ព្រឹក
ស្រែករកជំនួយរបស់ព្រះអង្គ
ដោយPatricia Raybon
November 25, 2025
១សាំយ៉ូអែល ៧:៧-១២
ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់បានជួយយើងខ្ញុំ ដរាបដល់ឥឡូវនេះ។ ១សាំយ៉ូអែល ៧:១២
កាលប៉ុន្មានឆ្នាំមុន ខ្ញុំចង់ទូលសូមព្រះអម្ចាស់ជួយខ្ញុំបញ្ចប់ការតែងនិពន្ធ ឲ្យទាន់ពេលកំណត់ តែខ្ញុំយល់ឃើញថា ការទូលសូមដូចនេះមិនមែនជាទង្វើដែលសមរម្យទេ។ ខ្ញុំប្រាប់ខ្លួនឯងថា អ្នកដទៃមានតម្រូវការដែលសំខាន់ជាងនេះ ដូចជា បញ្ហាគ្រួសារ វិបត្តិសុខភាព ការខកចិត្តក្នុងការងារ និងតម្រូវការផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុជាដើម។ ខ្ញុំក៏ប្រឈមមុខដាក់បញ្ហាទាំងអស់នេះដែរ។ ប៉ុន្តែ ការទូលសូមព្រះអង្គជួយឲ្យខ្ញុំបញ្ចប់ការតែងនិពន្ធឲ្យទាន់ពេលកំណត់ ហាក់ដូចជារឿងតូចតាចពេក សម្រាប់ឲ្យខ្ញុំទូលសូមឲ្យព្រះអង្គជួយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំក៏បានផ្លាស់ប្តូរទស្សនៈរបស់ខ្ញុំ បន្ទាប់ពីខ្ញុំរកឃើញគំរូជាច្រើនក្នុងព្រះគម្ពីរប៊ីប ដែលក្នុងនោះ ព្រះទ្រង់បានជួយរាស្រ្តរបស់ទ្រង់ ទោះពួកគេជួបបញ្ហាប្រឈមអ្វីក៏ដោយ។
ក្នុងរឿងមួយនោះ ពួកអ៊ីស្រាអែលមានការអស់សង្ឃឹម នៅពេលដែលពួកគេប្រឈមមុខដាក់ការវាយប្រហាររបស់ពួកសាសន៍ភីលីស្ទីន នៅក្នុងតំបន់មីសប៉ា។ ពួកអ៊ីស្រាអែលក៏បានអង្វរដល់ហោរាសាំយូអែលថា “សូមកុំឲ្យលោកឈប់លែងអំពាវនាវដល់ព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះនៃយើងរាល់គ្នាឡើយ ដើម្បីឲ្យទ្រង់ជួយសង្គ្រោះយើងរាល់គ្នា ឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃនៃពួកភីលីស្ទីន”(១សាំយូអែល ៧:៨)។ ហោរាសាំយូអែលក៏បានឆ្លើយតប ដោយយកកូនចៀមមួយក្បាលមកធ្វើយញ្ញបូជាថ្វាយដល់ព្រះ ដោយទូលអង្វរសូមព្រះអង្គជួយពួកអ៊ីស្រាអែល ហើយព្រះអម្ចាស់ក៏បានឆ្លើយតបការអធិស្ឋានរបស់គាត់(ខ.៩)។
កាលហោរាសាំយូអែល "កំពុងតែថ្វាយដង្វាយដុត នោះពួកភីលីស្ទីនចូលមកដល់ជិតដើម្បីច្បាំងនឹងពួកអ៊ីស្រាអែលហើយ តែនៅថ្ងៃនោះ ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់ធ្វើឲ្យមានផ្គរលាន់ ជាយ៉ាងខ្លាំងត្រង់ពីលើពួកភីលីស្ទីន ឲ្យគេបាក់ទ័ពខ្ចាត់ខ្ចាយចេញ”(ខ.១០)។
ក្រោយមក “សាំយូអែល លោកយកថ្មដាក់នៅកណ្ដាលមីសប៉ា នឹងស៊េន ហើយក៏ហៅថ្មនោះ ឈ្មោះថា អេបេន-អេស៊ើរ ដោយថា ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់បានជួយយើងខ្ញុំ ដរាបដល់ឥឡូវនេះ”(ខ.១២)។ ហោរាសាំយូអែលបានយកថ្មដាក់នៅទីនោះ ទុកជាការរំឭកអំពីការដែលព្រះទ្រង់ជួយរាស្រ្តទ្រង់។ អេបេន-អេស៊ើ មានន័យថា “ថ្មនៃការជួយសង្គ្រោះ”។
ការទូលសូមព្រះអង្គជួយយើង គឺជាទង្វើដ៏ត្រឹមត្រូវជានិច្ច ទោះក្នុងរឿងតូច ឬធំក្តី។ ចូរយើងស្រែករកព្រះអង្គ នៅថ្ងៃនេះ។—Patricia Raybon
តើអ្នកត្រូវការជំនួយអ្វីពីព្រះអង្គ? តើហេតុអ្វីអ្នកចាំបាច់ត្រូវស្រែករកព្រះអង្គ?
