នំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ

You are here:
ការ​ចាប់​ផ្តើម​ជា​ថ្មី​ជាមួយ​ព្រះអម្ចាស់

រ៉ូម ៥:៦-១១ ដោយ​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​សុគត​ជំនួស​យើង​រាល់​គ្នា នោះ​គឺ​ក្នុង​កាលដែល​យើង​នៅ​មាន​បាប​នៅ​ឡើយ​ផង​។ រ៉ូម ៥:៨ លោក​រេមប្រិន(Rembrandt) គឺជា​វិចិត្រករ​ជនជាតិ​ហូឡង់ ដែល​បាន​គូរ​រូប​គំនូរ​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ​នៅ​ឆ្នាំ១៦៣៣ មាន​ចំណង​ជើង​ថា ការ​បញ្ឈរ​ឈើ​ឆ្កាង​។ អត្ថន័យ​របស់​ផ្ទាំង​គំនូរ​នេះ ហាក់​ដូច​ជា​កំពុងតែ​សួរ​យើង​ថា “តើ​បាប​របស់​អ្នក គឺជា​មូល​ហេតុ​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង​ដែរ​ឬ​ទេ?” គាត់​បាន​គូរ​រូប​ព្រះ​យេស៊ូវ​នៅ​ចំ​កណ្តាល​ផ្ទាំង​គំនូរ ដោយ​ព្រះអង្គ​ជាប់​នៅ​ឈើ​ឆ្កាង ដែល​មនុស្ស​បួន​នាក់​កំពុង​លើក​បញ្ឈរ ប៉ុន្តែ ក្នុង​ចំណោម​ពួកគេ មាន​ម្នាក់​ដែល​លេច​ធ្លោ​ជាងគេ នៅ​កន្លែង​ដែល​មាន​ពន្លឺ​ភ្លឺ​។ គាត់​មាន​សំលៀក​បំពាក់​ខុសពី​គេ តាម​រចនាបថ​របស់​មនុស្ស​នៅ​សម័យ​លោក​រេមប្រិន ដោយ​គាត់​ពាក់​មួក​កាតឹប ដែល​ជាង​គំនូរ​ច្រើនតែ​ពាក់​។ ពេល​គេ​មើល​រូប​បុរស​នោះ​ឲ្យ​បាន​ជិត គេ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា តាម​ពិត​លោក​រេមប្រិន​បាន​គូរ​រូប​គាត់ នៅ​ក្នុង​ផ្ទាំង​គំនូរ​នោះ ហាក់​ដូច​ជា​ក្នុង​ន័យ​ថា “បាប​របស់​ខ្ញុំ​បាន​រួម​ចំណែក នៅ​ក្នុង​ការ​សុគត​របស់​ព្រះយេស៊ូវ”។ ប៉ុន្តែ មាន​ម្នាក់​ទៀត ដែល​លេច​ធ្លោ​ជាង​គេ​ផង​ដែរ​។ អ្នក​នោះ​កំពុង​ជិះ​សេះ សម្លឹង​មើល​មក​ខាង​ក្រៅ​ផ្ទាំង​គំនូរ​។ អ្នក​ខ្លះ​យល់​ឃើញថា នេះ​ជា​រូប​ទីពីរ​តំណាង​ឲ្យ​លោក​រេមប្រិន ដែល​កំពុង​ទំនាក់​ទំនង​មក​អ្នក​ទស្សនា​ផ្ទាំង​គំនូរ​នោះ ដែល​ហាក់​ដូចជា​កំពុង​សួរ​ថា “តើ​បាប​របស់​អ្នក​មាន​ចំណែក​ក្នុង​ការ​សុគត​របស់​ព្រះ​អង្គ​ដែរ​ឬ​ទេ?” សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​បាន​ដឹង​ថា បាប​របស់​គាត់​មាន​វត្ត​មាននៅ​ទីនោះ ហើយ​យើង​ក៏​អាច​ដឹង​ដូច​គាត់ ព្រោះ​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​រង​ទុក្ខ និង​សុគត ដើម្បី​យើង​ផង​ដែរ​។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​រ៉ូម ៥:១០ គាត់​បាន​ហៅ​ខ្លួន​គាត់ និង​យើង​ថា “ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​ព្រះ”។ ប៉ុន្តែ…

