ព្រឹក
ការយល់ច្រឡំចំពោះព្រះយេស៊ូវ (សៀវភៅនំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ)
ដោយJames Banks
March 4, 2025
កិច្ចការ ៣:១៥-២៤
អ្នករាល់គ្នាបានសំឡាប់ព្រះអម្ចាស់ជីវិតនោះទៅ តែព្រះបានប្រោសឲ្យទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ។ កិច្ចការ ៣:១៥
លោកម៉ៃឃើលអេនជេឡូ(Michelangelo) គឺជាជាងចម្លាក់ដ៏ល្បីល្បាញក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្ត ដែលបានឆ្លាក់រូបល្បីៗជាច្រើន នៅប្រទេសអ៊ីតាលីនៅសម័យមុន។ រូបចម្លាក់លោកម៉ូសេ ដែលគាត់បានឆ្លាក់ ជាស្នាដៃដ៏ល្បីល្បាញដែលគាត់បានឆ្លាក់ចប់សព្វគ្រប់នៅឆ្នាំ១៥១៥។ ប៉ុន្តែ រូបចម្លាក់លោកម៉ូសេដែលគាត់បានឆ្លាក់នោះ មានស្នែងពីរដុះចេញពីក្រោមសក់ នៅលើថ្ងាស។
មិនមែនមានតែលោកម៉ៃឃលអេនជេឡូទេ ដែលបានឆ្លាក់រូបលោកម៉ូសេដូចនេះ វិចិត្រករជាច្រើនទៀត នៅសម័យរើនេសាន់ និងមជ្ឈិមសម័យ បានឆ្លាក់ និងគូរូបលោកម៉ូសេយ៉ាងដូចនេះផងដែរ។ តើមកពីហេតុអ្វី? គឺដោយសារព្រះគម្ពីរប៊ីបជាភាសាឡាតាំង ដែលបានបកប្រែពីភាសាហេព្រើរ នៅសម័យនោះ បានពិពណ៌នាថា លោកម៉ូសេមានពន្លឺចែងចាំងនៅលើមុខ បន្ទាប់ពីបានចូលក្នុងព្រះវត្តមានព្រះ(មើលនិក្ខមនំ ៣៤:២៩)។ ព្រះគម្ពីរដើមជាភាសាហេព្រើរបានប្រើពាក្យ ដែលមានន័យទាក់ទងនឹង “ស្នែង” ក្នុងការពិពណ៌នា អំពី “បាច់” ពន្លឺ ដែលបាញ់ចេញពីមុខរបស់លោកម៉ូសេ ហើយព្រះគម្ពីរវ៉ាល់ហ្គេត ជាភាសាឡាតាំងបានបកប្រែពាក្យនេះត្រង់ៗតែម្តង។ ដូចនេះ អ្នកអានព្រះគម្ពីរភាសាឡាតាំងនោះ “មានការយល់ច្រឡំ” អំពីលោកម៉ូសេ។
តើអ្នកធ្លាប់មានការយល់ច្រឡំចំពោះនរណាម្នាក់ទេ? បន្ទាប់ពីសាវ័កពេត្រុសបានប្រោសបុរសពិការជើងពីកំណើតម្នាក់ ឲ្យអាចដើរបាន ដោយនូវព្រះនាមព្រះយេស៊ូវ(កិច្ចការ ៣:១-១០) គាត់ក៏បានប្រកាសដល់ជនរួមជាតិអ៊ីស្រាអែលរបស់គាត់ថា ពួកគេមានការយល់ច្រឡំអំពីព្រះយេស៊ូវ។ គាត់ក៏បានចង្អុលបង្ហាញថា “អ្នករាល់គ្នាបានសំឡាប់ព្រះអម្ចាស់ជីវិតនោះទៅ តែព្រះបានប្រោសឲ្យទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ”(ខ.១៥)។ គាត់មានប្រសាសន៍ទៀតថា “សេចក្តីដែលព្រះបានប្រកាសប្រាប់ជាមុន ដោយសារមាត់នៃអស់ទាំងហោរារបស់ទ្រង់ ពីដំណើរព្រះគ្រីស្ទថា ទ្រង់ត្រូវរងទុក្ខលំបាក នោះព្រះទ្រង់ក៏បានសំរេចតាមយ៉ាងដូច្នោះឯង” (ខ.១៨)។ លោកពេត្រុសថែមទាំងបានមានប្រសាសន៍ថា លោកម៉ូសេបានចង្អុលបង្ហាញគេឲ្យងាកទៅរកព្រះគ្រីស្ទទៀតផង(ខ.២២)។
ជីវិតមនុស្សមានការផ្លាស់ប្រែ ដោយសារ “សេចក្តីជំនឿជឿដល់ព្រះនាមទ្រង់” “គឺជាសេចក្តីជំនឿដែលកើតមក ដោយសារព្រះអង្គនោះឯង”(ខ.១៦)។ ទោះយើងមានការយល់ច្រឡំចំពោះព្រះអង្គ ឬមានប្រវត្តិដូចម្តេចក៏ដោយ ព្រះគ្រីស្ទបានស្វាគមន៍យើង ពេលណាយើងវិលបែរមករកព្រះអង្គ។ ព្រះដែលបានតាក់តែងជីវិតរបស់មនុស្ស បានត្រៀមជាស្រេច ដើម្បីតាក់តែងជីវិតយើងជាថ្មី!—James Banks
តើអ្នកមានការយល់ខុសអំពីព្រះយេស៊ូវ ដូចម្តេចខ្លះ? តើមានអ្វីជួយអ្នកឲ្យយល់អំពីព្រះអង្គកាន់តែច្បាស់នៅថ្ងៃនេះ?
