ព្រឹក
ទ្រព្យសម្បត្តិដែលមានតម្លៃបំផុត
ដោយSheridan Voysey
November 22, 2025
យ៉ូហាន ១២:១-៨
នោះនាងម៉ារាយកប្រេងក្រអូបទេព្វិរូសុទ្ធ១នាលិ មានដំឡៃណាស់ មកចាក់លាបព្រះបាទទ្រង់ រួចយកសក់នាងជូត ក្លិនក្រអូបនោះ ក៏សាយឡើងពេញក្នុងផ្ទះ។ យ៉ូហាន ១២:៣
ឪពុករបស់ខ្ញុំមានការចាប់ចិត្តចំពោះម្តាយខ្ញុំជាលើកដំបូង ក្នុងពិធីជប់លៀងមួយ ក្នុងទីក្រុងឡុង។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏ទៅចូលរួមក្នុងពិធីជប់លៀងទីពីរដោយគ្មានការអញ្ជើញ ហើយក៏បានរៀបចំពិធីជប់លៀងទី៣ ដើម្បីឲ្យបានជួបម្តាយរបស់ខ្ញុំ។ ទីបំផុត គាត់ក៏បានបបួលម្តាយខ្ញុំធ្វើដំណើរកម្សាន្ត ក្នុងតំបន់ជនបទ ដោយបើកឡាន Rover ចាស់មួយគ្រឿង ទៅទទួលម្តាយខ្ញុំ។ ឡានមួយគ្រឿងនោះគឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មានតម្លៃរបស់គាត់ នៅសម័យនោះ។
ម្តាយ និងឪពុករបស់ខ្ញុំក៏បានក្លាយជាគូរស្នេហ៍ តែមានបញ្ហាមួយបានកើតឡើង។ ម្តាយរបស់ខ្ញុំជិតដល់ពេលដែលត្រូវផ្លាស់ទីលំនៅទៅប្រទេសពេរូ ដើម្បីធ្វើការជាបេសកជន។ ឪពុករបស់ខ្ញុំក៏បានបើកឡានជូនម្តាយខ្ញុំទៅអាកាសយានដ្ឋាន ហើយ៥ខែក្រោយមក គាត់ក៏បានធ្វើដំណើរទៅប្រទេសពេរូផងដែរ ដើម្បីសុំម្តាយខ្ញុំរៀបការ។ ហើយផ្នែកដែលគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ជាងគេនៅក្នុងរឿងនេះ គឺគាត់បានលក់ឡាន Rover កញ្ចាស់របស់គាត់ ដើម្បីទិញសំបុត្រយន្តហោះ។
បើអ្នកចង់សួរនាងម៉ារា ជាបងប្អូនរបស់នាងម៉ាថា និងលោកសាឡា អំពីទ្រព្យដែលមានតម្លៃបំផុតរបស់គាត់ គាត់នឹងបង្ហាញទឹកអប់មួយដបតូច ដែលមានតម្លៃយ៉ាងខ្លាំង(យ៉ូហាន ១២:៣)។ ហើយបើអ្នកបានទៅចូលរួមពិធីជប់លៀង ដែលនាងម៉ារា និងនាងម៉ាថាបានរៀបចំថ្វាយព្រះយេស៊ូវ(ខ.២) ហើយឃើញនាងចាក់ទឹកអប់នោះចេញពីដប ទៅលើព្រះបាទរបស់ព្រះអង្គ ដោយមិនសំចៃ នោះអ្នកនឹងបានដឹងថា ព្រះគ្រីស្ទមានតម្លៃយ៉ាងណា ចំពោះនាង។ ព្រះអង្គមានតម្លៃចំពោះនាងណាស់ គឺសក្តិសមនឹងឲ្យនាងលះបង់របស់ទ្រព្យដែលមានតម្លៃបំផុតរបស់នាង។
សម្រាប់ម្តាយរបស់ខ្ញុំ ការដែលឪពុកខ្ញុំបានលក់ឡានរបស់គាត់ គឺមិនគ្រាន់តែដើម្បីទិញសំបុត្រយន្តហោះប៉ុណ្ណោះទេ។ វាជាសញ្ញាបង្ហាញថា គាត់បានឲ្យតម្លៃម្តាយខ្ញុំខ្លាំងប៉ុណ្ណា។ ហើយទង្វើរបស់នាងម៉ារាក៏មានអត្ថន័យជ្រៅជាងនេះផងដែរ គឺនាងកំពុងប្រើប្រេងក្រអូបនោះ ដើម្បីត្រៀមបញ្ចុះព្រះសពព្រះអង្គ(ខ.៧)។ យើងក៏មិនខុសពីនាងម៉ារាដែរ ពេលណាយើងលះបង់ថ្វាយព្រះ នូវអ្វីដែលយើងឲ្យតម្លៃបំផុត គឺយើងកំពុងចូលរួមក្នុងព្រះរាជកិច្ចនៃការប្រោសលោះរបស់ព្រះអង្គ ដោយឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីការលះបង់ដ៏ធំ ដែលព្រះអង្គមានសម្រាប់យើង។—Sheridan Voysey
តើអ្នកមានរបស់ទ្រព្យមានតម្លៃអ្វីខ្លះ ដែលអ្នកចង់លះបង់ថ្វាយព្រះអង្គ?