Read article
ការ​ដើរ​ជាមួយ​ព្រះ

លោកុប្បត្តិ ៥:២១-២៤ ហេណុក​គាត់​ជា​អ្នក​ដើរ​ជាមួយនឹង​ព្រះ​នោះ​គាត់​មិន​នៅ​ទៀត​ទេ ពីព្រោះ​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ទទួលយក​គាត់​ទៅ​។ លោកុប្បត្តិ ៥:២៤ អស់​រយៈ​ពេល​ច្រើន​ឆ្នាំ​មក​ហើយ ដែល​អ្នក​ជំនាញ​ផ្នែក​ហាត់​ប្រាណ បាន​និយាយ​សង្កត់​ធ្ងន់​អំពី​សារៈសំខាន់​នៃ​ការ​រត់​ហាត់​ប្រាណ ដើម្បី​ឲ្យ​បេះដូង​មាន​សុខ​ភាព​ល្អ​។ ប៉ុន្តែ ការ​សិក្សា​បែប​វិទ្យាសាស្ត្រ​បាន​បង្ហាញថា ការ​ដើរ​ហាត់​ប្រាណ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ ក៏​មាន​អត្ថ​ប្រយោជន៍​ជា​ច្រើន ចំពោះ​សុខ​ភាព​ផង​ដែរ។ យោង​តាម​វិទ្យា​ស្ថាន​សុខ​ភាព​ជាតិ​អាមេរិក បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា “មនុស្ស​ពេញវ័យ​ដែល​ដើរ​បាន​៨​ពាន់​ជំហាន ឬ​ច្រើន​ជាង​នេះ​ទៀត ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ បាន​កាត់​បន្ថយ​ហានិភ័យ​ដែល​អាច​បណ្តាល​ឲ្យ​ស្លាប់ នៅ​ក្នុងរយៈ​ពេល១០ឆ្នាំ​ខាង​មុខ គឺ​កាត់​បន្ថយ​បាន​ច្រើន​ជាង​អ្នក​ដែល​ដើរ​បាន​តែ​៤​ពាន់​ជំហាន ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ”។ ដូច​នេះ ការ​ដើរ​ច្រើន មាន​អត្ថ​ប្រយោជន៍​ចំពោះ​យើង​ច្រើន​ណាស់​។ ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប​បាន​ចែង​អំពី​ការ​ដើរ ក្នុង​រឿង​ជា​ច្រើន ក្នុង​ន័យ​ធៀប អំពី​ការ​ប្រកប​ទាក់ទង​ជាមួយ​ព្រះ​។ បទ​គម្ពីរ​លោកុប្បត្តិ ជំពូក៣ បាន​ចែងថា ព្រះអម្ចាស់​បាន​ដើរ​ជាមួយ​លោក​អ័ដាម និង​នាង​អេវ៉ា “ក្នុង​សួន​ច្បារ​នៅពេល​ថ្ងៃ​ល្ហើយ”(ខ.៨)។ បទ​គម្ពីរ​លោកុប្បត្តិ​ជំពូក៥ ក៏​បាន​ចែក​ចាយ​រឿង​របស់​លោក​ហេណុក ដែល​បាន “ដើរ​ជាមួយនឹង​ព្រះ​អស់៣០០ឆ្នាំ”(ខ.២២)។ ថ្ងៃ​មួយ នៅ​ក្នុង​ការ​ចំណាយ​ពេល​ជា​ទៀង​ទាត់​ជាមួយ​ព្រះអាទិករ​របស់​គាត់ ព្រះអង្គ​ក៏​បាន​ទទួលយក​គាត់​ទៅ​នៅ​ជាមួយ​ព្រះអង្គ(ខ.២៤)។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​លោកុប្បត្តិ ជំពូក១៧ ព្រះអង្គ​បាន​ត្រាស់ហៅ​លោក​អាប់រ៉ាម​ឲ្យ “ដើរ​នៅមុខ” ព្រះអង្គ ខណៈ​ពេល​ដែល​ព្រះអង្គ​តាំង​សញ្ញា​ឡើង​វិញ​ជាមួយ​គាត់(ខ.‌១)។ ហើយ​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ជីវិត​របស់​លោក​យ៉ាកុប គាត់​បាន​ពិពណ៌នា​ថា ព្រះអម្ចាស់​គឺជា​អ្នក​គង្វាល​របស់​គាត់ ហើយក៏​បាន​និយាយ​អំពី​បុព្វ​បុរស​របស់​គាត់ ដែល​បាន…

Read article
ស្វែងរក​សេចក្តី​ពិត

យ៉ាកុប ១:‌១៩-២៧ បង​ប្អូន​ស្ងួន​ភ្ងា​អើយ ចូរ​ឲ្យ​គ្រប់​គ្នា​បាន​ឆាប់​នឹង​ស្តាប់ ក្រ​នឹង​និយាយ ហើយ​យឺត​នឹង​ខឹង​ដែរ​។ យ៉ាកុប ១:‌១៩ អ្នក​ស្រី​ជូលា ហ្កាលេហ្វ(Julia Galef) គឺជា​អ្នក​និពន្ធ ដែល​បាន​ធ្វើ​ការ​បក​ស្រាយ​អំពី​មូល​ហេតុ​ដែល​មនុស្ស​ច្រើន​តែ​ជឿ​ទាំង​ស្រុង​ថា​ខ្លួនឯង​ត្រូវ ទោះ​ពួកគេ​ខុស​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ​។ គាត់​ថា នេះ​ជា “ផ្នត់​គំនិត​របស់​ទាហាន” ដែល​ផ្តោត​ទៅលើ​ការ​ការ​ការពារ​អ្វីមួយ​ដែល​យើង​បាន​ជឿ​ជាក់ ហើយ​ប្រឆាំង​នឹង​ការ​អ្វី​ដែល​យើង​មើល​ឃើញថា ជា​ការ​គំរាម​កំហែង​។ អ្នក​ស្រី​ជូលា​បាន​លើក​ឡើង​ថា ផ្នត់​គំនិត​បែប​អ្នក​ស៊ើប​ការ​មាន​ប្រយោជន៍​ជាង​ផ្នត់​គំនិត​បែប​ទាហាន ព្រោះ​អ្នក​ស៊ើប​ការ​មិន​ដាក់​អាទិភាព​ទៅ​លើ​កា​រលប់​បំបាក់​ការ​គំរាម​កំហែង​នោះ​ទេ តែ​ផ្តោត​ចិត្ត​ជា​ចម្បង ទៅលើ​ការ​ស្វែងរក​សេចក្តី​ពិត​ពេញលេញ ពោល​គឺ​ដើម្បី​ស្វែងរក​ការ​ពិត ឲ្យ​បាន​ត្រឹម​ត្រូវ និង​ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់​បំផុត តាម​ដែល​អាច​ធ្វើ​ទៅ​បាន ទោះ​អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​រក​ឃើញ ជា​រឿង​មិន​ល្អ មិន​គួរ​ឲ្យ​ចង់​ស្តាប់ ឬ​ធ្វើ​ឲ្យ​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​ក៏ដោយ”។ មនុស្ស​ដែល​មាន​ផ្នត់​គំនិត​ដូច​នេះ មាន​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន ដែល​ជួយ​ឲ្យ​ពួកគេ​មាន​ការ​ចម្រើន​ឡើង​ក្នុង​ការ​យល់​ដឹង​។ ទស្សនៈ​របស់​អ្នក​ស្រី​ជូលា បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​បង្រៀន​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​យ៉ាកុប ដែល​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នកជឿ​ព្រះ ឲ្យ​មាន​ផ្នត់​គំនិត​ស្រដៀង​នេះ​ដែរ គឺ​ផ្នត់​គំនិត​ដែល “ឆាប់​នឹង​ស្តាប់ ក្រ​នឹង​និយាយ ហើយ​យឺត​នឹង​ខឹង”(យ៉ាកុប ១:‌១៩)។ តាម​ការ​បង្រៀន​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​យ៉ាកុប អ្នកជឿ​ព្រះយេស៊ូវ​មិន​ត្រូវ​ប្រញាប់​តបត​ទៅ​កាន់​អ្នក​ដទៃ​វិញ​ទេ តែ​ត្រូវ​ចាំ​ថា កំហឹង​របស់​មនុស្ស​មិន​នាំ​ទៅ​រក​សេចក្តី​សុចរិត​របស់​ព្រះ​ទេ(ខ.២០)។ ប្រាជ្ញា​របស់​យើង​អាច​ចម្រើន​ឡើង ទាល់តែ​យើង​បន្ទាប​ខ្លួន​ចុះ​ចូល​និង​ព្រះគុណ​ព្រះអង្គ(ខ.២១ ទីតុស ២:១១-១៤)។ ពេលណា​យើង​ចាំ​ថា…

