោយសារ​ការ​មិន​អើពើ​របស់​យើង​។ ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ត្រាស់ហៅ​អ្នកជឿ​ព្រះអង្គ ឲ្យ​បន្ទាប​ខ្លួន​មើលថែ​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅមក(ខ.១-៤)។ ពេលណា​យើង​លះបង់​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន គឺ​មានន័យថា យើង​កំពុង​យក​តម្រាប់​តាម​ព្រះយេស៊ូវ…

Read article
មិនមែន​ជា​កង់​សាគួរ​ក្នុង​ព្រះនេត្រព្រះ(សៀវភៅនំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ)

១សាំយ៉ូអែល ១៦:១,៦-១៣ ឯ​មនុស្ស​លោក តែង​មើលតែ​ឫកពា​ខាង​ក្រៅ​ប៉ុណ្ណោះ តែ​ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់ទត​ចំពោះ​ក្នុង​ចិត្ត​វិញ​។ ១សាំយ៉ូអែល ១៦:៧ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​ប្រកួត​បាល់​ទាត់​ជម្រើស​ជាតិ ប្រចាំ​ឆ្នាំ ក្រុម​បាល់​ទាត់​អាជីព​បាន​ជ្រើសរើស​កីឡាករ​ថ្មីៗ​ចូល​ក្រុម​។ គ្រូ​បង្វឹក​បាន​ចំណាយ​ពេល​ច្រើន ក្នុង​ការ​វាយ​តម្លៃ​មក​លើ​សមត្ថភាព និង​កាយ​សម្បទា​របស់​កីឡាករ​ដែល​ត្រូវ​ជ្រើសរើស។ នៅ​ឆ្នាំ២០២២ លោក​ប្រក់ ភើឌី(Brock Purdy) ជា​ជម្រើស​ចុង​ក្រោយ ក្នុង​ចំណោម​មនុស្ស២៦២ ហើយ​គេ​បាន​ដាក់​រហ័ស​នាម​ឲ្យ​គាត់​ថា “កង់​សា​គួរ” ដោយសារ​គាត់​ជា​កីឡាករ​ចុង​ក្រោយ​ដែលគេ​បាន​ជ្រើសរើស​។ គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​រំពឹង​ថា គាត់​នឹង​បាន​ចូល​រួម​ប្រកួត ក្នុង​រដូវ​កាល​នៃ​ការ​ប្រកួត​ខាង​មុខ​នោះ​ទេ​។ ទោះជា​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ ពីរបី​ខែ​ក្រោយមក លោក​ភើឌី​ក៏បាន​ដឹកនាំ​ក្រុម​របស់​គាត់ ឲ្យ​ប្រកួត​ឈ្នះ​ពីរ​លើក​។ តាម​ពិត ថ្នាក់​ដឹកនាំ​របស់​ក្រុម​កីឡាករ​មិន​តែងតែ​មាន​ប្រសិទ្ធភាព​នៅ​ក្នុង​ការ​ជ្រើសរើស​កីឡាករ​ដែល​មាន​សក្ដានុពល​នោះ​ឡើយ​។ ហើយ​យើង​ក៏​មិន​ខុសពី​ពួកគេ​ឡើយ​។ ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​សញ្ញា​ចាស់ មាន​រឿង​ស្រដៀង​នេះ​ផង​ដែរ នៅពេល​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ចាត់​ហោរា​សាំយូអែល ឲ្យ​ទៅ​ជ្រើសរើស​ស្តេច​ថ្មី សម្រាប់​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល ចេញពី​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​កូន​ប្រុស​របស់​លោក​អ៊ីសាយ​។ នៅពេល​ដែល​ហោរា​សាំយូអែល​បាន​ឃើញ​ពួកគេ គាត់​មាន​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​ចំពោះ​រូប​សម្បត្តិ​ខាង​ក្រៅ​របស់​ពួកគេ​។ ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់​ក៏បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា “កុំ​ឲ្យ​មើលតែ​ឫកពា​ខាង​ក្រៅ ឬ​កំពស់​ខ្លួន​នោះ​ឡើយ”(១សាំយ៉ូអែល ១៦:៧)។ ផ្ទុយ​ទៅវិញ ព្រះអង្គ​បាន​នាំ​គាត់​ជ្រើសរើស​កូន​ប្រុស ដែល​មិនមែន​ជា​កូន​ច្បង ឬ​មាន​កម្ពស់​ខ្ពស់​ជាងគេ​នោះ​ទេ តែ​ជា​កូន​ក្មេង​ជាងគេ គឺ​ដាវីឌ ដែល​នឹង​ក្លាយ​ជា​ស្តេច​ល្អ​បំផុត​របស់​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល នៅ​លើ​ផែនដី​។ ហេតុ​អ្វី​យើង​ច្រើនតែ​ធ្វើ​ការ​មិន​បាន​ល្អ នៅ​ក្នុង​ការ​វាយ​តម្លៃ​មនុស្ស?…

