ព្រឹក
ព្រះទ្រង់តែងតែទតមើលយើង
ដោយNancy Gavilanes
November 21, 2025
ទំនុកដំកើង ១២១
ទ្រង់នឹងមិនឲ្យជើងអ្នករឥលភ្លាត់ឡើយ ព្រះអង្គដែលរក្សាអ្នក ទ្រង់នឹងមិនផ្ទំរលីវឡើយ។ ទំនុកដំកើង ១២១:៣
អ្នកបើកបរយន្តហោះពីរនាក់បានគេងលក់ ខណៈពេលដែលយន្តហោះកំពុងហោះហើរពីលើប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ី។ អ្នកបើកបរយន្តហោះដែលជាមេបញ្ជាការ បានទទួលការអនុញ្ញាត ឲ្យគេងរយៈពេលខ្លី នៅពេលដែលយន្តហោះបានហោះឡើងទៅដល់រយៈកម្ពស់ដែលអាចធ្វើដំណើរក្នុងល្បឿនថេរបាន តែនៅពេលដែលគាត់ក្រោកឡើង គាតក៏បានឃើញអ្នកបើកបរយន្តហោះម្នាក់ទៀត កំពុងតែគេងដែរ។ អ្នកទាំងពីរបានគេងលក់អស់រយៈពេល៣០នាទី ដោយមានអ្នកដំណើរ និងអ្នកបម្រើលើយន្តហោះ១៥០នាក់ នៅក្នុងយន្តហោះដែលកំពុងហោះហើរនៅរយៈកម្ពស់ប្រហែល ១០គីឡូម៉ែត្រ។ យន្តហោះនោះបានធ្វើដំណើរខុសទិសដៅ ប៉ុន្តែ អរព្រះគុណព្រះអង្គ ដែលវាបានងាកទៅរកគោលដៅរបស់វាវិញ និងចុះចតដោយសុវត្ថិភាព។
អ្នកបើកបរយន្តហោះដែលជាមនុស្ស អាចងោកងុយហើយគេងលក់ ខណៈពេលដែលយន្តហោះកំពុងហោះហើរនៅលើអាកាស តែយើងអាចទុកចិត្តថា ព្រះទ្រង់មិនដែលផ្ទំលក់ឡើយ។
នេះជាការកម្សាន្តចិត្ត ដែលយើងអាចរកឃើញ ក្នុងបទគម្ពីរទំនុកដំកើង ជំពូក ១២១។ ក្នុងខគម្ពីរទាំង៨ ក្នុងជំពូកនេះ យើងទទួលបានការក្រើនរំឭកថា ព្រះទ្រង់សព្វញ្ញូញ្ញាណ ឬជ្រាបអំពីជីវិតយើងគ្មានកន្លែងចន្លោះ មានព្រះវត្តមានគ្រប់ទីកន្លែងក្នុងពេលតែមួយ ឬមានព្រះវត្តមានជាមួយយើងគ្រប់ពេល ហើយព្រះអង្គក៏មានគ្រប់ព្រះចេស្តា ដូចនេះ ព្រះអង្គអាចការពារយើងបាន។ អ្នកនិពន្ធទំនុកដំកើងក៏បានប្រកាសថា ជំនួយរបស់យើង គឺមកពីព្រះអង្គ(ខ.២)។ ព្រះអង្គជាអ្នកថែរក្សា និងជាម្លប់សម្រាប់ឲ្យយើងចូលជ្រក(ខ.៥) ហើយព្រះអង្គក៏ការពារយើង ឲ្យរួចពីការអាក្រក់គ្រប់យ៉ាង ខណៈពេលដែលព្រះអង្គកំពុងថែរក្សាវិញ្ញាណយើង(ខ.៧)។
ព្រះទ្រង់មិនដែលហត់នឿយឡើយ។ “ទ្រង់នឹងមិនឲ្យជើងអ្នករឥលភ្លាត់ឡើយ ព្រះអង្គដែលរក្សាអ្នក ទ្រង់នឹងមិនផ្ទំរលីវឡើយ”(ខ.៣)។ អ្នកនិពន្ធទំនុកដំកើងក៏បានសន្និដ្ឋានថា “ឯដំណើរដែលអ្នកចេញចូលទៅមក នោះព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់នឹងរក្សា ចាប់តាំងពីឥឡូវនោះរៀងតទៅ”(ខ.៨)។
នៅពេលណាយើងឆ្ងល់ថា តើព្រះបានភ្លេចយើងហើយឬ យើងអាចទុកចិត្តថា ព្រះអង្គកំពុងតែកាន់ចង្កូត។ ព្រះអង្គមិនដែលងោកងុយ ហើយកំពុងទតមើលយើងជានិច្ច។—Nancy Gavilanes
ហេតុអ្វីពេលខ្លះ យើងមានអារម្មណ៍ថា ព្រះទ្រង់កំពុងផ្ទំលក់?
