ព្រឹក
តម្លៃរបស់យើងក្នុងព្រះគ្រីស្ទ
ដោយMike Wittmer
November 23, 2025
ម៉ាកុស ៥:១-៦,១២-១៣,១៨-២០
តែទ្រង់មិនអនុញ្ញាតទេ ដោយបន្ទូលថា ចូរទៅផ្ទះទៅ ហើយប្រាប់បងប្អូនឯងពីការធំទាំងម្ល៉េះ ដែលព្រះអម្ចាស់បានមេត្តាប្រោសដល់ឯងវិញ។ ម៉ាកុស ៥:១៩
ម៉ារីអូ(Mario) គឺជាអ្នកញៀនថ្នាំអាយុ២៨ឆ្នាំ ដែលបានជាប់គុក ដោយសារការលបចូលលួចរបស់ទ្រព្យក្នុងផ្ទះអ្នកដទៃ។ ក្នុងការជំនុំជម្រះទោសរបស់គាត់ ចៅក្រមក៏បាននិយាយថា គាត់គឺជា “កាកសំណល់សង្គម”។ ម៉ារីអូមានការយល់ស្របចំពោះពាក្យសម្តីនេះ។ ក្នុងអំឡុងពេលដែលគាត់កំពុងជាប់គុក ទើបតែបានពាក់កណ្តាលពេល គាត់ក៏បានឃើញការផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម អំពីការប្រកួតសារព័ត៌មាន។ ម៉ារីអូមានការចាប់អារម្មណ៍ ហើយក៏បានចូលរៀនក្នុងសកលវិទ្យាល័យនៅក្បែរមន្ទីរឃុំឃាំង។ គាត់ក៏មានការជាប់ចិត្តនឹងជំនាញមួយនេះ។ ម៉ារីអូចូលចិត្តសរសេរព័ត៌មាន អំពីរឿងថ្មីៗ ហើយបន្ទាប់ពីគាត់ត្រូវបានគេដោះលែង គាត់ក៏បានបញ្ចប់បរិញ្ញាបត្រជាន់ខ្ពស់ ផ្នែកសារព័ត៌មាន ហើយក៏បានសរសេរអត្ថបទឲ្យសារព័ត៌មាន The New York Times។ ដូចនេះ គាត់មិនមែនជាកាកសំណល់សង្គមទៀតទេ!
ជីវិតរបស់បុរសម្នាក់ដែលត្រូវអារក្សចូល កំពុងរស់នៅក្នុងផ្នូរខ្មោច ហាក់ដូចជាមិនមានតម្លៃអ្វីសោះចំពោះមនុស្សដែលស្គាល់គាត់។ អ្នកជិតខាងគាត់បានដាក់ច្រវាក់គាត់ ដើម្បីការពារសុវត្ថិភាពរបស់ពួកគេ និងខ្លួនគាត់ តែគាត់ “ចេះតែកាច់ច្រវាក់បំបាក់ខ្នោះចោលអស់ ហើយគ្មានអ្នកណាអាចនឹងកំរាប” គាត់បានទេ(ម៉ាកុស ៥:៤)។ គាត់ក៏បានរត់ត្រឡប់ទៅក្នុងផ្នូរខ្មោច ដែលនៅទីនោះ គាត់ “ស្រែក ហើយយកថ្មមកអារសាច់ខ្លួន ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃជានិច្ច”(ខ.៥)។ បន្ទាប់មក ជីវិតគាត់មានការផ្លាស់ប្តូរជារៀងរហូត។
ព្រះយេស៊ូវបានដេញអារក្សចេញពីគាត់ ហើយឲ្យគាត់វិលត្រឡប់ទៅរួមរស់ក្នុងសង្គមវិញ។ ពួកបណ្តាជនមានការភ្ញាក់ផ្អើល នៅពេលដែលបានឃើញគាត់ “កំពុងតែអង្គុយទាំងស្លៀកពាក់ មានស្មារតីដឹងខ្លួនឡើង”(ខ.១៥)។ គាត់មានការដឹងគុណចំពោះព្រះយេស៊ូវ ហើយចង់ជិះទូកទៅជាមួយព្រះអង្គ តែព្រះអង្គបដិសេធ។ ព្រះអង្គក៏បានមានបន្ទូលប្រាប់គាត់ថា “ចូរទៅផ្ទះទៅ ហើយប្រាប់បងប្អូនឯងពីការធំទាំងម្ល៉េះ ដែលព្រះអម្ចាស់បានមេត្តាប្រោសដល់ឯងវិញ”(ខ.១៩)។
បេសកកម្មរបស់បុរសនោះ ក៏ជាបេសកកម្មរបស់យើងផងដែរ។ ចូរយើងទៅប្រាប់អ្នកដទៃ អំពីព្រះគ្រីស្ទ។ ដោយសារព្រះអង្គ គ្មានជីវិតរបស់មនុស្សណាម្នាក់ដែលគ្មានតម្លៃនោះទេ។—Mike Wittmer
តើព្រះយេស៊ូវបានជួយសង្គ្រោះអ្នកឲ្យរួចពីអ្វីខ្លះ? តើជីវិតអ្នកនឹងទៅជាយ៉ាងណា បើសិនជាគ្មានព្រះអង្គទេ?