Read article
ព្រះ​ទ្រង់​នឹង​ប្រទាន​យុត្តិ​ធម៌

កិច្ចការ ១៥:៣៦-៤១ ចូរ​ឲ្យ​អ្នក​នាំ​ម៉ាកុស​ទៅ​ជា​មួយ​ផង ដ្បិត​គាត់​ជា​អ្នក​មាន​ប្រយោជន៍​ក្នុង​ការងារ​ខ្ញុំ​។ ២ធីម៉ូថេ ៤:១១ អេរិន(Erin) គឺជា​ស្មៀន​ដែល​ខិតខំ​ធ្វើ​ការ ហើយ​តែងតែ​ធ្វើ​ការងារ​បាន​ល្អ​។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពី​នាង​ត្រូវ​គេ​ចោទ​ប្រកាន់ ពី​បទ​ក្លែង​បន្លំ គេ​ក៏បាន​ឲ្យ​នាង​ឈប់​សម្រាក​ពី​ការងារ​មួយ​រយៈ ខណៈ​ពេល​ដែលគេ​ធ្វើ​ការ​ស៊ើប​អង្កេត​។ នាង​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ចង់​លា​ឈប់​ពី​ការងារ ដើម្បី​តបត​ចំពោះ​គេ​វិញ ប៉ុន្តែ មាន​អ្នក​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ឲ្យ​នាង​បន្ត​រង់​ចាំ​មើល​លទ្ធផល​នៃ​ការ​ស៊ើប​អង្កេត​។ គេ​ប្រាប់​នាង​ថា បើ​នាង​លា​ឈប់​ពី​ការងារ គេ​មុខ​ជា​សន្និដ្ឋាន​ថា នាង​ពិតជា​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ខុស​មែន​។ ដូច​នេះ អេរិន​ក៏បាន​បន្ត​ធ្វើ​ការងារ​ជា​ធម្មតា ដោយ​អធិស្ឋាន​សូម​ព្រះ​ប្រទាន​សេចក្តី​យុត្តិធម៌​។ ប៉ុន្មាន​ខែ​ក្រោយមក គេ​ក៏បាន​ដឹង​ច្បាស់​ថា នាង​ជា​មនុស្ស​ស្អាត​ស្អំ មិន​ដូច​ការ​ចោទ​ប្រកាន់​នោះ​ទេ​។ លោក​យ៉ូសែប​ប្រហែល​ជា​មាន​អារម្មណ៍​ស្រដៀង​នេះ​ផង​ដែរ នៅ​ពេល​ដែល​គេ​ចោទ​ប្រកាន់​គាត់​យ៉ាង​អយុត្តិធម៌​ថា គាត់​បាន​ចាប់​រំលោភ​ប្រពន្ធ​របស់​លោក​ប៉ូទីផារ ហើយ​ក៏​ត្រូវ​គេ​ចាប់​ដាក់​គុក​អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ(លោកុប្បត្តិ ៣៩:១៩-២០)។គាត់​មិន​បាន​ធ្វើអ្វី​ខុស​សោះ តែ​ការ​ដែល​គាត់​បដិសេធ​មិន​ព្រម​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ជា​មួយ​គេ បាន​បណ្តាល​ឲ្យ​គាត់​ទទួល​ទោស​យ៉ាង​អយុត្តិធម៌។ ទោះ​លោក​យ៉ូសែប​មាន​ការ​លំបាក​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ ក៏​គាត់​មិន​បោះបង់​ចោល​ការ​ព្យាយាម​ដែរ។ គាត់​បាន​បន្ត​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ ដោយ​បម្រើ​ព្រះអង្គ​យ៉ាង​ស្មោះ​ត្រង់​នៅ​ក្នុង​គុក ដែល​នៅ​ទីបំផុត​មេ​គុក​ក៏​បាន​ទុក​ចិត្ត​គាត់​(លោកុប្បត្តិ ៣៩:២១-២៣)។ ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក​ ព្រះ​អម្ចាស់​ក៏​បាន​ប្រទាន​យុត្តិធម៌ និង​ភាព​ស្អាត​ស្អំ​ដល់​គាត់ ដោយ​លើក​គាត់ ធ្វើ​ជា​អ្នក​ដឹកនាំ​មាន​អំណាច​បំផុត​បន្ទាប់​ពី​ស្តេច នៅ​នគរ​អេស៊ីព្ទ។ ការ​នេះ​បាន​បង្ហាញ​ថា សេចក្តី​យុត្តិធម៌​របស់​ព្រះ​នឹង​មក​ដល់ តាម​ពេល​វេលា​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​កំណត់​ទុក។  ពេលណា​គេ​វិនិច្ឆ័យ​យើង​យ៉ាង​អយុត្តិធម៌ ចូរ​យើង​ចាំ​ថា ព្រះយេស៊ូវ​ជ្រាប​អំពី​អារម្មណ៍​របស់​យើង ព្រោះ​គេ​បាន​កាត់​ទោស​ព្រះអង្គ…

