ព្រឹក
ព្រះគុណដ៏គ្រប់គ្រាន់របស់ព្រះអម្ចាស់
ដោយJohn Blase
November 29, 2025
២កូរិនថូស ១២:២-១០
ក្រែងខ្ញុំកើតមានចិត្តធំ ដោយព្រោះការបើកសំដែងដ៏ហួសល្បត់នោះ បានជាមានបន្លា១ចាក់មកក្នុងសាច់ឈាមខ្ញុំ។ ២កូរិនថូស ១២:៧
អ្នកស្រីផ្លែនន័ររី អូ ខុនន័រ(Flannery O’Connor) មានឈ្មោះពីកំណើតមកថា ម៉ារី ផ្លែនន័ររី អូ ខុនន័រ(Mary Flannery O’Connor)។ គាត់ស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកនិពន្ធមានឈ្មោះល្បីល្បាញបំផុត នៅភាគខាងត្បូងនៃសហរដ្ឋអាមេរិក។ រឿងដែលគាត់និពន្ធបានឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីទុក្ខវេទនា និងព្រះគុណរបស់ព្រះ។ កាលឪពុករបស់គាត់បានលាចាកលោក ដោយសារជំងឺសើស្បែកដ៏រ៉ាំរ៉ៃ កាលគាត់មានអាយុ១៥ឆ្នាំ គាត់មានការបាក់ទឹកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង តែគាត់ក៏បានចាប់ផ្តើមនិពន្ធរឿងប្រលោមលោកទីមួយរបស់គាត់។ មិនយូរប៉ុន្មាន គាត់បានទៅពិនិត្យសុខភាពរកឃើញថា គាត់ក៏មានជំងឺដូចឪពុកគាត់ផងដែរ ជាជំងឺដែលមើលមិនជា ដែលបានឆក់យកជីវិតគាត់ ក្នុងវ័យ៣៩ឆ្នាំ។ រឿងដែលគាត់បាននិពន្ធបានឆ្លុះបញ្ចាំង អំពីការឈឺចាប់ខាងផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិត្តរបស់គាត់។ អ្នកស្រី អាលីស មែកដឺមុត(Alice McDermott) ជាអ្នកនិពន្ធរឿងប្រលោមលោក បានលើកឡើងថា “ខ្ញុំយល់ឃើញថា ជំងឺនោះគឺជាកត្តា ដែលបានធ្វើឲ្យគាត់មានភាពជោគជ័យក្នុងអាជីពជាអ្នកនិពន្ធ”។
យើងមិនដឹងថា “បន្លា” ក្នុងសាច់របស់សាវ័កប៉ុល គឺជាអ្វីនោះទេ(២កូរិនថូស ១២:៧) ទោះមនុស្សជាច្រើនបានធ្វើការសន្និដ្ឋានខុសៗគ្នាក៏ដោយ។ តែអ្វីដែលយើងអាចដឹងច្បាស់នោះគឺ សាវ័កប៉ុលបានសូមអង្វរដល់ព្រះអម្ចាស់៣ដង ឲ្យសេចក្ដីនោះថយចេញពីគាត់ទៅ(ខ.៨)។ ហើយយើងក៏ដឹងដែរថា ព្រះអម្ចាស់មិនបានដកបន្លានោះចេញទេ(ខ.៩)។ បញ្ហានេះបានធ្វើឲ្យសាវ័កប៉ុលមានការបន្ទាបខ្លួន។ គាត់បានកត់សំគាល់ថា វាបានរារាំងគាត់មិនឲ្យ “កើតមានចិត្តធំ”(ខ.៧)។ បន្លាក្នុងសាច់សាវ័កប៉ុលបានកែប្រែ និងធ្វើឲ្យគាត់បំពេញការងារជាសាវ័ក តាមបំណងព្រះទ័យព្រះ។ ប៉ុន្តែ បន្លានោះមានប្រយោជន៍លើសពីនេះទៀត ព្រោះតាមរយៈបន្លានោះ ព្រះទ្រង់បានបង្ហាញថា ព្រះអង្គតែងតែមានព្រះគុណគ្រប់គ្រាន់ និងព្រះចេស្តាដ៏ឥតខ្ចោះ បានជាសាវ័កប៉ុលដែលកំពុងរងទុក្ខ អាចប្រកាសថា “ដ្បិតកាលណាខ្ញុំខ្សោយ នោះខ្ញុំមានកំឡាំងយ៉ាងចំណានវិញ”(ខ.១០)។
បន្លាក្នុងជីវិតយើង ទោះវាជាអ្វីក៏ដោយ ក៏វាអាចកែប្រែជីវិតយើង។ វាធ្វើឲ្យយើងរស់នៅជាមនុស្ស តាមបំណងព្រះទ័យព្រះ។ ប៉ុន្តែ បន្លានោះមិនមានប្រយោជន៍តែប៉ុណ្ណេះទេ។ វាក៏បានក្រើនរំឭកយើងផងដែរថា ព្រះគុណរបស់ព្រះអង្គ តែងតែគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់យើងជានិច្ច គឺដូចដែលសាវ័កប៉ុល អ្នកស្រីផ្លេនន័ររី និងមនុស្សជាច្រើនទៀត បានធ្វើបន្ទាល់ ក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្តដ៏យូរអង្វែងរបស់មនុស្សជាតិ។—John Blasé
តើអ្នកមាន “បន្លា” អ្វីក្នុងជីវិតអ្នក? តើអ្នកអាចអនុញ្ញាតឲ្យព្រះគុណ និងកម្លាំងរបស់ព្រះ
មានភាពគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់អ្នក នៅថ្ងៃនេះ ដូចម្តេចខ្លះ?