ឱព្រះវរបិតា ទូលបង្គំសូមអរព្រះគុណព្រះអង្គ ដែលបានប្រទានតម្លៃមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន ដល់ជីវិតដែលទូលបង្គំ មាននៅក្នុងព្រះអង្គ។
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : អេសេគាល ២០-២១ និង យ៉ាកុប ៥
ល្ងាច
ក្តីសង្ឃឹមក្នុងការរង់ចាំ
ដោយTom Felten
November 23, 2025
យេរេមា ២៥:៤-១១
ប៉ុន្តែព្រះយេហូវ៉ា ទ្រង់មានបន្ទូលថា “ឯងរាល់គ្នាមិនបានស្ដាប់តាមអញសោះ”។ យេរេមា ២៥:៧
អ្នកស្រីអាលីដា(Alida) បានធ្វើតេស្ដDNA កាលពីឆ្នាំ២០២០ ហើយក៏បានរកឃើញថា DNA របស់គាត់មានលក្ខណៈដូចគ្នាយ៉ាងខ្លាំងទៅនឹងDNA របស់បុរសម្នាក់ ដែលកំពុងរស់នៅឯនាយសមុទ្រ។ ក្រោយមក គាត់និងកូនស្រីគាត់បានរកឃើញអត្ថបទសារព័ត៌មាន ពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៥០ ដែលនាំឲ្យពួកគេធ្វើការសន្និដ្ឋានថា បុរសនោះ គឺជាលោកលូអ៊ីស(Luis) ដែលជាពូរបស់អ្នកស្រីអាលីដា ដែលបានបាត់ខ្លួនតាំងពីយូរមកហើយ! គេបានចាប់ជំរិតគាត់ក្នុងសួនច្បារក្នុងឆ្នាំ១៩៥១ កាលគាត់មានអាយុ៦ឆ្នាំ។ ការធ្វើតេស្ដDNA នៅពេល៧០ឆ្នាំក្រោយមក បន្ទាប់ពីការបាត់ខ្លួនរបស់លោកលូអ៊ីស ក៏បាននាំមកនូវការជួបជុំគ្នាដ៏សប្បាយរីករាយ ជាមួយសមាជិកគ្រួសារបង្កើតរបស់គាត់។ អ្នកស្រីអាលីដាក៏បាននិយាយថា “រឿងរបស់យើង ដែលគេបានផ្សព្វផ្សាយទៅនេះ អាចជួយគ្រួសារដទៃទៀត ... ខ្ញុំសូមលើកទឹកចិត្ត កុំបោះបង់ចោលការតស៊ូឡើយ”។
៧០ឆ្នាំគឺជារយៈពេលដែលវែងខ្លាំងណាស់ សម្រាប់ឲ្យយើងបន្តមានក្តីសង្ឃឹម។ ហោរាយេរេមា និងប្រជាជននៃនគរយូដា ប្រាកដជាមានការឈឺចិត្ត និងការភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលដែលព្រះទ្រង់មានបន្ទូលថា ពួកគេនឹង “ត្រូវបំរើស្ដេចបាប៊ីឡូនអស់៧០ឆ្នាំ”(យេរេមា ២៥:១១)។ ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនបានស្តាប់តាមព្រះអង្គ ហើយងាកចេញពីផ្លូវ និងការប្រព្រឹត្តទុច្ចរិត (ខ.៥) ដែលធ្វើឲ្យពួកគេក្លាយជាទីស្អប់ខ្ពើម និងខូចបង់(ខ.៩)។ ហោរាយេរេមាបានថ្កោលទោសពួកគេរាប់សិបដង ដោយសារពួកគេមិនបានស្តាប់តាមព្រះអង្គ។ ពួកគេអាចមានអារម្មណ៍ថា រយៈពេល៧០ឆ្នាំ ហាក់ដូចជារយៈពេលដ៏វែងគ្មានទីបញ្ចប់ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គគង់នៅជាមួយពួកគេ ហើយបានសន្យាថា រដូវកាលដ៏វេទនានឹងបញ្ចប់ នៅពេលណាមួយ(២៩:១០)។