Read article
ថែទាំ​ជីវិត​ឲ្យ​ចម្រើន​ឡើង ក្នុង​ព្រះគ្រីស្ទ (សៀវភៅនំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ)

លោកុប្បត្តិ ២:៤-៩ រីឯ​នៅ​ផែនដី​នោះ​មិន​ទាន់​មាន​អ្វី​ដុះ​នៅឡើយ​ទេ … ក៏​គ្មាន​មនុស្ស​ណា​នឹង​ភ្ជួរ​រាស់​ដី​ផង​។ លោកុប្បត្តិ ២:៥ គ្រួសារ​របស់​ខ្ញុំ​សាង​សង់ផ្ទះ​របស់​យើង នៅ​ចុង​ផ្លូវលំ​ក្រាល​គ្រួស នៅ​លើ​ដី​ភក់ ដែល​មិន​មាន​ដើមឈើ​ដុះ ​។ យើង​ចាំបាច់​ត្រូវ​ដាំ​ស្មៅ ដើមឈើ និង​គុម្ព​ផ្កា ឲ្យ​ត្រូវ​នឹង​ទេសភាព​ជើង​ភ្នំ​នៅ​ព័ទ្ធ​ជុំ​វិញ ក្នុង​រដ្ឋ​អូរីហ្គិន​។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​យក​ឧបករណ៍​កសិកម្ម​ចេញ​មក ដើម្បី​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើ​ការ​ដាំ​ដុះ ខ្ញុំ​ក៏បាន​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​ដាំ​ដុះ​ដំបូង​បំផុត ដែល​កំពុង​រង់​ចាំ​ឲ្យ​មនុស្ស​ជាតិ​ធ្វើ​។ គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែងថា “រីឯ​នៅ​ផែនដី​នោះ​មិន​ទាន់​មាន​អ្វី​ដុះ​នៅឡើយ​ទេ​ក៏​មិន​ទាន់​មាន​តិណជាតិ​ណា​នៅ​វាល​ដែរ ពីព្រោះ​ព្រះយេហូវ៉ា​ដ៏​ជា​ព្រះ​ទ្រង់​មិន​បាន​បង្អុរ​ភ្លៀង​មក​លើ​ផែនដី​សោះ ហើយក៏​គ្មាន​មនុស្ស​ណា​នឹង​ភ្ជួរ​រាស់​ដី​ផង”(លោកុប្បត្តិ ២:៥)។ ក្នុង​ការ​ពិពណ៌នា អំពី​ការ​បង្កើត​របស់​សព្វ​សារពើ បទ​គម្ពីរ​លោកុប្បត្តិ ជំពូក១ បាន​បញ្ជាក់​ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត អំពី​ការ​វាយ​តម្លៃ​របស់​ព្រះ មក​លើ​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​បង្កើត​ថា ព្រះ​អង្គ​បាន​ទត​ឃើញថា “ល្អ​ហើយ” ឬ​ទត​ឃើញ “ទាំង​អស់​ជា​ការ​ល្អ​ប្រពៃ”(ខ.៤,១០,១២,១៨,២១,២៥,៣១)។ ទោះជា​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ ការ​បង្កើត​នេះ​មិន​ទាន់​បាន​ចប់​សព្វ​គ្រប់​នៅឡើយ​ទេ​។ ដី​ដែល​ព្រះអង្គ​បង្កើត​ត្រូវ​ការ​ឲ្យ​លោក​អ័ដាម និង​នាង​អេវ៉ា​ធ្វើ​ការ​ដាំ​ដុះ ដើម្បី​អនុវត្ត​នូវ​ការ​ថែទាំ​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​របស់​ព្រះអង្គ(ខ.២៨)។ ព្រះអង្គ​បាន​បង្កើត​ពួក​គេ​មក ក្នុង​ទី​កន្លែង​សុខ​ស្រួល ដែល​ត្រូវ​ការ​ឲ្យ​ពួកគេ​ថែទាំ និង​ដាំ​ដុះ​ឲ្យ​ចម្រើន​ឡើង​ផង​ដែរ​។ តាំង​ពីដើម​ដំបូង​មក ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ត្រាស់ហៅ​មនុស្ស​ឲ្យ​ធ្វើ​ការ​ជា​ដៃគូ​ជាមួយ​ព្រះអង្គ នៅ​ក្នុង​ការ​បង្កើត​របស់​ព្រះអង្គ​។ ព្រះអង្គ​បាន​អនុវត្ត​ដូច​នេះ ក្នុង​សួន​ច្បារ​អេដែន ហើយ​ព្រះអង្គ​ក៏បាន​បន្ត​ធ្វើ​ដូច​នេះ ជាមួយ​មនុស្ស​ដែល​កើតជា​ថ្មី នៅពេល​ដែល​ពួក​គេ​ទទួល​ជឿ​ព្រះគ្រីស្ទ(២កូរិនថូស…