ឱព្រះយេស៊ូវ ទូលបង្គំសូមអរព្រះគុណព្រះអង្គ ដែលបានយល់ និងស្រឡាញ់ទូលបង្គំ។
For further study, read The Point of It All—Why We Might Miss Jesus at DiscoverODB.org.
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : ជនគណនា ៣១-៣៣ និង ម៉ាកុស ៩:១-២៩
ប្រភេទ
ល្ងាច
ព្រះអង្គបានអត់ទោស ដូចនេះយើងត្រូវអត់ទោសឲ្យគេ (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
March 4, 2025
«ដូច្នេះ តើមិនគួរឲ្យឯងអាណិតមេត្តាដល់គូកនឯង ដូចជាអញបានអាណិតមេត្តាដល់ឯងដែរទេឬអី?» (ម៉ាថាយ ១៨:៣៣)។
មនុស្សដែលបានទទួលការអត់ទោសហើយ គួរតែរស់នៅជាមនុស្សដែលអត់ទោសឲ្យអ្នកដទៃ ហើយដោយសារយើងមិនងាយអត់ទោសឲ្យគេ នោះយើងចាំបាច់ត្រូវឮការក្រើនរម្លឹកនេះម្តងហើយម្តងទៀត។
ម្យ៉ាងទៀត យើងអត់ទោសឲ្យគេ ព្រោះព្រះអម្ចាស់បានអត់ទោសឲ្យយើងតាមរយៈព្រះយេស៊ូវហើយ។ ព្រះគម្ពីរប៊ីបបានចែងយ៉ាងច្បាស់ថា ការអត់ទោសរបស់ព្រះអង្គមិនមែនដោយសារយើងបានធ្វើការល្អ ហើយមិនមែនដោយសារយើងខិតខំបង្ហាញសេចក្តីមេត្តា និងការអត់ទោសដល់អ្នកដទៃ តែផ្ទុយទៅវិញ ការអត់ទោសកើតចេញពីព្រះគុណព្រះ។
វិញ្ញាណដែលអត់ទោសគឺជាភស្តុតាងធំបំផុតដែលបង្ហាញថា នរណាម្នាក់ពិតជាបានប្រែចិត្តចេញពីបាប។ ផ្ទុយមកវិញ បើយើងនៅតែបន្តមានគំនុំ សេចក្តីសម្អប់ និងភាពជូរល្វីង ក្នុងចិត្តយើង នោះយើងមិនគ្រាន់តែនាំផលវិបាកដល់ជីវិតខ្លួនឯង និងបំផ្លាញទំនាក់ទំនងរបស់យើងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែ យើងថែមទាំងចាំបាច់ត្រូវសួរខ្លួនឯងថា តើយើងពិតជាបានយល់អំពីលក្ខណៈនៃការអត់ទោសរបស់ព្រះដែរឬទេ។
យើងមិនអាចផ្តល់ឲ្យគេនូវការអត់ទោសពិតប្រាកដបានឡើយ ទាល់តែយើងបានស្គាល់ការអត់ទោសរបស់ព្រះ ហើយបើយើងស្គាល់ហើយ នោះយើងមិនអាចថា យើងមិនអាចអត់ទោសឲ្យគេនោះឡើយ។ ការអត់ទោសចេញពីចិត្តយើងមក ពេលណាហើយបានផ្លាស់ប្រែ ដោយសារព្រះគុណព្រះអង្គ និងបានពិចារណាអំពីទំហំនៃកំហុសរបស់យើងដែលទាស់ប្រឆាំងព្រះអង្គ។
ពេលណាការផ្លាស់ប្រែដូចនេះកើតមាន បាបដែលអ្នកដទៃធ្វើមកលើយើង នឹងមានទម្ងន់ស្រាលជាងមុន ខណៈដែលព្រះទ្រង់ជួយយើងឲ្យអត់ទោសឲ្យគេដូចដែលព្រះអង្គបានអត់ទោសឲ្យយើង។
