ប្ដេជ្ញាចិត្តធ្វើតាមបំណងព្រះទ័យព្រះ
ដោយAlistair Begg
September 12, 2026
«ដូច្នេះ អេសធើរក៏បង្គាប់ ឲ្យគេទៅជំរាបម៉ាដេកាយថា សូមទៅប្រមូលពួកសាសន៍យូដា ដែលនៅក្រុងស៊ូសាន ឲ្យប្រជុំគ្នាតមអត់ឲ្យខ្ញុំ កុំឲ្យបរិភោគអ្វីទាំងយប់ទាំងថ្ងៃអស់រវាង៣ថ្ងៃ ឯខ្ញុំ នឹងពួកស្រីបំរើរបស់ខ្ញុំ ក៏នឹងតមដូច្នោះដែរ យ៉ាងនោះ ខ្ញុំនឹងចូលទៅគាល់ស្ដេច ដែលជាការខុសច្បាប់ ហើយបើខ្ញុំត្រូវស្លាប់ ក៏ស្លាប់ទៅចុះ» ។ នាងអេសធើរ ៤:១៥-១៦
ទាល់តែយើងមិនខ្លាចស្លាប់ ទើបយើងអាចរស់នៅ ដោយមានសេរីភាពពិតប្រាកដ ។
រហូតមកដល់ចំណុចនេះ ក្នុងកណ្ឌនាងអេសធើរ លោក ម៉ាដេកាយបានផ្ញើសារណែនាំ ដល់ព្រះនាងអេសធើរ ហើយព្រះនាងក៏បានឆ្លើយតបយ៉ាងច្បាស់លាស់ ។ ប៉ុន្តែ ពេលនេះ ព្រះនាងបានសម្រេចព្រះទ័យថា នឹងត្រូវធ្វើអ្វី ។ ព្រះនាងមានការផ្លាស់ប្តូរពីភាពអសកម្ម ទៅជាសកម្ម ដោយការតាំងចិត្តច្បាស់លាស់ ។ ព្រះនាងនឹងចូលគាល់ស្តេច ដើម្បីទូលអង្វរជំនួសប្រជាជនរបស់ព្រះនាង ។ ព្រះនាងនឹងចូលគាល់ស្តេចតែម្នាក់ឯង តែបេសកកម្មរបស់ព្រះនាង មិនមែនជាការខិតខំតែម្នាក់ឯងនោះទេ ។ សហគមន៍នៃជនជាតិយូដា នឹងមានការតមអត់ជាមួយព្រះនាង និងអធិស្ឋានឲ្យព្រះនាង ដូចនេះ ពួកគេកំពុងជិះទូកតែមួយ ។ ការអធិស្ឋានតមនោះ មិនមែនជាការសោកសង្រេងនោះទេ តែជាការប្រកាសអំពីការស្រេកឃ្លានរកការធ្វើអន្តរាគមន៍ពីព្រះ ។ ព្រះនាងអេសធើរទទួលស្គាល់ថា ខ្លួនត្រូវធ្វើអ្វីម្យ៉ាង តែព្រះនាងមិនចង់ចូលគាល់ស្តេច ក្នុងស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់ ដោយសម្អាងទៅលើសម្រស់របស់ព្រះនាង ដែលជាទីពេញចិត្តដល់ស្តេចនោះឡើយ ។ ព្រះនាងចង់ទៅចូលគាល់ស្តេច ដោយដឹងថា ព្រះទ្រង់ជានរណា ហើយព្រះអង្គសព្វព្រះទ័យអ្វីខ្លះ ដែលនេះជាចំណុចខ្លាំងរបស់ព្រះនាង ។
មានភស្តុតាងបញ្ជាក់ច្បាស់ថា ព្រះនាងអេសធើរមានការប្ដេជ្ញាព្រះទ័យចំពោះព្រះ ដោយព្រះនាងបានមានបន្ទូលថា «បើខ្ញុំត្រូវស្លាប់ ក៏ស្លាប់ទៅចុះ» ។ ព្រះនាងមានការតាំងព្រះទ័យថា នឹងចូលគាត់ស្តេច ទោះខុសច្បាប់ ហើយអាចបណ្តាលឲ្យព្រះនាងអស់ព្រះជន្មក៏ដោយ (នាងអេសធើរ ៤:១០-១១)។ នេះជាការប្រថុយគ្រោះថ្នាក់ តែព្រះនាងក៏ដឹងដែរថា