អាកប្បកិរិយាដែលនាំឲ្យរួបរួម
ដោយAlistair Begg
August 6, 2026
«ត្រូវតែមានគំនិតគិតដូចជាព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវវិញ ដែលទោះបើទ្រង់មានរូបអង្គជាព្រះក៏ដោយ គង់តែមិនបានរាប់សេចក្ដីដែលស្មើនឹងព្រះនោះ ទុកជាសេចក្ដីដែលគួរកាន់ខ្ជាប់ឡើយ គឺទ្រង់បានលះបង់ព្រះអង្គទ្រង់ មកយករូបភាពជាបាវបំរើវិញ ព្រមទាំងប្រសូតមកមានរូបជាមនុស្សផង ។ ហើយដែលឃើញទ្រង់មានភាពជាមនុស្សដូច្នោះ នោះក៏បន្ទាបព្រះអង្គទ្រង់ ទាំងចុះចូលស្ដាប់បង្គាប់ រហូតដល់ទីមរណៈ គឺទ្រង់ទទួលសុគតជាប់លើឈើឆ្កាងផង» ។ ភីលីព ២:៥-៨
ពួកជំនុំគឺជា ឬគួរតែជាការប្រមូលផ្តុំនៃមនុស្សចម្រុះ ដែលមានប្រវត្តិ បុគ្គលិកលក្ខណៈ និងបទពិសោធន៍ផ្សេងគ្នា ។ ប៉ុន្តែ យើងទាំងអស់គ្នា «រួមមកតែមួយ នៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ» (កាឡាទី ៣:២៨) ។ បើសិនជាសេចក្តីពិតនេះ គឺជាអ្វីដែលយើងត្រូវដកពិសោធដោយផ្ទាល់ ជាជាងចាត់ទុកជាពាក្យស្លោក នោះយើងចាំបាច់ត្រូវផ្ដោតអារម្មណ៍ទៅលើអត្ថន័យនៃការរួបរួម ដែលព្រះគម្ពីរប៊ីបបានចែង ។ សាវ័កប៉ុលបង្ហាញយើងថា ភាពសុខដុមកើតមាន តាមរយៈការផ្ដោតចិត្តទៅលើការបន្ទាបព្រះកាយរបស់ព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ ។
សាវ័កប៉ុលបាននិយាយអំពីមូលដ្ឋានគ្រឹះផ្នែកទេវសាស្ត្រ ដែលនាំឲ្យយើងបន្ទាបខ្លួន ដោយប្រាប់យើង អំពីរបៀបដែលព្រះយេស៊ូវបន្ទាបព្រះកាយទ្រង់ យ៉ាងដូចនេះថា «ត្រូវតែមានគំនិតគិតដូចជាព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវវិញ ដែលទោះបើទ្រង់មានរូបអង្គជាព្រះក៏ដោយ ...» ។ ព្រះយេស៊ូវទ្រង់ជាព្រះទាំងស្រុង និងអស់កល្បជានិច្ច ។ ព្រះអង្គមិនដែលឈប់ធ្វើជាព្រះ នៅពេលណាមួយឡើយ ។ ត្រង់ចំណុចនេះ សាវ័កប៉ុលបានចាប់ផ្តើមការពន្យល់ ដោយនិយាយយ៉ាងច្បាស់អំពីទំហំនៃការបន្ទាបព្រះកាយរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ។ ទោះព្រះយេស៊ូវមានលក្ខណៈជាព្រះទាំងស្រុងក៏ដោយ «គង់តែមិនបានរាប់សេចក្ដីដែលស្មើនឹងព្រះនោះ ទុកជាសេចក្ដីដែលគួរកាន់ខ្ជាប់» ។ «ព្រះអង្គមានកន្លែងខ្ពស់បំផុតនៅស្ថានសួគ៌ តាមសិទ្ធិរបស់ទ្រង់ជាព្រះគ្រប់គ្រងលើអ្វីៗទាំងអស់» ។64 ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គមានអាទិភាពដែលធំជាងការរក្សាសិរីល្អ ដែលជាលក្ខណសម្បត្តិស្មើព្រះ ។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ ព្រះយេស៊ូវក៏បានបន្ទាបព្រះកាយ ដោយធ្វើឲ្យអង្គទ្រង់ប្រែជាទទេគ្មានអ្វីសោះ ។ ព្រះបានបន្ទាបព្រះកាយ មិនមែនដោយដកចេញភាពជាព្រះ តែដោយបន្ថែមភាពជាមនុស្ស ដោយ «មកយករូបភាពជាបាវបំរើវិញ ព្រមទាំងប្រសូតមកមានរូបជាមនុស្សផង» ។ ព្រះអង្គបានបន្ទាបព្រះកាយខ្លាំងបំផុតធ្វើជាអ្នកបម្រើ បើធៀបនឹងកាលដែលព្រះអង្គមានពេញដោយសិរីល្អខ្ពស់បំផុតនៅស្ថានសួគ៌ ។
ប៉ុន្តែ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការបន្ទាបព្រះកាយរបស់ព្រះអង្គមិនទាន់ពេញលេញទេ ។ ព្រះអង្គថែមទាំងបន្ទាបព្រះកាយ ដោយស្តាប់បង្គាប់រហូតដល់អស់ព្រះជន្ម នៅលើឈើឆ្កាង ។ ព្រះអង្គសម្រេចព្រះទ័យប្រសូតជាទារកតូច និងរស់នៅជាមនុស្សម្នាក់ រងទុក្ខវេទនា ក្នុងលក្ខណៈជាមនុស្សដែលគេបដិសេធ និងសុគតក្នុងលក្ខណៈជាជនឧក្រិដ្ឋ ។ ព្រះអង្គបានជំនួសការថ្វាយបង្គំរបស់ពួកទេវតា ដោយភាពសម្អប់របស់មនុស្សមកលើអង្គទ្រង់ ។ តើអ្នកដឹងទេថា បញ្ហានេះបានបង្ហាញភាពខុសប្លែកយ៉ាងណា ពីសាសនាទាំងឡាយក្នុងលោកិយ? គ្មានសាសនាណាដែលបង្ហាញការបន្ទាបខ្លួនយ៉ាងដូចនេះទេ ។
មើលពីដំបូង ការបន្ទាបព្រះកាយរបស់ព្រះយេស៊ូវ អាចហាក់ដូចជាទេវសាស្ត្រដែលមិនសមហេតុផល មិនអាចយល់បាន ។ តាមពិត ការបន្ទាបព្រះកាយរបស់ព្រះអង្គ បានធ្វើជាគំរូសម្រាប់ការផ្លាស់ប្រែអាកប្បកិរិយា និងការប្រព្រឹត្តរបស់យើងជារៀងរាល់ថ្ងៃ ក្នុងគ្រួសារពួកជំនុំរបស់យើង ។ ព្រះអាទិករនៃចក្រវាល បានយាងចុះមកផែនដី ដោយយកកំណើតជាមនុស្សដូចយើង ដើរជាមួយយើង នៅលើដីដើម្បីយើងរាល់គ្នា ។ កាលណាយើងយល់អំពីការពិតដ៏អស្ចារ្យនេះ ព្រះអង្គក៏ត្រាស់ហៅយើងឲ្យមានគំនិតដ៏ត្រឹមត្រូវ អំពីបងប្អូនរួមជំនឿរបស់យើងផងដែរ ដោយគិតប្រយោជន៍គ្នាទៅវិញទៅមក ។ តើអ្នកអាចគិតប្រយោជន៍អ្នកដទៃដោយរបៀបណា?
តើអ្នកអាចគិតអំពីពួកគេលើសខ្លួនឯង ដូចម្តេចខ្លះ? តើការមានផ្នត់គំនិតដូចនេះ បានឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីការអធិស្ឋាន និងការរស់នៅរបស់អ្នក នៅថ្ងៃនេះយ៉ាងណាខ្លះ?
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត ៖ យ៉ាកុប ២:១-៥
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ទំនុកដំកើង ៧០-៧១ និង កិច្ចការ ២៥