នេះជាការគោលការណ៍នៅពីក្រោយរឿងប្រៀបប្រដូចរបស់ព្រះយេស៊ូវអំពីអ្នកបម្រើ ក្នុងបទគម្ពីរម៉ាថាយ ជំពូក១៨ ដែលបានទទួលការលើកលែងបំណុលដែលធៀបនឹងសម័យបច្ចុប្បន្នគឺ ស្មើនឹងទឹកប្រាក់៨ពាន់លានដុល្លារ ហើយបន្ទាប់មក គាត់បានបដិសេធន៍មិនលើកលែងឲ្យមិត្តភក្តិគាត់ដែលជំពាក់គាត់តែ ២ម៉ឺនដុល្លារ។ ត្រង់ចំណុចនេះ ព្រះយេស៊ូវសព្វព្រះទ័យឲ្យយើងមើលឃើញភាពគ្មានហេតុផលនៃអ្នកបម្រើ ដែលបានទទួលការលើកលែងបំណុលដ៏ច្រើនលើសលប់ តែមិនបានលើកលែងឲ្យបំណុលដែលគេជំពាក់គាត់។
ដូចនេះ បំណុលដែលគេជំពាក់គាត់មានទំហំតូចណាស់ បើធៀបនឹងបំណុលដែលស្ដេចលើកលែងឲ្យគាត់។ ដូចគ្នានេះដែរ យើងដែលបានទទួលការអត់ទោសបាបដ៏លើសលប់ពីព្រះ ក៏គ្មានហេតុផលអ្វីដែលមិនត្រូវអត់ទោសឲ្យអ្នកដទៃនោះទេ។
បើយើងបានដកពិសោធន៍នឹងសេចក្តីមេត្តារបស់ព្រះ នោះយើងត្រូវតែប្រាកដថា យើងអនុវត្តន៍នូវការអត់ទោសឲ្យគេដោយគ្មានការធ្វេសប្រហែស។ យើងអរសប្បាយនឹងភាពពេញលេញរបស់ព្រះក្នុងការអត់ទោសឲ្យអ្នកដទៃ។ ចូរលុបចោលកំហុសរបស់អ្នកដទៃដែលអ្នកបានកត់ទុកក្នុងចិត្តអ្នក ដោយមិនចង់អត់ទោសឲ្យគេ។ បើអ្នកគិតថា អ្នកពិបាកលុបចោល ដោយសារកំហុសដែលគេធ្វើមកលើអ្នកមានភាពធ្ងន់ធ្ងរខ្លាំង នោះចូរមើលទៅបំណុលដែលព្រះបានអត់ទោសឲ្យអ្នកចុះ ហើយមើលទៅការលះបង់របស់ព្រះអង្គ ដើម្បីអត់ទោសឲ្យអ្នកចុះ ការនោះនឹងជួយអ្នកផ្តល់ក្តីមេត្តាដល់អ្នកដទៃ។
ជាការពិតណាស់ បើព្រះទ្រង់បានអត់ទោសឲ្យអ្នកហើយ នោះព្រះអង្គនឹងចាក់បង្ហូរព្រះគុណ និងសេចក្តីមេត្តារបស់ព្រះអង្គ ដើម្បីជួយឲ្យអ្នកដើរ ដោយភាពសុខដុមជាមួយអ្នកដទៃ។
ព្រះគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ ម៉ាកុស ១១:២០-២៥
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ និក្ខមនំ ៣៩-៤០ និងយ៉ាកុប ៥
ប្រភេទ
ល្ងាច
អុីស្រាអែលពិតប្រាកដ (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
March 4, 2025
«ក្នុងគ្រានោះដែលអ៊ីស្រាអែលនៅក្មេងនៅឡើយនោះអញបានស្រឡាញ់វា ក៏បានហៅកូនអញចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទមក។ ពួកហោរាបានហៅគេជាច្រើនដងប៉ុណ្ណា នោះគេបានឃ្លាតឆ្ងាយទៅប៉ុណ្ណោះឯង គេបានថ្វាយយញ្ញបូជាដល់អស់ទាំងព្រះបាល ព្រមទាំងដុតកំញានថ្វាយដល់រូបធ្លាក់ផង» (ហូសេ ១១:១-២)។