Read article
ផ្ដោត​ចិត្ត​ទៅលើ​ព្រះគ្រីស្ទ (សៀវភៅនំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ)

យ៉ូហាន ៥:៣៦-៤០ គឺជា​គម្ពីរ​នោះ​ឯង ដែល​ធ្វើ​បន្ទាល់​ពី​ខ្ញុំ​។ យ៉ូហាន ៥:៣៩ មាន​ពេល​មួយ ភ្នែក​របស់​អ្នក​ស្រី​ជូន(June) បាន​ផ្ដោត​ទៅ​លើ​ឡាន​ពណ៌​ប្រផេះ ដែល​កំពុង​បើកបរ​នៅ​ក្បែរ​ឡាន​គាត់​។ គាត់​ត្រូវ​បត់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​គន្លង​ផ្លូវ​មួយ​ទៀត ដើម្បី​ចេញពី​ផ្លូវ​ល្បឿន​លឿន ប៉ុន្តែ រៀង​រាល់​ពេល​ដែល​គាត់​ព្យាយាម​វ៉ា​ឡាន​នោះ អ្នក​បើក​បរ​ឡាន​នោះ​ហាក់​ដូចជា​ព្យាយាម​បន្ថែម​ល្បឿន​ផង​ដែរ​។ ទី​បំផុត គាត់​ក៏​បាន​វ៉ា​ឡាន​នោះ​ដាច់ ដោយ​ជោគជ័យ​។ គាត់​សប្បាយ​ចិត្ត ពេល​ដែល​បាន​បើក​ឡាន​វ៉ា​គេ​ឈ្នះ ប៉ុន្តែ នៅពេល​ដែល​គាត់​មើល​តាម​កញ្ចក់​មើល​ក្រោយ ដោយ​ទឹក​មុខ​ញញឹម គាត់​ក៏​បាន​កត់​សំ​គាល់​ឃើញថា គាត់​បាន​បើក​ឡាន​ហួស​ផ្លូវបត់​ចេញពី​ផ្លូវ​ល្បឿន​លឿន​ហើយ​។ គាត់​ក៏បាន​និយាយ​ទាំង​ទឹក​មុខ​ញញឹម ដោយ​ការ​ស្តាយ​ក្រោយ​ថា “ខ្ញុំ​មាន​ការ​វីវក់​នឹង​ការ​បើក​ឡាន​វ៉ា​គេ​ពេក បាន​ជា​ខ្ញុំ​បើក​ហួស​ផ្លូវបត់​”។ ការ​ជ្រុល​ហួស​ដូច​នេះ ក៏​អាច​កើត​មាន