ស្តាប់បង្គាប់ជានិច្ច
ដោយAlistair Begg
August 12, 2026
«ដូចជាបានស្ដាប់បង្គាប់ខ្ញុំជាដរាបរៀងមកដែរ មិនមែនតែកាលខ្ញុំនៅជាមួយប៉ុណ្ណោះទេ សូម្បីឥឡូវនេះដែលខ្ញុំមិននៅជាមួយ នោះក៏ចូរខំប្រឹងឲ្យលើសទៅទៀតផង ។ ដ្បិតគឺជាព្រះហើយ ដែលបណ្ដាលចិត្តអ្នករាល់គ្នា ឲ្យមានទាំងចំណង់ចង់ធ្វើ ហើយឲ្យបានប្រព្រឹត្តតាមបំណងព្រះហឫទ័យទ្រង់ដែរ» ។ ភីលីព ២:១២-១៣
គ្រូបង្រៀនម្នាក់ចង់មានអំណាចដូចនេះ មកលើថ្នាក់រៀនរបស់ខ្លួន ដើម្បីឲ្យសិស្សមានអាកប្បកិរិយាល្អ មិនគ្រាន់តែនៅពេលដែលគ្រូមានវត្តមានប៉ុណ្ណោះទេ តែក៏នៅពេលដែលគ្រូដើរចេញពីថ្នាក់រៀន អស់មួយរយៈពេលផងដែរ ។ មិនមានគ្រូបង្រៀនច្រើនទេ ដែលអាចធ្វើដូចនេះបាន! ប៉ុន្តែ នេះជាបំណងចិត្តដែលយើងអាចយល់បាន ។
បំណងចិត្តនេះស្រដៀងនឹងបំណងចិត្ត ដែលសាវ័កប៉ុលបានបង្ហាញ នៅពេលដែលគាត់សរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅកាន់ពួកជំនុំនៅទីក្រុងភីលីព ដោយលើកទឹកចិត្តពួកគេឲ្យដើរ ដោយស្តាប់បង្គាប់ មិនគ្រាន់តែ នៅពេលគាត់មានវត្តមាន តែក៏នៅពេលដែលគាត់មិននៅក្បែរពួកគេផងដែរ ។ សាវ័កប៉ុលមិនគ្រាន់តែចង់ឲ្យអ្នកជឿទាំងនោះ ស្តាប់គាត់ប៉ុណ្ណោះទេ តែក៏រស់នៅ តាមរបៀបដែលសក្តិសមនឹងដំណឹងល្អរបស់ព្រះគ្រីស្ទ (ភីលីព ១:២៧) ។ សម្រាប់សាវ័កប៉ុល ការរស់នៅដែលសក្តិសមនឹងដំណឹងល្អ គឺជាជីវិតដែលមានការស្តាប់បង្គាប់ព្រះគ្រីស្ទ ជាសញ្ញាសំគាល់ ។ អ្នកជឿត្រូវ «បង្ហើយ» សេចក្តីសង្គ្រោះ ដោយ «ភ័យញ័រ» យ៉ាងដូចនេះឯង ។
យើងអាចមើលឃើញអំណាចនៃការយកចិត្តទុកដាក់របស់សាវ័កប៉ុលច្បាស់ នៅពេលណាយើងពិចារណា អំពីខគម្ពីរដែលនាំទៅរកខគម្ពីរ ភីលីព ២:១២ ។ ក្នុងនោះ គាត់ទើបតែបញ្ចប់ការរៀបរាប់ អំពីការបន្ទាបខ្លួន និងការលើកដំកើងព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ ដែលបានយកកំណើតជាមនុស្ស និងអ្នកបម្រើ ។ គឺដូចដែលព្រះយេស៊ូវបាន «បន្ទាបព្រះអង្គទ្រង់ ទាំងចុះចូលស្ដាប់បង្គាប់ រហូតដល់ទីមរណៈ គឺទ្រង់ទទួលសុគតជាប់លើឈើឆ្កាងផង» (ខ.