Read article
ព្រះអង្គ​ប្រើ​សត្វ​ឲ្យ​ដាស់តឿន​យើង

ជន​គណនា ២២:២១-២៣,៣១-៣៥ នោះ​បាឡាម​ក៏​ទូល​ទៅ​ទេវតា​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា​ថា ទូល​បង្គំ​បាន​ធ្វើបាប​ហើយ ពីព្រោះ​ទូល​បង្គំ​មិន​បាន​ដឹង​ជា​ទ្រង់​ឈរ​នៅ​ត្រង់​ផ្លូវ ទាស់​នឹង​ទូល​បង្គំ​ទេ​។ ជន​គណនា ២២:៣៤ បើសិន​ជា​អ្នក​អាច​ស្តាប់​យល់​ភាសា​របស់​សត្វ​ឆ្កែ​របស់​អ្នក តើ​អ្នក​នឹង​មាន​ចិត្ត​រំភើប​រីករាយ​យ៉ាងណា? អ្នក​វិទ្យាសាស្ត្រ​បាន​បង្កើត​បច្ចេកវិទ្យា​ថ្មី​មួយ ដែល​អាច​សម្គាល់​សម្លេង “ព្រុស”របស់​សត្វ​ឆ្កែ ដើម្បី​ជួយ​មនុស្ស​ឲ្យ​អាច​យល់​អំពី​អារម្មណ៍​របស់​ពួកវា ពេល​ពួកវា​ព្រុស​ម្តងៗ​។ គេ​ក៏បាន​ផលិត​ប្រឡៅ​ក​ឆ្កែ​ដែល​មាន​បច្ចេកវិទ្យា​ខ្ពស់ បាន​បក​ប្រែ​អត្ថន័យ​សម្លេង​ព្រុស​របស់​សត្វ​ឆ្កែ ដោយ​ប្រើ​ទិន្នន័យ​ដែលគេ​ប្រមូល​បាន​ពី​ការ​ថត​សម្លេង​ឆ្កែ​ព្រុស​ជាង១ម៉ឺន​សម្លេង ដើម្បី​ជួយ​សំគាល់​អារម្មណ៍​ដែល​ពួកវា​កំពុង​បង្ហាញ​ចេញ​មក​។ ទោះ​ប្រឡៅ​ក​ឆ្កែ​ទាំង​នោះ មិន​អាច​បក​ប្រែ​ចេញ​ជា​ពាក្យ​សម្តី​របស់​មនុស្ស​ក៏​ដោយ ក៏​ឧបករណ៍​ឆ្លាត​វ័យ​ប្រភេទ​នេះ​ អាច​ជួយ​ឲ្យ​ម្ចាស់​ឆ្កែ​យល់​ចិត្ត​សត្វ​ឆ្កែ​របស់​ខ្លួន​។ ព្រះ​អម្ចាស់​ធ្លាប់​បាន​ប្រើ​សត្វ​មួយ​ក្បាល ដើម្បី​ឲ្យ​ហោរា​បាឡាម​ស្តាប់​ព្រះបន្ទូល​ព្រះអង្គ​។ លោក​បាឡាម​បាន​ជិះ​សត្វ​លា ទៅ​ស្រុក​ម៉ូអាប់ ជា​ការ​ឆ្លើយតប​ចំពោះ​ការ​បង្គាប់​របស់​ព្រះអង្គ ឲ្យ​ចេញទៅ​ស្រុក​នោះ ហើយ​និយាយ​តែ​ពាក្យ​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​បង្គាប់​ឲ្យ​គាត់​និយាយ​ប៉ុណ្ណោះ(ជន​គណនា ២២:២០)។ សត្វ​លា​ក៏​បាន​ឈប់ នៅ​ពេល​ដែល​វា​បាន​ឃើញ​ទេវតា​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់​ឈរ​នៅ​កណ្តាល​ផ្លូវ ទាំង​កាន់​ដាវ​ហូត​ជា​ស្រេច​នៅ​ព្រះ​ហស្ត តែ​លោក​បាឡាម​មិន​បាន​មើល​ឃើញ​ទេ(ខ.២៣)។ លោក​បាឡាម​ក៏បាន​ព្យាយាម​បង្ខំ​សត្វ​លា​ឲ្យ​ដើរទៅ​មុខ ដូច​នេះ ព្រះអម្ចាស់​ក៏បាន​ឲ្យ​សត្វ​លា​ចេះ​និយាយ​ភាសា​មនុស្ស​។ នៅពេល​ដែល​ភ្នែក​របស់​លោក​បាឡាម​បាន​បើក​ឡើង មើល​ឃើញ​គ្រោះ​ថ្នាក់​នៅ​ចំពោះ​មុខ គាត់​ក៏​បាន​ឱន​ក្បាល​ទំលាក់​ខ្លួន​ក្រាប​ចុះ​ផ្កាប់​មុខ(ខ.៣១) ដោយ​ទទួល​ស្គាល់​ថា គាត់​ពិត​ជា​មាន​ចេតនា​ទៅ​ទទួល​រង្វាន់ ឬ​ដាក់​បណ្តាសា​ឲ្យ​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ ផ្ទុយ​នឹង​ការ​បង្គាប់​របស់​ព្រះអង្គ(ខ.៣៧-៣៨)។ គាត់​ក៏​បាន​សារភាព​ថា “ទូល​បង្គំ​បាន​ធ្វើបាប​ហើយ ពីព្រោះ​ទូល​បង្គំ​មិន​បាន​ដឹង​ជា​ទ្រង់​ឈរ​នៅ​ត្រង់​ផ្លូវ ទាស់​នឹង​​ទូល​បង្គំ”(ខ.៣៤)។ ចូរ​យើង​ស្តាប់​តាម​ការ​បង្គាប់ ដែល​ព្រះអម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​យើង ក្នុង​ទំព័រ​ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប តាម​ការ​ដឹកនាំ​របស់​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ និង​តាម​ការ​ប្រឹក្សា​យោបល់​ប្រកប​ដោយ​ប្រាជ្ញា​ពី​អ្នក​ដទៃ គឺ​មិន​គ្រាន់តែ​ស្តាប់​បង្គាប់​តែ​សម្បក​ក្រៅ…