នៅ​ក្នុង​ការ​ព្យាយាម​ដើរ​តាម​ផ្លូវ​របស់​ព្រះ​ផង​ដែរ​។ នៅពេល​ដែល​ពួក​អ្នក​ដឹកនាំ​សាសនា បាន​បៀតបៀន​ព្រះយេស៊ូវ ដោយសារ​ព្រះអង្គ​មិន​បាន​កាន់​តាម​ក្រឹត្យ​វិន័យ(យ៉ូហាន ៥:១៦) ព្រះអង្គ​ក៏បាន​ព្រមាន​ពួក​គេ​ថា ពួកគេ​មាន​ការ​ងប់ងុល​ខ្លាំង​ពេក នៅ​ក្នុង​ការ​រៀន និង​អនុវត្ត​តាម​ក្រឹត្យ​វិន័យ តែ​ពួកគេ​ខកខាន​មិន​បាន​ដឹង​ទេ​ថា ក្រឹត្យ​វិន័យ​បាន​ចង្អុល​បង្ហាញ​ពួក​គេ​ទៅ​រក​ព្រះអង្គ​។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះអង្គ​មាន​បន្ទូល​ថា “អ្នក​រាល់​គ្នា​ស្ទង់​មើល​គម្ពីរ ដោយ​ស្មានថា បាន​ជីវិត​ដ៏​នៅ​អស់​កល្ប​ជានិច្ច​អំពី​គម្ពីរ​នោះ​មក គឺជា​គម្ពីរ​នោះ​ឯង ដែល​ធ្វើ​បន្ទាល់​ពី​ខ្ញុំ តែ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​សុខ​ចិត្ត​មក​ឯ​ខ្ញុំ ឲ្យ​បាន​ជីវិត​ទេ”(ខ.៣៩-៤០)។ នៅ​ក្នុង​ការ​ព្យាយាម​រស់នៅ ឲ្យ​បាន​ត្រឹម​ត្រូវ នៅ​ចំពោះ​ព្រះ ពួក​អ្នក​ដឹកនាំ​សាសនា បាន​ផ្ដោត​ចិត្ត​ទៅលើ​ការ​ដើរ​តាម​ក្រឹត្យ​វិន័យ​របស់​សាសន៍​យូដា…

Read article
កន្លែង​ជ្រកកោន​ដ៏​ធំ​ទូលាយ (សៀវភៅនំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ)

