ព្រឹក
ទីក្រុងដែលសក្តិសមនឹងឲ្យយើងស្វែងរក
ដោយKaren Pimpo
November 28, 2025
ភីលីព ៣:១-៩
ហើយខ្ញុំក៏រាប់គ្រប់ទាំងអស់ទុកដូចជាខាតដែរ ដោយព្រោះសេចក្ដីដែលប្រសើរជាង គឺដោយស្គាល់ព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ ជាព្រះអម្ចាស់នៃខ្ញុំ ដែលដោយយល់ដល់ទ្រង់ ខ្ញុំបានខាតគ្រប់ទាំងអស់។ ភីលីព ៣:៨
កាលពីថ្ងៃទី២៩ ខែឧសភា ឆ្នាំ១៩២៥ លោកភ័រស៊ី ហ្វវសេត(Percy Fawcett) បានផ្ញើសំបុត្រចុងក្រោយទៅកាន់ប្រពន្ធគាត់ មុនពេលគាត់ធ្វើដំណើរចូលទៅក្នុងព្រៃជ្រៅ ដែលគ្មានផែនទី ក្នុងប្រទេសប្រេស៊ីល។ គាត់កំពុងធ្វើការរុករកទីក្រុងដ៏រុងរឿងក្នុងរឿងព្រេងដែលបានបាត់ឈ្មោះ ដោយគាត់បានតាំងចិត្តថា គាត់នឹងក្លាយជាអ្នករុករកដំបូងគេ ដែលនឹងចែករំលែកទីតាំងរបស់ទីក្រុងនេះ ដល់ពិភពលោក បន្ទាប់ពីការស្វែងរកអស់ជាច្រើនឆ្នាំ។ ប៉ុន្តែ ក្រុមអ្នករុករករបស់គាត់បានវង្វេងនៅក្នុងព្រៃ មិនដែលបានរកឃើញទីក្រុងនោះឡើយ ហើយក្រុមជួយសង្រ្គោះជាច្រើន បានបរាជ័យក្នុងការស្វែងរកពួកគេ។
សេចក្តីក្លាហាន និងភាពក្លៀវក្លារបស់លោកពើរស៊ី ក្នុងការរុករកនោះ មានលក្ខណៈគួរឲ្យកោតសរសើរ ប៉ុន្តែ ការស្វែងរកទីក្រុងដែលល្បីឈ្មោះតែក្នុងរឿងព្រេង ដែលគ្មាននរណាអាចទៅដល់ គឺជាការខ្ជះខ្ជាយជីវិតដ៏ឥតប្រយោជន៍។ បើយើងនិយាយដោយស្មោះត្រង់ មានគោលដៅជាច្រើនដែលយើងមិនអាចទៅដល់ ក្នុងជីវិតយើង ដែលមានអំណាចស្រដៀងនេះមកលើយើងផងដែរ។ ប៉ុន្តែ មានកំណប់ទ្រព្យពិតប្រាកដមួយ សម្រាប់មនុស្សម្នាក់ៗ ដែលមានតម្លៃសក្តិសមនឹងឲ្យយើងស្វែងរក អស់ពីចិត្ត គំនិត និងកម្លាំងរបស់យើង។
ក្នុងសំបុត្រដែលគាត់ផ្ញើទៅអ្នកជឿព្រះ ក្នុងទីក្រុងភីលីព សាវ័កប៉ុលបានមានប្រសាសន៍ថា “ខ្ញុំក៏រាប់គ្រប់ទាំងអស់ទុកដូចជាខាតដែរ ដោយព្រោះសេចក្ដីដែលប្រសើរជាង គឺដោយស្គាល់ព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ ជាព្រះអម្ចាស់នៃខ្ញុំ ដែលដោយយល់ដល់ទ្រង់ ខ្ញុំបានខាតគ្រប់ទាំងអស់”(ភីលីព ៣:៨)។ ការស្គាល់ និងការជឿព្រះយេស៊ូវ គឺជាកំណប់ទ្រព្យដែលគ្មានអ្វីអាចប្រៀបផ្ទឹមបានឡើយ គឺខុសពីទីក្រុងក្នុងរឿងព្រេងដែលធ្វើឲ្យគេស្រមៃអំពីភាពមានបាន កេរ្តិ៍ឈ្មោះ ឬអំណាច។ គោលដៅនៃអំណាច និងថានៈក្នុងលោកិយ ឬសូម្បីតែភាពសុចរិត ដែលគេខំស្វែងរក តាមរយៈការកាន់តាមក្រឹត្យវិន័យ មិនអាចប្រៀបផ្ទឹមនឹងការស្គាល់ព្រះយេស៊ូវបានទេ(ខ.៦-៧)។ តើយើងកំពុងចំណាយពេលវេលា និងកម្លាំងរបស់យើង ទៅលើអ្វីដែលមិនអាចធ្វើឲ្យយើងស្កប់ចិត្តមែនទេ? សូមព្រះគ្រីស្ទជួយយើងឆែកមើលចិត្តយើង តើយើងកំពុងស្វែងរក “ទីក្រុងអ្វី”។—Karen Pimpo
តើអ្នកកំពុងស្វែងរកកំណប់ទ្រព្យអ្វី នៅថ្ងៃនេះ? តើការជញ្ជឹងគិត អំពីតម្លៃនៃការស្គាល់ព្រះយេស៊ូវ
បានជួយឲ្យអ្នកដាក់អាទិភាពឲ្យបានត្រឹមត្រូវយ៉ាងណាខ្លះ?