ខណៈពេលដែលយើងប្រឈមមុខដាក់រដូវកាលដ៏ពិបាក ដែលហាក់ដូចជាចេះតែបន្តទៅមុខគ្មានទីបញ្ចប់ ចូរយើងចាំថា ខណៈពេលដែលយើងពិបាកទុកចិត្តព្រះ ព្រះអង្គបានសន្យាថា ព្រះអង្គនឹងគង់នៅជាមួយយើង ហើយស្រឡាញ់យើង(៣០:១១)។ ខណៈពេលដែលយើងស្តាប់តាមព្រះអង្គ ហើយរង់ចាំដោយចិត្តរំពឹង នោះយើងនឹងអាចរកឃើញក្តីសង្ឃឹម។—Tom Felten
តើធ្វើដូចម្តេចឲ្យយើងអាចស៊ូទ្រាំនឹងរដូវកាលដ៏ពិបាកក្នុងជីវិត?
តើអ្នកអាចរកឃើញការកម្សាន្តចិត្ត ក្នុងព្រះបន្ទូលសន្យារបស់ព្រះអង្គ នៅកន្លែងណា?
ឱព្រះនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ សូមព្រះអង្គជួយទូលបង្គំឲ្យរកឃើញក្តីសង្ឃឹមក្នុងព្រះអង្គ។
Visit ODBU.org/CA211 to find out how you can find comfort in who God is and what He says He will do.
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : អេសេគាល ២២-២៣ និង ១ពេត្រុស ១
ល្ងាច
សំណួរអំពីទុក្ខលំបាក (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
November 23, 2025
«នោះដីត្រូវបណ្ដាសាដោយព្រោះឯង ឯងត្រូវរកស៊ីពីដីដោយនឿយហត់អស់១ជីវិត» (លោកុប្បត្ដិ ៣:១៧)។
គ្មានមនុស្សណាដែលមិនធ្លាប់ឆ្លងកាត់ទុក្ខលំបាកនោះទេ។ ទោះបីជាទុក្ខលំបាកនោះកើតឡើងដោយសារការស្លាប់របស់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ ការពិនិត្យសុខភាពដ៏ឈឺចាប់ ជម្លោះនៅកន្លែងធ្វើការ ទំនាក់ទំនងដែលបាក់បែក ឬអ្វីផ្សេងទៀតដែលស្រដៀងនេះក៏ដោយ ក៏គ្មានមនុស្សណាម្នាក់ដែលរួចផុតពីទុក្ខលំបាកដែរ។ ព្រះគម្ពីរទាំងមូលមានខគម្ពីរជាច្រើននិយាយអំពីទុក្ខលំបាក។
ក្នុងការរស់នៅ និងការអានព្រះគម្ពីររបស់យើង យើងមើលឃើញកាន់តែច្បាស់ដោយមិនអាចប្រកែកបានថា ទុក្ខលំបាកគឺជាផ្នែកមួយនៃការរស់នៅរបស់មនុស្ស។