ទំនុក​ដំកើង ៣១:១-២,៨-១៦ ទ្រង់​មិន​បាន​ឃុំ​ឃាំង​ទូល​បង្គំ នៅ​ក្នុង​កណ្តាប់​ដៃ​នៃ​ពួក​ខ្មាំង​សត្រូវ​ទេ គឺ​ទ្រង់​បាន​ដាក់​ជើង​ទូល​បង្គំ ឲ្យ​នៅ​ទី​ធំ​ទូលាយ​វិញ​។ ទំនុក​ដំកើង ៣១:៨ នៅពេល​ដែល​លោក ថត ប៊ីលីង(Todd Billings) ជា​ទេវ​វិទូ បាន​ទៅ​ពិនិត្យ​សុខ​ភាព​រក​ឃើញថា គាត់​មាន​ជំងឺ​មហារីក​គ្រាប់​ឈាម ដែល​មិន​អាច​ព្យាបាល​ជា គាត់​ក៏បាន​ពិពណ៌នា អំពី​សេចក្តី​ស្លាប់​ដែល​អាច​មក​ដល់​ភ្លាមៗ ប្រៀប​ដូចជា​ពន្លឺ​ភ្លើង​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់ ដែល​គេ​បាន​បិទ ឬ​ពន្លឺ​ភ្លើង​ញាក់ៗ​​ដែល​ហៀប​នឹង​រលត់។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ក្នុង​នាម​ខ្ញុំ​ជា​ឪពុក ដែល​មាន​កូន​អាយុ១ឆ្នាំ​ម្នាក់ និង​កូន​អាយុ៣ឆ្នាំ​ម្នាក់ ខ្ញុំ​ចង់​គិតថា ពេល​វេលា​ពីរបី​ទសវត្សរ៍​ទៀត គឺជា​ពេល​វេលា​ដ៏​វែង​មួយ ដែល​ខ្ញុំ​អាច​ឃើញ​កូន​របស់​ខ្ញុំ គឺ​ នេទី(Neti) និង​ណាថានែល(Nathaniel) បាន​ចម្រើន​វ័យ​ធំឡើង … ប៉ុន្តែ បន្ទាប់​ពី​បាន​ពិនិត្យ​សុខ​ភាព​ហើយ … ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ខ្ញុំ​នៅសល់​ពេល​កាន់តែ​តិច”។ នៅ​ក្នុង​ការ​គិត​អំពី​ពេល​វេលា​ដែល​កំពុង​រួញ​ខ្លី​នេះ លោក​ប៊ីលីង ក៏​បាន​យក​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក៣១ មក​ពិចារណា ដែល​ក្នុង​នោះ ព្រះអម្ចាស់​ក៏បាន​ដាក់​ស្តេច​ដាវីឌ​ក្នុង​កន្លែង​ដ៏​ធំ​ទូលាយ(ខ.៨)។ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​មាន​បន្ទូល​អំពី​ខ្មាំង​សត្រូវ​ដែល​បាន​ធ្វើ​ទុក្ខ​ទោស​មក​លើ​ទ្រង់ តែ​ទន្ទឹម​នឹង​នោះ ទ្រង់​ជ្រាប​ថា ព្រះអម្ចាស់​គឺជា​កន្លែង​ជ្រកកោន និង​ជា​កន្លែង​ដែល​មាន​សុវត្ថិភាព​(ខ.២)។ តាមរយៈ​ទំនុក​ដំកើង​នេះ ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏បាន​ថ្លែង​អំពី​ទំនុក​ចិត្ត​ដែល​គាត់​មាន​ចំពោះ​ព្រះអង្គ យ៉ាង​ដូច​នេះ​ថា “ឯ​ថ្ងៃ​អាយុ​របស់​ទូល​បង្គំ…

Read article
ជា​មនុស្ស​តូច​ទាប តែ​ព្រះ​ទ្រង់​ស្រឡាញ់ (សៀវភៅនំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ)