ឱព្រះយេស៊ូវទូលបង្គំសូមអរព្រះគុណព្រះអង្គ ដែលទូលបង្គំមិនចាំបាច់ត្រូវព្យាយាមស្រវាស្រទេញ
អ្វីដែលមិនអាចធ្វើឲ្យទូលបង្គំស្កប់ចិត្ត។ ការស្គាល់ព្រះអង្គ មានតម្លៃលើសកំណប់ទ្រព្យទាំងអស់។
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : អេសេគាល ៣៣-៣៤ និង ១ពេត្រុស ៥
ល្ងាច
ផ្លូវទៅរកសុភមង្គល (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
November 28, 2025
«មានពរហើយ មនុស្សណាដែលការរំលងច្បាប់របស់ខ្លួនបានអត់ទោសឲ្យ គឺដែលបាបរបស់ខ្លួនបានគ្របបាំងហើយ» (ទំនុកតម្កើង ៣២:១)។
កាលប៉ុន្មានឆ្នាំមុន វិទ្យុ BBC បានធ្វើការស្ទង់មតិប្រជាជននៅក្នុង៦៥ប្រទេសក្នុងពិភពលោក ហើយក៏បានចេញរបាយការណ៍ដែលបង្ហាញថា ប្រទេសមួយណាមានសុភមង្គលច្រើនជាងគេ ហើយប្រទេសណាមានសុភមង្គលតិចជាងគេ។ ក្នុងការស្ទង់មតិនោះ នៅពេលដែលគេសួរបុគ្គលម្នាក់ៗអំពីកត្តាដែលធ្វើឲ្យពួកគេសប្បាយចិត្ត ពួកគេក៏បានផ្តល់ឲ្យចម្លើយខុសៗគ្នា គឺគ្មានការយល់ស្របគ្នាច្បាស់លាស់នោះទេ។ ផ្លូវឆ្ពោះទៅរកសុភមង្គល គឺពិតជាពិបាកឲ្យពួកគេយល់ណាស់។127
បទគម្ពីរទំនុកតម្កើងជំពូក៣២ បានផ្ដើមដោយពាក្យ «មានពរហើយ» ដែលអាចមានន័យថា «មានអំណរហើយ»។ ជាការពិតណាស់ ពាក្យជាភាសាហេព្រើរក្នុងខគម្ពីរនេះ ច្រើនតែត្រូវបានគេបកប្រែជាភាសាក្រិកថា «មានអំណរ» នៅក្នុងខគម្ពីរផ្សេងទៀត ទាំងក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ដែលបានបកប្រែជាភាសាក្រិក និងព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី។ ក្នុងការអធិប្បាយនៅលើភ្នំ ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលទៅកាន់អ្នកដើរតាមព្រះអង្គផ្ដើមដោយពាក្យថា «មានពរហើយ (គឺប្រែថា មានអំណរហើយ) អស់អ្នកដែលមានសេចក្ដីកម្សត់ខាងឯវិញ្ញាណ» (ម៉ាថាយ ៥:៣)។
មនុស្សជាច្រើនចង់សប្បាយជាងយើង។ ប៉ុន្តែ តើសប្បាយជាងយើងដោយរបៀបណា? អ្នកខ្លះគិតថា បើពួកគេធ្វើដំណើរបានកាន់តែច្រើន នោះពួកគេនឹងស្កប់ចិត្តហើយ។ ខ្លះគិតដល់រឿងធំៗ ឧទាហរណ៍ បើសង្គមរបស់ពួកគេមានយុត្តិធម៌ ពួកគេនឹងមានចិត្តសប្បាយជាងនេះ។ ខ្លះទៀតលើកហេតុផលថា ក្តីអំណរអាចរកបាននៅក្នុងការឲ្យតម្លៃទៅលើសម្រស់នៃស្នាព្រះហស្តរបស់ព្រះ ឬការរុករកខាងវិញ្ញាណ។ យើងកំពុងតែប្រឈមមុខដាក់ការពិតដែលថា មានអ្វីមួយធ្វើឲ្យខូចការប្រឹងប្រែងរបស់យើង ហើយគ្រប់សង្កត់ពីលើក្តីស្រមៃរបស់យើងទាំងអស់ដូចធូលីដី។ ការដេញតាមសុភមង្គល