តើអ្នកមានលក្ខណៈដូចនាងម៉ារាយ៉ាងណាខ្លះ នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវ
បានបង្ហាញអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅជាង នៃការលះបង់របស់នាង?
ឱព្រះយេស៊ូវ ព្រះអង្គមានតម្លៃបំផុតចំពោះទូលបង្គំ លើសទ្រព្យសម្បត្តិដែលមានតម្លៃបំផុតរបស់ទូលបង្គំ នៅលើផែនដី។
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : អេសេគាល ១៨-១៩ និង យ៉ាកុប ៤
ល្ងាច
ទិដ្ឋភាពនៅស្ថានសួគ៌ (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
November 22, 2025
«ក្រោយនោះមក ខ្ញុំក្រឡេកទៅឃើញមនុស្ស១ហ្វូងយ៉ាងធំ ដែលគ្មានអ្នកណាអាចនឹងរាប់បានឡើយ គេមកពីគ្រប់ទាំងសាសន៍ គ្រប់ទាំងពូជមនុស្ស គ្រប់ទាំងគ្រួសារ ហើយគ្រប់ទាំងភាសា ក៏ឈរនៅមុខបល្ល័ង្ក និងកូនចៀម ទាំងពាក់អាវសវែង ហើយកាន់ធាងចាកនៅដៃ។ គេបន្លឺសំឡេងថា សេចក្ដីសង្គ្រោះស្រេចនូវព្រះនៃយើងរាល់គ្នា ដែលគង់លើបល្ល័ង្ក ហើយស្រេចនឹងកូនចៀមផង» (វិវរណៈ ៧:៩-១០)។
ការយល់ដឹង និងបទចម្រៀងជាច្រើនដែលនិយាយអំពីស្ថានសួគ៌ក្នុងសង្គមលោកខាងលិច ពេលសព្វថ្ងៃ មានប្រភពនៅក្នុងជំនឿគ្រីស្ទាន ពីសម័យក្សត្រី វ៉ិកតូរីយ៉ា និងទស្សនៈរបស់យើងអំពីចក្រវាល ក៏ផ្អែកទៅលើការបង្រៀនរបស់លោក ផ្លាតុង ជាទស្សនវិទូក្រិក ហើយមិនសូវបានផ្ដេកផ្ដួលទៅលើការពិចារណាដិតដល់អំពីការអ្វីដែលព្រះទ្រង់បានបើកបង្ហាញក្នុងព្រះបន្ទូលទ្រង់ឡើយ។ យើងនឹងមិនរស់នៅក្នុងជីវិតអស់កល្បជានិច្ច ដោយគ្រាន់តែអង្គុយនៅលើពពក និងលេងភ្លេងកម្សាន្ត ដូចដែលគេពណ៌នាអំពីស្ថានសួគ៌ នៅក្នុងរូបគំនូរសម័យដើមនោះទេ។ យើងនឹងធ្វើអ្វីៗដែលល្អជាងនោះឆ្ងាយណាស់។ ព្រះគម្ពីរបានបើកបង្ហាញថា យើងនឹងច្រៀងសរសើរតម្កើងព្រះ និងថ្វាយបង្គំព្រះគ្រីស្ទដែលជាកូនចៀមនៃព្រះ។
កណ្ឌគម្ពីរវិវរណៈបានត្រាស់ហៅយើងឲ្យកត់សម្គាល់អំពីការជួបជុំគ្នាសរសើរតម្កើងព្រះ ដោយឈរជារង្វង់ជាច្រើនជាន់នៅជុំវិញកូនចៀម។ នៅក្នុងរង្វង់ជាន់ទីមួយមានតួមានជីវិត៤ និងពួកចាស់ទុំ២៤នាក់ ដោយថ្វាយគ្រឿងក្រអូប និងច្រៀងបទចម្រៀងថ្មីសរសើរតម្កើងព្រះអង្គ (វិវរណៈ ៥:៨-៩)។ នៅរង្វង់ជាន់ទី២ ក្នុងខ.១១-១៣ មានពួកទេវតារាប់ម៉ឺនអង្គថ្វាយព្រះកិត្តិនាមដល់ព្រះអង្គ ដោយចូលរួមជាមួយជីវិតទាំងអស់នៃស្នាព្រះហស្តព្រះអង្គ។ នៅក្នុងរង្វង់ជាន់បន្ទាប់ កណ្ឌគម្ពីរវិវរណៈបានលើកឡើងថា មានអ្នកដែលបានប្រោសលោះ ដោយសារព្រះលោហិតនៃកូនចៀម (៧:៤, ៩)។ មានការពណ៌នាថា ពួកគេមានគ្នា ១៤៤០០០នាក់ ហើយក៏មានការពណ៌នាថា ពួកគេមានគ្នាច្រើនរាប់មិនអស់។ ហើយក៏មានការពណ៌នាថា