សេចក្តីអធិស្ឋានគ្រប់យ៉ាង
ដោយAlistair Begg
June 6, 2026
«ព្រមទាំងប្រើសេចក្ដីអធិស្ឋាន នឹងសេចក្ដីទូលអង្វរគ្រប់យ៉ាង ដើម្បីអធិស្ឋាន ដោយព្រះវិញ្ញាណរាល់ពេលរាល់វេលា» ។ អេភេសូរ ៦:១៨
ការអធិស្ឋានមិនគួរក្លាយជាទម្លាប់គួរឲ្យធុញទ្រាន់ ហើយយើងក៏មិនគួរអធិស្ឋានយូរៗម្តងឡើយ ។ គ្មានកាលៈទេសៈណាដែលព្រះទ្រង់មិនឲ្យយើងអធិស្ឋាននោះទេ ។ ព្រះគម្ពីរប៊ីបបានបង្ហាញយើងថា ជួនកាល យើងស្រែករកព្រះពីកន្លែងងងឹត (ឧទាហរណ៍ ទំនុកដំកើង ៨៨) នៅពេលខ្លះទៀត យើងចាក់បង្ហូរការសរសើរដំកើងដោយអំណរ អំពីព្រះចេស្តារបស់ព្រះគ្រីស្ទ (ឧទាហរណ៍ វិវរណៈ ៥:១២-១៤) ហើយជាញឹកញាប់ យើងស្ថិតនៅចន្លោះពេលទាំងពីរប្រភេទនេះ ។
ក្នុងបទគម្ពីរ អេភេសូរ ៦:១៨ សាវ័ក ប៉ុលបានលើកទឹកចិត្តយើង ឲ្យចូលទៅរកព្រះ ដោយ «ប្រើសេចក្ដីអធិស្ឋាន នឹងសេចក្ដីទូលអង្វរគ្រប់យ៉ាង» ។ យើងមិនចាំបាច់ត្រូវរៀបរាប់អំពីរឿងទាំងអស់ រៀងរាល់ពេលយើងអធិស្ឋាននោះឡើយ ប៉ុន្តែ ការមិននិយាយពាក្យច្រំដែល គឺជាទង្វើប្រកបដោយប្រាជ្ញា ។ ដូចនេះ តើការទូលអង្វរគ្រប់យ៉ាងទៅកាន់ព្រះវរបិតា មានលក្ខណៈដូចម្តេចខ្លះ ក្នុងជីវិតពិត? មានការបួនយ៉ាងដែលយើងត្រូវធ្វើ ក្នុងការអធិស្ឋានអំពីរឿងផ្សេងៗ ដូចជា :
ការសរសើរដំកើង : យើងអាចចូលទៅរកព្រះ ហើយសរសើរដំកើងភាពធំប្រសើររបស់ព្រះអង្គ ។ «ចូរដំកើងព្រះយេហូវ៉ាជាមួយនឹងខ្ញុំចុះ ចូរយើងព្រមគ្នាលើកព្រះនាមទ្រង់ឡើង!» (ទំនុកដំកើង ៣៤:៣) ។ យើងមានហេតុផលជាច្រើនរាប់មិនអស់ ដែលត្រូវសរសើរដំកើងព្រះ មិនគ្រាន់តែសម្រាប់ការអ្វីដែលព្រះអង្គបានធ្វើ តែក៏ដោយសារយើងដឹងថាព្រះអង្គជានរណា ។ ព្រះទ្រង់ល្អឥតខ្ចោះ ក្នុងគ្រប់ទាំងផ្លូវ ហេតុនេះហើយ ព្រះអង្គសក្ដិសមនឹងឲ្យយើងសរសើរដំកើង ។
ការលន់តួបាប : យើងគួរតែទទួលស្គាល់ថា ក្នុងការអធិស្ឋាន ការលន់តួបាប មិនគ្រាន់តែជាអ្វីដែលយើងត្រូវធ្វើ ដោយសារយើងបានដឹងអំពីអំពើបាបណាមួយប៉ុណ្ណោះទេ តែក៏គួរតែជាអ្វីដែលយើងត្រូវធ្វើប្រចាំថ្ងៃផងដែរ ។ គឺដូចដែលលោក ម៉ាទីន លូស័រ (Martin Luther) បានមានប្រសាសន៍ថា «នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទនៃយើងមានបន្ទូលថា ចូរប្រែចិត្ត