Read article
ការ​ជៀសវាង​ការ​បោក​បញ្ឆោត

២យ៉ូហាន ១:៤‌-១១ ពីព្រោះ​មាន​អ្នក​ប្រវ័ញ្ច​បញ្ឆោត​ជា​ច្រើន​បាន​មក​ក្នុង​លោកីយ៍​ហើយ ជា​ពួក​អ្នក​ដែល​មិន​ព្រម​ទទួល​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ​បាន​មក​ក្នុង​សាច់ឈាម​ទេ​។ ២យ៉ូហាន ១:៧ កាល​ពី​ខែ​មេសា ឆ្នាំ១៨១៧ ស្ត្រី​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់​បាន​វង្វេង​ស្មារតី ហើយ​បាន​ដើរ​វិលវល់​ចុះ​ឡើង នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​ក្លាសស្ទ័រស័រ ប្រទេស​អង់គ្លេស ដោយ​ស្លៀក​ពាក់​ខោអាវ​បរទេស និង​និយាយ​ភាសា​ដែលគេ​មិន​ស្គាល់​។ ពួក​អាជ្ញាធរ​បាន​សន្និដ្ឋាន​ថា នាង​គឺជា​អ្នកសុំ​ទាន បានជា​ពួកគេ​ចាប់​ខ្លួន​នាង​ដាក់គុក​។ ទោះជា​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ នាង​បាន​ពន្យល់​ពួក​គេ​ថា នាង​គឺជា​ព្រះ​នាង​ខារ៉ាប៊ូ(Caraboo) មក​ពី​កោះ​ចាវ៉ាស៊ូ​។ សហគមន៍​នៅ​ទីនោះ ក៏បាន​ប្រតិបត្តិ​ចំពោះ​នាង ដូច​ខ្សែ​រាជ​វង្ស អស់​រយៈ​ពេល១០សប្តាហ៍ រហូត​ដល់​ពេល​មួយ ម្ចាស់​ផ្ទះ​សំណាក់​ម្នាក់​បាន​មក​បង្ហាញ​ការពិត​ថា តាម​ពិត​នាង​គឺជា​អ្នក​បម្រើ ឈ្មោះ ម៉ារី វីលខក់(Mary Willcocks)។ យើង​ប្រហែល​ជា​ឆ្ងល់​ថា ស្រ្តី​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់​នេះ​បាន​បោក​ប្រាស់​សហគមន៍​ទាំងមូល អស់​រយៈ​ពេល​ជិត៣ខែ​ដោយ​របៀបណា​ទេ​។ ប៉ុន្តែ កណ្ឌ​គម្ពីរ​យ៉ូហាន ខ្សែទី២ បាន​ដាស់តឿន​យើង​ថា ការ​បោក​បញ្ឆោត​មិនមែន​ជា​រឿង​ដែល​ទើបតែ​កើត​មាន​ក្នុង​សម័យ​បច្ចុប្បន្ន​នោះ​ទេ គឺ​ដូច​ដែល​បទ​គម្ពីរ​នេះ​បាន​ចែងថា “មាន​អ្នក​ប្រវ័ញ្ច​បញ្ឆោត​ជា​ច្រើន​បាន​មក​ក្នុង​លោកីយ៍​ហើយ”(១:៧)។ មាន​មនុស្ស​ដែល​បដិសេធ​មិន​ព្រម​ជឿ​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​យាង​មក​ចាប់​កំណើត​ជា​មនុស្ស​ទេ(ខ.៧) ឬ​មាន​មនុស្ស​ដែល​បន្ថែម​បន្ថយ​ការ​បង្រៀន​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ(ខ.៩) ដោយ​ប្រកាស​ថា ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប​មិន​មាន​ការ​បង្រៀន​គ្រប់​គ្រាន់​សម្រាប់​យើង​ក្នុង​ពេល​សព្វថ្ងៃ​ទេ​។ ពួក​បោក​បញ្ឆោត​ទាំង​ពីរ​ប្រភេទ​នេះ អាច​បណ្តាល​ឲ្យ​យើង​មិន​បាន​ទទួល​រង្វាន់​ពេញ​លេញ​ពី​ព្រះ(ខ.៨) ហើយ​ថែម​ទាំង​អាច​បោក​ប្រាស់​យើង ឲ្យ​រួម​ចំណែក​ក្នុង​ការ​អាក្រក់​របស់​ពួក​គេ​ទៀត​ផង(ខ.១១)។ គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ចូល​ចិត្ត​ឲ្យ​គេ​បោក​ប្រាស់​នោះ​ទេ​។ ប្រជាជន​នៅ​ខេត្ត​ក្លាសស្ទ័រស័រ មិន​បាន​ខាតបង់​ច្រើន​ទេ…