ពេលណាយើងទទួលស្គាល់ការពិតនេះ សំណួរពេញនិយមបំផុតដែលយើងច្រើនតែសួរនោះគឺ «ហេតុអ្វី?» ហេតុអ្វីមនុស្សរងទុក្ខ? ទស្សនវិជ្ជា និងសាសនាទាំងអស់បានព្យាយាមឆ្លើយតបចំពោះសំណួរនេះ ដោយនិយាយថា «ការឈឺចាប់គឺគ្រាន់តែជាការស្រមើស្រមៃ»។ «គ្មានព្រះពិតទេ ការឈឺចាប់គ្មានន័យអ្វីឡើយ»។ «ការឈឺចាប់មិនស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះឡើយ»។ «ការឈឺចាប់គឺជាផលវិបាកនៃទង្វើពីអតីតកាល ក្នុងជាតិនេះ ឬជាតិក្រោយ»។ ចម្លើយទាំងអស់នេះ មានចំណុចរួមមួយដែលដូចគ្នានោះគឺ ពួកវាមិនបានផ្តល់ឲ្យនូវក្តីសង្ឃឹមសោះឡើយ។ ប៉ុន្តែ ព្រះទ្រង់បានផ្តល់ឲ្យយើងនូវចម្លើយល្អជាង។
ព្រះអង្គអាចបញ្ឈប់សាតាំងមិនឲ្យបោកបញ្ឆោត ឬរារាំងលោក អ័ដាម និងនាង អេវ៉ា មិនឲ្យចាញ់បញ្ឆោត ឬថែមទាំងអាចបញ្ឈប់ទុក្ខលំបាក។ តែផ្ទុយទៅវិញ ព្រះអង្គបានសម្រេចព្រះទ័យប្រើប្រាស់ទុក្ខលំបាក ដើម្បីបង្រៀនបុរសស្ត្រីទាំងឡាយអំពីអត្ថន័យនៃការស្រឡាញ់ដោយស្ម័គ្រចិត្ត និងការស្តាប់បង្គាប់ពិតប្រាកដ ហើយដើម្បីឲ្យពួកគេដឹងថា ពួកគេត្រូវការព្រះសង្គ្រោះមួយអង្គ។
សេរីភាពរបស់យើងធ្វើឲ្យយើងអាចរៀនសូត្រមេរៀននេះបាន។ ព្រះទ្រង់មិនបានបង្កើតយើងមកឲ្យរស់នៅដូចមនុស្សយន្តនោះទេ។ ព្រះអង្គសព្វព្រះទ័យឲ្យយើងបម្រើព្រះអង្គដោយសេរី និងដោយក្តីស្រឡាញ់ មិនមែនដោយការបង្ខំ ឬកាតព្វកិច្ចនោះទេ។ គួរឲ្យស្តាយណាស់ នៅក្នុងសេរីភាពនោះ មនុស្សជាតិបានជ្រើសរើសយកជីវិតដែលដាច់ចេញពីព្រះអង្គ ហើយទទួលផលវិបាកគួរឲ្យភ័យខ្លាច។
ហើយពេលណាយើងធ្វើអំពើបាប យើងបង្ហាញឲ្យឃើញថា យើងមិនខុសពីបុព្វបុរសដំបូងរបស់យើងនោះទេ។ ព្រះទ្រង់ជ្រាបថា បុរស និងស្ត្រីចាំបាច់ត្រូវប្រឈមមុខដាក់សេចក្តីពិតដែលថា ការបះបោរទាស់នឹងព្រះអង្គ គឺជាទង្វើដ៏ល្ងង់ខ្លៅ។ ហេតុនេះហើយ ទ្រង់បានបណ្ដេញពួកគេចេញពីដើមឈើជីវិតក្នុងសួនច្បាអេដែន (លោកុប្បត្ដិ ៣:២២-២៤)។ ហេតុនេះហើយ ពិភពលោកលែងមានដំណើរការ ដូចកាលពីដំបូងដែលព្រះអង្គបានបង្កើតវាមក ហើយរូបកាយយើងក៏មិនដំណើរការដូចមុនដែរ (ខ.