ឱព្រះអម្ចាស់ ព្រះគុណរបស់ព្រះអង្គតែងតែគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ទូលបង្គំជានិច្ច។
For further study, read God Was There All Along at ODBM.org.
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : អេសេគាល ៣៥-៣៦ និង ២ពេត្រុស ១
ល្ងាច
ថ្វាយបង្គំព្រះ ដោយការរួបរួមគ្នា (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
November 29, 2025
«បងប្អូនអើយ ខ្ញុំទូន្មានដល់អ្នករាល់គ្នាដោយនូវព្រះនាមព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ជាព្រះអម្ចាស់នៃយើងថា ចូរនិយាយសេចក្ដីដដែលទាំងអស់គ្នា កុំឲ្យមានសេចក្ដីបាក់បែកក្នុងពួកអ្នករាល់គ្នាឡើយ ត្រូវឲ្យបានរួបរួមគ្នា ដោយមានចិត្តមានគំនិតតែ១វិញ» (១កូរិនថូស ១:១០)។
ពួកជំនុំដែលរួបរួមគ្នាក្នុងដំណឹងល្អនឹងក្លាយជាពួកជំនុំដែលមានសុខភាពល្អ។ ហើយគ្មានអ្វីស៊ីបំផ្លាញពួកជំនុំ បានឆាប់រហ័សជាងការបាក់បែកនោះឡើយ។
បញ្ហានេះតែងតែកើតឡើងចំពោះរាស្ត្ររបស់ព្រះ។ ពួកគេស្ថិតក្នុងពេលដែលប្រសើរបំផុត ពេលណាពួកគេមានការរួបរួម។ ឧទាហរណ៍៖ បន្ទាប់ពីពួកអ៊ីស្រាអែលវិលត្រឡប់ពីការនិរទេសក្នុងចក្រភពបាប៊ីឡូន កណ្ឌគម្ពីរនេហេមាជំពូក៨ បានចែងថា ពួកគេបានជួបជុំគ្នាដោយចិត្តដែលប្រុងប្រៀបជាស្រេច «ដោយមានចិត្តតែមួយ» ដើម្បីស្តាប់ការបង្រៀនជាសាធារណៈរបស់លោក អែសរ៉ា ដែលជាសង្ឃអំពីគម្ពីរក្រឹត្យវិន័យរបស់លោក ម៉ូសេ (នេហេមា ៨:១)។ នៅពេលនោះ បុរស និងស្ត្រីជាង៥ពាន់នាក់ បានទៅផ្តុំគ្នានៅក្នុងទីធ្លាមុខទ្វារទឹក ក្នុងវិញ្ញាណនៃការរួបរួម និងការប្ដេជ្ញាចិត្តចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមកក្នុងការថ្វាយបង្គំ។ ពួកគេបានផ្ដោតចិត្ត មិនគ្រាន់តែទៅលើ «អ្វីដែលពួកគេកំពុងទទួលពីការបង្រៀននេះឡើយ» តែក៏ផ្ដោតទៅលើ «អ្វីដែលពួកគេអាចរួមចំណែកជួយដល់បងប្អូនប្រុសស្រីដែលកំពុងជួបជុំជាមួយពួកគេ»។ នេះជារបៀបដែលរាស្ត្ររបស់ព្រះត្រូវតែថ្វាយបង្គំព្រះ ដើម្បីឲ្យមានការរួបរួមគ្នា។
ពេលណាយើងពិតជាដើរជាមួយព្រះគ្រីស្ទ យើងនឹងមានចិត្តដែលចង់ថ្វាយបង្គំជាមួយអ្នកដែលស្រឡាញ់ព្រះគ្រីស្ទ។ ជួនកាល ទឹកចិត្តរបស់យើងអាចរីងស្ងួត ប៉ុន្តែដោយជំនួយមកពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ យើងអាចមានវិញ្ញាណនៃការថ្វាយបង្គំដូចអ្នកនិពន្ធទំនុកតម្កើង គឺដូចដែលគាត់បានពោលថា «កាលគេនិយាយមកខ្ញុំថា