Read article
ល្អ​ប្រសើរ​ជាង​ជីវិត​ទូល​បង្គំ

ទំនុក​ដំកើង ៦៣ ដ្បិត​សេចក្តី​សប្បុរស​នៃ​ទ្រង់ នោះ​វិសេស​ជាង​ជីវិត បបូរ​មាត់​ទូល​បង្គំ​នឹង​សរសើរ​ដល់​ទ្រង់​។ ទំនុក​ដំកើង ៦៣:៣ បន្ទាប់ពី​សុខ​ភាព​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ចុះ​ខ្សោយ​សារ​ជា​ថ្មី ខុសពី​ការ​រំពឹង​គិត ខ្ញុំ​ក៏បាន​ចូល​រួម​ជាមួយ​ស្វាមី​របស់​ខ្ញុំ និង​អ្នក​ដទៃ​ទៀត នៅ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​កម្សាន្ត នៅ​តាម​តំបន់​ជួរ​ភ្នំ​។ ខ្ញុំ​បាន​ឡើង​ជណ្តើរ​តូច​មួយ​ធ្វើពីឈើ ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ព្រះវិហារ​តូច​មួយ នៅ​លើកំពូល​ភ្នំ​។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឈប់​សម្រាក​នៅ​លើ​កាំ​ជណ្តើរ​ឈើ​ដែល​ទ្រុឌទ្រោម តែ​ម្នាក់ឯង នៅ​ក្នុង​ភាព​ងងឹត​។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បានឮ​គេ​ចាប់​ផ្តើម​លេង​ភ្លេង ខ្ញុំ​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន​ខ្សឹប​ៗ​ថា “ព្រះ​អម្ចាស់​អើយ ជួយ​ទូល​បង្គំ​ផង”។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដើរ​យឺត​ៗ​រហូត​ទៅដល់​បន្ទប់​តូច​មួយ​។ ខ្ញុំ​ក៏បាន​ដក​ដង្ហើម ខណៈ​ពេល​ដែល​រូបកាយ​ខ្ញុំ​នៅ​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់ ដោយ​ការ​ដឹង​គុណ ចំពោះ​ព្រះអម្ចាស់ ដែល​បាន​ស្តាប់​ឮ​យើង នៅ​ក្នុង​កន្លែង​ដែល​គេ​បោះបង់ចោល ដូច​វាល​រហោស្ថាន! ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប​បាន​ចែង​អំពី​ការ​ប្រកប​ជាមួយ​ព្រះអម្ចាស់ ដែល​មាន​ភាព​ស្និទ្ធ​ស្នាល​បំផុត នៅ​ក្នុង​ការ​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះអង្គ នៅ​វាល​រហោស្ថាន​។ កាល​ស្តេច​ដាវីឌ​កំពុង​លាក់​ខ្លួន នៅ​ក្នុង​វាល​រហោស្ថាន ក្នុង​នគរ​យូដា ក្នុង​ការ​រត់​គេច​ពី​ការ​តាម​សម្លាប់​របស់​អាប់សាឡំម ជា​បុត្រា​ទ្រង់ ទ្រង់​ក៏បាន​ច្រៀង​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​អម្ចាស់​ថា “ឱ​ព្រះ​អង្គ​អើយ ទ្រង់​ជា​ព្រះ​នៃ​ទូល​បង្គំ ទូល​បង្គំ​នឹង​ស្វែងរក​ទ្រង់​អស់ពី​ចិត្ត ព្រលឹង​ទូល​បង្គំ​ស្រេក​រក​ទ្រង់”(ទំនុក​ដំកើង ៦៣:១)។ ដោយសារ​ទ្រង់​បាន​ដក​ពិសោធ​ជា​មួយ​ព្រះ​ចេស្តា និង​សិរី​ល្អ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ទ្រង់​ក៏បាន​មាន​បន្ទូល​ថា សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះអង្គ មាន​តម្លៃ​ជាង​ជីវិត​ទៅទៀត(ខ.៣) ហើយ​នេះ​ជា​មូល​ហេតុ​ដែល​ទ្រង់​បាន​ប្ដេជ្ញា​ព្រះ​ទ័យ​ថា នឹង​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះអង្គ​ជា​រៀង​រហូត សូម្បីតែ​នៅ​ក្នុង​វាល​រហោស្ថាន​ក៏ដោយ(ខ.២-៦)។ ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា…