ទំនុក​ដំកើង ១៣៨ ដ្បិត​ទោះបើ​ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​ខ្ពស់ គង់តែ​ទ្រង់​យល់​ដល់​ពួក​អ្នក​រាបសា​ដែរ តែ​ឯ​មនុស្ស​ឆ្មើង​ឆ្មៃ ទ្រង់​ស្គាល់​គេ​ពី​ចំងាយ​ហើយ​។ ទំនុក​ដំកើង ១៣៨:៦ ថ្ងៃ​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ស្វាគមន៍​គ្រួសារ​មួយ ដែល​បាន​មក​ចូល​រួម​ជា​ភ្ញៀវ ក្នុង​កម្មវិធី​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​នៅ​ព្រះវិហារ​របស់​ខ្ញុំ​។ ក្រុម​គ្រួសារ​នេះ មាន​កូន​ស្រី​ម្នាក់​ជា​ជន​ពិការ​។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​លត់​ជង្គង់ នៅ​ក្បែរ​ក្មេង​ស្រី​តូច​នោះ ដែល​កំពុង​អង្គុយ​នៅ​លើ​រទេះរុញ ហើយក៏​បាន​ណែនាំ​នាង ឲ្យ​ស្គាល់​សត្វ​ឆ្កែ​របស់​ខ្ញុំ​ឈ្មោះ​ខាលី(Callie) ហើយក៏​បាន​សរសើរ​ថា នាង​មាន​វ៉ែនតា និង​ស្បែក​ជើង​ពណ៌​ផ្កាឈូក​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​។ ទោះ​នាង​មិន​អាច​និយាយ ក៏​ទឹក​មុខ​ញញឹម​របស់​នាង បាន​ប្រាប់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា នាង​មាន​ចិត្ត​រីករាយ​នៅ​ក្នុង​ការ​ទំនាក់​ទំនងជា​មួយ​ខ្ញុំ​។ ពេល​នោះ មាន​ក្មេង​ស្រី​តូច​ម្នាក់​បាន​ចូល​មក​ជិត​យើង ដោយ​មិន​ហ៊ាន​មើល​មុខ​នាង​ចំ​។ ក្មេង​ស្រី​តូច​នោះ​ក៏​បាន​និយាយ​ខ្សឹប​ៗ​ថា “សូម​អ្នកគ្រូ​និយាយ​ប្រាប់​គាត់​ថា រ៉ូប​របស់​គាត់​ស្អាត​ណាស់”។ ខ្ញុំ​ក៏បាន​ប្រាប់​នាង​ថា “ក្មួយ​ទៅ​ប្រាប់​គាត់​ខ្លួនឯង​ទៅ​។ គាត់​មាន​ចិត្ត​ល្អ មិន​ខុសពី​ក្មួយ”។ ខ្ញុំ​ក៏បាន​ពន្យល់​ប្រាប់​គាត់ អំពី​ភាព​ងាយ​ស្រួល ក្នុង​ការ​ជជែក​ជាមួយ​មិត្ត​ភក្តិ​ថ្មី​ម្នាក់​នេះ ទោះ​នាង​មិន​អាច​ទំនាក់​ទំនង​ដូច​យើង​ក៏ដោយ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏បាន​ពន្យល់​ផង​ដែរ​ថា ការ​ញញឹម​ដាក់​នាង ក៏​អាច​ជួយ​ឲ្យ​នាង​មាន​អារម្មណ៍​ថា គេ​ទទួល​ស្វាគមន៍ និង​ស្រឡាញ់​នាង​ផង​ដែរ​។ ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប និង​ក្នុង​ពិភពលោក​នេះ គេ​ច្រើនតែ​មិន​រាប់រក​មនុស្ស​ជា​ច្រើន ដោយសារ​គេ​គិតថា ពួកគេ​មាន​ភាព​ខុស​ប្លែក​គេ​។ ទោះជា​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ ព្រះ​ដ៏​ធំ​ប្រសើរ​នៃ​យើង បាន​ឲ្យ​តម្លៃ​មក​លើ​ភាព​ខុស​ប្លែក​របស់​យើង ហើយ​បាន​ត្រាស់ហៅ​យើង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ការ​ប្រកប​ស្និទ្ធ​ស្នាល​ជាមួយ​ព្រះអង្គ និង​មហា​គ្រួសារ​របស់​ព្រះអង្គ​។…

Read article
អត្ថន័យ​នៃ​ភួង​បន្លា (សៀវភៅនំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ)

