សង្គ្រោះឲ្យរួចផុតពីការខ្លាចសេចក្តីស្លាប់
ដោយAlistair Begg
January 20, 2026
«ដូច្នេះ ដែលកូនចៅបានប្រកបដោយសាច់ឈាមព្រមគ្នា នោះទ្រង់ក៏ទទួលចំណែកជាសាច់ឈាមដូច្នោះដែរ ដើម្បីឲ្យទ្រង់បានបំផ្លាញអានោះ ដែលមានអំណាចលើសេចក្ដីស្លាប់ គឺជាអារក្ស ដោយទ្រង់សុគត។ ហើយឲ្យបានប្រោសដល់ពួកអ្នកនោះ ដែលជាប់ជាបាវបំរើគ្រប់១ជីវិត ដោយខ្លាចស្លាប់ ឲ្យបានរួចចេញវិញ»។ ហេព្រើរ ២:១៤-១៥
សេចក្តីស្លាប់មិនមែនជាប្រធានបទ ដែលទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍ឲ្យគេចង់យកមកពិចារណានោះឡើយ។ យើងមិនចូលចិត្តគិត អំពីរបៀបដែលរូបកាយ និងគំនិតរបស់យើងឈប់មានដំណើរការនោះទេ។ ដោយមានការជំរុញពីការភ័យខ្លាចចំពោះសេចក្តីស្លាប់ មនុស្សដែលមានបំណងល្អ បានចំណាយលុយច្រើនសន្ធឹក ដើម្បីបញ្ឈប់សេចក្តីស្លាប់ ហើយស្វែងរកអត្ថន័យរបស់ជីវិត។ ប៉ុន្តែ សូម្បីតែការប្រឹងប្រែខ្លាំងបំផុត ក៏នៅតែមិនអាចស្វែងរកចម្លើយ សម្រាប់សំណួរសំខាន់បំផុតក្នុងជីវិត ដែលបានសួរថា តើខ្ញុំជានរណា? តើជីវិតខ្ញុំមានប្រភពមកពីណា? តើខ្ញុំនឹងទៅណាពេលដែលខ្ញុំស្លាប់ទៅ?
នេះមិនមែនជារឿងថ្មីទេ។ លោក អ័ដាម និងនាង អេវ៉ាក៏បានធ្វើដូចនេះដែរ ក្នុងបទគម្ពីរលោកុប្បត្ដិជំពូក៣ នៅពេលដែលពួកគេស្តាប់តាមការបោកបញ្ឆោតរបស់សាតាំងថា «អ្នកមិនស្លាប់ជាពិតមែនទេ ... អ្នកនឹងបានដូចជាព្រះដែរ»(លោកុប្បត្ដិ ៣:៤-៥)។ ពេលនោះ វាបានផ្តល់ឲ្យក្តីសង្ឃឹមក្លែងក្លាយ ធ្វើឲ្យពួកគេស្វាគមន៍បាប និងសេចក្តីស្លាប់ចូលមកក្នុងលោកិយ។ យើងនៅតែបន្តជឿការកុហកនេះដែរ។ យើងព្យាយាមធ្វើឲ្យខ្លួនឯងដូចព្រះ ដោយមានចិត្តបង្កើតអត្ថន័យជីវិតសម្រាប់ខ្លួនឯង និងមានគោលដៅរស់នៅជារៀងរហូត។ ប៉ុន្តែ សេចក្តីស្លាប់នៅតែបន្តធ្វើឲ្យយើងភ័យខ្លាច ដោយចងយើងជាប់ក្នុងការភ័យខ្លាច។ នៅពេលដែលសញ្ញានៃភាពចាស់ជរាបានលេចឡើង នៅពេលដែលជំងឺចាប់ផ្តើមធ្វើទុក្ខ នៅពេលដែលគេហែសពកាត់ពីមុខយើង យើងក៏បាននឹកចាំថា ក្តីសង្ឃឹមក្លែងក្លាយរបស់យើង មិនមានន័យអ្វីទេ។ យើងត្រូវតែស្វែងរកចម្លើយពិតប្រាកដ។
មនុស្សម្នាក់ៗដាក់ក្តីសង្ឃឹមរបស់ខ្លួន ទៅលើអ្វីមួយ។ ចូរយើងដាក់ក្តីសង្ឃឹមរបស់យើង ទៅលើកម្លាំង និងអំណាចដ៏ស្ថិតស្ថេរនៃព្រះបន្ទូលព្រះ។ ពេលណាយើងចង់រត់ចេញពីគំនិតដែលធ្វើឲ្យព្រួយបារម្ភ និងការភ័យខ្លាចដែលធ្វើឲ្យយើងរកធ្វើអ្វីមិនកើត ចូរយើងរត់ទៅក្រាបទាបឈើឆ្កាង ជាកន្លែងដែលព្រះយេស៊ូវបានរំដោះអ្នក «ដែលជាប់ជាបាវបំរើគ្រប់១ជីវិត ដោយខ្លាចស្លាប់ ឲ្យបានរួចចេញវិញ»។ ហេតុអ្វីព្រះយេស៊ូវយាងចុះពីស្ថានសួគ៌? «ដោយហេតុនោះបានជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះបានលេចមក គឺដើម្បីនឹងបំផ្លាញការរបស់អារក្សចេញ»(១យ៉ូហាន ៣:៨)។ ដោយសារការសុគត និងការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ព្រះអង្គបានបំបិទសំឡេងដែលល្បួងយើងទៅរកក្តីសង្ឃឹមក្លែងក្លាយ ព្រះអង្គទទួលយកបាប និងការបះបោររបស់យើង ហើយលើកលែងទោសយើង ហើយព្រះអង្គរំដោះយើងរួចពីការភ័យខ្លាចគ្រប់យ៉ាង គឺសូម្បីតែការភ័យខ្លាចសេចក្តីស្លាប់ក៏ដោយ។ ក្នុងការដកបាបចេញពីយើង ព្រះយេស៊ូវបានដកសំឡេងរបស់សាតាំងចេញ។ វាគ្មានអ្វីសម្រាប់ចោទប្រកាន់យើងទេ ហើយក៏គ្មានអ្វីឈរនៅចន្លោះយើង និងព្រះវត្តមានរបស់ព្រះអង្គជារៀងរហូត។
ដូចនេះ សេចក្តីស្លាប់មិនគួរចាប់ចងគ្រីស្ទបរិស័ទ ឲ្យមានការភ័យខ្លាចទៀតទេ។ គឺដូចដែលសាវ័កប៉ុលបានសរសេរថា «បើមាត់អ្នកនឹងទទួលថ្លែងប្រាប់ពីព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ ហើយអ្នកជឿក្នុងចិត្តថា ព្រះបានប្រោសឲ្យទ្រង់រស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ នោះអ្នកនឹងបានសង្គ្រោះពិត»(រ៉ូម ១០:៩)។ តើបានសង្គ្រោះរួចពីអ្វី? គឺសង្គ្រោះរួចពីបាប រួចពីការជំនុំជម្រះ រួចពីការភ័យខ្លាចសេចក្តីស្លាប់ និងស្ថាននរក រួចពីការភ័យខ្លាចផ្នូរ និងសង្គ្រោះឲ្យបានរួចអស់កល្បជានិច្ច។
នេះគឺជាជីវិតអស់កល្បដែលលោកិយស្រេកឃ្លានចង់បាន តែមិនអាចរកឃើញ។ វាមិនមែនជាការគេចចេញពីសេចក្តីស្លាប់ តែជាការគេចចេញឆ្លងកាត់សេចក្តីស្លាប់ ហើយជាហេតុផលដែលព្រះយេស៊ូវបានចាកចោលសិរីល្អនៅស្ថានសួគ៌ ហើយយកកំណើតជាមនុស្សដូចយើង និងជាមូលហេតុដែលព្រះអង្គសុគតដូចជនឧក្រិដ្ឋ។
នៅពេលដែលអ្នកជួបការល្បួង ដែលនាំឲ្យអ្នកទុកដាក់ក្តីសង្ឃឹម នៅក្នុងការអ្វីមួយក្នុងលោកិយនេះ ហើយបោកបញ្ឆោតអ្នកឲ្យមានភាពងងឹតងងល់ ឬនៅពេលដែលអ្នកពិចារណាអំពីភាពចាស់ជរា ភាពផុយស្រួយ និងសេចក្តីស្លាប់ ដោយការភ័យខ្លាចដែលកំពុងតែកើនឡើង ចូរប្រាប់ខ្លួនឯងថា ទ្រង់បានបំផ្លាញអារក្ស ដែលវាមានអំណាចមកលើសេចក្ដីស្លាប់ ហើយព្រះអង្គក៏បានរំដោះអ្នកឲ្យលែងមានការភ័យខ្លាច ចំពោះសេចក្តីស្លាប់ទៀត។ ចូរយើងរៀនស្គាល់ធាតុពិតរបស់សេចក្តីស្លាប់ ហើយយើងនឹងស្គាល់ធាតុពិតនៃជីវិត ដែលកូនរបស់ព្រះម្នាក់ៗមាន ដែលមានភាពអស់កល្បជានិច្ច មានសេរីភាព និងពេញដោយអំណរ។
ព្រះគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ កិច្ចការ ៧:៥៤-៦០
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ លោកុប្បត្ដិ ៤៩-៥០ និង រ៉ូម ១៦