អាថ៌កំបាំងនៃការអធិស្ឋាន
ដោយAlistair Begg
June 4, 2026
«ព្រមទាំងប្រើសេចក្ដីអធិស្ឋាន នឹងសេចក្ដីទូលអង្វរគ្រប់យ៉ាង ដើម្បីអធិស្ឋាន ដោយព្រះវិញ្ញាណរាល់ពេលរាល់វេលា» ។ អេភេសូរ ៦:១៨
បើព្រះទ្រង់បានកំណត់រួចទៅហើយថា ព្រះអង្គនឹងធ្វើអ្វីខ្លះ តើហេតុអ្វីយើងនៅតែចាំបាច់ត្រូវអធិស្ឋាន? តើការអធិស្ឋានអាចនាំមកនូវការផ្លាស់ប្តូរអ្វីខ្លះ? តើយើងអាចផ្លាស់ប្តូរព្រះទ័យព្រះ ដោយការអធិស្ឋានរបស់យើងដែរឬទេ? មនុស្សស្ទើរតែគ្រប់គ្នាធ្លាប់បានសួរ ឬយ៉ាងហោចណាស់បានគិតអំពីសំណួរនេះ ។ យើងគិតតាមបែបជាមនុស្សមានដែនកំណត់ ហើយតាមធម្មតា យើងគិតអំពីព្រះ តាមការយល់ដឹងរបស់យើង ។ ហេតុនេះហើយ ជួនកាល ព្រះគម្ពីរពិពណ៌នាអំពីព្រះ ដោយប្រើភាសារបស់មនុស្ស ដែលយើងអាចយល់បាន ។ ឧទាហរណ៍ ជួនកាល ព្រះគម្ពីរប៊ីបបានពិពណ៌នាអំពីព្រះអង្គ ដោយនិយាយតាមភាសារបស់មនុស្ស ដែលហាក់ដូចជាមានន័យថា ព្រះអង្គមានការប្រែប្រួល (១សាំយូអែល ១៥:១០-១១,៣៥) ប៉ុន្តែ តាមរយៈទីបន្ទាល់របស់ព្រះអង្គ ក្នុងព្រះគម្ពីរទាំងមូល យើងអាចសន្និដ្ឋានថា ព្រះអង្គមិនដែលផ្លាស់ប្តូរព្រះទ័យឡើយ ។
កណ្ឌគម្ពីរយ៉ាកុបបានពន្យល់ច្បាស់ថា «ទ្រង់មិនចេះប្រែប្រួល សូម្បីតែស្រមោលនៃសេចក្ដីផ្លាស់ប្រែក៏គ្មានដែរ» (យ៉ាកុប ១:១៧) ។ ហើយកណ្ឌគម្ពីរសញ្ញាចាស់ក៏បានយល់ស្របនឹងកណ្ឌគម្ពីរសញ្ញាថ្មីផងដែរថា «ព្រះទ្រង់មិនមែនជាមនុស្ស ទ្រង់មិនចេះកុហកឡើយ ក៏មិនមែនជាកូនមនុស្សដែរ ទ្រង់មិនត្រូវការនឹងប្រែគំនិតទេ សេចក្ដីដែលទ្រង់មានវាចាហើយ តើទ្រង់មិនធ្វើតាមឬអី ឬសេចក្ដីដែលទ្រង់មានបន្ទូល តើមិនសំរេចតាមទេឬអី?» (ជនគណនា ២៣:១៩) ។ ដូចនេះ ពេលណាព្រះអង្គហាក់ដូចជាផ្លាស់ប្តូរព្រះទ័យ តាមពិត កាលៈទេសៈនិងអាកប្បកិរិយារបស់មនុស្សទេ ដែលមានការផ្លាស់ប្តូរ ហើយព្រះអង្គគ្រាន់តែឆ្លើយតប តាមរបៀបខុសពីមុន ហើយនៅតែរក្សាចារិកលក្ខណៈរបស់ព្រះអង្គដដែល ។ ដូចនេះ បើព្រះទ្រង់មិនដែលកែប្រែគំនិតទ្រង់ តែព្រះអង្គបានត្រាស់ហៅរាស្រ្តព្រះអង្គម្តងហើយម្តងទៀតឲ្យអធិស្ឋាន នោះយើងអាចសន្និដ្ឋានថា ក្នុងការគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះអង្គ ដោយអធិបតេយ្យភាព ព្រះអង្គបានសម្រេចលទ្ធផលចុងក្រោយ និងកំណត់មធ្យោបាយដែលលទ្ធផលនោះនឹងសម្រេចបាន ។ ដូចនេះ លទ្ធផលដែលព្រះទ្រង់បានកំណត់ក្នុងផែនការទ្រង់ នឹងមិនកើតមាន ដោយមធ្យោបាយផ្សេងឡើយ ហើយការអធិស្ឋានគឺជាមធ្យោបាយដែលលទ្ធផលនោះនឹងសម្រេចបាន ។ (សេចក្តីពិតនេះហាក់ដូចជាអាថ៌កំបាំង ព្រោះវាជាការអាថ៌កំបាំងមែន) ។