ពួកគេគឺជាពូជអំបូរទាំង១២ ហើយក៏មានការពណ៌នាថា ពួកគេគឺជាមនុស្សមកពីគ្រប់ជាតិសាសន៍ គ្រប់ភាសា។ ការពណ៌នាទាំងនេះហាក់ដូចជាផ្ទុយគ្នា តែមានន័យយ៉ាងឥតខ្ចោះតាមទស្សនៈរបស់ព្រះ។ តួលេខទាំងនោះ គឺជាតំណាងឲ្យភាពឥតខ្ចោះ និងភាពពេញលេញ តែតាមទស្សនៈរបស់មនុស្ស ហ្វូងមនុស្សមានគ្នាច្រើនសន្ធឹករាប់មិនអស់ នៅពេលដែលអ្នកបានឃើញផ្ទាល់ភ្នែក។ ក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះ មនុស្សដែលព្រះបានលោះ គឺជាកូនប្រុសស្រីដែលព្រះអង្គបានជ្រើសរើស និងជាតំណាងឲ្យពូជអំបូរទាំង១២។ ព្រះអង្គស្គាល់មនុស្សម្នាក់ៗ។ តែព្រះអង្គបាននាំរាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គចេញពីគ្រប់ជាតិសាសន៍។ ការនេះបានឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីជ័យជម្នះទាំងស្រុងរបស់ព្រះអង្គ ដែលគេមិនអាចប្រកែកបាន និងជ័យជម្នះរបស់រាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ ដែលលើកតម្កើងព្រះអង្គ និងអរសប្បាយចំពោះជ័យជម្នះរបស់ព្រះអង្គ។
ដូចនេះ ការពណ៌នានេះបានចាប់ផ្ដើម ដោយនិយាយអំពីតួមានជីវិតទាំង៤ និងពួកចាស់ទុំ២៤នាក់ ហើយក៏បានបន្តនិយាយចូលដល់មនុស្សទាំងពាន់ៗដែលបានឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីការប្រកាសរបស់សាវ័ក ប៉ុល ថា នៅទីចុងបំផុត «កាលណាឮព្រះនាមព្រះយេស៊ូវ នោះឲ្យគ្រប់ទាំងជង្គង់នៅស្ថានសួគ៌ នៅផែនដី ហើយនៅក្រោមផែនដីត្រូវលុតចុះ» (ភីលីព ២:១០)។ ការសរសើរតម្កើងរបស់យើង នឹងបានចូលរួមជាមួយហ្វូងមនុស្សដែលមានចំនួនរាប់មិនបាន ហើយយើងនឹងប្រកាសទាំងអស់គ្នាថា ព្រះគ្រីស្ទគឺជាកូនចៀម ដែលគេបានសម្លាប់ ព្រះលោហិតទ្រង់បានលាងសម្អាតបាបរបស់យើង យើងបានដណ្ដប់កាយយើង ដោយសេចក្តីសុចរិតរបស់ទ្រង់ ហើយយើងនឹងបានរស់នៅជាមួយព្រះអង្គអស់កល្បជានិច្ច។
ថ្ងៃមួយ យើងនឹងបានចូលរួមជាវង់សរសើរតម្កើងដែលមានមនុស្សច្រើនរាប់មិនអស់នៅជុំវិញព្រះគ្រីស្ទ ដែលទ្រង់នឹងបោះជំហានទៅមុខ ក្នុងនាមជាសត្វសឹងដែលមានជ័យជម្នះ និងកូនចៀមដែលបន្ទាបខ្លួន និងជាកូនកំលោះជាទីស្រឡាញ់របស់ពួកជំនុំ។ ប៉ុន្តែ យើងមិនចាំបាច់ត្រូវរង់ចាំ រហូតដល់ពេលនោះទេ ព្រោះឥឡូវនេះ យើងក៏អាចចូលរួមការច្រៀងថ្វាយបង្គំដោយភ្នែករបស់យើងផ្ដោតទៅលើព្រះអង្គ។ ថ្ងៃមួយ យើងនឹងបានឈរនៅចំពោះព្រះអង្គ ហើយបានឃើញព្រះអង្គ! ហើយយើងកំពុងតែដើរឆ្ពោះទៅរកថ្ងៃនោះ បន្តិចម្តងៗស្រាប់ហើយ។
ខគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ វិវរណៈ ៧:១-១៧
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ២របាក្សត្រ ៤-៦ និងលូកា ៥:១៧-៣៩