ឱព្រះនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ សូមព្រះអង្គជួយទូលបង្គំនៅថ្ងៃនេះ។ ទូលបង្គំត្រូវការព្រះអង្គ!
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : អេសេគាល ២៤-២៦ និង ១ពេត្រុស ២
ល្ងាច
រស់នៅស្របតាមសេចក្តីពិត (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
November 25, 2025
«បើអ្នករាល់គ្នាដឹងសេចក្ដីទាំងនេះ ហើយប្រព្រឹត្តតាមនោះមានពរហើយ» (យ៉ូហាន ១៣:១៧)។
តើអ្នកអាចប្រាប់អំពីពេលដែលមនុស្សម្នាក់ដែលអ្នកមិនស្គាល់ដើរមករកអ្នកភ្លាមៗ ហើយសួរអ្នកអំពីមូលហេតុដែលអ្នកជឿព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ និងជំនឿគ្រីស្ទានដែរឬទេ? ខ្ញុំស្រមៃថា អ្នកមានបទពិសោធន៍មិនច្រើនទេ ទាក់ទងនឹងរឿងនេះ។ យើងត្រូវត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការសន្ទនាដូចនេះ ជាក់ស្ដែងសាវ័ក ពេត្រុស បានប្រាប់យើងឲ្យត្រៀមខ្លួនជាស្រេច ដើម្បីប្រាប់គេអំពីមូលហេតុដែលយើងមានក្តីសង្ឃឹម (១ពេត្រុស ៣:១៥)។ ប៉ុន្តែ ភាគច្រើន យើងមានឱកាសពន្យល់អំពីជំនឿរបស់យើងមិនមែននៅក្នុងការជួបដោយចៃដន្យជាមួយមនុស្សដែលយើងមិនស្គាល់នោះទេ តែនៅក្នុងរបៀបដែលយើងរស់នៅជារៀងរាល់ថ្ងៃ នៅចំពោះមុខមនុស្សដែលយើងស្គាល់ច្បាស់។
របៀបដែលយើងរស់នៅ និងការអ្វីដែលយើងជឿគួរតែបានឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីចំណងទំនាក់ទំនងដែលយើងមានជាមួយព្រះគ្រីស្ទ។ នេះជាមូលហេតុដែលសាវ័ក ពេត្រុស មានប្រសាសន៍ថា គ្រីស្ទបរិស័ទគឺជា «រាស្ត្រដ៏ជាកេរ្តិ៍អាករនៃព្រះ» (១ពេត្រុស ២:៩)។ ទំនាក់ទំនងដែលយើងមានជាមួយព្រះយេស៊ូវក្នុងនាមយើងជាអ្នកនៅជាប់ក្នុងព្រះអង្គ និងជាកម្មសិទ្ធិ គឺអាចឲ្យយើងយល់បាន។ បានសេចក្តីថា យើងមិនអាចជឿអ្វីក៏បានតាមទំនើងចិត្ត ហើយយើងអាចមានទស្សនៈអំពីទំនាក់ទំនងប្ដីប្រពន្ធ រឿងផ្លូវភេទ បញ្ហាហិរញ្ញវត្ថុ ឬអ្វីផ្សេងទៀត តាមការនឹកឃើញរបស់យើងឡើយ។ ទស្សនៈរបស់យើងគឺត្រូវឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីព្រះយេស៊ូវដែលទ្រង់ជាព្រះមេស្ស៊ី និងជាគ្រូរបស់យើង។ តែព្រះអង្គគ្រាន់តែសព្វព្រះទ័យឲ្យពួកសាវ័ករបស់ទ្រង់ ស្គាល់សេចក្តីពិតប៉ុណ្ណោះទេ។ ពួកគេក៏ចាំបាច់ត្រូវរស់នៅស្របតាមសេចក្តីពិតដែលថា «បើអ្នករាល់គ្នាដឹងសេចក្ដីទាំងនេះ ហើយប្រព្រឹត្តតាមនោះមានពរហើយ»។ ការជឿត្រូវតែនាំឲ្យមានការប្រព្រឹត្តល្អ។ យើងក៏មិនអាចមានអាកប្បកិរិយាដាក់អ្នកដទៃ តាមទំនើងចិត្តឡើយ។ ការប្រព្រឹត្តរបស់យើងត្រូវតែឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីព្រះយេស៊ូវ ដែលជាព្រះអង្គសង្គ្រោះដែលបានលះបង់ព្រះជន្ម។
សាសនាជាច្រើន និងទស្សនៈវិជ្ជាដែលមិនជឿព្រះក្នុងសម័យបច្ចុប្បន្ន មិនបានតម្រូវឲ្យអ្នកមានរបៀបរស់នៅ តាមបែបណាមួយទេ ពោលគឺពួកគេបើកឲ្យអ្នករស់នៅតាមទំនើងចិត្ត។ (តាមពិត ពួកគេជាច្រើនបានបង្កើតគោលការណ៍ណែនាំថា អ្នកអាចធ្វើអ្វីដែលហាក់ដូចជាត្រឹមត្រូវចំពោះអ្នក)។ ប៉ុន្តែ ការត្រាស់ហៅឲ្យគ្រីស្ទបរិស័ទរស់នៅជាសិស្សរបស់ព្រះគ្រីស្ទ មានភាពខុសប្លែកពីគោលការណ៍នេះទាំងស្រុង ព្រោះចំណុចស្នូលនៃភាពជាសិស្សនេះ គឺជាការត្រាស់ហៅឲ្យដើរតាមក្សត្រមួយអង្គដែលមិនមែនជាខ្លួនយើងទេ។ ការត្រាស់ហៅឲ្យរស់នៅជាគ្រីស្ទបរិស័ទ គឺមិនគ្រាន់តែជាការជឿដំណឹងល្អ តែក៏ «ប្រព្រឹត្តបែបគួរនឹងដំណឹងល្អរបស់ព្រះគ្រីស្ទ» (ភីលីព ១:២៧)។
យើងរាល់គ្នាសុទ្ធតែមានចំណុចខ្វះខាត។ តើអ្នកមាននរណាម្នាក់ជួយអ្នក ឬនរណាម្នាក់ដែលអ្នកអាចជួយពិនិត្យមើលអាកប្បកិរិយាណាខ្លះដែលមិនស័ក្តិសមនឹងដំណឹងល្អឬទេ? ចូរយើងពួតដៃគ្នាជាមួយបងប្អូនប្រុសស្រីក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ដោយបញ្ចេញពន្លឺនៃព្រះបន្ទូលព្រះដល់គ្នាទៅវិញទៅមក ហើយព្យាយាមធ្វើឲ្យគេមើលឃើញសេចក្តីពិតរស់ក្នុងយើង។
ពួកជំនុំនៃព្រះ គឺជាឧបករណ៍ជាបឋមដែលព្រះទ្រង់ប្រើ ដើម្បីឈោងចាប់លោកីយ៍របស់ព្រះអង្គ។ អ្នកជាផ្នែកមួយនៃពួកជំនុំ។ តែបើអ្នកមិនរស់នៅស្របតាមដំណឹងល្អទេ កុំរំពឹងថា មនុស្សនៅជុំវិញអ្នកនឹងសួរអ្នកអំពីដំណឹងល្អនោះឡើយ ព្រោះពួកគេកាន់តែមិនចង់ប្រែចិត្ត និងជឿដំណឹងល្អ៖
អ្នកកំពុងសរសេរដំណឹងល្អ
មួយថ្ងៃមួយជំពូក
តាមរយៈការប្រព្រឹត្តរបស់អ្នក
តាមរយៈពាក្យសម្ដីរបស់អ្នក។
មនុស្សអានដំណឹងល្អដែលអ្នកសរសេរ
ទោះដោយចិត្តស្មោះត្រង់ ឬអត់ក្តី
ចូរនិយាយចេញមក! តើដំណឹងល្អជាអ្វី
បើយោងតាមជីវិតអ្នក?125
ខគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ យ៉ូហាន ១៣:៣១-៣៥
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ២របាក្សត្រ ១៣-១៤ និងលូកា ៧:១-២៣