ធ្វើជាពន្លឺភ្លឺ
ដោយAlistair Begg
August 18, 2026
«ចូរធ្វើគ្រប់ការទាំងអស់ដោយឥតត្អូញត្អែរ ឥតប្រកែក ប្រយោជន៍ឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានឥតសៅហ្មង ឥតកិច្ចកល ជាកូនព្រះដែលរកបន្ទោសមិនបាននៅក្នុងដំណមនុស្សវៀច ហើយខិលខូច ដែលអ្នករាល់គ្នាភ្លឺនៅកណ្ដាលគេ ដូចជាតួពន្លឺនៅក្នុងលោក ទាំងហុចព្រះបន្ទូលនៃជីវិតដល់គេ ដើម្បីដល់ថ្ងៃនៃព្រះគ្រីស្ទ នោះឲ្យខ្ញុំបានសេចក្ដីអំនួតអួតថា ខ្ញុំមិនបានរត់ ឬខំប្រឹងធ្វើការជាឥតប្រយោជន៍ឡើយ» ។ ភីលីព ២:១៤-១៦
យើងរាល់គ្នាសុទ្ធតែស្គាល់មនុស្សដែលនាំមកនូវភាពរីករាយ នៅពេលដែលពួកគេចូលក្នុងបន្ទប់ជួបជុំគ្នា ឬបន្ទប់ធ្វើការ គឺបុរសស្ត្រីដែលមានលក្ខណសម្បត្តិ ដែលធ្វើឲ្យគេចង់ស្តាប់ ឬនៅក្បែរពួកគេ ឬក៏ដើរតាមគំរូរបស់ពួកគេ ។ ពួកគេធ្វើឲ្យចិត្តយើងរីករាយ និងធូរស្បើយ ។
យើងចូលចិត្តនៅក្បែរពួកគេ ទោះយើងមិនពន្យល់ថា មូលហេតុអ្វីក៏ដោយ ។ ក្នុងនាមយើងជាគ្រីស្ទាន យើងគួរតែព្យាយាមមានឥទ្ធិពលស្រដៀងនេះ មកលើមនុស្សនៅក្បែរយើងផងដែរ ។ មិនមែនមានន័យថា យើងគួរតែព្យាយាមកែប្រែខ្លួនយើងទៅជាមនុស្សម្នាក់ទៀត ដែលមិនមែនជាខ្លួនយើង ឬបង្ខំខ្លួនយើងឲ្យក្លាយជាមនុស្សដែលរួសរាយបំផុត នៅក្នុងការជួបជុំនីមួយៗនោះឡើយ ។ អ្វីដែលយើងព្យាយាមធ្វើឲ្យចម្រើនឡើង ក្នុងនាមយើងជាគ្រីស្ទាន គឺមិនមែនជាបុគ្គលិកលក្ខណៈគួរឲ្យស្ញប់ស្ញែង គួរឲ្យទាក់ទាញ ឬកំប្លែងនោះទេ ។ តែយើងត្រូវចម្រើនឡើងខាងឯសេចក្តីបរិសុទ្ធនៃក្រមសីលធម៌ ។ នេះជាអ្វីដែលព្រះយេស៊ូវសព្វព្រះទ័យឲ្យយើងយល់ នៅពេលដែលព្រះអង្គប្រាប់ពួកសិស្សទ្រង់ថា ពួកគេត្រូវធ្វើជា «ពន្លឺសម្រាប់លោកិយ» ក្នុងន័យថា ពួកគេត្រូវរស់នៅ ដើម្បីឲ្យលោកិយបានឃើញការល្អដែលពួកគេធ្វើ ហើយសរសើរដំកើងព្រះ (ម៉ាថាយ ៥:១៤-១៦) ។ ការនេះក៏ជាអ្វីដែលមានក្នុងគំនិតសាវ័កប៉ុលផងដែរ នៅពេលដែលគាត់ប្រាប់មិត្តសំឡាញទាំងឡាយរបស់គាត់ នៅទីក្រុងភីលីពថា ពួកគេត្រូវ «ភ្លឺនៅកណ្ដាលគេ ដូចជាតួពន្លឺនៅក្នុងលោក» ក្នុង «ដំណមនុស្សវៀច ហើយខិលខូច» ។ ចារិកលក្ខណៈរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទ គឺមិនគ្រាន់តែអាចឲ្យគេសង្កេតមើលប៉ុណ្ណោះ តែក៏បញ្ចេញពន្លឺផងដែរ ។ ក្នុងនាមយើងជារាស្រ្តរបស់ព្រះ យើងជួបជុំគ្នាដើម្បីថ្វាយបង្គំព្រះដ៏រស់ ដើម្បីទទួលការកែតម្រង់ដោយព្រះបន្ទូល ហើយចម្រើនកម្លាំង ក្នុងព្រះគុណទ្រង់ ប៉ុន្តែ មិនមែនដើម្បីឲ្យយើងអាចត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ ហើយនៅស្ងាត់ស្ងៀមរហូតនោះទេ ។ នៅពេលដែលជំនឿគ្រីស្ទានរបស់យើងមានឥទ្ធិពលតែនៅត្រឹមមាត់ទ្វារព្រះវិហារ នោះជំនឿរបស់យើងមិនមានប្រយោជន៍សម្រាប់នរណាម្នាក់ឡើយ ។ យើងបោះជំហានចេញពីការថ្វាយបង្គំរួម ចូលទៅក្នុងលោកិយដែលងងឹត និងភាន់ភាំង តាមរបៀបជាច្រើន ហើយយើងគួរតែបោះជំហានចេញ ដោយការប្ដេជ្ញាចិត្តថា យើងនឹងរស់នៅ ក្នុងលោកិយ ដោយសេចក្តីស្មោះត្រង់ ដែលបញ្ចេញពន្លឺចែងចាំង ។
នៅសម័យបុរាណ គេប្រើពន្លឺរបស់ផ្កាយនៅលើមេឃ ជាជំនួយក្នុងការធ្វើដំណើរ ។ គេដើរចេញក្រៅផ្ទះ មើលទៅលើមេឃ ហើយកំណត់ទិសដៅ តាមពន្លឺផ្កាយនៅលើមេឃ ។ សាវ័កប៉ុលចង់ឲ្យអ្នកអានសំបុត្ររបស់គាត់ រស់នៅឲ្យមានប្រយោជន៍ដូចផ្កាយនៅលើមេឃផងដែរ ដោយធ្វើជាជំនួយក្នុងការធ្វើដល់សម្រាប់លោកិយ ដែលមិនដឹងថា ត្រូវងាកទៅខាងណា ដោយចង្អុលបង្ហាញគេឲ្យងាកទៅរកផ្កាយនាំផ្លូវធំប្រសើរបំផុត គឺជាព្រះដែលបានបង្កើតផ្កាយទាំងអស់មក ។
ដើម្បីរស់នៅតាមរបៀបនេះ យើងត្រូវតែប្រកាន់ខ្ជាប់តាមព្រះបន្ទូលនៃជីវិត ជាពន្លឺបំភ្លឺផ្លូវរបស់យើង ។ ជំហានរបស់យើងត្រូវតែស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះបន្ទូលដ៏ពិត និងមានអំណាច ។ យើងត្រូវតែប្រកាន់ខ្ជាប់តាមព្រះបន្ទូលនៃជីវិត ។ ដំណឹងល្អរបស់ព្រះយេស៊ូវ មានកត់ទុកក្នុងព្រះបន្ទូលព្រះ ហេតុនេះហើយ យើងត្រូវចែកចាយព្រះបន្ទូលទ្រង់ ដល់អ្នកជិតខាង និងមិត្តភក្តិរបស់យើង ដោយដឹងថា ព្រះបន្ទូលព្រះអង្គមិនត្រឡប់មកវិញជាអសារឥតការឡើយ (អេសាយ ៥៥:១១) ។ យើងត្រូវរស់នៅជាគំរូតាមដំណឹងល្អ គឺដូចដែលផ្កាយបញ្ចេញពន្លឺនាំផ្លូវផងដែរ ។
បើយើងតយុទ្ធនឹងការល្បួង ដែលនាំយើងរអ៊ូរទាំ មិនបរិសុទ្ធ និងអាត្មានិយម ហើយបើយើងរស់នៅដោយអំណរ ស្កប់ចិត្ត និងមានសង្ឃឹម ដោយព្រះគុណព្រះ ហើយទន្ទឹមនឹងនោះយើងប្រកាន់ខ្ជាប់តាមព្រះបន្ទូលព្រះ នោះយើងនឹងបញ្ចេញពន្លឺយ៉ាងពិតប្រាកដ សម្រាប់អ្នកជិតខាងរបស់យើង និងដើម្បីថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះ ។ ព្រះទ្រង់បានត្រាស់ហៅអ្នកឲ្យបញ្ចេញពន្លឺក្នុងភាពងងឹត ។ ចូរប្រាកដថា អ្នកបញ្ចេញពន្លឺនៅថ្ងៃនេះ ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត ៖ ម៉ាថាយ ៥:១៤-១៦
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ទំនុកដំកើង ១០០-១០២ និង កាឡាទី ៣