តើអ្នកមានការកម្សាន្តចិត្តយ៉ាងណា នៅពេលដែលបានដឹងថា
ព្រះអង្គមិនដែលងោកងុយ ហើយជ្រាបថា អ្នកកំពុងជួបបញ្ហាអ្វីខ្លះ?
ឱព្រះដ៏មានចេស្តា ទូលបង្គំសូមអរព្រះគុណព្រះអង្គ ដែលតែងតែទតមើលទូលបង្គំ។
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : អេសេគាល ១៦-១៧ និង យ៉ាកុប ៣
ល្ងាច
នៅស្ងៀម ហើយស្តាប់ (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
November 21, 2025
«វេទនាដល់អ្នកណាដែលនិយាយដល់ដុំឈើថា សូមតើនឡើង ហើយដល់ដុំថ្មគថា សូមក្រោកឡើងចុះ តើរូបនោះនឹងបង្រៀនបានឬ មើល គេស្រោបវាដោយមាសនឹងប្រាក់ តែគ្មានខ្យល់ដង្ហើមនៅខាងក្នុងទេ ឯព្រះយេហូវ៉ា ទ្រង់គង់នៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់វិញ ចូរឲ្យផែនដីទាំងមូលស្ងៀមនៅចំពោះទ្រង់ចុះ» (ហាបាគុក ២:១៩-២០)។
ពិភពលោកដែលហោរា ហាបាគុក កំពុងរស់នៅស្ថិតនៅក្នុងភាពវឹកវរ និងហើយហាក់ដូចជាមិនអាចស្តាឡើងវិញបាន។ ចិត្តរបស់គាត់មានការថប់បារម្ភយ៉ាងខ្លាំង បានជាគាត់ទូលសួរព្រះអម្ចាស់ថា ហេតុអ្វីព្រះអង្គអនុញ្ញាតឲ្យរឿងទាំងអស់នោះកើតឡើង (ហាបាគុក ១:២-៣)។ គាត់ចង់ឲ្យព្រះអង្គធ្វើអ្វីម្យ៉ាង។ គាត់ចង់បានចម្លើយ។ គាត់ចង់បានការផ្លាស់ប្ដូរ។ ហើយព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅកាន់គាត់ថា ទ្រង់នៅតែគ្រងរាជនៅឡើយទេ។ ចូរចាំថា ព្រះអង្គជានរណា ហើយគាត់ជានរណា។ ព្រះអង្គនៅតែមានព្រះវត្តមាន «ក្នុងព្រះវិហារដ៏បរិសុទ្ធ» គ្រប់គ្រងផែនដីទាំងមូលដោយអធិបតេយ្យភាពរបស់ទ្រង់។ ទ្រង់បានកំណត់រួចជាស្រេចនូវរបៀបដែលព្រះអង្គនឹងសម្រេចបំណងព្រះទ័យទ្រង់។ ព្រះទ្រង់បានត្រាស់ហៅហោរា ហាបាគុក ឲ្យមានការបន្ទាបខ្លួន និងមានភាពស្ងាត់ស្ងៀម នៅពេលដែលគាត់បានទទួលស្គាល់ការពិតនេះ។ ទោះគាត់មានសំណួរ និងការត្អូញត្អែរក៏ដោយ ហើយទោះព្រះអង្គបានអនុញ្ញាតឲ្យគាត់ទូលសួរព្រះអង្គក៏ដោយ ក៏ជាដំបូងគាត់ចាំបាច់ត្រូវជ្រើសរើសស្តាប់នូវអ្វីដែលព្រះអង្គមានបន្ទូល និងយកព្រះបន្ទូលព្រះអង្គមកពិចារណាផងដែរ។ យើងសង្កេតឃើញថា ព្រះគម្ពីរទាំងមូលបានចែងអំពីការត្រាស់ហៅឲ្យស្ងាត់ស្ងៀម។ ព្រះទ្រង់មានបន្ទូលតាមរយៈអ្នកនិពន្ធបទគម្ពីរទំនុកតម្កើងថា «ចូរបង្អង់សិនឲ្យបានដឹងថា អញជាព្រះ អញនឹងបានថ្កើងឡើងនៅកណ្ដាលពួកសាសន៍ដទៃ អញនឹងបានថ្កើងឡើងនៅផែនដី» (ទំនុកតម្កើង ៤៦:១០)។ ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរសញ្ញាថ្មី កាលព្រះយេស៊ូវឈរនៅពីមុខលោក ពេត្រុស យ៉ាកុប និងលោក យ៉ូហាន នៅលើភ្នំនៅពេលព្រះអង្គប្រែព្រះភក្ត្រ ដោយសិរីល្អពីស្ថានសួគ៌ នោះលោក ពេត្រុស មានការភ័យខ្លាច ហើយបាននិយាយអ្វីដែលលេចឡើងក្នុងគំនិតគាត់។ ពេលនោះ ពួកសាវ័កទាំងនោះក៏បានឮសម្លេងពីស្ថានសួគ៌មកថា «នេះជាកូនស្ងួនភ្ងាអញ ជាទីពេញចិត្តអញណាស់ ចូរស្ដាប់តាមចុះ» (ម៉ាថាយ ១៧:៥)។
