ការដាំក្បាលចុះទៅក្នុងបាប
ដោយAlistair Begg
May 23, 2026
«មានកាល១ថ្ងៃ ពេលជិតងងឹតហើយ នោះដាវីឌក្រោកពីព្រះទែនយាងទៅមក នៅលើដំបូលដំណាក់ ក៏ទតព្រះនេត្រទៅឃើញស្ត្រីម្នាក់កំពុងតែងូតទឹក នាងនោះមានរូបឆោមស្រស់ល្អណាស់ ។ ដាវីឌក៏ចាត់គេឲ្យទៅស៊ើបសួរពីនាង ហើយម្នាក់នោះទូលថា នាងឈ្មោះបាតសេបាជាកូនអេលាម ប្រពន្ធអ៊ូរី សាសន៍ហេត» ។ ២សាំយ៉ូអែល ១១:២-៣
តើស្តេចដាវីឌបានផ្លាស់ប្តូរពីស្តេចដែលកោតខ្លាចព្រះ ទៅជាមនុស្សផិតក្បត់ ដែលមានហិង្សាដោយរបៀបណា ? រឿងនេះបានកើតឡើង ដោយប្រែជាអាក្រក់កាន់តែខ្លាំងពីមួយកំរិតទៅមួយកំរិតទៀត ស្របតាមបំណងចិត្តរបស់បាប ។
ទីមួយ ដាវីឌកំពុងនៅម្នាក់ឯង ។ ព្រះគម្ពីរមិនបាននិយាយលម្អិតច្រើនអំពីបញ្ហានេះទេ ប៉ុន្តែ បទគម្ពីរ ២សាំយ៉ូអែល ១១:១ បានបើកបង្ហាញថា «នៅពេលដែលពួកស្តេចទាំងឡាយ ចេញទៅធ្វើសង្គ្រាម» ស្តេចដាវីឌមិនបានដឹកនាំទ័ពរបស់ទ្រង់ទេ តែបានចាត់លោក យ៉ូអាប់ឲ្យដឹកនាំទ័ពជំនួសទ្រង់ ។ ដូចនេះ ជាជាងបំពេញតួនាទីទ្រង់ជាក្សត្រ ទ្រង់បានទៅចំណាយពេលម្នាក់ឯង នៅលើដំបូលដំណាក់ទ្រង់ ។
ពីលើដំណាក់នោះ ស្តេចដាវីឌក៏បានឃើញស្រ្តីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់កំពុងងូតទឹក ។ ទ្រង់ប្រហែលជាបានឃើញនាងបាតសេបា ដោយចៃដន្យ ប៉ុន្តែ ទ្រង់អាចឃាត់ខ្លួនឯង មិនឲ្យសម្លឹងមើលនាង ។ បញ្ហាមិនស្ថិតនៅត្រង់ថា ទ្រង់បានឃើញនាងតែមួយភ្លែតនោះទេ តែទ្រង់បានចាប់ផ្តើមមើលនាងមិនដាក់ភ្នែក ។ ភ្នែកគឺជាច្រកចូលរបស់ការល្បួង ដែលស្តេចដាវីឌបានបើកទ្វារឲ្យវាចូលល្បួងទ្រង់ គឺដូចដែលយើងបានធ្វើជាញឹកញាប់ដែរ ។
ប៉ុន្តែ ស្តេចដាវីឌមិនគ្រាន់តែសម្លឹងមើលប៉ុណ្ណោះទេ ទ្រង់ថែមទាំងបានចាត់គេឲ្យចេញទៅរកនាងទៀត ។ បន្ទាប់ពីទ្រង់ទតមើលនាងបាតសេបាហើយ ទ្រង់ក៏បានចាប់ផ្តើមគិតអំពីនាង ។ ទ្រង់អាចដកការគិតនោះចេញ ហើយបញ្ឈប់ការធ្លាក់ចូលទៅក្នុងបាប នៅពេលនោះ ។ ប៉ុន្តែ ក្នុងការប្រព្រឹត្តខុសនេះ គំនិតទ្រង់បាននាំឲ្យមានសកម្មភាព ហើយទ្រង់បានចាត់គេឲ្យទៅស៊ើបសួរអំពីនាង ។ ទ្រង់ក៏បានជ្រាបថា នាងឈ្មោះបាតសេបា ជាប្រពន្ធរបស់ទាហានដ៏អង់អាចរបស់ទ្រង់ម្នាក់ ។