គឺព្រះអង្គសព្វព្រះទ័យឲ្យអ្នកជឿព្រះអង្គ រស់នៅពេញមួយជីវិត ដោយការងាកបែរចេញពីបាប និងបែរទៅរកព្រះអង្គជាប្រចាំ» ។47 យើងអាចលន់តួបាប ដូចហោរាអេសាយថា «ខ្ញុំជាមនុស្សមានបបូរមាត់មិនស្អាត ហើយខ្ញុំនៅកណ្ដាលបណ្ដាមនុស្សដែលមានបបូរមាត់មិនស្អាតដែរ» (អេសាយ ៦:៥) ។ ព្រះទ្រង់សក្ដិសមនឹងឲ្យយើងសារភាពបាបរបស់យើង យ៉ាងស្មោះត្រង់ ។
ការអរព្រះគុណ : ព្រះទ្រង់អាចល្បងលមើលចិត្តរបស់យើង តាមរយៈការអ្វីដែលយើងនិយាយ ឬអធិស្ឋាន នៅពេលដែលយើងហាក់ដូចជាមិនមានហេតុផលច្រើន ដែលត្រូវអរព្រះគុណព្រះអង្គ ។ សាវ័ក ប៉ុលបង្រៀនយើងថា «ចូរអរព្រះគុណក្នុងគ្រប់កាលៈទេសៈទាំងអស់» (១ថែស្សាឡូនីច ៥:១៨) គឺរាប់បញ្ចូលទាំងពេលដែលយើងមិនចង់អរព្រះគុណព្រះអង្គ ។ ព្រះអង្គមិនបានត្រាស់ហៅយើង ឲ្យអរព្រះគុណព្រះអង្គ សម្រាប់គ្រប់រឿងទាំងអស់ទេ ប៉ុន្តែ យើងត្រូវចាំថា យើងតែងតែមានហេតុផលដែលត្រូវអរព្រះគុណព្រះអង្គ សូម្បីតែនៅក្នុងពេលដែលពិបាកបំផុត ។
ការទូលអង្វរ : ការទូលថ្វាយអំពីតម្រូវការរបស់យើងដល់ព្រះវរបិតា គឺជាទង្វើដ៏ត្រឹមត្រូវ ព្រោះ «អស់ទាំងអំណោយទានដ៏គ្រប់លក្ខណ៍ នោះសុទ្ធតែមកពីស្ថានលើ» គឺមកពីព្រះអង្គ (យ៉ាកុប ១:១៧) ហើយព្រះអង្គ ក៏ជ្រាបច្បាស់ថា កូនៗរបស់ព្រះអង្គត្រូវការអ្វី (ម៉ាថាយ ៦:៨) ។ យើងទូលសូម ស្វែងរក និងគោះទ្វារ (៧:៧) ជួនកាល ដើម្បីឲ្យបានរបស់ធំ ហើយជួនកាលដើម្បីឲ្យបានរបស់តូច ។ ទោះយើងទូលសូមអ្វីក៏ដោយ ព្រះអង្គសក្ដិសមនឹងឲ្យយើងទូលអង្វរដល់ទ្រង់ ។
ព្រះគម្ពីរប៊ីបបានលើកទឹកចិត្ត និងណែនាំយើងឲ្យមានការអធិស្ឋានគ្រប់យ៉ាង ។ ហើយនៅពេលដែលយើងមិនអាចរកពាក្យដែលត្រូវនិយាយ យើងមិនត្រូវអស់សង្ឃឹមឡើយ ។ ទោះយើងអាច ឬមិនអាចមានការអធិស្ឋាន និងការទូលសូមណាមួយក៏ដោយ ក៏ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ តែងតែ «ជួយអង្វរជំនួសយើង ដោយដំងូរដែលរកថ្លែងពុំបានវិញ» (រ៉ូម ៨:២៦) ។ ព្រះទ្រង់សព្វព្រះទ័យនឹងព្រះសណ្តាប់ពាក្យអធិស្ឋានរបស់អ្នក ។ ចូរយើងអធិស្ឋាន!
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ ទំនុកដំកើង ៣០
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ យេរេមា ៣-៥ និង ម៉ាថាយ ២១:១-២២