ភាពងងឹតទាំងស្រុង
ដោយAlistair Begg
April 4, 2026
«ពេលនោះ ប្រហែលជាថ្ងៃត្រង់ហើយ ស្រាប់តែកើតមានងងឹត នៅគ្របពេញលើផែនដី ដរាបដល់ម៉ោង៣រសៀល
ថ្ងៃត្រឡប់ទៅជាងងឹត» ។ លូកា ២៣:៤៤-៤៥
បន្ទាប់ពីព្រះយេស៊ូវបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាង ប្រហែលកណ្តាលថ្ងៃត្រង់ មេឃបានប្រែជាងងឹត ។ ចូរយើងស្រមៃថា នៅពេលនោះ មនុស្សម្នាមានអារម្មណ៍ពិបាកប៉ុណ្ណា ។ ភ្លាមៗនោះ មនុស្សជាច្រើនប្រាកដជាមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនកាន់តែងាយរងគ្រោះ ។ ក្នុងចំណោមពួកគេ ប្រាកដជាមានអ្នកខ្លះបានឃើញព្រះអង្គបន្ទាប់ពីគេបានចាប់ព្រះកាយទ្រង់ ហើយនឹកចាំថា ទ្រង់បានមានបន្ទូលព្រមានថា «នេះជាពេលវេលារបស់ផងអ្នករាល់គ្នាទេ ហើយជាអំណាចនៃសេចក្ដីងងឹតផង» (លូកា ២២:៥៣) ។ ប៉ុន្តែ មនុស្សភាគច្រើនប្រាកដជានិយាយគ្នាថា តើហេតុអ្វីព្រះអង្គមានបន្ទូលអំពីសេចក្តីងងឹតនោះ? ខ្ញុំឆ្ងល់ថា ហេតុអ្វីបានជាមានរឿងនេះកើតឡើង?
ពួកគេគួរតែដឹងថា សំណួរនោះមានចម្លើយដូចម្តេចខ្លះ ។ ការសុគតរបស់ព្រះយេស៊ូវបានកើតឡើង ក្នុងអំឡុងពេលបុណ្យរំលងនៅទីក្រុងយេរូសាឡិម ជាការប្រារព្ធប្រចាំឆ្នាំ អស់រយៈពេលរាប់រយឆ្នាំមកហើយ ។ ក្នុងអំឡុងពេលនោះ ជនជាតិយូដារំឭកខ្លួនឯង អំពីគ្រោះកាចចុងក្រោយ ដែលព្រះទ្រង់ទម្លាក់មកលើទឹកដីអេស៊ីព្ទ គឺជាសេចក្តីងងឹតដែលគ្របដណ្តប់ពីលើទឹកដីនោះ មុនពេលនៃការមកដល់របស់ទេវតានៃសេចក្តីស្លាប់ និងការស្លាប់របស់ពួកកូនប្រុសច្បង ។ ពួកគេក៏រំឭកខ្លួនឯងផងដែរថា បន្ទាប់ពីសេចក្តីងងឹតមកដល់ សេចក្តីស្លាប់ក៏បានកើតមាន ដែលនៅពេលនោះ មានតែអ្នកដែលបានទទួលការការពារពីឈាមរបស់កូនចៀមនៃបុណ្យរំលងទេ ដែលបានភ្ញាក់ដឹងខ្លួននៅពេលព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់ ដោយឃើញកូនច្បងរបស់ខ្លួននៅរស់ ។ ដំណើរចាកចេញរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ពីទឹកដីអេស៊ីព្ទនៅពេលនោះ គឺជាស្រមោលនៃដំណើរចាកចេញទីពីរ និងធំធេងជាង ដែលបានកើតឡើងនៅពេលព្រះគ្រីស្ទសុគត ក្នុងនាមជាកូនចៀមនៃបុណ្យរំលងដ៏ល្អឥតខ្ចោះ ។
ព្រះយេស៊ូវបានយាងចូលទៅក្នុងព្រះវត្តមាននៃព្រះដែលគ្មានបាប គឺក្នុងលក្ខណៈជាអ្នកទទួលយកបាប ជាកូនចៀមដ៏ឥតខ្ចោះ និងគ្រប់លក្ខណ៍ ។ ជាងនេះទៅទៀត ព្រះអង្គបានថ្វាយព្រះជន្មទ្រង់ជាដង្វាយលោះបាប ។ មុនពេលព្រឹត្តិការណ៍នេះកើតឡើង ក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្ត មុនពេលចូលទៅក្នុងកន្លែងបរិសុទ្ធនៃព្រះវត្តមានព្រះ ក្នុងព្រះវិហារ សម្តេចសង្ឃត្រូវថ្វាយដង្វាយលោះបាបខ្លួនឯង ហើយបន្ទាប់មក គាត់ត្រូវថ្វាយដង្វាយលោះបាបរបស់អ្នកដែលគាត់បានធ្វើជាតំណាងឲ្យ ។ ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវជាសម្តេចសង្ឃ ដែលយាងចូលក្នុងព្រះវត្តមាននៃព្រះដ៏បរិសុទ្ធ ដោយមិនបាននាំដង្វាយអ្វីមួយទៅជាមួយទ្រង់ទេ ។ តើហេតុអ្វី គឺដោយសារព្រះអង្គមិនត្រូវការដង្វាយលោះបាបទេ ដោយព្រះអង្គល្អឥតខ្ចោះ គ្មានបាប តែអង្គទ្រង់ផ្ទាល់គឺជាដង្វាយលោះបាបស្រាប់ហើយ ។ ព្រះអង្គគឺជាកូនចៀម ។ ព្រះអង្គមិនមានដង្វាយអ្វីផ្សេងទៀត ដែលអាច និងគួរតែនាំចូលទៅក្នុងព្រះវត្តមានព្រះឡើយ ។ គឺដូចដែលសាវ័កពេត្រុសបានពន្យល់ថា «ទ្រង់បានផ្ទុកអំពើបាបរបស់យើងរាល់គ្នា នៅលើរូបអង្គទ្រង់ ជាប់លើឈើឆ្កាង» (១ពេត្រុស ២:២៤) ។
ដូចនេះ សេចក្តីងងឹតដែលកើតចេញពីការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះ មិនត្រូវកើតមានចំពោះយើងឡើយ ។ ព្រះយេស៊ូវបានប្រែក្លាយជាតួបាប ដោយទទួលយកសេចក្តីក្រោធរបស់ព្រះទាំងស្រុង បានជាយើងអាចចូលទៅក្នុងនគរព្រះ ពេលគឺចូលទៅក្នុង «ពន្លឺដ៏អស្ចារ្យរបស់ទ្រង់» (១ពេត្រុស ២:៩) ។ ក្នុងលោកិយនេះ គ្មានការអ្វីផ្សេងទៀត ដែលអាចបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះចំពោះមនុស្សមានបាបបានច្បាស់ជាងនេះ ក៏ដូចជាបង្ហាញថា យើងមានបាបធ្ងន់ប៉ុណ្ណា នៅចំពោះព្រះ ។
ទោះថ្ងៃប្រែជាងងឹតជាយ៉ាងណា
ហើយគេមិនឃើញសិរីល្អរបស់ទ្រង់
នៅពេលដែលព្រះគ្រីស្ទ ជាព្រះអាទិករដ៏មានចេស្ដាសុគត
ដើម្បីលោះបាបមនុស្ស ជាស្នាព្រះហស្តដែលមានបាប ។ 31
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ អេម៉ុស ៨:១-១៤
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ លេវីវិន័យ ១-៣ និង ហេព្រើរ ៦