នៅពេលដែលយើងជួបការលំបាក អ្នកខ្លះឆ្លើយតបក្នុងនាមជាសកម្មជនតាមចារិតលក្ខណៈរបស់ខ្លួន ដោយគិតឃើញថា ពួកគេត្រូវជម្នះបញ្ហានោះ ហេតុនោះហើយយើងក៏បានព្យាយាមស្វែងរកដំណោះស្រាយ។ អ្នកខ្លះឆ្លើយតបក្នុងលក្ខណៈជាមនុស្សអវិជ្ជមាន ដោយគិតថា ពួកគេមិនអាចជម្នះបញ្ហានោះបានទេ ដូចនេះពួកគេគ្រាន់តែសម្ងំនៅក្រោមបញ្ហានោះ ឬខ្ជះខ្ជាយពេលវេលានៅក្នុងការកម្សាន្តផ្សេងៗ ដើម្បីបន្លប់ខ្លួនឯងមិនឲ្យគិតពីវា។ ក្នុងករណីទាំងពីរនេះ ការឆ្លើយតបរបស់យើងត្រូវបានជំរុញដោយអវត្តមាននៃភាពស្ងាត់ស្ងៀម នៅចំពោះព្រះដើម្បីស្តាប់ និងគិតអំពីព្រះបន្ទូលព្រះអង្គ។ យើងកំពុងរស់នៅក្នុងលោកីយ៍ដែលមានសម្លេងរំខានជាប់ជានិច្ច គឺពាក្យសម្ដីសូរកកែកករដែលយើងតែងតែឮនិយាយពីវាគ្មិន សាស្ត្រាចារ្យ និងអ្នកនយោបាយ។ ប៉ុន្តែ បើយើងមិនស្តាប់ព្រះអង្គមានបន្ទូលទេ យើងនឹងធ្លាក់ខ្លួនពឹងផ្អែកលើរូបព្រះដែលគរមិនអាចនិយាយបាន (ហាបាគុក ២:១៨-១៩)។ រូបព្រះមិនអាចនិយាយបានត្រឹមត្រូវអំពីជីវិតរបស់យើង និងកាលៈទេសៈក្នុងលោកីយ៍របស់យើងឡើយ។
នៅថ្ងៃដែលមានទុក្ខលំបាក សូមយើងចាំពាក្យសម្ដីរបស់ហោរា ហាបាគុក ដែលបានរំឭកយើងថា «ចូរឲ្យផែនដីទាំងមូលស្ងៀមនៅចំពោះទ្រង់ចុះ»។ យើងមិនតែងតែមានចម្លើយសម្រាប់បញ្ហារបស់យើងទេ ហើយពួកអ្នកជំនាញក៏មិនតែងតែមានដែរ។ ព្រះអង្គមិនបានហាមយើងមិនឲ្យសួរសំណួរ និងស្វែងរកដំណោះស្រាយនោះឡើយ តែវាជាទង្វើមិនត្រឹមត្រូវ បើយើងធ្វើវាដោយខកខានមិនបានចំណាយពេលស្ងាត់ស្ងៀម ដើម្បីស្តាប់ព្រះបន្ទូលព្រះ និងឮព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះអង្គ។ ទោះមានរឿងអ្វីកំពុងកើតឡើងជុំវិញយើងក៏ដោយ អ្វីដែលយើងត្រូវការបំផុត គឺត្រូវចាំថា ព្រះអម្ចាស់កំពុងនៅក្នុងព្រះវិហារទ្រង់ដោយដឹកនាំប្រវត្តិសាស្ត្រពីបល្ល័ង្ករបស់ទ្រង់ ដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់រាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ។ នេះជាគ្រឹះសម្រាប់ការយល់ដឹងរបស់យើង អំពីការអ្វីដែលព្រះទ្រង់កំពុងធ្វើក្នុងលោកីយ៍ដែលនៅជុំវិញយើង។
តើអ្នកមានអារម្មណ៍ថា ប្រទេសជាតិទាំងឡាយកំពុងកក្រើករំពើក និងនគរទាំងឡាយកំពុងរញ្ជួយឬទេ? តើភ្នំកំពុងរំកិលទៅមុខ ហើយទឹករលកកំពុងរំជួលឡើងឬទេ (ទំនុកតម្កើង ៤៦:២-៣,៦)? ចូរចំណាយស្ងាត់ស្ងៀម ដោយដឹងថា ព្រះទ្រង់គឺជាព្រះ ហើយចូរស្តាប់ព្រះអង្គចុះ។
ខគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ ទំនុកតម្កើង ៤៦
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ២របាក្សត្រ ១-៣ និងលូកា ៥:១-១៦