ការដឹងថា នាងបាតសេបាបានរៀបការជាមួយលោក អ៊ូរី គួរតែបានធ្វើឲ្យទ្រង់ដកចិត្តចេញពីនាងភ្លាមៗ ។ ទ្រង់ជ្រាបអំពីក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះដែលបានបង្គាប់ថា «កុំឲ្យផិតគ្នាឲ្យសោះ» (និក្ខមនំ ២០:១៤) ។ តែការនេះមិនបានបញ្ឈប់ទ្រង់ទេ! នៅពេលដែលតណ្ហាផ្លូវភេទបានចាប់ចងទ្រង់ជាប់ សម្បជញ្ញៈទ្រង់ក៏សាបរលាប ហើយទ្រង់ក៏លែងមានហេតុផលទៀត ។ ហេតុនេះហើយ «ដាវីឌចាត់គេឲ្យទៅនាំនាងយកមក រួចនាងក៏ចូលមកឯទ្រង់ ហើយទ្រង់ផ្ទំជាមួយនឹងនាងទៅ» (២សាំយ៉ូអែល ១១:៤) ។ ត្រង់ចំណុចនេះ យើងមិនដឹងថា នាងមានជម្រើសក្នុងរឿងនេះឬអត់ទេ ។ ការបកស្រាយនេះគួរតែបានធ្វើជាការដាស់តឿនធ្ងន់ៗ ដល់យើងរាល់គ្នា ។ សាវ័កប៉ុលបានដាស់តឿនពួកជំនុំនៅទីក្រុងកូរិនថូសថា «បានជាអ្នកណាដែលស្មានថាខ្លួនឈរ នោះត្រូវប្រយ័ត្ន ក្រែងលោដួល» (១កូរិនថូស ១០:១២) ។ បើស្តេចដាវីឌដែលជាមនុស្សសំណព្វរបស់ព្រះ អាចធ្លាក់ចូលក្នុងអំពើបាបយ៉ាងដូចនេះហើយ នោះយើងមិនត្រូវគិតថា យើងមិនអាចធ្លាក់ចូលក្នុងអំពើបាបដូចទ្រង់នោះឡើយ ។ ជាញឹកញាប់ ការសុខសប្បាយភ្លេចខ្លួន គឺជាដើមហេតុចម្បងដែលនាំឲ្យយើងធ្លាក់ចូលក្នុងអំពើបាប ។
បើស្តេចដាវីឌស្តាប់បង្គាប់ព្រះ ទ្រង់ប្រាកដជាបានដឹកនាំទ័ពទ្រង់ចូលសង្គ្រាមហើយ ។ ទ្រង់ប្រាកដជាងាកចេញ ហើយក៏បញ្ឈប់ការគិតអំពីនាងបាតសេបាភ្លាម ។ ទ្រង់ប្រាកដជាមិនប្រើអំណាចទ្រង់ក្នុងផ្លូវខុស ដោយទៅលួចប្រពន្ធរបស់គេឡើយ ។ ព្រះទ្រង់បានសន្យាថា «នៅវេលាណាដែលត្រូវល្បួង នោះទ្រង់ក៏រៀបផ្លូវឲ្យចៀសរួច ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាអាចនឹងទ្រាំបាន» (១កូរិនថូស ១០:១៣) ។ ហើយព្រះអង្គក៏បានប្រទានស្តេចដាវីឌ ឲ្យមានឱកាសជាច្រើន ដើម្បីបញ្ឈប់ទង្វើរបស់ទ្រង់ ។ អ្វីដែលគួរឲ្យសោកស្តាយនោះគឺ ស្តេចដាវីឌមិនបានប្រើឱកាសទាំងនោះឡើយ ។ អ្នកក៏នឹងជួបការល្បួងក្នុងការរស់នៅផងដែរ គឺមិនខុសពីស្តេចដាវីឌទេ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គបានសន្យាថា ព្រះអង្គនឹងប្រទានផ្លូវឲ្យអ្នកគេចចេញពីការល្បួងទាំងនោះ ។ តើអ្នកកំពុងតែតយុទ្ធនឹងការល្បួងអ្វី ក្នុងពេលនេះ ? ចូរអរព្រះគុណព្រះ សម្រាប់សេចក្តីស្មោះត្រង់របស់ព្រះអង្គ ។ ចូរអធិស្ឋានសូមព្រះអង្គប្រទានកម្លាំង ឲ្យអ្នកស៊ូទ្រាំនឹងការល្បួង ហើយជៀសវាងការធ្លាក់ដាំក្បាលចុះទៅក្នុងអំពើបាប ។ ចូរស្តាប់បង្គាប់ព្រះអង្គ ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ ១កូរិនថូស ១០:១២-១៤
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ២ពង្សាវតាក្សត្រ ៤-៦ និង ម៉ាថាយ ១២:២២-៥០