Read article
មាន​ចិត្ត​ជា​មនុស្ស​គរ​ថ្លង់

ហេព្រើរ ២:៩-១៨ ទ្រង់​ក៏​ទទួល​ចំណែក​ជា​សាច់ឈាម​ដូច្នោះ​ដែរ ដើម្បី​ឲ្យ​ទ្រង់​បាន​បំផ្លាញ​អានោះ ដែល​មាន​អំណាច​លើ​សេចក្តី​ស្លាប់ គឺជា​អារក្ស ដោយ​ទ្រង់​សុគត​។ ហេព្រើរ ២:‌១៤ លេសា(Leisa) បាន​ព្យាយាម​រៀន​ជំនាញ​ភាសា​កាយ​វិការ ឲ្យ​កាន់តែ​មាន​ប្រសិទ្ធភាព ដោយ​ប្រ​លោក នៅ​ក្នុង​ពិភព​របស់​មនុស្ស​គរ​ថ្លង់ ដោយ​ផ្ទាល់​។ មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន គាត់​ក៏បាន​យល់​អំពី​បញ្ហា​ដែល​ពួក​គេ​ជួប​ប្រទះ​ជា​ធម្មតា​។ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ដែល​អាច​ស្តាប់​ឮ​បាន​ធម្មតា បាន​ធ្វើ​ព្រងើយ ចំពោះ​មនុស្ស​គរ​ថ្លង់ ដោយ​មិន​យល់​ចិត្ត​ពួកគេ ហើយក៏​បាន​រំពឹង​ឲ្យ​ពួកគេ​យល់​ពាក្យ​សម្តី​របស់​គេ ដោយ​មើល​បបូរ​មាត់​របស់​គេ ហើយក៏​​ត្រូវ​គេ​មើល​រំលង​ជា​ប្រចាំ នៅ​ក្នុង​ការ​ដំឡើង​មុខ​តំណែង​នៅ​កន្លែង​ធ្វើ​ការ​។ កម្ម​វិធី​ជួប​ជុំ​ក្នុង​សង្គម​ជា​ច្រើន បាន​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ដោយ​គ្មាន​អ្នក​បក​ប្រែ​សម្រាប់​ពួកគេ​។ ជំនាញ​ភាសា​កាយ​វិការ​របស់​លេសា មាន​ការ​រីកចម្រើន​ជាប់​ជានិច្ច រហូត​ដល់​ថ្នាក់​ដែល​គាត់​មាន​អារម្មណ៍​ថា គាត់​អាច​ចូល​រួម​ក្នុង​សកម្មភាព​ជា​មួយ​មនុស្ស​គថ្លង់​បាន​យ៉ាង​ងាយ​ស្រួល​។ នៅ​ក្នុង​ពិធីជប់លៀង​មួយ​នោះ មាន​មនុស្ស​ថ្លង់​ម្នាក់​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ពេល​ដែល​បាន​ដឹង​ថា លេសា​អាច​ស្តាប់​ឮ​។ មុន​ពេល​លេសា​ឆ្លើយតប មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់​ម្នាក់​ទៀត ក៏បាន​ធ្វើ​កាយ​វិការ ដើម្បី​ប្រាប់​ថា លេសា​មិនមែន​ជា​មនុស្ស​ថ្លង់​ទេ តែ “មាន​បេះ​ដូចជា​មនុស្ស​គថ្លង់”។ ការ​មាន​បេះដូង​ជា​មនុស្ស​គថ្លង់ គឺជា​គន្លឹះ​ដែល​ជួយ​ឲ្យ​គាត់​អាច​រស់នៅ​ក្នុង​ពិភព​របស់​ពួកគេ​បាន​។ លេសា​មិន​បាន​គិតថា ខ្លួន​គាត់​មាន​កាយ​សម្បទា​គ្រប់​គ្រាន់​ជាង​មនុស្ស​គថ្លង់​នោះ​ទេ​។ តែ​គាត់​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​ពួកគេ​ណាស់ គឺ​ខុស​ត្រង់​គាត់​អាច​ស្តាប់​ឮ​បាន​។ រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ព្រះយេស៊ូវ ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​បន្ទាប​ព្រះ​កាយ ដោយ​យាង​ចុះពី​ស្ថាន​សួគ៌​មក​យក​កំណើត​ជា​មនុស្ស​នៅ​លើ​ផែនដី ដើម្បី​ឈោង​មក​រក​យើង​រាល់​គ្នា​។ “ព្រះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រះយេស៊ូវ​ទាប​ជាង​ទេវតា​តែ​បន្តិច​ទេ”(ហេព្រើរ ២:៩)។…

Read article
មើល​ឃើញ​ព្រះ ក្នុង​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​ព្រះអង្គ

យ៉ូប ៤២:១-៦ កាល​ពីដើម​ត្រចៀក​ទូល​បង្គំ​បាន​គ្រាន់​តែ​ឮ​ថ្លែង​ពី​ទ្រង់​ប៉ុណ្ណោះ តែ​ឥឡូវ​នេះ ភ្នែក​ទូល​បង្គំ​បាន​ឃើញ​ទ្រង់​ជាក់​វិញ​។ យ៉ូប ៤២:៥ មាន​ពេល​មួយ លោក​ឃែននី(Kenny) បាន​ទៅ​ឈរ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ពួក​ជំនុំ ដែល​គាត់​បាន​ចាក​ចេញ កាល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន បន្ទាប់ពី​គាត់​បាន​ឈប់​ជឿ​ព្រះ​។ គាត់​ក៏​បាន​ចែកចាយ​ថា គាត់​មាន​ជំនឿ​ឡើង​វិញ​ហើយ​។ តើ​ដោយ​របៀបណា? គឺ​ដោយសារ​ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​ប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត​គាត់ តាមរយៈ​សម្រស់ និង​ការ​រចនា ដែល​គាត់​បាន​មើល​ឃើញ ក្នុង​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​ព្រះអង្គ​។ លោក​ឃែននី​មាន​ចិត្ត​ស្ញប់​ស្ញែង​ចំពោះ​ព្រះ​អង្គ​សារ​ជា​ថ្មី តាមរយៈ​ការ​មើល​ឃើញ​ការ​បើក​សម្ដែង​ជា​ទូទៅ​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ក្នុង​ពិភព​ធម្មជាតិ ហើយ​សព្វថ្ងៃ​នេះ គាត់​បាន​ឱប​ក្រសោប​យក​ប្រាជ្ញា ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​បើក​សម្ដែង​ជា​ពិសេស ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប​។ បន្ទាប់ពី​គាត់​បាន​ចែក​ចាយ​ទី​បន្ទាល់​របស់​គាត់​ហើយ គាត់​ក៏​បាន​បោះ​ជំហាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​អាង​ទឹក នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​។ ឪពុក​របស់​គាត់​ក៏បាន​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក​ដោយ​អំណរ ខណៈ​ពេល​ដែល​គាត់​ជ្រមុជ​ទឹក​ឲ្យ​លោក​ឃែននី ដោយសារ​ជំនឿ​ដែល​គាត់​មាន​ចំពោះ​ព្រះយេស៊ូវ​។ បន្ទាប់ពី​លោក​យ៉ូប​បាន​បាត់បង់​អ្វីៗ​គ្រប់​យ៉ាង​ក្នុង​ជីវិត ជំនឿ​របស់​គាត់​ក៏​មាន​ការ​រង្គោះ​រង្គើ​ផង​ដែរ​។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ឱ​ព្រះ​អង្គ​អើយ ទូល​បង្គំ​អំពាវនាវ​រក​ទ្រង់ តែ​ទ្រង់​មិន​ឆ្លើយ​មក​ទូល​បង្គំ​សោះ ទូល​បង្គំ​ឈរ​ឡើង តែ​ទ្រង់​គ្រាន់តែ​សំឡឹង​មើល​ទូល​បង្គំ​ប៉ុណ្ណោះ”(យ៉ូប ៣០:២០)។ ព្រះអម្ចាស់​ក៏បាន​មាន​បន្ទូល​ពី​ក្នុង​ខ្យល់កួច តប​នឹង​លោក​យ៉ូប​វិញ(៣៨:១) ដោយ​ប្រកាស​ថា ព្រះអង្គ​នៅតែ​ទតមើល​លោក​យ៉ូប ប៉ុន្តែ ទស្សនៈ​វិស័យ​របស់​លោក​យ៉ូប​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​បើក​ចំហ​ឲ្យ​ទូលាយ​ជាង​មុន​។ គាត់​ក៏បាន​ពិចារណា​អំពី​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​ដ៏​អស្ចារ្យ​របស់​ព្រះអង្គ​។ លោក​យ៉ូប​ក៏បាន​គិត​ដល់ “កំណើត​ផែនដី” និង “ផ្កាយ​ព្រឹក”(ខ.៤,៧) និង​គ្រប់​ទាំង​ជីវិត​សត្វ…