ម៉ាថាយ ៥:១-១២ មាន​ព​រហើយ អស់អ្នក​ដែល​យំសោក ដ្បិត​អ្នក​ទាំង​នោះ​នឹង​បាន​សេចក្តី​កំសាន្ត​ចិត្ត​។ ម៉ាថាយ ៥:៤ លោក​អ៊ីសាក វ៉ាត់(Isaac Watts) ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​និពន្ធ​ទំនុក​សកល ដែល​ល្បី​ល្បាញ​បំផុត ក្នុង​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​ពួក​ជំនុំ​។ គាត់​បាន​និពន្ធ​បទ “កាល​ខ្ញុំ​នឹក​ពី​ឈើ​ឆ្កាង​អស្ចារ្យ”។ ក្នុង​ល្បះ​ដំបូង​របស់​បទ​ចម្រៀង​នេះ គាត់​បាន​ធ្វើ​ការ​ពិពណ៌នា អំពី​ភាព​ខុស​ប្លែក​គ្នា ក្នុង​ន័យ​ថា គាត់​បាន​ចាត់​ទុក​វត្ថុ​មាន​តម្លៃ​បំផុត​ដែល​គាត់​រកបាន ជា​ការខាតបង់ ហើយក៏​បាន​ស្អប់​ខ្ពើម​សេចក្តី​អំនួត​របស់​គាត់​។ ជួនកាល ក្នុង​ភាសា​និយាយ យើង​សង្កេត​ឃើញ​គេ​ប្រើ​ពាក្យ​ផ្សំ​ពី​ពាក្យ​ពីរ​ដែល​មានន័យ​ផ្ទុយ​គ្នា​ក្នុង​ន័យ​លេងសើច ដូចជា​ពាក្យ “សប្បាយ​ចង់​ងាប់” ។ ក្នុង​បទ​ទំនុក​សកល​របស់​លោក​វាត់ គាត់​បាន​ប្រើ​ពាក្យ​ផ្សំ​ពី​ពាក្យ​ដែល​មានន័យ​ផ្ទុយ​គ្នា មិនមែន​ក្នុង​ន័យ​លេងសើច តែ​មាន​អត្ថន័យ​ដ៏​ជ្រាល​ជ្រៅ​ណាស់​។ ព្រះយេស៊ូវ​ក៏បាន​ប្រើ​ពាក្យ​ដែល​មានន័យ​ផ្ទុយ​គ្នា ជា​ញឹក​ញាប់​ផង​ដែរ​។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះអង្គ​មាន​បន្ទូល​ថា “មាន​ពរ​ហើយ អស់អ្នក​ដែល​មាន​សេចក្តី​កំសត់​ខាង​ឯ​វិញ្ញាណ”(ម៉ាថាយ ៥:៣) ក្នុង​ន័យ​ថា មនុស្ស​ដែល​អស់​សង្ឃឹម នឹង​ទទួល​បាន​លើស​ពី​អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​ធ្លាប់​សង្ឃឹមថា​នឹង​បាន​។ ពេលណា​យើង​សោក​សង្រេង ចំពោះ​ការ​បាត់បង់​មនុស្ស​ជាទី​ស្រឡាញ់ ហើយ​យើង​យំសោក ព្រះយេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​ថា យើង​បាន​ទទួល​បាន “ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត”(ខ.៤)។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ ព្រះយេស៊ូវ​កំពុង​បង្ហាញថា នៅ​ក្នុង​នគរ​ព្រះ​ការ​រស់នៅ​របស់​មនុស្ស នឹង​មាន​ភាព​ផ្ទុយ​ស្រឡះ​ពី​ជីវិត​នៅ​ផែនដី​។ តាមរយៈ​ភាព​ផ្ទុយ​គ្នា​នេះ យើង​អាច​រៀន​សូត្រ​បាន​ថា ជីវិត​ក្នុង​ព្រះគ្រីស្ទ​ខុសពី​ការ​រំពឹង​គិត​គ្រប់​យ៉ាង​របស់​លោកិយ​។ ជាក់​ស្តែង…

Read article