ព្រឹក
ការដឹងគុណ ដោយការបន្ទាបខ្លួន
ដោយKatara Patton
November 27, 2025
សុភាសិត ២២:១-៦
ចូរបង្ហាត់កូនក្មេង ឲ្យប្រព្រឹត្តតាមផ្លូវដែលគួរប្រព្រឹត្ត នោះវានឹងមិនលះបង់ពីផ្លូវនោះដរាបដល់ចាស់។
សុភាសិត ២២:៦
ក្នុងទិវាដឹងគុណ ខ្ញុំបានទូរស័ព្ទទៅផ្ទះ ដើម្បីសួរសុខទុក្ខឪពុកម្តាយខ្ញុំ។ នៅពេលខ្ញុំជជែកជាមួយពួកគាត់ ខ្ញុំក៏បានសួរម្តាយខ្ញុំថា តើគាត់ចង់អរព្រះគុណព្រះអង្គខ្លាំងបំផុត សម្រាប់ការអ្វីខ្លះ? គាត់ក៏បានប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់មានការដឹងគុណចំពោះព្រះអង្គខ្លាំងបំផុត ដោយសារ កូនៗទាំង៣នាក់របស់គាត់ចេះស្រែករកព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់។ ម្តាយរបស់ខ្ញុំតែងតែឲ្យតម្លៃយ៉ាងខ្លាំង មកលើការអប់រំ ដូចនេះ គ្មានអ្វីដែលមានតម្លៃជាងការដែលកូនៗរបស់គាត់ទទួលបានលទ្ធផលល្អក្នុងការសិក្សា ហើយចេះមើលថែខ្លួនឯងនោះឡើយ។
ផ្នត់គំនិតរបស់គាត់ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីបទគម្ពីរសុភាសិត ២២:៦ ដែលបានចែងថា “ចូរបង្ហាត់កូនក្មេង ឲ្យប្រព្រឹត្តតាមផ្លូវដែលគួរប្រព្រឹត្ត នោះវានឹងមិនលះបង់ពីផ្លូវនោះដរាបដល់ចាស់”។ បទគម្ពីរនេះមិនមែនជាការសន្យានោះទេ តែជាគោលការណ៍ប្រកបដោយប្រាជ្ញា ហើយក្មេងៗជាច្រើនបានវង្វេងចេញពីព្រះ យ៉ាងហោចណាស់ក្នុងរដូវកាលណាមួយនៃជីវិត ហេតុនេះហើយ គាត់និងឪពុករបស់ខ្ញុំបានខិតខំបង្រៀនយើង តាមរយៈគំរូល្អជាមូលដ្ឋាន ដើម្បីឲ្យយើងមានការបន្ទាបខ្លួន និងស្រឡាញ់ព្រះ ដោយការកោតខ្លាចព្រះអង្គ(ខ.៤)។ សព្វថ្ងៃនេះ ដោយសារព្រះគុណព្រះ ពួកគាត់អាចឃើញយើងចម្រើនវ័យធំឡើង និងមានការលូតលាស់ខាងវិញ្ញាណ តាមរយៈទំនាក់ទំនងផ្ទាល់ខ្លួនជាមួយព្រះអង្គ។ គឺដូចដែលខ.២ បានចែងថា ព្រះទ្រង់គឺជាអ្នកបង្កើតអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងមក។ ហើយក្មេងៗខ្លះឆាប់ឆ្លើយតប ចំពោះការបង្រៀនដោយក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះគ្រីស្ទ តែក្មេងខ្លះទៀតប្រហែលជាត្រូវចំណាយពេលយូរជាង ទំរាំតែអាចឮព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះអង្គ។ សម្រាប់ក្មេងៗដែលមានតម្លៃបំផុតចំពោះយើង ចូរយើងបន្តអធិស្ឋាន ហើយទុកចិត្តថា ព្រះអង្គនឹងឆ្លើយតប តាមពេលវេលារបស់ព្រះអង្គ។
ការដឹងគុណដែលម្តាយខ្ញុំមានចំពោះព្រះអង្គ ដោយការបន្ទាបខ្លួន បានចង្អុលបង្ហាញយើងឲ្យងាកទៅរកអ្វីដែលសំខាន់បំផុតក្នុងជីវិត។ ការស្រឡាញ់ព្រះអង្គ ដោយការកោតខ្លាច ជួយឲ្យវិញ្ញាណយើងបង្កើតផលផ្លែជាបរិបូរ ក្នុងជីវិតនេះ និងក្នុងជីវិតអស់កល្បជានិច្ចដែលត្រូវមកដល់(ខ.៤)។ ហើយយើងមិនអាចគ្រប់គ្រងមកលើការសម្រេចចិត្តរបស់ក្មេងៗឡើយ តែយើងអាចទុកចិត្តព្រះអង្គ ដោយសង្ឃឹមថា ព្រះអង្គនឹងបន្តធ្វើការក្នុងចិត្តពួកគេ ដោយក្តីស្រឡាញ់។—Katara Patton
តើនរណាបានបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះដល់អ្នក?