Read article
ភូមិ​តូច​បេថ្លេហិម

ម៉ាថាយ ២:១-១១ «ឯ​ឯង​បេថ្លេហិម ស្រុក​យូដា​អើយ ឯង​មិនមែន​តូច​ជាងគេ ក្នុង​ពួក​ចៅហ្វាយ នៅ​ស្រុក​យូដា​ទេ ដ្បិត​នឹង​មាន​ចៅហ្វាយ១ចេញពីឯងមក ចៅហ្វាយ​នោះ​នឹង​ឃ្វាល​អ៊ីស្រាអែល ជា​រាស្ត្រ​អញ»។ ម៉ាថាយ ២:៦ លោក​ភីលីព ប្រ៊ូក(Phillips Brooks) បាន​និពន្ធ​ទំនុក​ច្រៀង របស់​បទ​ចម្រៀង​ណូអែល​ដ៏​ពេញ​និយម​មាន​ចំណង​ជើង​ថា “ឱ​ភូមិ​តូច​បេថ្លេហិម” បន្ទាប់ពី​គាត់​បាន​ទៅ​លេង​ភូមិ​បេថ្លេហិម​។ លោក​ប្រ៊ូក ជា​គ្រូ​គង្វាល​ប្រចាំ​ព្រះវិហារ​មួយ​នៅ​សហរដ្ឋអាមេរិក មាន​ការ​ប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង ចំពោះ​បទ​ពិសោធន៍​ដែល​គាត់​ទទួល​បាន ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទស្សន​កិច្ច​នោះ បានជា​គាត់​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​គ្រូ​បង្រៀន​សាលា​ថ្ងៃ​អា​ទិត្យ​របស់​គាត់​ថា “ខ្ញុំ​ចាំ​ថា … នៅពេល​ល្ងាច​ថ្ងៃ​ណូអែល កាល​ខ្ញុំ​កំពុង​ឈរ​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​មួយ នៅ​ភូមិ​បេថ្លេហិម នៅ​ក្បែរ​កន្លែង​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ប្រសូត នៅពេល​ដែល​ពួក​ជំនុំ​ទាំងមូល​បាន​ច្រៀង​បទ​ទំនុក​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​អស់​ជា​ច្រើន​ម៉ោង ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ខ្ញុំ​ហាក់​ដូច​ជា​កំពុង​ឮ​សម្លេង​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ស្គាល់​ច្បាស់ ជា​សម្លេង​ដែល​ពួក​ជំនុំ​របស់​យើង​កំពុង​ថ្លែង​ប្រាប់​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅមក អំពី “យប់​ដ៏​អស្ចារ្យ” ដែល​ព្រះ​អង្គ​សង្គ្រោះ​បាន​ប្រសូត​។ នៅ​ឆ្នាំ១៨៦៨ លោក​ប្រ៊ូក​ក៏​បាន​និពន្ធ​បទ​កំណាព្យ​មួយ​ផ្អែក​ទៅ​លើ​បទ​ពិសោធន៍​នេះ ហើយ​អ្នក​ភ្លេង​នៅ​ព្រះវិហារ​របស់​គាត់ បាន​និពន្ធ​ទំនុក​ភ្លេង សម្រាប់​បទ​កំណាព្យ​នេះ​។ បទចម្រៀង​នេះ​បាន​ពិពណ៌នា អំពី​ភាព​ស្ងាត់​ស្ងៀម និង​សន្តិភាព ទៅ​កាន់​ប្រជាជន​អាមេរិក នៅ​ក្រោយ​សម័យ​សង្គ្រាម​ស៊ីវិល​អាមេរិក យ៉ាង​ដូច​នេះ​ថា “ឱ​ភូមិ​តូច​បេថ្លេហិម​អើយ នៅ​យប់​ដ៏​ស្ងប់​ស្ងាត់ និង​សុខ​សាន្ត … ការ​សង្ឃឹម និង​ការ​ភ័យ​អរ…

Read article