ចូរយើងគិតអំពីលទ្ធផលចុងក្រោយ ដ៏អស់កល្ប ដែលមានចែងក្នុងបទគម្ពីរ វិវរណៈ ៧:៩-១០ យ៉ាងដូចនេះថា «ក្រោយនោះមក ខ្ញុំក្រឡេកទៅឃើញមនុស្ស១ហ្វូងយ៉ាងធំ ដែលគ្មានអ្នកណាអាចនឹងរាប់បានឡើយ គេមកពីគ្រប់ទាំងសាសន៍ គ្រប់ទាំងពូជមនុស្ស គ្រប់ទាំងគ្រួសារ ហើយគ្រប់ទាំងភាសា ក៏ឈរនៅមុខបល្ល័ង្ក នឹងកូនចៀម ទាំងពាក់អាវសវែង ហើយកាន់ធាងចាកនៅដៃ ។ គេបន្លឺសំឡេងថា សេចក្ដីសង្គ្រោះស្រេចនូវព្រះនៃយើងរាល់គ្នា ដែលគង់លើបល្ល័ង្ក ហើយស្រេចនឹងកូនចៀមផង» ។ តើព្រះទ្រង់នឹងនាំមនុស្សច្រើនរាប់មិនអស់ ឲ្យជួបជុំនៅពីមុខបល្ល័ង្កទ្រង់ ដោយមិនខ្វល់អំពីការអ្វីដែលនរណាម្នាក់និយាយ ឬធ្វើឬ? ទេ! បើមិនដូច្នោះទេ តើហេតុអ្វីព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលទៅកាន់សិស្សព្រះអង្គថា «ចូលសូមអង្វរដល់ព្រះអម្ចាស់នៃចំរូត ឲ្យទ្រង់ចាត់អ្នកច្រូតមកក្នុងចំរូតទ្រង់» (ម៉ាថាយ ៩:៣៨)? ក្នុងផែនការរបស់ព្រះ ការអធិស្ឋានរបស់រាស្រ្តទ្រង់ គឺជាមធ្យោបាយដែលទ្រង់ប្រើ ដើម្បីរើសតាំងអ្នកបម្រើទ្រង់ ឲ្យចេញទៅប្រកាសព្រះបន្ទូលទ្រង់ ។ ហើយបុរស និងស្ត្រីដែលកំពុងទទួលព្រះបន្ទូលព្រះពីអ្នកប្រកាសទាំងនោះ (រ៉ូម ១០:១៧) គឺជាមធ្យោបាយដែលព្រះទ្រង់ប្រើ ដើម្បីសម្រេចគោលបំណង ដែលព្រះអង្គមានតាំងពីអស់កល្បជានិច្ច ដើម្បីឲ្យជ្រើសតាំងរាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ ។
សរុបមក របៀបដែលព្រះទ្រង់ប្រើការអធិស្ឋានរបស់រាស្រ្តទ្រង់ ក្នុងផែនការរបស់ទ្រង់ នៅតែជារឿងអាថ៌កំបាំង ។ យើងមិនមានចម្លើយគ្រប់យ៉ាង សម្រាប់សំណួរទាំងអស់អំពីការអធិស្ឋាន យ៉ាងហោចណាស់ក្នុងពេលសព្វថ្ងៃ ។ តែមិនថ្វីទេ ព្រោះយើងអាចទុកចិត្តថា ព្រះទ្រង់បានកំណត់យកការអធិស្ឋាន ធ្វើជាមធ្យោបាយ ដើម្បីសម្រេចគោលបំណងដ៏អស់កល្បរបស់ព្រះអង្គ ។ ហើយការដឹងដូចនេះ គឺល្មមនឹងបណ្តាលចិត្តយើងឲ្យលត់ជង្គង់ចុះ ដើម្បីឲ្យយើងបានអរសប្បាយនឹងឯកសិទ្ធិក្នុងការដឹងថា ព្រះទ្រង់នឹងប្រើការអធិស្ឋានរបស់យើង ដើម្បីសម្រេចគោលបំណង ដើម្បីជួយសង្គ្រោះរាស្រ្តទ្រង់ ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ កូល៉ុស ៤:២-៦
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ហូសេ ១២-១៤ និង ម៉ាថាយ ២០:១-១៦