តើអ្នកនឹងស្រឡាញ់ព្រះអង្គ ដោយការកោតខ្លាចដូចម្តេចខ្លះ?
ឱព្រះអម្ចាស់ សូមព្រះអង្គជួយទូលបង្គំឲ្យស្រឡាញ់ និងបង្រៀនអ្នកដទៃឲ្យដើរតាមព្រះអង្គផងដែរ។
For further study, read God is Love at DiscoverODB.org.
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : អេសេគាល ៣០-៣២ និង ១ពេត្រុស ៤
ល្ងាច
តាមរយៈសេចក្តីមេត្តារបស់ព្រះអង្គ (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
November 27, 2025
«មិនសម្រេចនឹងអ្នកណាដែលចង់បាន ឬនឹងអ្នកណាដែលខំរត់តាមនោះទេ គឺស្រេចនឹងព្រះដែលមានសេចក្ដីមេត្តាករុណាវិញ» (រ៉ូម ៩:១៦)។
ព្រះទ្រង់មិនជាប់ជំពាក់នឹងប្រពៃណីដែលមនុស្សបង្កើត ហើយទ្រង់មិនមានកាតព្វកិច្ចដែលត្រូវធ្វើអ្វីៗតាមការរំពឹងចង់បានរបស់យើងឡើយ។
រឿងលោក អេសាវ និងលោក យ៉ាកុប ប្រហែលជាបានបកស្រាយអំពីបញ្ហានេះបានច្បាស់ជាងរឿងផ្សេងទៀតក្នុងព្រះគម្ពីរ។ លោក អេសាវ គឺជាកូនច្បងរបស់លោក អ៊ីសាក ដែលមានលោក អ័ប្រាហាំ ជាឪពុក ដែលព្រះទ្រង់បានជ្រើសរើសឲ្យធ្វើជាអ្នកទទួលព្រះបន្ទូលសន្យារបស់ទ្រង់ឲ្យបង្កើតប្រជាជាតិមួយ និងនាំព្រះពរដល់លោកីយ៍របស់ទ្រង់ (លោកុប្បត្ដិ ១២:១-៣)។ ក្នុងនាមលោក អេសាវ ជាអ្នកស្នងមរតកតាមប្រពៃណី គាត់ត្រូវទទួលព្រះពរ និងមរតកពីលោក អ៊ីសាក គឺដូចដែលលោក អ៊ីសាក បានទទួលមរតកពីលោក អ័ប្រាហាំ ជាឪពុកគាត់ដែរ។ លោក យ៉ាកុប មិនគ្រាន់តែជាប្អូន តែគាត់ក៏មានចារិតលក្ខណៈមិនល្អ ដោយឈ្មោះគាត់មានន័យថា មនុស្សបោកប្រាស់។ ការដែលព្រះទ្រង់ជ្រើសរើសគាត់ គឺជារឿងដែលហាក់ដូចជាមិនគួរឲ្យជឿ តែសែស្រឡាយនៃព្រះបន្ទូលសន្យាត្រូវហូរកាត់តាមលោក យ៉ាកុប ហើយកូនចៅរបស់គាត់ប្រែក្លាយជាសាសន៍អ៊ីស្រាអែលជារាស្ត្ររបស់ព្រះ។ ជួនកាល ខ្ញុំពិបាកទទួលយកការពិតនេះដោយឆ្ងល់ថា ហេតុអ្វីព្រះទ្រង់ជ្រើសរើសលោក យ៉ាកុប។ រឿងនេះហាក់ដូចជាមិនយុត្តិធម៌! តែព្រះគម្ពីរបានប្រាប់យើងថា ទោះលោក យ៉ាកុប ជាជម្រើសដែលមិនសមទំនង ក៏ព្រះទ្រង់បានកំណត់ទុកជាមុនថា នឹងសម្រេចព្រះបន្ទូលសន្យាតាមរយៈលោក យ៉ាកុប ជាជាងលោក អេសាវ៖ «គ្រាដែលកូនមិនទាន់កើតមកនៅឡើយ ហើយមិនទាន់ធ្វើការល្អ ឬអាក្រក់អ្វី...គឺដើម្បីឲ្យព្រះដំរិះរបស់ព្រះខាងឯសេចក្ដីរើសតាំងបានជាប់នៅ មិនមែនដោយអាងការប្រព្រឹត្តទេ គឺដោយអាងព្រះដែលទ្រង់ហៅវិញ» (រ៉ូម ៩:១១-១៣)។ ក្នុងការជ្រើសរើសលោក យ៉ាកុប ព្រះទ្រង់កំពុងសម្រេចគោលបំណងរបស់ព្រះអង្គ តាំងពីអស់កល្បជានិច្ចមក។ ព្រះអង្គក៏កំពុងប្រើគោលការណ៍ដែលកំណត់ថា ព្រះទ្រង់មិនជ្រើសរើសផ្អែកទៅលើការប្រព្រឹត្តរបស់យើង។ គ្មាននរណាម្នាក់ដែលស័ក្តិសមនឹងធ្វើជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអង្គទេ។
