ការប៉ងប្រាថ្នាដ៏ល្ងង់ខ្លៅ
ដោយAlistair Begg
July 22, 2026
«លុះដល់ថ្ងៃទី៧ ក្នុងកាលដែលស្ដេចទ្រង់មានព្រះទ័យសប្បាយដោយស្រា នោះទ្រង់បង្គាប់ដល់មហ៊ូម៉ាន ប៊ីសថា ហាបូណា ប៊ីកថា អ័បាកថា សេថារ និងកើកាសជាពួកក្រមវាំងទាំង៧នាក់ ជាអ្នកដែលបំរើនៅចំពោះស្ដេចអ័ហាស៊ូរុស ឲ្យទៅនាំព្រះនាង វ៉ាសធី ជាអគ្គមហេសីមកនៅចំពោះទ្រង់ មានទាំងពាក់មកុដផង ដើម្បីនឹងសំដែងលំអព្រះរូបដល់បណ្ដាជន នឹងដល់ពួកអ្នកជាប្រធានទាំងឡាយ ពីព្រោះព្រះនាងមានរូបឆោមល្អពេកណាស់ តែព្រះនាង វ៉ាសធីមិនព្រមមកតាមបង្គាប់ស្ដេច ដោយសារពួកក្រមវាំងនោះទេ ហេតុនោះស្ដេចទ្រង់ក្រេវក្រោធជាខ្លាំង ហើយសេចក្ដីកំហឹងនោះក៏ឆួលឆេះឡើងក្នុងព្រះទ័យទ្រង់» ។ នាងអេសធើរ ១:១០-១២
ក្នុងការអួតសំញែង និងទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯងជ្រុល ស្តេចអ័ហាស៊ូរុស បានត្រាស់បង្គាប់ឲ្យមហេសីទ្រង់ចូលគាល់ ។ នេះមិនមែនជាអត្តចរិតរបស់ស្វាមីដែលចិត្តល្អ និងយកចិត្តទុកដាក់ ដែលចង់ឲ្យប្រពន្ធមកជួបមិត្តភក្តិរបស់ខ្លួននោះទេ ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាជាការបង្អួតដល់មិត្តភក្តិខ្លួន ដោយទុកចិត្តថា អ្វីៗនឹងកើតឡើង ដូចដែលខ្លួនបានគ្រោងទុក ដើម្បីបង្ហាញអំណាច និងភាពអស្ចារ្យរបស់ខ្លួន ។ លោក យូសេភើស (Josephus) ជាអ្នកប្រវត្តិសាស្រ្តជនជាតិយូដា បានកត់ត្រាថា វាជាការបំពានច្បាប់ក្រមសីលធម៌របស់ចក្រភពពើស៊ី នៅពេលដែលភរិយារបស់បុរសណាម្នាក់ ចូលមកក្នុងពិធីជប់លៀង ដើម្បីឲ្យបុរសៗផ្សេងទៀត បានសម្លឹងមើលនាង ជាសាធារណៈ ។59 ដូចនេះ ស្តេចកំពុងតែបំពានច្បាប់មួយនេះ ។
អត្តចារិតរបស់ស្តេច មានការប្រែប្រួលនៅពេលនោះ ។ ស្រាបានជ្រាបពេញព្រះកេស ហើយទ្រង់ក៏បានត្រាស់បង្គាប់មហេសីទ្រង់មកចូលគាល់ ដោយគំនិតមិនល្អ ។ ពេលនាងបដិសេធមិនព្រមមក ទ្រង់មានព្រះទ័យក្រេវក្រោធ ។ បន្ទាប់មក ទ្រង់ព្យាយាមស្វែងរកការប្រឹក្សាយោបល់ពីមនុស្សនៅក្បែរទ្រង់ ដែលគិតតែពីផ្គាប់ព្រះទ័យស្តេចដែលចូលចិត្តលើកដំកើងខ្លួនឯង ។ ទ្រង់អាចចំណាយពេលគិតថា យោបល់របស់ពួកគេល្អឬអត់ ទាក់ទងនឹងច្បាប់ប្រទេស ឬដោយយល់ដល់មហេសី និងការឲ្យតម្លៃមកលើព្រះនាង ។ តែផ្ទុយទៅវិញ កំហឹង និងព្រះទ័យទន់ខ្សោយរបស់ទ្រង់ បានបណ្តាលឲ្យទ្រង់ធ្វើការសម្រេចចិត្តដ៏ល្ងង់ខ្លៅ ។ កាលពីពេលព្រឹក បើសិនជាមាននរណាម្នាក់ទូលស្តេចថា នៅពេលយប់ទ្រង់នឹងបណ្តេញមហេសីទ្រង់ ចេញពីជីវិតទ្រង់ជារៀងរហូត នោះទ្រង់ទំនងជាគិតថា រឿងនេះមិនអាចកើតឡើងទេ ។ តែទ្រង់នៅតែធ្វើបែបនេះ ។ ការលើកដំកើងខ្លួនឯង ការផឹកស្រាជ្រុល ភាពឆេវឆាវ និងការឲ្យយោបល់អាក្រក់ ក៏បានបណ្តាលឲ្យមានផលវិបាក ដែលទ្រង់មិនដែលចង់បាន ។
រយៈពេលបីឆ្នាំ បន្ទាប់ពីទ្រង់បានបណ្តេញមហេសី និងបានធ្វើសង្គ្រាមជាមួយនគរក្រិកកាលពីពេលថ្មីៗនេះ «សេចក្ដីក្រោធរបស់ស្ដេចអ័ហាស៊ូរុសបានស្ងប់» ហើយ «ទ្រង់ក៏នឹករឭកដល់ព្រះនាងវ៉ាសធី នឹងការដែលព្រះនាងបានធ្វើ ព្រមទាំងខសេចក្ដី ដែលបានសំរេចដល់ព្រះនាងផង» (នាងអេសធើរ ២:១) ។ ទ្រង់ទទួលផលវិបាកពីអំនួតរបស់ទ្រង់ ហើយក៏បានសោកស្តាយកំហុសពីអតីតកាល គឺបានឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីការសោកស្តាយរបស់មនុស្ស ដែលបានដេញតាមការសរសើររបស់មនុស្ស និងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ជាពិសេសគោលដៅរបស់ខ្លួន ដោយមិនខ្វល់អំពីព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់ (សាស្តា ៤:៧-៨) ។ បទពិសោធន៍របស់ស្តេចអ័ហាស៊ូរុស គឺបានផ្តល់ឲ្យការដាស់តឿនដល់យើងថា នៅក្នុងពេលដែលយើងមានបំណងប្រាថ្នាដ៏ល្ងង់ខ្លៅ យើងក៏អាចមានការប្រែប្រួល និងធ្លាក់ចុះ ឬថែមទាំងបំផ្លាញជីវិតខ្លួនឯងជារៀងរហូត ។
មានផ្លូវមួយ ដែលហាក់ដូចជាត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែ ព្រះគម្ពីរបានចែងឲ្យយើងដឹងថា នៅចុងបញ្ចប់នៃផ្លូវនោះ គឺជាភាពចន្លោះប្រហោង និងសេចក្តីស្លាប់ (សុភាសិត ១៤:១២) ។ ខណៈពេលដែលអ្នកត្រូវធ្វើការសម្រេចចិត្ត ចូរប្រញាប់សួរខ្លួនឯងថា តើការលើកដំកើងខ្លួនឯង ភាពឆេវឆាវ មិត្តភក្តិក្លែងក្លាយ ឬការស៊ីផឹកជ្រុល កំពុងដឹកនាំជីវិតអ្នកឬទេ ហើយត្រូវប្រញាប់មើលទៅព្រះអង្គសង្គ្រោះ ដើម្បីសូមឲ្យព្រះអង្គដឹកនាំអ្នក តាមផ្លូវចង្អៀត ដែលមានប្រាជ្ញា ដែលនាំទៅរកជីវិតពេញបរិបូរ (ម៉ាថាយ ៧:១៣-១៤) ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ ដានីយ៉ែល ៣:១-១៨
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ទំនុកដំកើង ៣១-៣២ និង កិច្ចការ ១៦:១-២១