កាលព្រះយេស៊ូវប្រសូត នាង ម៉ារា និងលោក យ៉ូសែប បាននាំព្រះអង្គទៅនគរអេស៊ីព្ទ ដើម្បីការពារព្រះអង្គ ពីការបៀតបៀនរបស់ស្ដេច ហេរ៉ូឌ។ នៅពេលដែលសាវ័ក ម៉ាថាយ បានកត់ត្រាអំពីព្រឹត្តិការណ៍នេះ គាត់បានដកស្រង់ខគម្ពីរពីកណ្ឌហូសេ ដែលបានកត់ទុកកាលពីជាង៧សតវត្សរ៍មុន ហើយពន្យល់ថា ខគម្ពីរទាំងនោះ ជាបទទំនាយដែលព្រះយេស៊ូវបានសម្រេចហើយ (ម៉ាថាយ ២:១៣-១៥)។ តែពាក្យពេចន៍ក្នុងបទគម្ពីរហូសេនេះ មិនបាននិយាយសំដៅទៅលើបុគ្គលណាម្នាក់ តែទៅលើជាតិសាសន៍មួយ («ពួកហោរាបានហៅគេជាច្រើនដងប៉ុណ្ណា នោះគេបានឃ្លាតឆ្ងាយទៅប៉ុណ្ណោះដែរ គេបានថ្វាយយញ្ញបូជាដល់អស់ទាំងព្រះបាល»)។
យើងប្រហែលគិតថា សាវ័ក ម៉ាថាយ មិនបានប្រើខគម្ពីរនេះឲ្យបានស៊ីជម្រៅ។ ប៉ុន្តែ តាមពិត គាត់ដឹងថា គាត់កំពុងធ្វើអ្វី។ គាត់បានប្រៀបប្រដូចព្រះយេស៊ូវទៅនឹងប្រជាជាតិអ៊ីស្រាអែល។ គឺដូចដែលព្រះទ្រង់បានហៅរាស្ត្រជាទីស្រឡាញ់របស់ព្រះអង្គ ជាកូនប្រុសព្រះអង្គ ចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទឲ្យមកថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ ក្នុងទឹកដីសន្យា ហើយចំណែកកណ្ឌគម្ពីរម៉ាថាយវិញ បានចែងថា ព្រះទ្រង់បានហៅព្រះរាជបុត្រាតែមួយ គឺព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទចូលទឹកដីសន្យា។ ទោះព្រះយេស៊ូវខុសពីប្រជាជាតិអ៊ីស្រាអែលត្រង់ចំណុចដែលថា ព្រះអង្គមិនបានធ្វើអំពើបាបសោះ តែព្រះអង្គជួបការល្បួងនៅវាលរហោស្ថាន ដូចពួកគេផងដែរ (ម៉ាថាយ ៤:១-១១ និងនិក្ខមនំ ៣២:១-៦)។ ព្រះយេស៊ូវជាអ៊ីស្រាអែលពិត ជាព្រះរាជបុត្រាពិត។ នៅដើមដំបូងនៃព្រះរាជកិច្ចរបស់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គបានជ្រើសរើសសាវ័ក១២នាក់ (ម៉ាថាយ ១០:១-៤)។ នេះជាចំនួនដ៏សំខាន់។ ត្រង់ចំណុចនេះ ព្រះអង្គចង់មានន័យថា ព្រះអង្គជាអ៊ីស្រាអែលពិតប្រាកដ កំពុងហៅរាស្ត្រព្រះអង្គឲ្យចូលមករកអង្គទ្រង់ ធ្វើជាផ្នែកមួយនៃអ៊ីស្រាអែលថ្មី។ នៅពេលនោះ សិស្សទាំង១២បានធ្វើជាគ្រឹះនៃប្រជាជាតិអ៊ីស្រាអែលថ្មី ជំនួសឲ្យពូជអំបូរទាំង១២នៃសាសន៍អ៊ីស្រាអែល។ ក្នុងការជ្រើសរើសនេះ ការផ្ដោតទៅលើរាស្ត្ររបស់ព្រះ គឺត្រូវបានតម្រង់ជាថ្មីឲ្យត្រូវទិសដៅ។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក អ៊ីស្រាអែលពិតប្រាកដមិនមែនអ៊ីស្រាអែលនៅមជ្ឈិមបូព៌ាក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន ឬជាកូនចៅជំនាន់ក្រោយរបស់លោក អ័ប្រាហាំ នោះទេ តែជាកូនចៅជំនាន់ក្រោយខាងវិញ្ញាណរបស់លោក អ័ប្រាហាំ ដែលមានទាំងសាសន៍ដទៃ និងសត្វយូដា។ កូនរបស់ព្រះគឺជាអ្នកដែលយកគំរូតាមលោក អ័ប្រាហាំ ដោយទុកចិត្តលើព្រះបន្ទូលសន្យារបស់ព្រះដែលបានសម្រេចក្នុងអង្គព្រះយេស៊ូវ។
សាវ័ក ប៉ុល មានប្រសាសន៍ថា ព្រះបន្ទូលសន្យានេះ «ផ្អែកទៅលើសេចក្តីជំនឿ» ហើយផ្អែកទៅលើព្រះគុណ (រ៉ូម ៤:១៦)។ ទោះអ្នកជាសាសន៍យូដា ឬសាសន៍ដទៃ មានឬក្រ ប្រុសឬស្រីក៏ដោយ។ ទោះអ្នកជានរណា ឬបានធ្វើអ្វីក៏ដោយ។ គឺនៅតែអនុវត្តតាមគោលការណ៍ដដែលថា «បើអ្នករាល់គ្នាជារបស់ផងព្រះគ្រីស្ទ នោះក៏ពេញជាពូជរបស់លោក អ័ប្រាហាំ ហើយក៏ជាអ្នកគ្រងមរដកតាមសេចក្តីសន្យាផង» (កាឡាទី ៣:២៩)។ យើងរាល់គ្នា រួមគ្នាតែមួយក្នុងព្រះគ្រីស្ទ (ខ.២៨)។ ដំណឹងល្អតែមួយសម្រាប់មនុស្សទាំងអស់។ មនុស្សខាងសាសនា និងក្រមសីលធម៌ ត្រូវការសេចក្តីសង្គ្រោះតែមួយ ទោះពួកគេមិនដែលបានទៅព្រះវិហារ និងរស់នៅដោយមិនខ្វល់ពីស្តង់ដា ឬគោលជំនឿក៏ដោយ។ យើងមានរឿងតែមួយសម្រាប់ចែកចាយ តែជារឿងដែលយើង និងមនុស្សទាំងអស់ត្រូវការ។
យើងមិនអាចប្រកែកថា យើងមានភាពល្អឥតខ្ចោះបានឡើយ។ យើងងាយនឹងវង្វេងចេញពីព្រះវរបិតា ហើយថ្វាយបង្គំរូបព្រះ មិនខុសពីពួកអ៊ីស្រាអែលដើមទេ។ ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវជាអ៊ីស្រាអែលសុចរិតយ៉ាងឥតខ្ចោះ ល្អ និងពិតជាអ៊ីស្រាអែលដើម បានសុគត ដើម្បីទទួលយកបាបរបស់យើង ដើម្បីឲ្យយើងអាចចូលមកទទួលសេចក្តីមេត្តាពីព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គបាននាំយើងចូលមហាគ្រួសារព្រះអង្គ ក្នុងក្រឹត្យក្រមនៃនគររបស់អ៊ីស្រាអែលពិតប្រាកដ មិនមែនដោយសារយើងជានរណា ឬយើងបានធ្វើអ្វី តែដោយសារព្រះអង្គជានរណា ហើយបានធ្វើអ្វី។ នៅថ្ងៃនេះ ដោយសារជំនឿលើព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ អ្នកជាកូនព្រះ ជាកូនស្ងួនភ្ងារបស់ព្រះអង្គកាលពីពេលមុន និងពេលសព្វថ្ងៃ (កាឡាទី ៣:២៦)។
ព្រះគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ ម៉ាថាយ ៤:១-១១
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ សុភាសិត ១៦-១៨ និងទីតុស ៣