ព្រះរាជបញ្ជារបស់ព្រះ សំខាន់ជាងអ្វីៗទាំងអស់ ។ ព្រះនាងជ្រាបថា ព្រះនាងត្រូវតែធ្វើអ្វីដែលអាចធ្វើបាន ដើម្បីរាស្រ្តរបស់ព្រះ ហេតុនេះហើយ ព្រះនាងស្ម័គ្រព្រះទ័យប្រថុយជីវិត ។ បើតាមគំនិតរបស់មនុស្សជាទូទៅ ព្រះនាងអេសធើរគួរតែធ្វើតាមរបៀបដែលមិនគ្រោះថ្នាក់ ដោយរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ និងសង្ឃឹមថា ស្តេចប្រហែលជាអញ្ជើញព្រះនាងចូលគាល់ទ្រង់ក្នុងពេលឆាប់ៗ ។ ប៉ុន្តែ គំនិតរបស់មនុស្ស និងសេចក្តីជំនឿ មិនតែងតែដើរស្របគ្នាឡើយ ។ និយាយរួម គំនិតមនុស្សយល់ឃើញថា ការបាត់បង់ជីវិត គឺជារឿងអាក្រក់បំផុត ដែលអាចកើតឡើងចំពោះយើង ប៉ុន្តែ សេចក្តីជំនឿ យល់ឃើញថា សេចក្តីស្លាប់ «គឺជាកំរៃ» និង «ល្អជាងជីវិតឆ្ងាយណាស់» ព្រោះវាជាការចាកចេញទៅនៅជាមួយព្រះគ្រីស្ទ (ភីលីព ១:២១,២៣)។
ព្រះនាងអេសធើរស្ម័គ្រប្រថុយជីវិត ដើម្បីធ្វើអ្វីដែលចាំបាច់ ។ ព្រះនាងបានសម្រេចព្រះទ័យថា ការស្លាប់ដោយការស្តាប់បង្គាប់ ប្រសើរជាងការរស់នៅ ដោយមិនស្តាប់បង្គាប់ ។ ទាល់តែយើងបានទៅដល់ចំណុចមួយនៃដំណើរជីវិតខាងវិញ្ញាណរបស់យើង ដែលយើងអាចនិយាយដោយស្មោះត្រង់ថា «បើសិនជាខ្ញុំត្រូវស្លាប់ ក៏ស្លាប់ចុះ» ទើបយើងអាចបន្តរស់នៅថ្វាយព្រះ ។ ការប្រថុយអាចមានគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់ តែរង្វាន់ដែលយើងនឹងទទួលបានមានទំហំធំធេងជាងទៅទៀត ។ នៅថ្ងៃនេះ ចូរទូលសូមព្រះទ្រង់តម្រង់ចិត្តរបស់អ្នក ដើម្បីឲ្យអ្នកអាចប្រកាសជាមួយព្រះនិពន្ធបទគម្ពីរទំនុកដំកើងថា «ដ្បិត១ថ្ងៃនៅក្នុងព្រះលាននៃទ្រង់ នោះវិសេសជាង១ពាន់ថ្ងៃណាទៀត ទូលបង្គំស៊ូធ្វើជាអ្នកឆ្មាំទ្វារ នៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះនៃទូលបង្គំ ជាជាងនៅក្នុងលំនៅនៃសេចក្ដីអាក្រក់» (ទំនុកដំកើង ៨៤:១០)។ បើអ្នកមានទស្សនៈស្របតាមបទគម្ពីរនេះ អ្នកនឹងរកឃើញសេចក្តីក្លាហាន និងការស្តាប់បង្គាប់ កាន់តែងាយស្រួលជាងមុន និងមានអំណរជាងមុន ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ នាងអេសធើរ ៤:១-១៦
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ពួកចៅហ្វាយ ១៣-១៥ និង យ៉ូហាន ៥:១-២៤