ចូរយើងចូលទៅក្នុងដំណាក់នៃព្រះយេហូវ៉ា នោះខ្ញុំមានសេចក្ដីអំណរអរណាស់» (ទំនុកតម្កើង ១២២:១)។ ការជួបជុំគ្នារបស់ពួកជំនុំដើម្បីថ្វាយបង្គំព្រះ មិនគ្រាន់តែជាព្រឹត្តិការណ៍សម្រាប់អ្នកឲ្យចូលរួម ឬស៊ូទ្រាំប៉ុណ្ណោះទេ តែក៏ជាការប្រកាសអំពីចិត្តស្ម័គ្រស្មោះដែលយើងមានដូចគ្នាចំពោះមហាក្សត្ររបស់យើង និងជាការក្រើនរំឭកដ៏មានអំណាចអំពីការរួបរួមស៊ីជម្រៅដែលរាស្ត្ររបស់ព្រះមានដោយអំណរ។
ក្នុងពួកជំនុំរបស់យើង យើងមិនតែងតែមានចិត្តស្រុះស្រួលគ្នាជានិច្ចឡើយ។ យើងរាល់គ្នាមានចំណង់ចំណូលចិត្ត និងការបណ្ដាលចិត្តរៀងខ្លួន។ ប៉ុន្តែ នៅក្នុងចំណុចស្នូលនៃសមាជិកភាពនៃគ្រួសាររបស់ព្រះ ត្រូវមានការព្រមព្រៀងគ្នាអំពីរឿងខ្លឹមៗនៃជំនឿរបស់យើង គឺរឿងដូចជាអំណាចនៃព្រះគម្ពីរ ភាពជាចំណុចកណ្ដាល និងភាពធំឧត្តមនៃព្រះយេស៊ូវ ភាពចាំបាច់នៃដំណឹងល្អ និងអាទិភាពនៃការអធិស្ឋាន និងការថ្វាយបង្គំក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់យើងជាដើម។ ការមានជំនឿដូចគ្នាយ៉ាងដូចនេះអនុញ្ញាតឲ្យរាស្ត្ររបស់ព្រះ ជួបជុំគ្នាដោយការរួបរួម។ ដូចនេះ ការអធិប្បាយព្រះបន្ទូលដែលធ្វើឲ្យចិត្តរីករាយ បទចម្រៀងដ៏ពីរោះ និងកម្មវិធីដែលមានប្រយោជន៍សម្រាប់ក្រុមគ្រួសារទាំងឡាយអាចជាអំណោយមកពីព្រះអម្ចាស់ តែមិនគួរក្លាយជាអាទិភាពរបស់យើងទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងគួរតែអធិស្ឋានឲ្យពួកបរិសុទ្ធជាបងប្អូនរួមជំនឿ នៅពេលដែលយើងថ្វាយបង្គំជាមួយគ្នាដោយការរួបរួម ដោយសូមឲ្យការផុសផុលនោះកើតចេញពីចិត្តរបស់យើង ដែលចង់ឮការអធិប្បាយព្រះបន្ទូលដែលផ្អែកទៅលើសេចក្តីពិត។ ព្រោះពេលណាពួកជំនុំមានចិត្តប្រុងប្រៀបទទួលព្រះបន្ទូល ដោយការអធិស្ឋាន ព្រះទ្រង់នឹងពិតជាធ្វើអ្វីដែលព្រះអង្គសព្វព្រះទ័យនឹងធ្វើតាមរយៈព្រះបន្ទូលទ្រង់។ យើងងាយនឹងចូលរួមជាមួយពួកជំនុំដោយផ្នត់គំនិតដែល «យកខ្លួនឯងជាទីមួយ» ហើយរហ័សរិះគន់គេ និយាយរួមគឺយើងងាយនឹងមានបញ្ហានេះ តែវាក៏ស៊ីបំផ្លាញពួកជំនុំផងដែរ។ ចូរប្រាកដថា នៅថ្ងៃអាទិត្យក្រោយ អ្នកទៅព្រះវិហារមិនគ្រាន់តែសម្រាប់ខ្លួនឯង តែក៏ដើម្បីអ្នកដទៃ ហើយអ្នកក៏ឆាប់ស្អាងអ្នកដទៃ និងលើកកម្ពស់ការរួបរួមគ្នាក្នុងរបៀបដែលអ្នកច្រៀង និងនិយាយផងដែរ។
ខគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ នេហេមា ៨:១-១២
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ២របាក្សត្រ ២១-២២ និងលូកា ៩:១-១៧