ឬការព្យាយាមតោងឲ្យជាប់សុភមង្គលបានក្លាយជាបន្ទុក។ ការស្វែងរកសុភមង្គលដ៏ស្ថិតស្ថេរ នៅតែឥតប្រយោជន៍ ដរាបណាយើងមិនបានស្វែងរកនៅកន្លែងដែលអ្នកនិពន្ធទំនុកតម្កើងបានបង្ហាញ គឺនៅក្នុងទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះអាទិកររបស់យើង ដែលចាប់ផ្ដើមដោយការអត់ទោសបាប។ យើងប្រហែលមិនគិតចង់ស្វែងរកទីនោះទេ ព្រោះអារម្មណ៍របស់យើងហាក់ដូចជាប្រឆាំងគ្នា នៅពេលដែលយើងត្រូវស្វែងរកសុភមង្គល ដោយពិចារណាអំពីទម្ងន់នៃបាបរបស់យើង និងការត្រូវការការអត់ទោសបាបជាមុនសិន។ ប៉ុន្តែ ពាក្យ «ទទួលការអត់ទោស» ជាភាសាហេព្រើរ មានន័យថា «បានលើកចេញ» ឬ «ដកចេញ»។ សុភមង្គល និងសន្តិភាពដែលយើងចង់បានកើតមានតែនៅពេលដែលបន្ទុករបស់បាបត្រូវបានដកចេញប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់មក យើងមានសេរីភាពក្នុងការអរសប្បាយនឹងអ្វីៗដែលយើងមានក្នុងជីវិត ដោយមិនសុំឲ្យស្នាព្រះហស្តណាមួយរបស់ព្រះ ឬមនុស្សធ្វើជាប្រភពនៃអំណរខ្ពស់បំផុតរបស់យើងឡើយ។
លោកគ្រូ អហ្គស្ទីន (Augustine) ក៏បានដកពិសោធន៍ជាមួយនឹងសេចក្តីពិតនេះដែរ។ គាត់បានប្រើពេលវេលាដំបូងនៃជីវិតរបស់គាត់ ក្នុងការផ្ដោតទៅលើការសប្បាយតាមទំនើងចិត្ត។ បន្ទាប់ពីគាត់ក៏បានអានព្រះគម្ពីរ ហើយក៏បានស្គាល់ព្រះអម្ចាស់តាមរយៈព្រះបន្ទូលទ្រង់ គាត់ក៏បានងើបចេញពីការវង្វេងរបស់គាត់។ ក្រោយមក គាត់ក៏បានសរសេរថា «ឱព្រះអង្គអើយ ចិត្តរបស់យើងខ្ញុំនឿយព្រួយឥតមានល្ហែ មានតែព្រះអង្គទេដែលអាចប្រទានការសម្រាកដល់ចិត្តយើងខ្ញុំបាន»។128 តើអ្នកជឿដូចលោកគ្រូ អូហ្គស្ទីន ទេ? សេចក្តីអធិស្ឋានរបស់គាត់ខាងលើនេះ គឺផ្អែកទៅលើខគម្ពីរដំបូងនៃបទគម្ពីរ ទំនុកតម្កើងជំពូក៦២។ ដំណើរជីវិតរបស់អ្នកមិនចាំបាច់ត្រូវមានបន្ទុកនៃអំពើបាប និងទុក្ខព្រួយនោះឡើយ ព្រោះព្រះទ្រង់បានប្រទានអ្នកនូវការអត់ទោសបាប និងទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះអង្គតាមរយៈព្រះយេស៊ូវរួចហើយ។ អ្នកមិនចាំបាច់ត្រូវដេញតាមសុភមង្គលដូចលោកីយ៍នោះឡើយ។ អ្នកនឹងបានដកពិសោធន៍នូវសុភមង្គលដ៏ស្ថិតស្ថេរ លើសពាក្យពណ៌នា នៅពេលណាបន្ទុករបស់អ្នកត្រូវដកចេញ ហើយអ្នកដឹងថា ព្រះទ្រង់ជ្រាបអំពីចំណុចអាក្រក់បំផុតរបស់អ្នក តែព្រះអង្គនៅតែស្រឡាញ់អ្នក។
ខគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ ទំនុកតម្កើង ៣២
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ២របាក្សត្រ ១៩-២០ និងលូកា ៨:២៦-៥៦