៨) ។ ព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់យើងមានបេសកកម្ម ដែលត្រូវសម្រេច ដែលជាការសង្គ្រោះមនុស្សមានបាប ។ ព្រះអង្គមានការស្តាប់បង្គាប់ទាំងស្រុង ក្នុងបេសកកម្មនេះ រហូតដល់អស់ព្រះជន្ម ។ បន្ទាប់ពីសាវ័កប៉ុលបានបង្ហាញការស្តាប់បង្គាប់ដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះយេស៊ូវហើយ គាត់ក៏បានប្រាប់អ្នកអានសំបុត្រគាត់ ឲ្យបន្តស្តាប់បង្គាប់ព្រះយ៉ាងដូចនេះផងដែរ ។ គាត់ប្រាប់ពួកគេឲ្យស្តាប់បង្គាប់ ដោយ «ភ័យញ័រ» បានសេចក្តីថា ពួកគេស្តាប់បង្គាប់ ដោយការយល់ដឹង អំពីភាពធំឧត្តមរបស់ព្រះ ដែលសម្រេចបានការសង្គ្រោះពួកគេ ហើយឥឡូវនេះ ទ្រង់កំពុងធ្វើការក្នុងពួកគេ ។ មនុស្សជាតិមិនស្វាគមន៍ការបង្រៀនឲ្យស្តាប់បង្គាប់ ឲ្យភ័យញ័រឡើយ តែអ្នកដែលចង់ដើរតាមព្រះគ្រីស្ទ នៅតែជាអ្នកដែលព្រះអង្គត្រាស់ហៅឲ្យលីឈើឆ្កាងដើរតាមព្រះអង្គ នៅតាមផ្លូវនៃការបន្ទាបខ្លួន និងស្តាប់បង្គាប់ ។ ការលីឈើឆ្កាងនេះ មិនមែនជាជម្រើសបន្ទាប់បន្សំ ក្នុងជីវិតជាគ្រីស្ទបរិស័ទនោះទេ តែមានតម្លៃបំផុតចំពោះពួកគេ ។ អ្នកដែលតាំងខ្លួនជាគ្រីស្ទបរិស័ទ តែរស់នៅដោយការមិនស្តាប់បង្គាប់ជាប្រចាំ ជាទម្លាប់ មិនគ្រាន់តែជាសញ្ញាបង្ហាញអំពីភាពមិនពេញវ័យប៉ុណ្ណោះទេ តែក៏ជាភាពល្ងីល្ងើបំផុត ។ តើធ្វើដូចម្តេច ឲ្យមនុស្សដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះគ្រីស្ទដែលបានស្តាប់បង្គាប់ មិនសូវខ្វល់អំពីរឿងស្តាប់បង្គាប់?
យើងគួរតែក្រើនរំឭកខ្លួនឯងជារៀងរាល់ថ្ងៃថា ព្រះអង្គតែងតែទតមើលយើងជានិច្ច ។ គ្មានពេលណា ដែលព្រះអង្គមិនជ្រាបអំពីពាក្យសម្តី ការប្រព្រឹត្ត ការគិត ឬបំណងចិត្តយើងនោះឡើយ ។ ទោះព្រះទ្រង់ជ្រាប និងទតឃើញយើងគ្មានកន្លែងចន្លោះក៏ដោយ ក៏ព្រះអង្គនៅតែស្រឡាញ់យើង ដោយព្រះអង្គនៅតែស្គាល់យើងច្បាស់ជាងយើងស្គាល់ខ្លួនឯង លើសពីការរំពឹងគិតរបស់យើងទៅទៀត ។ ដូចនេះ យើងត្រូវស្តាប់បង្គាប់ ដោយការភ័យញ័រ ផ្អែកទៅលើសេចក្តីពិតនេះ ។
តើផ្នែកណាខ្លះនៃគំនិត ពាក្យសម្តី ឬការប្រព្រឹត្តរបស់អ្នក ដែលព្រះវិញ្ញាណកំពុងតែប្រាប់អ្នកថា អ្នកចាំបាច់ត្រូវកែប្រែ ដើម្បីឲ្យមានការស្តាប់បង្គាប់? ចូរកុំភ្លេចព្រះដែលបានសង្គ្រោះអ្នក និងទតឃើញ ហើយធ្វើការក្នុងអ្នក ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត ៖ ម៉ាកុស ៩:២-៧
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ទំនុកដំកើង ៨៤-៨៦ និង ១ពេត្រុស ២