១៦-១៩)។ យើងងាយវិលត្រឡប់មករកព្រះអង្គវិញ ដោយស្រេកឃ្លានសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះអង្គប្រៀបដូចជាកូនដែលបះបោរ ហើយដឹងអំពីភាពល្ងង់ខ្មៅនៃការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្លួនឯង ហើយសម្រេចចិត្តវិលត្រឡប់មកផ្ទះវិញ និងឲ្យតម្លៃគ្រួសាររបស់ខ្លួនកាន់តែខ្លាំង។ ព្រះទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យអំពើបាបចូលក្នុងលោកីយ៍ជាមួយនឹងភាពគួរឲ្យខ្លាចរបស់វា ដើម្បីឲ្យយើងអាចដឹងអំពីលទ្ធផលនៃការសម្រេចចិត្តរបស់យើង ហើយរៀនស្រឡាញ់ព្រះអង្គកាន់តែខ្លាំងថែមទៀត ខណៈពេលដែលព្រះអង្គបង្ហាញសម្រស់នៃសេចក្តីល្អរបស់ព្រះអង្គក្នុងលោកីយ៍ដែលអាក្រក់។
លោក ស៊ី អេស លូវីស (C.S. Lewis) ធ្លាប់បានមានប្រសាសន៍ដ៏ល្បីល្បាញយ៉ាងដូចនេះថា «ព្រះទ្រង់ខ្សឹបដាក់យើង ក្នុងពេលដែលយើងអរសប្បាយ ហើយមានបន្ទូលដោយសម្លេងធម្មតានៅក្នុងសម្បជញ្ញៈរបស់យើង តែព្រះអង្គស្រែកឮៗក្នុងការឈឺចាប់របស់យើង។ ការឈឺចាប់របស់យើង គឺជាមេក្រូដែលព្រះអង្គប្រើ ដើម្បីដាស់លោកីយ៍ដែលមានត្រចៀកថ្លង់ឲ្យភ្ញាក់ខ្លួនឡើង»។123 ព្រះអង្គមិនមែនជាអ្នកបង្កើតសេចក្តីអាក្រក់មកទេ តែព្រះអង្គមានអំណាចគ្រប់គ្រងមកលើសេចក្តីអាក្រក់។ ដូចនេះ យើងអាចសង្ឃឹមថា ថ្ងៃមួយ ព្រះអង្គនឹងបញ្ចប់វត្តមាននៃសេចក្តីអាក្រក់។ ក្នុងពេលសព្វថ្ងៃ ព្រះអង្គបានប្ដេជ្ញាព្រះទ័យថា នឹងឲ្យអ្វីបន្តដំណើរទៅមុខទៀតសិន ដើម្បីតាមរយៈទុក្ខលំបាករបស់យើង យើងអាចតោងឲ្យជាប់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ដែលទ្រង់ជាអ្នកបម្រើដែលបានរងទុក្ខ។ ចូរកុំបណ្តោយឲ្យការខកចិត្តក្នុងជីវិតរបស់យើងក្នុងលោកីយ៍ដែលមានបាប ទាញនាំយើងឲ្យជឿថា ព្រះមិនគង់នៅក្បែរ ឬមិនខ្វល់ពីយើងនោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ចូរអនុញ្ញាតឲ្យទុក្ខលំបាកនាំអ្នកទៅរកព្រះអង្គសង្គ្រោះម្តងហើយម្តងទៀតដែលទ្រង់បានសន្យាថា ថ្ងៃមួយព្រះអង្គនឹងបញ្ចប់ការអ្វីដែលខុស និងបង្ហាញអ្វីៗដែលត្រឹមត្រូវនៅចំពោះមុខអ្នកក្នុងជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។
ខគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ លូកា ១៥:១១-៣២
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ២របាក្សត្រ ៧-៩ និងលូកា ៦:១-២៦