នៅត្រង់ចំណុចនេះហើយ ដែលជួនកាលយើងឃើញសាច់រឿងក្រឡាប់ចាក់។ យើងមើលទៅលោក យ៉ាកុប ហើយឆ្ងល់ថា ហេតុអ្វីព្រះជ្រើសរើសគាត់ តែទន្ទឹមនឹងនោះ យើងគួរតែមើលទៅព្រះ ហើយស្ញប់ស្ញែងចំពោះព្រះគុណរបស់ព្រះអង្គវិញ។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា «អញនឹងផ្សាយសេចក្ដីមេត្តាករុណា ដល់អ្នកណាដែលអញមេត្តាករុណា ក៏នឹងមានសេចក្ដីក្ដួលអាណិត ដល់អ្នកណាដែលអញក្ដួលអាណិត» (រ៉ូម ៩:១៥)។ ហើយព្រះទ្រង់ក៏បានត្រាស់ហៅយើង ដោយសេចក្តីមេត្តាផងដែរ ទោះយើងមិនសមនឹងទទួលសេចក្តីមេត្តាក៏ដោយ។
នៅពេលដែលយើងបានដឹងច្បាស់អំពីភាពទាល់ច្រករបស់យើង មុនពេលយើងក្លាយជាកូនរបស់ព្រះ គឺយើងដឹងថា យើងបានបះបោរដែលសមនឹងទទួលការថ្កោលទោស សេចក្តីក្រោធ និងសេចក្តីស្លាប់ យើងអាចចាប់ផ្ដើមយល់ អំពីភាពធំប្រសើរនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ និងសេចក្តីមេត្តារបស់ព្រះចំពោះយើង។ យើងឈប់សួរថា ហេតុអ្វីព្រះទ្រង់មិនបង្ហាញសេចក្តីមេត្តាដល់អ្នកខ្លះ គឺយើងចាប់ផ្ដើមឆ្ងល់ថា ហេតុអ្វីព្រះទ្រង់បង្ហាញសេចក្តីមេត្តាដល់នរណាម្នាក់។ នេះជារឿងដែលយើងគួរតែមានការដឹងគុណដ៏ជ្រាលជ្រៅ ដោយសារព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យយើងក្លាយជាអ្នកស្នងមរតកជាកូនរបស់ព្រះ។
អ្នកមិនអាចធ្វើអ្វីមួយ ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គទទួលយកអ្នកនោះឡើយ។ អ្នកមិនអាចធ្វើការប៉ះប៉ូវសម្រាប់ការបះបោររបស់អ្នកសោះឡើយ។ ព្រះអង្គបានទទួលអ្នកចូលក្នុងគ្រួសារព្រះអង្គ ផ្អែកទៅលើមូលដ្ឋានតែមួយប៉ុណ្ណោះគឺ សេចក្តីមេត្តារបស់ព្រះអង្គដែលបានប្រទានមកដោយឥតគិតថ្លៃ និងមិនសមទទួល។ គឺដូចដែលអ្នកនិពន្ធទំនុកសកលបានសរសេរថា «ព្រះយេស៊ូវបានបង់ថ្លៃលោះទាំងស្រុង»។126 សេចក្តីពិតនេះនឹងធ្វើឲ្យអ្នកមានការបន្ទាបខ្លួន នៅថ្ងៃដ៏រីករាយ និងមានសង្ឃឹមនៅពេលដែលអ្នកមើលឃើញបាបរបស់អ្នក សេចក្តីសង្គ្រោះមិនដែលកើតឡើងពីទង្វើល្អរបស់អ្នកទេ តែកើតឡើងពីសេចក្តីមេត្តារបស់ព្រះអង្គតែប៉ុណ្ណោះ។
ខគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ រ៉ូម ៩:១-១៨
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ២កូរិនថូស ១៧:១៨ និងលូកា ៨:១-២៥