ព្រះអង្គផុតដង្ហើម
ដោយAlistair Begg
April 6, 2026
«នោះព្រះយេស៊ូវស្រែកឡើងជាខ្លាំងថា ឱព្រះវរបិតាអើយ ទូលបង្គំសូមប្រគល់វិញ្ញាណដល់ព្រះហស្តទ្រង់វិញ កាលមានបន្ទូលពាក្យទាំងនេះរួចហើយ នោះទ្រង់ផុតដង្ហើមទៅ» ។ លូកា ២៣:៤៦
ភាពសាមញ្ញនៃពាក្យពេចន៍របស់ព្រះអង្គ ក្នុងបទគម្ពីរខាងលើនេះ គឺបានចង្អុលបង្ហាញយើងទៅរកសេចក្តីពិត ដែលជ្រាលជ្រៅពេក បានជាការឆ្លើយតបដោយការយំ នៅតែមិនគ្រប់គ្រាន់ ។
លោក លូកាបានធ្វើការពិនិត្យមើលយ៉ាងដិតដល់ នៅពេលដែលគាត់បាន «ធ្វើការកត់ត្រាតាមលំដាប់លំដោយ» អំពីការសុគតរបស់ព្រះយេស៊ូវនៅលើឈើឆ្កាង ដោយគាត់បានពន្យល់នៅដើមដំបូងនៃដំណឹងល្អរបស់គាត់ថា កណ្ឌគម្ពីរកិច្ចការត្រូវបាននិពន្ធឡើង ដោយការស៊ើបអង្កេតដ៏ប្រុងប្រយ័ត្ន និងបានសរសេរឡើង ដើម្បីឲ្យអ្នកអាន «ជ្រាបពីសេចក្ដីពិតនៃអស់ទាំងសេចក្ដី ដែលគេបានបង្រៀន» (លូកា ១:៣-៤) ។ គាត់មិនបានធ្វើឲ្យការនិពន្ធរបស់គាត់ មានលក្ខណៈដូចរឿងនិទាននោះឡើយ ។ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់បាននិពន្ធឡើង ដើម្បីឲ្យយើងអាចយល់សេចក្តីពិត ។ ហេតុនេះហើយការសុគតរបស់ព្រះយេស៊ូវ ត្រូវបានពិពណ៌នា ដោយប្រើឃ្លាដ៏សាមញ្ញថា «ទ្រង់ផុតដង្ហើម» ។
លោក លូកាចង់ឲ្យយើងពិចារណា អំពីរបៀបដែលព្រះយេស៊ូវគ្រប់គ្រងដង្ហើមចុងក្រោយរបស់ទ្រង់ ។ ដោយទ្រង់បានសម្រេចព្រះទ័យប្រគល់វិញ្ញាណទ្រង់ទៅព្រះហស្តនៃក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះវរបិតាវិញ ។ ទ្រង់ជ្រាបថា ព្រះរាជកិច្ចរបស់ទ្រង់បានសម្រេចហើយ ។ ទ្រង់បានបង់ថ្លៃលោះបាប វាំងននបានរហែក ហើយរាស្រ្តទ្រង់អាចចូលទៅក្នុងព្រះវត្តមានព្រះវរបិតាទ្រង់អស់កល្បជានិច្ច ។ ព្រះបន្ទូលចុងក្រោយរបស់ទ្រង់ បូករួមនឹងព្រះបន្ទូលទាំងអស់ មុនពេលព្រះអង្គសុគត គឺបានបដិសេធទស្សនៈដែលយល់ឃើញថា ការសុគតរបស់ព្រះអង្គគ្រាន់តែជាការស្លាប់របស់ជនរងគ្រោះដែលទាល់ច្រកម្នាក់ ក្នុងកាលៈទេសៈដ៏សាហាវ ។ ទ្រង់បានប្រាប់សិស្សព្រះអង្គ តាំងពីមុនពេលព្រះអង្គសុគតថា ព្រះអង្គនឹងយាងទៅទីក្រុងយេរូសាឡិម ហើយត្រូវ «រងទុក្ខជាច្រើន ត្រូវពួកចាស់ទុំ ពួកសង្គ្រាជ នឹងពួកអាចារ្យបោះបង់ចោល ត្រូវគេសំឡាប់» (លូកា ៩:២២) ។ កណ្ឌគម្ពីរយ៉ូហានបានបញ្ជាក់ថា ទ្រង់បានពន្យល់ពួកគេថា «ខ្ញុំដាក់ជីវិតខ្ញុំចុះ ដើម្បីឲ្យបានយកមកវិញ គ្មានអ្នកណាដកយកជីវិតពីខ្ញុំបានទេ គឺខ្ញុំដាក់ជីវិតចុះដោយខ្លួនខ្ញុំ ខ្ញុំអាចនឹងដាក់ជីវិតនេះចុះ ហើយក៏អាចនឹងយកមកវិញបានដែរ ខ្ញុំបានទទួលអំណាចនេះ ពីព្រះវរបិតាខ្ញុំមក» (យ៉ូហាន ១០:១៧-១៨) ។
ព្រះយេស៊ូវបានយាងទៅឈើឆ្កាង មិនមែនដោយអស់សង្ឃឹម តែដោយស្ម័គ្រព្រះទ័យ ។ តាមបំណងព្រះទ័យព្រះវរបិតា ព្រះយេស៊ូវបានជ្រើសរើសពេលដែលព្រះអង្គត្រូវសុគត ដើម្បីហ្វូងចៀមរបស់ព្រះអង្គ (យ៉ូហាន ១០:១១) ។ ត្រង់ចំណុចនេះ យើងឃើញព្រះដែលបានបង្កើតជីវិត បានស្ម័គ្រព្រះទ័យផុតដង្ហើម ហើយរំឭកយើងថា ព្រះអង្គមានអំណាច ក៏ដូចជាសេចក្តីស្រឡាញ់មិនចេះរីងស្ងួត ។ «ព្រះអង្គផុតដង្ហើម» ដើម្បីឲ្យយើងបានដកដង្ហើមចូលនូវខ្យល់ថ្មី និងបរិសុទ្ធ ដែលបន្សុទ្ធ សម្រាប់យើង នៅពេលដែលយើងកើតជាថ្មី ។ «ព្រះអង្គផុតដង្ហើម» ដើម្បីឲ្យថ្ងៃមួយ អ្នកនឹងបានឈរនៅក្រោមផ្ទៃមេឃនិងនៅលើផែនដីថ្មី ហើយដងដង្ហើមពេញសួត ដែលមិនចេះរលួយ ឬវិនាសឡើយ ។ ព្រះអង្គដែលមានអំណាចគ្រប់គ្រងទាំងស្រុងមកលើខ្យល់ដង្ហើម ទ្រង់បានផុតដង្ហើម ។ ព្រះអង្គលើសពីសក្ដិសមនឹងទទួលការសរសើរ និងការស្រឡាញ់របស់អ្នក ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ វិវរណៈ ៥:១-១៤
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ លេវីវិន័យ ៦-៧ និង ហេព្រើរ ៨